ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 5-11-2021

https://youtu.be/TUgz3N5Ybv0

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 5-11-2021

Ὁ ὕπνος καί τό Μεγάλο Ἀπόδειπνο

Ο ύπνος και το Μεγάλο Απόδειπνου 

τοῦ Ι. Μ. Φουντούλη 

Εἶναι μέσα στὴ φύση τοῦ ἀνθρώπου ριζωμένο ἕνα ἀλλόκοτο πρωτόγονο συναίσθημα μπροστὰ στὸ φαινόμενο τοῦ ὕπνου. Ὁ ζωντανός, ὁ ἐργαζόμενος, ὁ σκεπτόμενος, ὁ γεμάτος δραστηριότητα ἄνθρωπος, καμπτόμενος ἀπὸ τὴν φυσιολογικὴ κόπωση, καταλαμβάνεται ἀπὸ μία ἀκατανίκητη ἀνάγκη νὰ παραδοθεῖ στὴν ἀγκάλη τοῦ ὕπνου. Οἱ αἰσθήσεις, οἱ διανοητικὲς λειτουργίες, οἱ δυνάμεις τοῦ σώματος ἀτονοῦν καὶ ὁ ζωντανὸς γίνεται σὰν νεκρός. Εἰκόνα τοῦ θανάτου ὁ ὕπνος. . Μυστήριο γιὰ τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους τῶν περασμένων ἐποχῶν. Ὥρα ποὺ ἐνεδρεύουν οἱ πονηρὲς δυνάμεις τοῦ κόσμου τούτου, ὁρατὲς καὶ ἀόρατες, γιὰ νὰ κακοποιήσουν ἢ καὶ ἁπλῶς νὰ πειράξουν τὸν ἀνυπεράσπιστο ἄνθρωπο. Γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο δὲν θὰ ὑπάρχει ἀνθρώπινο ὂν ποὺ νὰ μὴν αἰσθάνθηκε τὴν ἀνάγκη, ἀφήνοντας προσωρινὰ τὸν κόσμο τῶν ζώντων γιὰ νὰ περάσει στὸ μυστήριο τῆς εἰκόνας τοῦ θανάτου, νὰ στρέψει τὸ νοῦ του στὸν Θεό του καὶ νὰ ζητήσει ἀπὸ αὐτὸν προστασία καὶ σκέπη. . Σ’ αὐτὸ τὸ ὑπόβαθρο τῆς ἰδιωτικῆς πρὸ τοῦ ὕπνου προσευχῆς στηρίχθηκε καὶ ἡ πράξη τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ἔδινε στὴν ἀτομικὴ αὐτὴ προσευχὴ τὴ μορφὴ ἐκκλησιαστικῆς ἀκολουθίας. Ἡ μετατροπὴ ἔγινε κατ’ ἀρχὰς στὶς μοναχικὲς ἀδελφότητες, ποὺ τὰ πάντα, καὶ ἰδίως ἡ προσευχή, ἦσαν κοινά. Ἡ κοινὴ αὐτὴ προσευχὴ γινόταν στὴν ὥρα τῆς ἰδιωτικῆς, δηλαδὴ ἀμέσως μετὰ τὸ δεῖπνο καὶ πρὶν τὸν ὕπνο. Γι’ αὐτὸ καὶ τῆς δόθηκε τὸ ὄνομα «ἀπόδειπνο» ἢ «ἀπόδειπνα» καὶ «προθύπνια». . Εἶναι δὲ ἡ ἀκολουθία τοῦ ἀποδείπνου μία πολὺ μεγάλη ἀκολουθία. Τὸ μῆκος της δὲν πρέπει νὰ μᾶς παραξενεύει. Εἶναι καθαρὰ μοναστηριακὴ καὶ γνωρίζομε πόσο οἱ μοναχοὶ ἤθελαν νὰ παρατείνουν τὴν προσευχή τους, τόσο πού, ἂν ἦταν φυσικῶς δυνατόν, δὲν θὰ διέκοπταν ποτὲ τὴν δοξολογία τοῦ Θεοῦ. Ἡ εἴσοδός της ὅμως στοὺς ἐνοριακοὺς ναοὺς καὶ ἡ χρήση της ἀπὸ τοὺς κοσμικοὺς ἱερεῖς καὶ τὸ λαὸ ὁδήγησε γρήγορα σὲ ἀδιέξοδο. Ἔτσι κατὰ τὸν ΙΔ´ μὲ ΙΕ´ αἰώνα ἀναγκάσθηκαν νὰ κάνουν καὶ μία ἐπιτομή της, ποὺ ὀνομάσθηκε, γιὰ νὰ διακρίνεται ἀπὸ τὴν ἀρχικὴ ἐκτενῆ μορφή, «μικρὸ ἀπόδειπνο».

