Τὸ θέμα της ἀναθεωρήσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων.

Ἀρχιεπίσκοπος Ἀσκάλωνος Νικηφόρος

Εἶναι πολλοὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι πάντοτε παραπονιοῦνται ὅτι ὁρισμένοι Ἱεροὶ Κανόνες εἶναι πολύ σκληροὶ καὶ εἶναι δύσκολο νὰ ἀκολουθηθοῦν στὴν ζωή μας.

Καὶ εἶναι ἀλήθεια ὅτι οἱ Ἱεροὶ Κανόνες εἶναι δύσκολο νὰ ἀκολουθηθοῦν στὴν ζωή. Ἐὰν σκεφθοῦμε ὅμως ὅτι οἱ Ἱεροὶ Κανόνες θεσπίστηκαν ὄχι γιὰ νὰ κάνουν πιὸ εὔκολη τὴν ζωή μας ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὴν τελειότητα τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς, θὰ πρέπη νὰ νοιώθουμε εὐγνωμοσύνη γιὰ τὸν Κύριό μας ὁ ὁποῖος μᾶς δίδαξε ὅτι ἐὰν θέλουμε νὰ γίνουμε τέλειοι, πρέπει νὰ ἀπαρνηθοῦμε τοὺς πειρασμοὺς, τὰ πάθη καὶ τὶς ἀπολαύσεις, γενικὰ, τῆς προσκαίρου , κοσμικῆς ζωῆς, καὶ νὰ βαδίσουμε τὸν δρόμο τὸν ὁποῖο Ἐκεῖνος χάραξε.

Εἶναι πολύ ἐνδιαφέρον νὰ σκεφθοῦμε ὅτι οὐσιαστικὰ καὶ ἐμεῖς, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἀσυναίσθητα, ἐφαρμόζουμε στὴν Ζωή μας, τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ μας, ὅταν, γιὰ νὰ τελειοποιηθοῦμε σὲ κάτι στὴν ζωή μας, καὶ ἐδῶ ἀναφέρομαι στὸ παράδειγμα τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων, ὅπου, ἐάν θέλει κάποιος νὰ φθάση στὴν κορυφή, νὰ κερδίση τὸ χρυσὸ μετάλλιο, θὰ πρέπη νὰ θυσιάση πολλὲς ἀπὸ τὶς ἀπολαύσεις τῆς καθημερινῆς ζωῆς γιὰ νὰ ἐπιτύχη τοῦ σκοποῦ του. Καὶ νὰ φαντασθῆ κάποιος ὅτι εἶναι χιλιάδες ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι πραγματικὰ θυσιάζουν πολλὰ πράγματα στὴν ζωή τους γιὰ νὰ προσπαθήσουν νὰ φθάσουν στὴν κορυφὴ, παρ’ ὅλον ὅτι ξέρουν ὅτι ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ θὰ πάρη τὸ χρυσὸ μετάλλιο καὶ οἱ ὑπόλοιποι θὰ ἀρκεσθοῦν, ἀκόμη καὶ σὲ ἕνα πιστοποιητικὸ ὅτι ἔλαβαν μέρος στοὺς Ἀγῶνες.

«Τέτοια ἄσκηση οὔτε στὸν 4ο αἰῶνα δὲν συναντοῦμε», ἔλεγε ὁ γέροντας Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης

Η οσία Σοφία της Κλεισούρας (1883-1974)

 

«Εζησε 48 χρόνια στην Ι.Μ. Γενεθλίου Θεοτόκου Κλεισούρας Καστοριάς, διακονώντας τους προσκυνητές. Δεν κοιμήθηκε ποτέ σε κρεβάτι, δεν έβαζε τίποτα σχεδόν στο στόμα της.

«Τέτοια άσκηση ούτε στον 4ο αιώνα δεν συναντούμε», έλεγε ο γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης.

«Οἱ κόποι σου δὲν θὰ πᾶνε χαμένοι»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Οἱ κόποι σου δὲν θὰ πᾶνε χαμένοι»

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος διαβεβαιώνει τὸν μαθητή του Τιμόθεο:

«εἰς τοῦτο γὰρ καὶ κοπιῶµεν καὶ ὀνειδιζόµεθα, ὅτι ἠλπίκαµεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι, ὅς ἐστι σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, µάλιστα πιστῶν». (Δηλ.: Διότι δὲ εἶναι ἀξιόπιστος ὁ λόγος οὗτος, δι’ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ἡµεῖς κοπιάζοµεν καὶ περιπαιζόµεθα ὡς βλάκες δῆθεν καὶ ἀνόητοι, ἐπειδὴ ἔχοµεν στηρίξει τὰς ἐλπίδας µας εἰς τὸν ζῶντα Θεόν, ποὺ εἶναι σωτὴρ ὅλων τῶν ἀνθρώπων, τοὺς ὁποίους συντηρεῖ µὲ τὴν πρόνοιάν του, πρὸ παντὸς δὲ εἶναι σωτὴρ τῶν πιστῶν, τοὺς ὁποίους σώζει ἀπὸ τὸν αἰώνιον θάνατον) (Α΄ Τιμ. δ΄ 10).

