MEDICUS CURAT, DEUS SANAT (ὁ ἰατρός φροντίζει, ὁ Θεός θεραπεύει)

MEDICUS CURAT, DEUS SANAT

(ὁ ἰατρός φροντίζει, ὁ Θεός θεραπεύει)

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός -9.9.2026

Ἡ ταραγμένη καί ἀπελπισμένη νεολαία μας, οἱ ἀγχώδεις καί πολυπράγμονες μεσήλικες, ὅπως ἐπίσης καί οἱ περιφρονημένοι καταθλιπτικοί ὑπερήλικες, πρός τά ποῦ κατευθύνονται σήμερα, γιά νά βροῦν τήν ἀπωλεσθεῖσα ψυχοσωματική τους ὑγεία; Συνήθως σέ ψυχιάτρους, σέ ψυχολόγους, σέ κέντρα ψυχολογικῆς ὑποστήριξης σέ Δήμους καί Κοινότητες, σέ ψυχολογική ὑποστήριξη μέσῳ εἰδικῶν τηλεφωνικῶν γραμμῶν κ.ἄ.π.

Φαινόμενο ποὺ ἔχει λάβει δυστυχῶς μεγάλη ἔκταση, ὡς νόσος λοιμική.

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΛΑΒΕΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΤΑΣΗ, ΩΣ ΝΟΣΟΣ ΛΟΙΜΙΚΗ.

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός-12.4.2026

Ἐρώτημα γιά νά προβληματισθοῦμε:

Καλοί μου ἀδελφοί, γιατί σέ πολλούς ἱερούς ναούς κατά τήν Πασχαλιάτικη Παννυχίδα γίνεται ἕνας ἀγῶνας δρόμου ταχυτήτων (ψαλίδισμα ἀκολουθίας, γρήγορες κινήσεις, ἀσθμαίνοντες ἱερεῖς καί ἱεροψάλτες);

Θά συμμετεῖχαν ἄραγε σέ μία τέτοια κουτσουρεμένη Πασχαλιάτικη Παννυχίδα ἕνας παπα-Πλανᾶς, ἕνας Ἰάκωβος Τσαλίκης, ἕνας παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης, ἕνας Ἐπίσκοπος Σιατίστης Ἀντώνιος, ἕνας παπα-Γιάννης Καλαΐδης;

Ἐσύ, παπποῦ, πολέμησες στὸν Μακεδονικὸ Ἀγῶνα;

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Αὐτὴν τὴν Κυριακή, καλό μου ἐγγονάκι, τιμοῦμε τὴν ἐπέτειο τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα. Στὶς ἐκκλησιές μας θὰ γίνουν μνημόσυνα γιὰ τοὺς Μακεδονομάχους καὶ θὰ ψαλοὺν δοξολογίες. Τὰ σπίτια καὶ τὰ δημόσια κτίρια θὰ σημαιοστολιστοῦν. Οἱ δάσκαλοι, στὰ σχολεῖα, θὰ μιλήσουν στὰ παιδιὰ γιὰ τὶς θυσίες καὶ τὰ μαρτύρια τῶν ἀγωνιστῶν καὶ οἱ προτομές των μακεδονομάχων θὰ στολιστοῦν μὲ δάφνινα στεφάνια.

Καὶ γιατί ὅλα αὐτά, παπποῦ; Τόσο σημαντικὴ εἶναι αὐτὴ ἡ ἐπέτειος;

Εἶναι πολὺ σημαντική, παιδί μου, ἀλλὰ δυστυχῶς ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες δὲν τῆς ἔχουμε δώσει τὴν ἀξία καὶ τὴν λαμπρότητα ποὺ τῆς πρέπει. Ἀρκεῖ νὰ σοῦ πῶ ὅτι ἡ ἐπέτειος αὐτὴ τιμᾶται μονάχα ἐδῶ, στὰ χώματα τῆς Μακεδονίας μας, ἐνῷ σὲ ὅλη τὴν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα δὲν γίνεται οὔτε ἡ παραμικρὴ ἀναφορά. Κι ἂς ἔχουνε πεῖ γνωστοὶ ἱστορικοὶ καὶ μεγάλοι πολιτικοὶ ἄνδρες ὅτι ἡ ἐπέτειος τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα εἶναι ἰσάξια μὲ ἐκείνη τῆς 25ης Μαρτίου.