Καί κάτι ἀπό τόν βίο τοῦ ἀγαπημένου μου Ἀγίου Νικολάου τοῦ Πλανᾶ

 Μεγάλη σημασία έδινε στην προσοχή και την συγκέντρωση του νου κατά την διάρκεια της προσευχής και της λατρείας. Στις διδασκαλίες του προς τα πνευματικά του παιδιά τόνιζε πολύ το σημείο αυτό. Μάλιστα, όταν έβγαινε να θυμιάση, κατά την διάρκεια του Όρθρου, πολλές φορές τον είδαν να θυμιά άδεια στασίδια, ενώ αντίθετα δεν θυμιούσε κάποιους από τους παρισταμένους.

Πρωτοχρονιά.

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

Ἀπό τό βιβλίο  «ΛΟΓΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ»

Ι. Μ. ΦΟΥΝΤΟΥΛΗ

Τήν 1η Ἰανουαρίου ἑώρτασε ἡ Ἐκκλησία μας τήν Περιτομή τοῦ Χριστοῦ καί τήν μνήμη τοῦ ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου. Τό διπλό αὐτό ἑορτολογικό περιεχόμενο ἔχει μία λαμπρά ἐκπροσώπησι στήν ἀκολουθία τῆς ἡμέρας. Καί δικαίως, γιατί ἡ μέν περιτομή καί ὀνοματοδοσία τοῦ Χριστοῦ κατά τήν ὀγδόη ἡμέρα ἀπό τῆς γεννήσεως Του ἀποτελεῖ, τήν βεβαίωσι τῆς σαρκώσεως καί τῆς προσλήψεως ἀπό τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ τῆς τελείας ἀνθρωπίνης μορφῆς ἀναλλοιώτως καί τῆς εἰσόδου Του στόν λαό τοῦ Θεοῦ. Ὁ δέ Μέγας Βασίλειος εἶναι ὁ ἀληθινά μέγας ἱεράρχης, πού μέ τήν ἁγιότητα τοῦ βίου του, τά σοφά του συγγράμματα καί τήν ἔξοχο δρᾶσι του ἀνεδείχθη Πατήρ καί φωστήρ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐφάμιλλο τοῦ ὁποίου δέν ἐγνώρισε ἴσως ἄλλον ὁ χριστιανικός κόσμος. Καί ἡ δεσποτική ἑορτή τῆς Περιτομῆς καί ἡ μνήμη τοῦ Μεγάλου Βασιλείου περιττό καί νά εἰποῦμε, ὅτι δέν ἔχουν καμμία σχέσι πρός τήν ἔναρξι τοῦ ἔτους, τήν πρωτοχρονιά. Ἡ περιτομή ἐτέθη τήν 1η Ἰανουαρίου, γιατί αὐτή εἶναι ἡ ὀγδόη ἡμέρα ἀπό τά Χριστούγεννα. Ἡ μνήμη τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, γιατί κατά τήν 1η Ἰανουαρίου τοῦ ἔτους 379 συνέβη ὁ θάνατος, ἡ κοίμησις ἐπί τό χριστιανικώτερον, τοῦ ἁγίου Πατρός. Ἡ σύνδεσις τοῦ δευτέρου πρός τήν πρωτοχρονιά, τά δῶρα, τά γλυκίσματα κλπ., ἔχει καθαρῶς λαογραφικό χαρακτῆρα.

Γιατί θυμιάζουν οἱ μοναχοί στίς ἀκολουθίες;

Στην ακολουθία του Όρθρου ψάλεται ο Πολυέλαιος «Δούλοι Κύριον» έρρυθμα για να  ταιριάζει η ψαλμωδία με την κίνηση του κατζίου, του θυμιατού με το οποίο θυμιάζουν οι μοναχοί που έχουν το διακόνημα του εκκλησιαστικού.