Ὁ κόπος, δηλαδὴ ὁ πνευματικὸς ἀγώνας εἶναι αὐτὸ ποὺ μᾶς βραβεύει καὶ μᾶς στεφανώνει. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος παρατηρεῖ:

«Μεγάλο ἀγαθό πραγματικά εἶναι ἡ θλίψη, κι εἶναι κατόρθωμα μεγάλης καί γενναίας ψυχῆς. Πόσοι μετὰ ἀπ’ αὐτὸ πίστεψαν καὶ κανένας δὲν ἔλαμψε τόσο πολύ; Τέτοια προθυμία πρέπει νὰ δείχνουμε παντοῦ, πολλὴ θερμότητα καὶ ψυχὴ ἕτοιμη ν’ ἀγωνισθῆ καὶ πρὸς τὸν θάνατο. Γιατὶ ἀλλιῶς δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἐπιτύχη κανεὶς τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν ἄν δὲν σταυρωθῆ. Ἄς μὴ ἐξαπατοῦμε τοὺς ἑαυτούς μας».Στὸν Εὐεργεντινὸ τὸμ. Α΄ διαβάζουμε γιὰ τὸν ἀγώνα, ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε.

«Ὁ Ἀββᾶς Κόπρις εἶπε· εἶναι μακάριος αὐτὸς ποὺ ὑπομένει κόπον καὶ εὐχαριστεῖ τὸν Θεόν. Ὁ ἴδιος ἠσθένησε κάποτε ἐπὶ πολὺν χρόνον καὶ παρέμεινεν εἰς τὸ κρεββάτι. Κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ ηὐχαρίστει τὸν Θεὸν καὶ δὲν ἱκανοποίει τὸ θέλημά του.

Περί Κόπου

❈ Ὅταν κοπιάζει ὁ ἄνθρωπος γιά τόν Θεό, ἀγαπήσει τόν σωματικό κόπο, γίνεται ταπεινός. Ὁ κόπος ταπεινώνει τό σῶμα καί ὅταν ταπεινωθεῖ τό σῶμα ταπεινώνεται καί ἡ ψυχή καί ὅταν ταπεινωθεῖ ἡ ψυχή, ἔρχεται στόν ἄνθρωπο ὁ Θεός.

Ἐγκαταλείποντας τὴ πνευματικὴ ἐργασία, ὑποτάχθηκα στὰ πάθη....

Εγκαταλείποντας τη πνευματική εργασία, υποτάχθηκα στα πάθη.

Να διδαχθώ δεν θέλω και όμως θέλω να διδάξω.

Να υποταχθώ δεν θέλω, να έχω υποτακτικούς θέλω.

Να κοπιάσω δεν θέλω, όμως θέλω να βάλω άλλους σε κόπο.

Να εργασθώ δεν θέλω, όμως θέλω να είμαι επιστάτης σε έργα.

Να τιμήσω δεν θέλω, όμως θέλω να με τιμούν.

Να υπομείνω ονειδισμούς δεν θέλω, όμως θέλω να ονειδίζω.

Να εξευτελιστώ δεν θέλω, όμως θέλω να εξευτελίζω.

Να υπερηφανευτούν άλλοι δεν θέλω, όμως θέλω να υπερηφανεύομαι.

Να ελεγχθώ δεν θέλω, όμως θέλω να ελέγχω.

Να ελεώ δεν θέλω, όμως θέλω να με ελεήσουν.

"Ὁ ἀγαπῶν τὸν Θεὸν καταφρονείτω τῶν φθειρομένων καὶ προτιμάτω τὴν γνῶσιν αὐτοῦ"

Ο όσιος Σάββας που φερωνυμείται “Ηγιασμένος” υπήρξε (και παραμένει εις αιώνας αιώνων) ένας Άγιος της Καππαδοκικής χριστιανοσύνης ως προς την καταγωγή, του Παλαιστινιακού χριστιανισμού ως προς την ασκητική μεγαλουργία και κοίμηση, του Χαλκηδονίου δόγματος και της Κωνσταντινουπολίτιδος οικουμενικής Ρωμαιοσύνης ως προς την εκκλησιαστική πιστότητα, ένας πασίγνωστος Άγιος και επουράνιος άνθρωπος.

Γεννήθηκε το 439 στη Μουταλάσκη της Καππαδοκίας και τον εποφείλουμε συν Θεώ στους ευλογημένους και τιμιωτάτους γονείς του Ιωάννη και Σοφία. Στα μετεφηβικά του χρόνια μετοίκησε το 457 στην Ιερουσαλήμ, και ο Μ. Ευθύμιος τον οδήγησε στην κοινοβιακή μονή του οσίου Θεοκτίστου. Ήταν τόση η ασκητική του αποφασιστικότητα και τελειούμενη υπακοή, η καθαρότητα και απλότητα, η ταπείνωση και η σύνεσή του, ώστε ο Μ. Ευθύμιος να τον χαρακτηρίζει “παιδαριογέροντα”!