Ἐσύ, παπποῦ, πολέμησες στὸν Μακεδονικὸ Ἀγῶνα;

Ἐγώ, ἄγγελέ μου, δὲν πολέμησα. Πολέμησε, ὅμως, ὁ πατέρας μου, δηλαδὴ ὁ προπάππος σου. Ὁ Ἀγῶνας τὸν εἶχε βρεῖ παλληκαράκι εἴκοσι χρονῶν. Σὰν νὰ τὸν βλέπω, τώρα, νὰ μᾶς διηγεῖται γεγονότα καὶ περιπέτειες ἀπὸ τὰ χρόνια ἐκεῖνα.

Παμφάγο καί ἀνθρωποκτόνο δαιμόνιο ἡ ἀπελπισία. (Ὁ λαός μας ἔχει ἐν πολλοῖς ἐξουθενωθεῖ)

Παμφάγο καί ἀνθρωποκτόνο δαιμόνιο ἡ ἀπελπισία.

(Ὁ λαός μας ἔχει ἐν πολλοῖς ἐξουθενωθεῖ)

Γράφει ὁ Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Εἶναι ὁλοφάνερο, ὅτι ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες οἱ ἐχθροί τοῦ Γένους μας ἔχουν βαλθεῖ μέ κάθε μέσον νά μᾶς ἀφανίσουν. Ἐχθροί ἀπό ἔξω, ἀλλά κι ἀπό μέσα. Ξένοι ἀλλά καί ‘’δικοί μας’’ χειρότεροι ἀπό τούς ξένους. Στά τελευταῖα μάλιστα χρόνια ἔχουν κυριολεκτικά λυσσάξει ἐναντίον μας. Ἔχουν πάρει στά ἀντίχριστα καί ἀνθελληνικά τους χέρια ὅλες τίς ἐξουσίες, καί μέρα νύχτα πολεμᾶνε, ξεριζώνουν, περιφρονοῦν, συκοφαντοῦν, παραποιοῦν, ἐξολοθρεύουν ὅ,τι μοσχοβολάει Ὄμηρο, Θουκυδίδη, Πλάτωνα, Μέγα Βασίλειο, Ἱερό Χρυσόστομο, Γρηγόριο Παλαμᾶ, Κοσμᾶ Αἰτωλό, Καποδίστρια, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη, Παΐσιο καί Πορφύριο.

Τά χτυπήματα πού δεχόμαστε ὡς Γένος τῶν Ρωμηῶν εἶναι ἀλλεπάλληλα, ποικῖλα, ὕπουλα, μοχθηρά καί μισάνθρωπα. Ὁ λαός μας ἔχει ἐν πολλοῖς ἐξουθενωθεῖ. Ἡ ἀποστασία μας ἀπό τό ἅγιο θέλημα τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ μᾶς κατέστησε πανεύκολα θύματα τῶν ἐπιβούλων. Ὁ πονηρός, προσφέροντάς μας πάμφθηνα καί πληθωρικά τίς ἐφήμερες ἀπολαύσεις τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς, μᾶς ἔπεισε νά πωλήσουμε τά πρωτοτόκια ἀντί πινακίου φακῆς.

Καταστρέφεται ὁ Ἑλληνορθόδοξος πνεύμων τοῦ Ἔθνους: ἡ γλωσσική μας παράδοσις.

Ἡ φτώχεια τῆς γλώσσας μας εἶναι πλέον ἕνα γεγονός ἀδιαμφισβήτητο. Μάλιστα ἑκουσία φτώχεια.

Ἐμεῖς οἱ Ρωμηοί, οἱ πλούσιοι σέ μία γλῶσσα μοναδική, σέ μία γλωσσική παράδοση ἀπαράμιλλη, φτωχήναμε. Φτωχήναμε γιατί δέν ἔχουμε μυαλό. Γιατί εἴμαστε ἄφρονες· ἤ διότι θέλουμε νά κάνουμε τόν ἔξυπνο, τόν δῆθεν προοδευμένο, τόν χαζομοντέρνο, τόν μεταρρυθμιστή τῶν πάντων.

Ἄν ἐπιχειρήσουμε μία γενναία αὐτοκριτική, θά διαπιστώσουμε ὅτι μᾶς λείπει ἡ αὐτοσυνειδησία. Ἔχουμε ἄγνοια τῶν πνευματικῶν θησαυρῶν πού κρατᾶμε στά χέρια μας.