Το κατζίο είναι φορητό και χρησιμοποιείται στις λατρευτικές συνάξεις εντός του ναού όταν ψάλλονται ύμνοι από την Παλαιά Διαθήκη ή αναγινώσκονται οι Μεγάλες Ώρες.  Είναι μεταλλικό με μακριά χειρολαβή και κουδούνια, τα οποία συμβολίζουν τα βήματα του Θεού στον Παράδεισο και προτρέπουν τους μοναχούς σε εγρήγορση :”’Και άκουσαν τη φωνή του Κυρίου του Θεού, να περπατάει στον παράδεισο προς το δειλινό” (Παλαιά Διαθήκη Γένεση Κεφ. 3, Στίχος 8..

«Χορήγηση ἄδειας ἵδρυσης καί λειτουργίας σέ χώρους λατρείας ἑτερόδοξων καί ἑτερόθρησκων θρησκευτικῶν κοινοτήτων»

«Χορήγηση άδειας ίδρυσης και λειτουργίας σε χώρους λατρείας ετερόδοξων και ετερόθρησκων θρησκευτικών κοινοτήτων» 

Διαβάστε το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο:

23179_yp._paideias___urhskeymatvn_69230-a3-06.05.2014

Ἡ Σαρακοστή τῶν Χριστουγέννων

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΓΙΟΡΤΗ

Η Εορτή της κατά σάρκα Γεννήσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, τα Χριστούγεννα, απότελεί μία από τις μεγαλύτερες ημέρες της χριστιανοσύνης. Ανήκει στις Δεσποτικές εορτές, δηλ. αναφέρεται σε γεγονός της ζωής του Δεσπότη Χριστού. Μαζί με το Πάσχα είναι οι κορυφαίες εορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Την ημέρα αυτή εορτάζουμε την ενανθρώπηση του Θεού Λόγου, την κάθοδο του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος στον κόσμο. Ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να γίνει  ο άνθρωπος θεός κατά χάριν. Ο Θεός έρχεται από τον Ουρανό στη γη, για να ανέβει ο άνθρωπος από τη γη στον Ουρανό. Ο Χριστός ήλθε ανάμεσά μας για να σώσει το ανθρώπινο γένος, να στήσει και πάλι τις γκρεμισμένες γέφυρες επικοινωνίας με τον Θεό, να αποκαταστήσει τον άνθρωπο στην αληθινή του δόξα, να φανερώσει στους ανθρώπους το θέλημα του Θεού. Ο Χριστός ταπεινώθηκε βαθειά για να μας ανυψώσει, γεννήθηκε στο χρόνο για να υπερβούμε εμείς το χρόνο, έλαβε την ανθρώπινη φύση για να τη θεώσει. Γι’ αυτό γιορτάζουμε, χαιρόμαστε και πανηγυρίζουμε.

Γιατί θυμιάζουμε- Ἡ προσφορά τοῦ θυμιάματος

Του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και
πάσης Ελλάδος κ. Χριστοδούλου

          Το θυμίαμα στη λατρεία του Θεού εχρησιμοποιείτο και από τους Εβραίους και από τους
ειδωλολάτρες. Ήταν δείγμα αναγνώρισης της υπερέχουσας αξίας του Θεού, ήταν
σύμβολο υποταγής και αφοσίωσης. Στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε την περιγραφή του και
το μείγμα από το οποίο απετελείτο. Συγκεκριμένα, στο Εξόδου 30, 34-38 ο Θεός
δίδει εντολή να αποτελείται το θυμίαμα από 4 συστατικά στοιχεία, από σταχτή, όνυχα, χαλβάνη και λίβανο. Γι' αυτό και οι έννοιες «θυμίαμα» (ή μοσχοθυμίαμα) και «λιβάνι» δεν ταυτίζονται.
Το λιβάνι είναι ένα από τα στοιχεία από τα οποία απαρτίζεται το θυμίαμα.

Στα χρόνια του Κυρίου το εβραϊκό θυμίαμα απετελείτο από 13 αρωματώδη
στοιχεία, πως μαρτυρεί ο Ιώσηπος.