Από τα χρόνια της ασκητικής του προετοιμασίας μαρτυρείται και το χαρακτηριστικό σημείο της ρωμαλέας και άφοβης ασκητικής του υπακοής. Χωρίς την παραμικρή αντίρρηση, ασκώντας τέλεια υπακοή στη σκληρή και συνάμα διακριτική γεροντική εντολή, ακόμη νέος μοναχός, όρμησε στον πυρωμένο φούρνο του μοναστηριού και ανέσυρε άκαυτο το μανδύα, παραμένοντας αβλαβής και ο ίδιος.

Δεκαέξι χρόνια μετά, στα 473, πεπειρασμένος ενάντια στην εθελοδουλεία της αμαρτίας και πεπειραμένος στην ασκητική αγωνιστικότητα, αποσύρεται σε αυστηρότερη άσκηση, για την ερημιτική ολοτελή λατρεία του ζώντος Θεού. Ήταν ώριμος, καθαρμένος από τα πάθη της επικήρου ζωής, ολόφωτος στην ψυχή και το σώμα. Χωρητικός της θείας Χάριτος, αναδείχθηκε εν ζωή θαυματουργός.

Τὸ πνεῦμα τῶν παλαιῶν Ἁγιορειτῶν. Ἀπὸ τὴν Ἀσκητικὴ καὶ Ἡσυχαστικὴ Ἁγιορείτικη Παράδοση

Ο γε­ρω Ἀ­θα­νά­σιος, ἀ­πό τό Κελ­λί τοῦ Ἁ­γί­ου Κλή­μεν­τος, γνώ­ρι­σε πα­λαι­ά στά Καυ­σο­κα­λύ­βια ἀ­σκη­τές πού περ­νοῦ­σαν ὅ­λη τήν ἑ­βδο­μά­δα μέ ἐ­νά­τη, χω­ρίς λά­δι· μό­νον τό Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο κα­τέ­λυ­αν.

*

Ο γε­ρω Ἀ­λέ­ξαν­δρος, πα­λαι­ός προ­ϊ­στά­με­νος τῆς Λα­ύ­ρας, ὅ­ταν εἶ­χε γε­ρά­σει πλέ­ον, κα­θό­ταν μί­α μέ­ρα στήν εἴ­σο­δο. Βλέ­πει, λοι­πόν ἕ­να κα­λο­γέ­ρι νά ἔ­χη μα­ζε­μέ­να τά μα­νί­κια μέ­χρι τόν ἀγ­κῶ­να. Λυ­πη­μέ­νος μο­νο­λό­γη­σε: «Ἔ, Λα­ύ­ρα. Πῶς σέ βρῆ­κα καί πῶς σ᾿ ἀ­φή­νω τώ­ρα; Ἐ­μεῖς εἴ­χα­με τά μα­νί­κια κά­τω ἀ­πό τόν καρπό νά μή φα­ί­νε­ται τί­πο­τε».

*

Εἶ­πε ὁ πα­πα–Δι­ο­νύ­σιος ἀ­πό τήν Κο­λι­τσοῦ: «Τό Ἅ­γιον Ὄ­ρος πο­λύ ἄλ­λα­ξε ἀ­πό τόν και­ρό πού ἡ Ἱ­ε­ρά Κοι­νό­της ἐ­πέ­τρε­ψε νά μπαί­νουν του­ρί­στες». (Ἴ­σως ἐν­νο­εῖ με­τά τήν χι­λι­ε­τη­ρί­δα).

Τὸ σπήλαιο ποὺ ἀσκήτεψε ὁ Ὅσιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακας στὸ ὅρος Σινᾶ. βρίσκεται στὸ Wadi Et-Tlah,περίπου 8 χιλιόμετρα ἀπὸ τὸ μοναστήρι τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης.

Γέροντας Γρηγόριος Παπασωτηρίου (†): Ἀγῶνας τίμιος μέχρι τέλους

Θα χρειαστεί μια ζωή να αγωνιζόμαστε. Και το λέγω αυτό γιατί να, μερικοί ξεκινάνε και γρήγορα απογοητεύονται, απελπίζονται και λένε «δεν βγαίνει τίποτε». Μας τα ψιθυρίζει αυτά ο εχθρός μας και λέει: «Τι έκανες; Τι πέτυχες; Τίποτα δεν έκανες». Και αφήνουμε τον αγώνα, παραιτούμεθα και αποφασίζουμε να ζήσουμε, όπως ζει όλος ο κόσμος. Όχι. Όσο περισσότερο αγωνίζεσαι, τόσο περισσότερο θα σε πολεμάει ο εχθρός. Φτάνει στο σημείο τους Αγίους, αυτούς που προχώρησαν πνευματικά, να μην τους πολεμά ούτε με λογισμούς ούτε με κακούς ανθρώπους, αλλά ο ίδιος παρουσιάζεται, φοβερίζει και απειλεί και δημιουργεί σημεία και τέρατα, για να τους φοβίσει ή να τους εξαπατήσει με ψευδολογίες, με υποκρισίες. Αλλά φυσικά όταν αγωνίζονται, δεν μπορεί να τους κάνει τίποτε. Μέχρι που να πεθάνει ο άνθρωπος, ο διάβολος τον πολεμάει. Μέχρι που να πεθάνει!