Τί ἔγινε στίς 12 Ἀπριλίου τοῦ 1204 καὶ μᾶς τὸ κρύβουν;

Τί ἔγινε στίς 12 Ἀπριλίου τοῦ 1204 καὶ μᾶς τὸ κρύβουν;

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Διακόσια πενῆντα χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση τῆς Πόλης, οἱ λεγόμενοι Σταυροφόροι –οἱ τότε δυτικὲς συμμαχικὲς δυνάμεις- ἀναδεικνύονται με τὴν δράση τους, ὡς οἱ πλέον πολύτιμοι πρώιμοι σύμμαχοι τῶν Τούρκων. Διότι, μὲ τὴν παρότρυνση καὶ τὶς εὐλογίες τοῦ τότε πάπα καὶ μὲ τὸ πρόσχημα τῆς ἀπελευθέρωσης τῶν Ἁγίων Τόπων, καταλύουν την Ρωμανία/Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία, ἐγκαθιστοῦν Φράγκους ἡγεμόνες στὰ διάφορα τμήματά της, καταστρέφουν ὁλοσχερῶς τὴν Κωνσταντινούπολη, τὴν λεηλατοῦν καὶ φορτώνουν στὰ καράβια τους ὅλα της τὰ τιμαλφῆ.

Ὁ ἱστορικὸς Νικήτας Χωνιάτης, αὐτόπτης μάρτυρας τῆς λεηλασίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τοὺς σταυροφόρους τὸ 1204, γράφει: «...Ἔβλεπε κανεὶς ὄχι μόνον τὶς ἱερὲς εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ νὰ θραύοντα μὲ ἀξῖνες καὶ νὰ ρίπτονται στὸ χῶμα καὶ τὰ στολίδια τους νὰ ἀποσπῶνται χωρὶς φειδὼ καὶ προσοχὴ καὶ νὰ ρίχνονται στὴ φωτιά, ἀλλὰ καὶ τὰ σεπτὰ καὶ πανάγια σκεύη νὰ ἁρπάζονται μὲ θράσος ἀπὸ τοὺς ναούς, νὰ ρίχνονται στὴ φωτιὰ καὶ νὰ παρέχονται στὰ ἐχθρικὰ στρατεύματα ὡς ἁπλὸς ἄργυρος καὶ χρυσός».

Οἱ Νεομάρτυρες, ὡς πρότυπα ἀντιστάσεως, προετοίμασαν τήν Ἐπανἀσταση τοῦ 1821.

Οἱ Νεομάρτυρες ἦταν φορεῖς δύο παραδόσεων: τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς θρησκείας καί τῆς παραδόσεως τῆς Ἑλληνικῆς.

Ἦταν οἱ θεμελειωτές τῆς ἀντιστάσεως τοῦ Ὀρθοδόξου Γένους τῶν Ἑλλήνων ἀπέναντι στόν μουσουλμάνο Τοῦρκο κατακτητή καί καταπιεστή.

Ἦταν οἱ ἀντιστασιακοί τῆς σκλαβιᾶς καί ἀπό τούς βασικότερους συντελεστές τῆς ἀπελευθερώσεως τοῦ Δούλου Γένους.

Τούς Ἁγίους μας τούς μιμούμεθα ἤ τούς τιμᾶμε μονάχα στά λόγια;

Ἡ ἁγία μάρτυς Ματρῶνα ἦταν ὑπηρέτρια σέ μιά Ἑβραία, σύζυγο ἀρχιστρατήγου τῆς Θεσσαλονίκης.

Ὅταν ἡ κυρία της πήγαινε στήν συναγωγή τῶν Ἑβραίων, τήν ἀκολουθοῦσε, ἀλλά ποτέ δέν ἔμπαινε μέσα. Γύριζε πίσω καί πήγαινε στήν Ἐκκλησία τῶν Χριστιανῶν.

Ἡ ἄρνηση τῆς Ματρῶνας νά ἀκολουθεῖ τήν κυρία της καί νά μπαίνει μαζί της μέσα στήν συναγωγή τῶν Ἑβραίων ἔγινε αἰτία νά κλειστεῖ στίς φυλακές δύο φορές καί νά ὑποστεῖ ἀνελέητους ξυλοδαρμούς καί κακοποιήσεις. Ἐξαντλημένη ἀπό τήν κακοπάθεια παρέδωσε τήν ψυχή της στά χέρια τοῦ Θεοῦ μέσα στίς φυλακές τῆς Θεσσαλονίκης. Ἡ μνήμη της τιμᾶται στίς 27 Μαρτίου.

Συνηθίζουμε νά λέμε «μνήμη ἁγίου, μίμησις ἁγίου». Στίς ἡμέρες μας τήν μιμούμεθα ἄραγε τήν ἁγία μάρτυρα Ματρῶνα;

Καὶ ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος διαφωνεῖ μὲ τὸν Δημητριάδος Ἰγνάτιο ποὺ θέλει νὰ ἀλλάξει τὴν γλῶσσα τῶν λειτουργικῶν κειμένων.

Ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ ἀποστομώνει ὅσους σκέφτονται νά ἀλλάξουν τήν γλῶσσα τῶν λειτουργικῶν κειμένων καί τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

Ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος παρατηρεῖ:

«Ἐὰν κατὰ τὴν τέλεσιν τῆς Θείας Λειτουργίας ἐχρησιμοποιοῦμεν γλῶσσαν τῆς καθ’ ἡμέραν ἡμῶν ζωῆς, τότε θὰ ἐγέννα αὕτη ἐν τῇ ψυχῇ καὶ τῷ νοΐ τῶν παρευρισκομένων ἀντιδράσεις κατωτέρου ἐπιπέδου, ἐπιπέδου τῆς φυσικῆς ἡμῶν ὑπάρξεως«.

(Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ), «Ὀψόμεθα τὸν Θεὸν καθὼς ἐστι», Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου, Ἔσσεξ Ἀγγλίας, 1993, σ. 376).

Καὶ πάλιν ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος εἶναι ἐπί τοῦ προκειμένου κατηγορηματικός:

Νὰ κάνει ὑπακοὴ στὴν Ἐκκλησία ὁ Δημητριάδος Ἰγνάτιος καὶ νὰ παραιτηθεῖ ἀπὸ τὴν ἐμμονή του νὰ μεταφράσει τὰ λειτουργικὰ κείμενα.

Ὁ ἅγιος Παΐσιος κατεδίκαζε μέ αὐστηρότητα κάθε συζήτηση γιά μετάφραση τῶν λειτουργικῶν μας κειμένων στήν νεοελληνική. Ἔλεγε:

α) Χάνεται ἡ ἱερότητα τῶν λέξεων καὶ δὲν διακρίνονται ἀπὸ τὸ ἀνίερον (μὴ ἱερόν, δηλαδή, τὴν φυσική, βιοτικὴν γλῶσσαν)[1].

Γιὰ τὸν λόγον αὐτὸν διαφωνοῦσε καὶ μὲ τὴν ἀντικατάστασιν τῶν λειτουργικῶν ὅρων (λ.χ. «ἄρτου καὶ οἴνου» σὲ «ψωμιοῦ καὶ κρασιοῦ»), ἀκόμη καὶ σὲ βοηθητικὰ διὰ τὴν κατανόησιν τῆς Θείας Λειτουργίας ἐγχειρίδια.

β) Εἶναι ἀδύνατον νὰ ἀποδοθοῦν πλήρως οἱ ὅροι καὶ οἱ ἔννοιες στὴν νέα γλῶσσα, πολὺ περισσότερον ἀπὸ μὴ ἁγίους.

γ) Ἔτσι ἀποκόπτεται ὁ λαός μας ἀπὸ τὴν γλῶσσα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων.

Τελικά, ποιός εἶναι στίς ἡμέρες μας ὁ πραγματικός μιμητής τῶν Ἁγίων μας Πατέρων;

Φώτιος Μιχαήλ

Σήμερα τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ.

Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ ὁμολογητής ἔζησε στά χρόνια τῶν ἀμέσως διαδόχων τοῦ αὐτοκράτορα Ἡρακλείου (673).

Ἡ σύνεσή του, ἡ καλή του προαίρεση, ἡ ἱκανότητά του στίς πολιτικές διοικήσεις καί ἡ σοφία τῶν λόγων του τόν ἀνέδειξαν στό ὑψηλό ἀξίωμα τοῦ ἀνώτατου ἔμπιστου συμβούλου τῶν ἀνακτόρων.

Στά χρόνια ἐκεῖνα ἀνοήτως καί δυσσεβῶς διεδίδετο ἡ πονηρή αἵρεση τοῦ μονοθελητισμοῦ. Μέ τήν ὑποστήριξη τοῦ αὐτοκράτορα ἡ αἵρεση τοῦ μονοθελητισμοῦ, ἡ ὁποία συνεπάγετο καί τήν ἄρνηση τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ, εἶχε κατορθώσει νά ἐπιβληθεῖ καί νά ἐπικρατήσει τόσο στίς ἀποφάσεις τίς πολιτικές ὅσο καί στά πράγματα τά ἐκκλησιαστικά.

Ὁ Μάξιμος δέν μποροῦσε νά ὑποφέρει αὐτή τήν δογματική καί έκκλησιολογική ἀκαταστασία, καί ἀποφάσισε νά ἐγκαταλείψει τά κοσμικά ἀξιώματα καί νά ἐγκατασταθεῖ στό μοναστήρι, νά ἀφιερωθεῖ στόν Θεό.

Μέ λόγους καί ἐπιστολές ἤλεγξε μέ δρυμύτητα τήν κακοδοξία τῶν μονοθελητῶν, καί μέ συλλογιστικές ἀποδείξεις καί μέ Γραφικές μαρτυρίες ἀπέδειξε τήν ἀκρίβεια τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.