Η ΑΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ « Τὸ συνοδικὸ πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας»

Ἡ ἁγία Ἐκκλησία [7]

ϛ´  Τὸ συνοδικὸ πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ, ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ» 
(Σχεδίασμα Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως)

Ἱ. Κουτλουμουσιανὸν Κελλίον Ἁγ. Ἰω. Θεολόγου,
Ἅγιον Ὄρος (Μάρτιος 2012)

ϛ´ Μέρος: 

.         Τὸ μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας ἐκφράζει τὸ μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ὀνομάζεται ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρας σύνοδος¹. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ πολίτευμα ποὺ διέπει τὴν ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀπὸ τοὺς ἀποστολικοὺς ἀκόμη χρόνους, εἶναι συνοδικό.
.           Τὸ ἔτος 48 συνῆλθε στὰ Ἱεροσόλυμα ἡ Ἀποστολικὴ Σύνοδος, ἡ ὁποία ἀπεφάσισε ὅτι δὲν χρειάζεται νὰ περιτέμνωνται οἱ ἐξ ἐθνῶν χριστιανοί (θέμα ποὺ συνετάραξε τὴν Ἐκκλησία στὰ πρῶτα της βήματα). Ἡ ἀπόφαση τῆς Ἀποστολικῆς Συνόδου ἀρχίζει μὲ τὴν φράση Ἔδοξε τῷ ῾Αγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν (Πράξεις Ἀποστόλων 15, 28). Στὴν ἀποστολικὴ αὐτὴ φράση ἀνακεφαλαιώνεται ὁ θεσμὸς τοῦ συνοδικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πολιτεύματος.

Ἡ ἁγία Ἐκκλησία Ε´ Σχίσματα καὶ Αἱρέσεις [β´]

Η ΑΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 6 «Σχίσματα καὶ αἱρέσεις-β´»

Ἡ ἁγία Ἐκκλησία [6]

Ε´  Σχίσματα καὶ Αἱρέσεις [β´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ, ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ» 
(Σχεδίασμα Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως)

Ἱ. Κουτλουμουσιανὸν Κελλίον Ἁγ. Ἰω. Θεολόγου,
Ἅγιον Ὄρος (Μάρτιος 2012)

Ε´ Μέρος: 

* * *

.          Στὰ χρόνια μας, χρόνια ἀποστασίας τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό, οἱ αἱρέσεις εἶναι ἀναρίθμητες. Μερικὲς ξεφεύγουν τόσο πολὺ ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ διδασκαλία, ὥστε θὰ μποροῦσαν νὰ χαρακτηρισθοῦν προσφυέστερα ὡς θρησκευτικὲς ὀργανώσεις. Ἐδῶ θὰ ἀναφερθοῦμε μόνο στὶς δύο κυριώτερες σύγχρονες αἱρέσεις, ποὺ εἶναι ὁ Παπισμὸς καὶ ὁ Προτεσταντισμός.

Παπισμός. Οἱ Παπικοὶ (ἢ Ρωμαιοκαθολικοὶ) ἀφ’ ὅτου ἀποκόπηκαν (τὸ 1054) ἔπαυσαν νὰ ἀνήκουν στὴν μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὀνομάζονται Παπικοὶ ἀπὸ τὸν Πάπα, τὸν ὁποῖο θεωροῦν ἀντιπρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τῆς γῆς. Ἀποτελοῦν αἵρεση (καὶ συνεπῶς τὰ Μυστήριά τους εἶναι ἄκυρα) διότι, ἐνῶ ἔχουν τὴν ἀποστολικὴ διαδοχή¹, δὲν κράτησαν τὴν ἀποστολικὴ διδαχή. Οἱ αἱρετικές τους διδασκαλίες εἶναι πάρα πολλές. Ἀναφέρουμε τὶς σημαντικώτερες:

Ἡ ἁγία Ἐκκλησία. Ε´ Σχίσματα καὶ Αἱρέσεις [α´]

Ἡ ἁγία Ἐκκλησία [5]

Ε´  Σχίσματα καὶ Αἱρέσεις [α´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ, ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ» 
(Σχεδίασμα Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως)

Ἱ. Κουτλουμουσιανὸν Κελλίον Ἁγ. Ἰω. Θεολόγου,
Ἅγιον Ὄρος (Μάρτιος 2012)

Δ´ Μέρος:

.          Ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ἱστορικῆς πορείας της, ἡ Ἐκκλησία δέχθηκε πλήγματα, ἀπὸ ἐξωτερικοὺς καὶ ἐσωτερικοὺς ἐχθρούς. Οἱ Ἰουδαῖοι καὶ οἱ εἰδωλολάτρες, ἀπὸ ἔξω, προσπάθησαν μὲ μῖσος νὰ τὴν ἐξαφανίσουν, ἀλλὰ κατάφεραν μόνο νὰ τὴν ἑδραιώσουν. Τὰ σχίσματα καὶ οἱ αἱρέσεις ὅμως, ἀπὸ μέσα, ταλαιπώρησαν καὶ ταλαιπωροῦν σὲ μεγαλύτερο βαθμὸ τὴν Ἐκκλησία.
.          Ὁ Χριστὸς εἶχε προειδοποιήσει τοὺς δώδεκα Μαθητάς Του: «Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἔλθουν τὰ σκάνδαλα», καὶ «προσέχετε ἀπὸ τοὺς ψευδοπροφῆτες». Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μιλάει ἤδη γιὰ ὑπάρχοντα σχίσματα (μὲ τὴν ἔννοια τῶν διενέξεων καὶ διαιρέσεων) καὶ παρακαλεῖ τοὺς χριστιανοὺς νὰ ὁμοφρονοῦν καὶ νὰ παραμένουν ἑνωμένοι¹.
.          Ἀργότερα τὰ σχίσματα παίρνουν τὸν χαρακτῆρα ἀποκοπῆς ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο καὶ τὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα. Γράφει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος: «Τὰ πάντα νὰ εἶναι σύμφωνα σὲ μία ἑνότητα… Ὅποιος δὲν προσέρχεται στὴν κοινὴ (λατρευτικὴ) συνάθροιση, αὐτὸς ἔχει πέσει ἤδη σὲ ὑπερηφάνεια καὶ ξεχωρίζει τὸν ἑαυτό του»². Ὅταν τὸ σχίσμα ἐπιδεινωθῆ καὶ φθάση σὲ διαφοροποίηση δογματική, ἔχουμε πλέον τὴν αἵρεση.

Ἡ ἁγία Ἐκκλησία Δ´ Ἡ Ἐκκλησία εἶναι κοινωνία Ἁγίων

Δ´  Ἡ Ἐκκλησία εἶναι κοινωνία Ἁγίων

Ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ, ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ» 
(Σχεδίασμα Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως)

Ἱ. Κουτλουμουσιανὸν Κελλίον Ἁγ. Ἰω. Θεολόγου,
Ἅγιον Ὄρος (Μάρτιος 2012)

Γ´ Μέρος:http://hristospanagia3.blogspot.gr/2012/07/blog-post_348.html

.          Οἱ πιστοί, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν Ἐκκλησία, ἔχουν κληθῆ ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ κατακτήσουν μὲ τὴν χάρι Του τὴν ἁγιότητα, μιμούμενοι τὸν Ἴδιο: Κατὰ τὸν καλέσαντα ὑμᾶς ἅγιον καὶ αὐτοὶ ἅγιοι ἐν πάσῃ ἀναστροφῇ γενήθητε, διότι γέγραπται· ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι¹.
.          Ἡ ἁγιότης τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας ἀπορρέει ἀπὸ τὴν ἁγιότητα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ βαπτιζόμενος δέχεται ὡς δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὴν ἁγιότητα, καὶ τὴν χάρι νὰ παραμείνη στὴν κατάσταση τῆς ἁγιότητος. Σὲ ὅσους μετὰ τὸ Βάπτισμα ἁμάρτησαν, δίνεται ἡ δυνατότητα ἐπιστροφῆς στὴν ἁγιότητα, μὲ τὸ Μυστήριο τῆς μετανοίας.
.          Ἅγιος ὀνομάζεται ὁ βαπτισμένος χριστιανός, ποὺ μὲ τὸν συνεχῆ προσωπικό του ἀγῶνα καὶ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἀπαλλάχθηκε ἀπὸ τὰ πάθη καὶ ἔγινε δοχεῖο τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Ὁ ἅγιος δὲν ἀναδεικνύεται μόνο μὲ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὸν πλοῦτο τῶν ἀγαθῶν ἔργων». Οἱ Ἅγιοι τήρησαν ἀκέραιο τὸ κατ’ εἰκόνα, ἔφθασαν στὸ καθ’ ὁμοίωσιν κατὰ τὸ ἀνθρωπίνως δυνατόν, «δέχθηκαν ὡς ἔνοικο τὸν Θεό, καὶ μὲ τὴν κοινωνία μαζί Του ἔγιναν κατὰ Χάριν ἐκεῖνο ποὺ εἶναι Αὐτὸς κατὰ φύσιν»².