Ο διάβολος πολεμάει τους εχθρούς του φυσικά. Αυτούς, οι οποίοι αγωνίζονται. Αυτούς, οι οποίοι θέλουν να ζήσουν πνευματική ζωή. Αυτούς, οι οποίοι έχουν πραγματική πίστη. Θα τους πολεμάει μέχρι τέλους της ζωής τους. Μη μας εκπλήσσει αυτό και μη λέμε: «Να, οι άλλοι (γιατί το ακούω από μερικούς που ξεκινάνε, που είναι στην αρχή) ζουν ήσυχα και εμείς όλο αγώνα, όλο δυσκολίες, προβλήματα. Ενώ οι άλλοι, οι οποίοι δεν θέλουν να αγωνισθούν, όπως αγωνιζόμαστε εμείς, δεν έχουν δυσκολίες». Δεν είναι σωστό αυτό. Οι άλλοι έχουν την φιλία τους, φιλία με τον άρχοντα του κόσμου αυτού, του αιώνος αυτού. Αλλά αυτή η φιλία είναι η καταστροφή. Αυτή η φιλία είναι απομάκρυνση από τον Θεό. Αυτή η φιλία είναι ό,τι χειρότερο μπορούμε να πάθουμε.

Αυτός που πιστεύει συνεχώς θα έχει πόλεμο, συνεχώς θα αγωνίζεται, για να καταλήξει μια μέρα στα χέρια του Θεού!

✶✶✶

Μερικές υπάρξεις θέλουν να είναι μεταξύ των πιστών, αλλά η ζωή τους είναι τόσο άσχημη και τόσο ανώμαλη… Σε κάποια κυρία της έλεγε ο σύζυγος: «Εσύ είσαι χειρότερη από εμένα. Πας στην Εκκλησία και είσαι χειρότερη από εμένα». Διότι αυτή θυμώνει, διότι αυτή φωνάζει, διότι τσιρίζει και ο σύζυγος, που δεν πάει στην Εκκλησία, που δεν έχει σχέση με την Εκκλησία, δεν τα κάνει αυτά. Είναι ήρεμος, ήσυχος άνθρωπος και γι’ αυτό της λέγει «εσύ είσαι χειρότερη από εμένα». Τώρα μπορεί να πει αυτή η γυναίκα τι πιστεύει; Επειδή πάει στην Εκκλησία και επειδή κοινωνεί, σημαίνει ότι πιστεύει; Έρχεται και στην εξομολόγηση. Τώρα τι εξομολόγηση κάνει; Μπορεί να πει τι πιστεύει; Οπωσδήποτε δεν είναι σωστή η πίστη της.

Να προσέξουμε πάρα πολύ. Όταν λέμε ότι «είμαστε πιστοί», σημαίνει ότι προσπαθούμε η ζωή μας να είναι σύμφωνη με τον νόμο του Θεού, σύμφωνη με το Ευαγγέλιο. Τότε πραγματικά πιστεύουμε, όταν αγωνιζόμαστε και προσπαθούμε. Άλλο το ότι οι αδυναμίες οι ανθρώπινες, ο πειρασμός μάς κάνει να πέφτουμε, να αμαρτάνουμε, να μην μπορούμε να εφαρμόσουμε τον νόμο του Θεού. Ταπεινωνόμαστε όμως και πάλι συνεχίζουμε τον αγώνα. Πέφτουμε, πέφτουμε. Και δέκα και είκοσι φορές την ημέρα πέσαμε, προστρέξαμε στον πνευματικό γιατρό, σηκωθήκαμε και ξαναρχίσαμε τον αγώνα πάλι. Μα ξαναπέσαμε και πάλι σηκωθήκαμε και πάλι αγώνα. Μια ζωή έτσι, αγωνιζόμαστε κατ’ αυτόν τον τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι πραγματικά πιστεύουμε στον Θεό. Πιστεύουμε στον Εσταυρωμένο.

Από το βιβλίο: ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Α’, Ιερόν Ησυχαστήριον “Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος”, Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής 2020, σελ. 60.