Γ´ Ἡ εἴσοδος τοῦ ἀνθρώπου στὴν Ἐκκλησία

Ἡ ἁγία Ἐκκλησία [3]

Γ´  Ἡ εἴσοδος τοῦ ἀνθρώπου στὴν Ἐκκλησία 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ, ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ» 
(Σχεδίασμα Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως)

Ἱ. Κουτλουμουσιανὸν Κελλίον Ἁγ. Ἰω. Θεολόγου,
Ἅγιον Ὄρος (Μάρτιος 2012)

Α´ Μέρος:http://hristospanagia3.blogspot.gr/2012/07/1_10.html
Β´ Μέρος:http://hristospanagia3.blogspot.gr/2012/07/blog-post_171.html 

.           Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, στὸν ὁποῖο πολιτογραφηθήκαμε μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα. Γι’ αὐτό, στὸ Σύμβολο τῆς πίστεως, μετὰ τὴν ὁμολογία πίστεως στὴν Ἐκκλησία, ὁμολογοῦμε ἓν Βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.
.           Μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα ὁ ἄνθρωπος ἐλευθερώνεται τελείως ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ἀπὸ τὸν Διάβολο. Δέχεται μέσα του τέλεια τὴν χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ ἀποκαθίσταται πλήρως τὸ κατ’ εἰκόνα. Ἔρχεται στὴν προπτωτικὴ κατάσταση, τελείως ἐλεύθερος νὰ ἀκολουθήση τὸν Χριστὸ ἢ τὸν Διάβολο. Ἀπὸ τὸν ἴδιο καὶ τὴν ἐλεύθερη βούλησή του ἐξαρτᾶται ἂν θὰ προχωρήση στὸ καθ’ ὁμοίωσιν¹.
.           Μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα, διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γεννιόμαστε ἐν Χριστῷ καὶ γινόμαστε μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Πρὶν ἀπὸ τὴν βάπτισή του ὁ κατηχούμενος δὲν ἀνήκει ἀκόμη στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν ποίμνη τοῦ καλοῦ Ποιμένος. Γι’ αὐτὸ ὁ Λειτουργὸς παρακαλεῖ τὸν Κύριο: Φύτευσον αὐτὸν φύτευμα ἀληθείας ἐν τῇ ἁγίᾳ σου, καθολικῇ καὶ ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ².

Β´ Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολική

Ἡ ἁγία Ἐκκλησία [2]

Β´  Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολική

Ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ, ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ» 
(Σχεδίασμα Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως)

Ἱ. Κουτλουμουσιανὸν Κελλίον Ἁγ. Ἰω. Θεολόγου,
Ἅγιον Ὄρος (Μάρτιος 2012)

Α´ Μέρος: 

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία

.           Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολική. Οἱ ἰδιότητες αὐτὲς τῆς Ἐκκλησίας συνδέονται μεταξύ τους καὶ ἀλληλοσυμπληρώνονται. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἁγία ἐπειδὴ εἶναι ἀποστολική, δηλαδὴ θεμελιωμένη στὴν διδαχὴ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Καὶ εἶναι μία ἐπειδὴ εἶναι τὸ ἅγιο σῶμα τοῦ ἑνὸς Ἁγίου, τοῦ Χριστοῦ¹.

.        Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι μία, διότι ἕνας εἶναι ὁ Κύριος: «Γίναμε μία Ἐκκλησία, ἀποτελοῦμε μέλη συνενωμένα τῆς μιᾶς κεφαλῆς (δηλαδὴ τοῦ Χριστοῦ), ἕνα Σῶμα γίναμε οἱ πάντες». Καὶ «μπορεῖ νὰ ἰδῆ κανεὶς πρᾶγμα θαυμαστό: οἱ πολλοὶ νὰ εἶναι ἕνα (Σῶμα) καὶ στὸ ἕνα (Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας) νὰ εἶναι πολλοὶ»² πιστοί.
.          Οἱ διάφορες τοπικὲς Ἐκκλησίες ἀποτελοῦν ὅλες μαζὶ τὴν μία καὶ μόνη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὅπως εἶναι πολλὲς οἱ θεῖες Λειτουργίες ποὺ ἱερουργοῦνται σὲ διαφόρους τόπους, ἀλλὰ ἕνας εἶναι ὁ Χριστὸς ποὺ προσφέρεται χωρὶς νὰ διαιρῆται, ἔτσι καὶ ἡ ἁγία Του Ἐκκλησία εἶναι μία καὶ ἀδιαίρετη. Αὐτὴ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἡ ὁποία φυλάσσει τὴν πίστη, τὴν λατρεία καὶ τὴν πνευματικὴ ζωὴ ὅπως τὴν παρέδωσαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι, χωρὶς νὰ κάνη «οὔτε ἀφαίρεση οὔτε ἀλλαγὴ οὔτε προσθήκη»³.

Η ΑΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 1 «Ἡ Ἐκκλησία φανερώθηκε στὸν κόσμο τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς»

 Ἡ ἁγία Ἐκκλησία

Α.  Εἶναι τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ

Ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ, ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ» 
(Σχεδίασμα Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως)

Ἱ. Κουτλουμουσιανὸν Κελλίον Ἁγ. Ἰω. Θεολόγου,
Ἅγιον Ὄρος (Μάρτιος 2012)

.         Οἱ θεόπνευστοι ἅγιοι Ἀπόστολοι, γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσουν νὰ κατανοήσουμε τὸ μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, χρησιμοποίησαν διάφορες εἰκόνες. Τὴν ὀνόμασαν Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομή, νύμφη Χριστοῦ, γένος ἐκλεκτόν, βασίλειον ἱεράτευμα, ἔθνος ἅγιον, λαὸν τοῦ Θεοῦ, οἶκον πνευματικόν, οἶκον Θεοῦ, σῶμα Χριστοῦ[1]. Ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς ὀνομασίες ἡ τελευταία ἐκφράζει κατὰ τὸν καλύτερο τρόπο τὴν πραγματικότητα τῆς Ἐκκλησίας: Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ ἅγιο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Κεφαλὴ τοῦ ἁγίου αὐτοῦ Σώματος εἶναι ὁ Χριστός, καὶ μέλη ὅλοι οἱ βαπτισθέντες χριστιανοί.
.          Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, χρησιμοποιώντας τὴν ἔκφραση Σῶμα Χριστοῦ γιὰ τὴν Ἐκκλησία, θέλει νὰ μᾶς φανερώση ἀφ’ ἑνὸς τὸν στενὸ δεσμὸ τοῦ Χριστοῦ μὲ τοὺς πιστούς, ἀφ’ ἑτέρου τὸ μυστήριο τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ πιστοὶ ἀποτελοῦν τὸ ἅγιο Σῶμα Του: «Σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία, καὶ κεφαλὴ τοῦ σώματος εἶναι ὁ Χριστός»[2].

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, Λατρεία καί ἄσκηση

ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΑΣΚΗΣΗ

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός

Η Ἐκκλησιαστική Λατρεία εἶναι ἑορτάσιμη στό ἦθος της. Κάθε μέρα εἶναι γιά τήν Ἐκκλησία «πανήγυρις», ἑορτή, διότι οἱ μνῆμες τῶν Ἁγίων ἐπιβεβαιώνουν τή νίκη τοῦ Χριστοῦ πάνω στόν κόσμο (Ἰω. 16. 33). Ἡ ἄσκηση, ἐξ ἄλλου, προοδοποιεῖ την εἴσοδο στήν ἑορτή τῆς Ἐκκλησίας, στήν πνευματική πανήγυρή της. Εἶναι ἡ προετοιμασία γιά τή μετοχή τοῦ ὅλου ἀνθρώπου στήν «καινήν κτίσιν» (Β’ Κορ. 5. 17), πού ἀποκαλύπτεται στή λατρεία.Ὅπως σημειώνει ὁ Ἰ. Χρυσόστομος, «τό ζητούμενον ἐνταῦθα (=στή λατρεία) ψυχή νήφουσα, διεγηγερμένη διάνοια, καρδία κατανενυγμένη, λογισμός ἐρρωμένος. συνειδός κεκαθαρμένον».

Ἡ ἄσκηση ἐπιδιώκει, μέ τήν «ἀδιάλειπτη προσευχή, τήν ταπείνωση, τήν ἀπάθεια, τή νηστεία καί τή συνεχή λατρευτική πράξη, νά μεταβάλει τή ζωή σέ «θυσίαν ζῶσαν, ἁγίαν, τῷ Θεῷ εὐάρεστον» (Ρωμ. 12, 1), γιά νά βρεῖ τελικά ἡ ζωή τήν πρωταρχική της ὡραιότητα καί γνησιότητα.