Πηγή:https://www.koinoniaorthodoxias.org/

https://ethnegersis.blogspot.com/2024/02/blog-post_740.html#more

«Τό παιδί του μηδενός» Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Χοζεβίτης

«ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ» Όσιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης

Ο όσιος Ιωάννης (1913–1960), που στο άγιο Βάπτισμα είχε λάβει το όνομα Ηλίας, από πολύ νωρίς έμεινε ορφανός και τον μεγάλωσε η γιαγιά του, που για να τον μεγαλώσει εγκατέλειψε την πρόθεσή της να γίνει μοναχή. Όταν αυτή εκοιμήθη, ανέλαβε τον Ηλία ο θείος του που είχε πολυμελή οικογένεια μέσα στην οποία το πονεμένο παιδί δοκίμασε τη μιζέρια και την κακομεταχείριση. Ανήμερα του Πάσχα, κάποτε που οι χωριανοί πήγαν σύμφωνα με το έθιμο στο κοιμητήριο για να τιμήσουν τους νεκρούς τους, εκεί που ο Ηλίας έκλαιγε απαρηγόρητα δίπλα στο φρέσκο ακόμη μνήμα της γιαγιάς του άκουσε αίφνης μια φωνή ανάμεσα στους ήχους της καμπάνας να του λέει:

«Μη κλαις! Είμαι μαζί σου! Χριστός ανέστη!».

Το παιδί τρομαγμένο, ψάχνοντας να δει από πού είχε έρθει η φωνή αυτή, είδε να βγαίνει από το ιερό βήμα της εκκλησίας ο αναστημένος Χριστός που του χαμογελούσε.

Έγινε μοναχός αρχικά στην περίφημη Μονή Νεάμτς. Το 1953, μετά από πολλές περιπέτειες, μπόρεσε επιτέλους να αποσυρθεί στην έρημο κοντά στη Μονή του Χοζεβά και εγκαταστάθηκε σε μια σπηλιά 50 μέτρα πάνω από το φαράγγι στο οποίο, κατά την παράδοση είχε προσευχηθεί η αγία Άννα, η μητέρα της Παναγίας.

Ἀσκητικό πνέῦμα-Νοερά προσευχή , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἀσκητικό πνέῦμα-Νοερά προσευχή , 11-6-2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

Ὁ κόπος τοῦ Κέβιν

Ὁ κόπος τοῦ Κέβιν

Ἐξαιτίας τῆς σκληρῆς του ἄσκησης ὁ Κέβιν συνήθιζε νὰ διανύει τὶς Τεσσαρακοστὲς περιορισμένος σὲ κλαδόπλεχτη καλύβα, ἔχοντας γιὰ κλίνη μιὰ πλακόπετρα. Τὸ πλούσιο δεῖπνο του ἦταν ἡ μουσικὴ τῶν ἀγγέλων. Κάποια Σαρακοστὴ ἕνα κοτσύφι ἦλθε ἀπὸ τὸ δάσος στὴν καλύβα, καὶ καθὼς ὁ Κέβιν εἶχε ἁπλωμένα τὰ χέρια σὲ στάση προσευχῆς, ἐκεῖνο χοροπήδησε πάνω στὴν παλάμη τοῦ ὁσίου. Ὁ Κέβιν κράτησε τὸ χέρι του στὴν ἴδια στάση, μέχρι τὸ κοτσύφι νὰ φτιάξει τὴ φωλιά του.

Κέλτικο Λειμωνάριο:Ἡ συνέπεια τῆς Μπρίγκιτ

Ἡ συνέπεια τῆς Μπρίγκιτ

Λέγεται γιὰ τὴν ὁσία Μπρίγκιτ ὅτι ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς μοναχικῆς της ζωῆς δὲν κοίταξε δίπλα της, παρὰ μόνο ἴσια μπροστά της. Ἦταν στὴ ζωή της σὰν ἕνα πουλὶ πάνω στὸν βράχο, καὶ κοιμόταν τὸν ὕπνο τοῦ αἰχμαλώτου, γιὰ χάρη τοῦ Υἱοῦ τῆς Μαρίας. Δὲν παραδόθηκε στὸν ὕπνο, δὲν ἦταν ἀσυνεπὴς στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ· οὔτε ἀγόρασε πλοῦτο οὔτε κυνήγησε τὸ κέρδος τούτου τοῦ κόσμου.

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/11/6.html

Ὁ ἡσυχαστής Πετράκης

Τον ρώτησε κάποιος γέροντας αν κάνει κανόνα και ακολουθία , και απάντησε:

" Ούτε κανόνα ούτε ακολουθία κάνω. Μόλις δύσει ο ήλιος τρώγω , κάνω το απόδειπνο και κοιμάμαι δύο ώρες .

'Οταν ξυπνήσω , και όταν έχει ήδη νυχτώσει , αρχίζω τα κομποσχοίνια .

Ἡ διά Χριστόν σαλή Ἐρικαίτη

Η ΦΙΛΑΚΟΛΟΥΘΗ ΚΟΣΜΟΚΑΛΟΓΡΙΑ

Στα Γιάννενα ζει ακόμη μία αγωνίστρια της πνευματικής ζωής: η Έρικαίτη. Δεν αφήνει ακολουθία, μνήμη αγίου, αγρυπνία. Με ένα ταγάρι στον ώμο, με αγιασμό και βιβλία η διά Χριστόν σαλή των Ιωαννίνων καθημερινώς θα παρακολούθηση τον όρθρο και τον εσπερινό. Έχασε τον όρθρο και τον εσπερινό; Έχασε την ήμερα. Και μάλιστα ζητάει μετ' επιμονής την ακολουθία του όρθρου ή του εσπερινού να την τελεί ο ιερεύς.

Όταν γίνεται αγρυπνία παρούσα και η Έρικαίτη. Τελειώνει η αγρυπνία, αλλά η φιλακόλουθη ψυχή της δεν αναπαύεται. Μετά την ολονυκτία θα πάει το πρωί σ' ένα άλλον ιερό Ναό. Θα καθίσει στα προπύλαια, κάτω στα σκαλοπάτια και θα περιμένει να άνοιξη ό Ιερός Ναός για να παρακολούθηση και εκεί τον Όρθρο και την Θεία Λειτουργία.

Όταν ζούσε ό αείμνηστος πατήρ Παΐσιος και ασκήτευε στην Ιερά Μονή Στομίου Κονίτσης πήγαινε και εκείνη να λειτουργηθεί. Κάποτε την ακολούθησε μία αρκούδα έως την Πύλη της Μονής. Το ανέφερε στον π. Παΐσιο νομίζοντας ότι επρόκειτο για σκύλον. Εκείνος όμως κατάλαβε ότι δεν ήταν σκύλος, αλλά αρκούδα. Τόση αρετή έχει ή ψυχή ώστε και τα άγρια ζώα την πλησιάζουν.

Τον π. Παΐσιο τον φιλοξένησε στην οικία της επί τρεις μήνες όταν έκανε εγχείρηση στον πνεύμονα και τον περιποιήθηκε ιδιαιτέρως. Ό π. Παΐσιος εσέβετο πολύ την μητέρα της Έρικαίτης.

Ήταν ελεήμων. Οι δικοί της δεν της επέτρεπαν να δίνει ελεημοσύνη, αλεύρι κ.λπ.

Ό π. Παΐσιος —κατόπιν συνεννοήσεως— απασχολούσε την μητέρα της Έρικαίτης και ή Έρικαίτη έδινε το αλεύρι στους πτωχούς, οι όποιοι ήρχοντο με τα ζώα τους.

Είχαν οι δικοί της ένα βαρέλι με κρασί. Περνούσε ένας πτωχός και ή Έρικαίτη έτρεξε να πάρει με ένα δοχείον και για να τον προλάβει να μη αναχώρηση ό πτωχός, από την βιασύνη της, άφησε ανοικτή την κάνουλα του βαρελιού. Το κρασί χύθηκε. Τότε οι δικοί της, της κήρυξαν τον πόλεμο.

Από την αγανάκτηση των δικών της αναγκάσθηκε να φύγει. Ήργάσθη εθελοντικά στην παιδόπολη της Κονίτσης, αν και κατήγετο από αρχοντική οικογένεια. Είχε μία «κάπα» μακριά και έβαζε κάτω από την κάπα φαγητά και τρόφιμα και τα έδιδε ελεημοσύνη.

Τα λεωφορεία της γραμμής την γνώριζαν και την έπαιρναν. Ποτέ δεν χρησιμοποιεί μέσον συγκοινωνίας. Κινείται με «Οτοστόπ». Ποτέ δεν φοράει κάλτσες. Θα την δεις να κινείται με ένα ζευγάρι μπότες. Φοράει τα ίδια ρούχα. Ακόμα δεν παίρνει και την συγκοινωνία. «Γιατί να το δώσω το εισιτήριο; Κάποιο παιδάκι θα πεινά», λέει.

Ἡ ἄσκηση τῆς σιγῆς τοῦ ὁσίου Σεραφείμ

Η άσκηση της σιγής του οσίου Σεραφείμ

Αγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Για τους υψηλούς του αγώνες και την θεάρεστη ζωή του ο όσιος Σεραφείμ αξιώθηκε να λάβει από τον Θεό το χάρισμα της διορατικότητας. Αλλά εκείνος ακόμη περισσότερο απέφευγε την δόξα των ανθρώπων και στρεφόταν προς την ησυχαστική ζωή και την άσκηση.

Το 1806 ο ηγούμενος της μονής του Σάρωφ π. Ησαΐας παραιτήθηκε λόγω ασθενείας και γήρατος και η αδελφότητα εξέλεξε ομόψυχα και ομόφωνα τον όσιο Σεραφείμ. Αυτός όμως το αρνήθηκε τόσο λόγω της βαθιάς του ταπεινοφροσύνης όσο και για την άκρα αγάπη του προς την έρημο και την ησυχία. Για ηγούμενο τότε εξέλεξαν τον π. Νήφωνα, γνωστό από παιδί στον όσιο Σεραφείμ.