ΤΟ ΚΕΡΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

.           Δὲν ὑπάρχει ὀρθόδοξος Ναὸς ποὺ νὰ μὴν ἔχει στὴν εἴσοδό του, στὸν πρόναο ἢ τὸ πρόπυλο, μανουάλι μὲ κεριὰ γιὰ τοὺς πιστοὺς καὶ τοὺς προσκυνητές. Καὶ δὲν ὑπάρχει Ὀρθόδοξος πιστός, ἀπὸ τὰ νήπια ἕως τοὺς ὑπερήλικες, ὁ ὁποῖος νὰ μὴν ἀνάβει τὸ κερί του, κάθε φορὰ ποὺ εἰσέρχεται στὸν ἱερὸ χῶρο τοῦ Ναοῦ.
.           Πῶς ὅμως καὶ γιατί ἐπικράτησε τὸ ἄναμμα τῶν κεριῶν στοὺς Ναούς μας;
.     Ἡ χρήση βεβαίως τῶν κεριῶν, ὅπως καὶ ἄλλων φωτιστικῶν μέσων, γινόταν τὸν πρῶτο καιρὸ γιὰ λόγους καθαρὰ πρακτικούς.

Πως πρέπει να παίρνουμε το αντίδωρο και τι πρέπει να ξέρουμε για αυτό;

Ο Ιερός Καβάσιλας μας λέει: «Ο άρτος που διανέμεται ως αντίδωρο, έχει από πριν αγιασθεί, επειδή προσφέρθηκε στον Θεό. Όλοι οι εκκλησιαζόμενοι χριστιανοί τον δέχονται με ευλάβεια μέσα στην δεξιά κυρτή τους παλάμη και ασπάζονται το δεξί χέρι του Ιερέως που πριν από λίγο ακούμπησε και κομμάτιασε το πανάγιο Σώμα του Σωτήρος Χριστού. Επειδή αγιάσθηκε ολόκληρο, γιαυτό πιστεύεται από την Εκκλησία μας ότι το χέρι του λειτουργού μεταδίδει αυτόν τον αγιασμό σε όσους το αγγίζουν και το ασπάζονται»

Βασικά πράγματα που πρέπει να γνωρίζουμε για το αντίδωρο:

Η συγκέντρωση του νου την ώρα της προσευχής

Τί να κάνουμε όταν ο νους μας τρέχει εδώ κι εκεί και δεν μπορούμε να τον συμμαζέψουμε στην προσευχή;

Όταν είμαστε μόνοι στο σπίτι, μπορούμε ν’ αναβάλουμε την έναρξη της προσευχής ή, αν έχουμε ήδη αρχίσει, να τη διακόψουμε για λίγο. Αν και ύστερα απ’ αυτό το μικρό διάλειμμα ο νους μας δεν συνεργάζεται με την προαίρεση μας, τότε δεν έχουμε παρά να του επιβάλουμε με τη βία, θέλει δεν θέλει, να συγκεντρωθεί στην προσευχή, σ’ όποιον βαθμό βέβαια είναι δυνατόν. Μέσα στην εκκλησία, πάλι, μερικές φορές δεν ακούμε ή δεν καταλαβαίνουμε όσα ψάλλονται, διαβάζονται ή εκφωνούνται. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, σταθείτε νοερά ενώπιον του Κυρίου και αφοσιωθείτε στην ευχή του Ιησού.

Τό Πιστεύω, ἡ Ἁγία Ἀναφορά καί ἡ ἀληθινή λατρεία.

Ἡ Θεία Λατρεία καί τά σημαντικά της σημεῖα

1.    Τό Σύμβολο τῆς Πίστεως, (τό «Πιστεύω ...») εἶναι ἡ ὁμολογία τῆς κοινῆς ὀρθόδοξης πίστης μας. Μέ ἀνθρώπους πού δέν ἔχουν τήν ὀρθόδοξη πίστη δέν μποροῦμε νά τελέσουμε τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού δέν μποροῦμε νά συλλειτουργήσουμε ὅπως καί νά συμπροσευχήθοῦμε μέ τούς ἑτερόδοξους (παππικούς, προτεστάντες κ.λ.π.). Ὁ 10^ος Κανόνας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἀναφέρει: «Εἴ τις ἀκοινωνήτῳ, κᾂν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὗτος ἀφοριζέσθω». Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ Κανόνας ἐπιβάλλει ἀφορισμό σέ ὅποιον συμπροσευχηθεῖ μέ ἀκοινώνητον (δηλ. αἱρετικό ἤ ἀφορισμένο) ἀκόμη καί στήν οἰκία του· πόσῳ μᾶλλον ὅταν πρόκειται γιά τήν εὐχαριστηριακή σύναξη (τή Θεία Λειτουργία)!