Μετά τον θάνατο του π. Ησαΐα (1807), ο όσιος Σεραφείμ δεν μετέβαλε τρόπο αναχωρητικής ζωής άλλα πρόσθεσε νέα ιδιότητα στην άσκησή του αναλαμβάνοντας τον αγώνα της σιωπής. Σ’ αυτούς που τον επισκέπτονταν στην έρημο δεν παρουσιαζόταν. Αν συνέβαινε να συναντήσει κάποιον στο δάσος, έπεφτε κάτω με το πρόσωπο στη γη και δεν σήκωνε τα μάτια του μέχρις ότου ν’ απομακρυνθεί ο διαβάτης.

Μέσα σε τέτοια σιωπή πέρασε τρία χρόνια. Λίγο νωρίτερα είχε παύσει να επισκέπτεται το κοινόβιο του Σάρωφ τις Κυριακές ή τις εορτές. Μία φορά την εβδομάδα, κατά την Κυριακή, ένας αδελφός του έφερνε τροφή στο ερημητήριό του, ιδίως τον χειμώνα, όταν ο όσιος δεν είχε τα λαχανικά του.

Όταν ο αδελφός έμπαινε στον προθάλαμο, ο γέροντας λέγοντας μέσα του «αμήν» άνοιγε την πόρτα με το κεφάλι σκυμμένο προς την γη. Και μόλις έμελλε να αναχωρήσει ο αδελφός, ο όσιος έβαζε μέσα στο σκεύος, που ήταν επάνω στο τραπέζι, ένα κομματάκι ψωμί ή λίγο ξυνολάχανο και έτσι γνωστοποιούσε στον αδελφό τι ήθελε να του φέρει την επόμενη εβδομάδα.

Ἀπόσπασμα ἀπ΄τό βιβλίο τοῦ Τίτο Κολλιάντερ, Ὁ δρόμος τῶν ἀσκητῶν, κεφ. Γιά τό σιωπηλό καί ἀόρατο πόλεμο, Μετάφρ. Ἀρχιμ. Εὐσέβιος Βίττης,

Όταν γνωρίζουμε πού γίνεται ο αγώνας που έχουμε αρχίσει, και ποιο σκοπό έχει, τότε καταλαβαίνουμε και γιατί ο αγώνας μας ονομάζεται αόρατος πόλεμος. Όλα διαδραματίζονται στην καρδιά, μέσα στη βαθιά σιωπή που βασιλεύει μέσα μας. Ένα σοβαρό ζήτημα, στο οποίο αποδίνουν μεγάλη βαρύτητα οι άγιοι πατέρες, είναι τούτο: Κράτα κλειστά τα χείλη σου για ό,τι αφορά τα μυστικά σου βάθη. Αν κανείς ανοίξει τις δικλείδες, φεύγει η θερμότητα που κρύβεται μέσα στον λέβητα θερμάνσεως. Κανείς δεν θέλει πια αυτές τις δικλείδες, που δεν κάνουν τη δουλειά τους.

Μη λες τίποτε σε άλλους για τις καινούργιες σου αποφάσεις που αφορούν την εσωτερική σου ζωή. Δεν χρειάζεται να φλυαρείς για την καινούργια ζωή που έχεις αρχίσει και τη βαθιά εμπειρία που πιστεύεις πως αποκτάς. Η πνευματική ζωή είναι μυστική στην ουσία της. Είναι υπόθεση ανάμεσα σε σένα και τον Θεό. Ανάμεσα στους δυο σας μονάχα. Η μοναδική εξαίρεση μπορεί να ‘ναι ο πνευματικός σου πατέρας.

Αυτή η σιωπή είναι πολύ αναγκαία και ζωτικής σημασίας για την πνευματική σου πορεία. Γιατί καθένας που μιλάει για την προσωπική του ζωή δίνει τροφή στο ναρκισσισμό και τη φιλαυτία του. Και αυτά πρέπει με κάθε τρόπο να κατανικηθούν! Η σιωπή αντίθετα βοηθάει την αύξηση της εμπιστοσύνης στον Θεό, ο οποίος βλέπει «εν τω κρυπτώ». Μέσα από τη σιωπή ασκείται κανείς στο να συνομιλεί με τον Θεό, που ακούει ό,τι του λέμε χωρίς να χρειάζονται λόγια και λέξεις.

"Εἶμαι ἀνώτερος ἀπό τούς ἄλλους"

Ήταν ένας μέγας ασκητής, που όταν πήγε στην έρημο είπε στον Χριστό:

- Χριστέ μου, εγώ θέλω να αφιερωθώ σε σένα και να μην ασχολούμαι με κανένα υλικό πράγμα, ώστε να έχω ασταμάτητη καρδιακή προσευχή, ευχόμενος για την σωτηρία της ψυχής μου και όλου του κόσμου. Και Εσύ ως κυβερνήτης και τροφεύς παντός ανθρώπου, να θρέψεις και εμένα με τον τρόπο που γνωρίζεις..

Έτσι άρχισε τον αγώνα του και προς το δειλινό, έβρισκε έξω από το κελάκι του, ένα ολόλευκο ευωδιαστό και ζεστό άρτο!

Κάποιος Άγγελος Κυρίου του έφερνε αυτόν τον ουράνιο άρτο.

Πέρασε ο καιρός και στον ασκητή του μπήκε ο πρώτος λογισμός:

''Βλέπεις, πως μετά από τόσα χρόνια ευαρέστησες τον Χριστό και σε φέρνει Άγγελος Κυρίου ουράνιο άρτο... Συμβαίνει άραγε αυτό το πράγμα, σε κάποιον άλλον ασκητή; Από ότι γνωρίζω, έλεγε μέσα του, δεν συμβαίνει σε κανέναν άλλον ασκητή, άρα είμαι καλύτερος από τους άλλους!...

Την άλλη μέρα όμως, βρίσκει έξω από το κελάκι του, μισό άρτο. Το είδε ο ασκητής, δεν του άρεσε βέβαια, αλλά είπε, έστω και μισό άρτο, καλό είναι και αυτό! Ο λογισμός όμως, ότι είναι ανώτερος από τους άλλους ριζώθηκε μέσα του, καθότι τρώει άρτο εξ ουρανού.

Ἡ σιωπή, εἶναι πολύ ἀγαπημένη ἀπό ἐκεῖνον, πού δέν ἐμπιστεύεται τόν ἑαυτό του, ἀλλά ἐλπίζει στό Θεό.

Εξέταζε καλά εκείνα, που έρχονται στην καρδιά σου για να πεις, πριν να περάσουν στη γλώσσα και θα βρεις πολλά, που είναι καλύτερα να μην βγουν από το στόμα σου.

• Aκόμη γνώριζε ότι και από εκείνα που σκέφτεσαι ότι είναι καλά να πεις, είναι πολύ καλύτερο να τα θάψεις στη σιωπή και θα το γνωρίσεις, αφού περάσει εκείνη η συνομιλία.

• Η σιωπή, είναι μία μεγάλη ενδυνάμωση του Αοράτου Πολέμου και μία σίγουρη ελπίδα της νίκης.

Διάλογος ἁγίων Γερόντων μὲ ἐρωτήσεις καὶ ἀποκρίσεις

1. Πῶς πρέπει νὰ εἶναι ὁ μοναχὸς στὸ κελί;

Ἀπόκριση: Νὰ ἀπέχει ἀπὸ τὴ γνώση τῶν πολλῶν πραγμάτων, ὥστε, καθὼς ὁ λογισμὸς μένει ἐλεύθερος ἀπὸ τὰ διάφορα, νὰ κατοικήσει ἡ γνώση τοῦ Κυρίου.

2. Ἐρώτηση: Τί εἶναι ὁ μοναχός;

Ἀπόκριση: Ὁ μοναχὸς εἶναι σὰν τὴν περιστερά. Ὅπως ἡ περιστερὰ βγαίνει στὸν ἀέρα τὴν κατάλληλη στιγμὴ νὰ τινάξει τὰ φτερά της, κι ἂν καθυστερήσει ἔξω ἀπὸ τὴ φωλιά, δέχεται χτυπήματα ἀπὸ τὰ ἄγρια πουλιὰ καὶ χάνει τὴν ὀμορφιά της, ἔτσι καὶ ὁ μοναχός, βγαίνει τὴν ὥρα τῆς σύναξης νὰ ξετινάξει τοὺς λογισμούς του, κι ἂν ἀργοπορήσει ἔξω ἀπ᾿ τὸ κελί, ραπίζεται ἀπὸ τοὺς δαίμονες καὶ σκοτεινιάζουν οἱ λογισμοί του.

3. Ἐρώτηση: Μὲ ποιὸ λογισμὸ ὁ διάβολος βγάζει ἔξω ἀπὸ τὸ κελὶ τὸν μοναχό;

Ἀπάντηση: Ὁ διάβολος εἶναι σὰν τὸν γητευτὴ τῶν φιδιῶν. Ὅπως ὁ γητευτὴς μὲ μαγευτικὰ λόγια κάνει τὸ φίδι νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴ φωλιὰ καὶ ἀφοῦ τὸ πιάσει, τὸ πάει καὶ τὸ ρίχνει στὶς πλατεῖες τῆς πόλης καὶ τὸ ἀφήνει ἐκεῖ νὰ τὸ περιπαίζουν οἱ ἄνθρωποι, κι ὅταν γεράσει πολὺ μαζί του, ὕστερα ἢ τὸ θανατώνει στὴ φωτιὰ ἢ τὸ πνίγει στὴ θάλασσα, ἔτσι καὶ ὁ μοναχὸς τὰ ἴδια παθαίνει, ὅταν παρασύρεται ἀπ᾿ τοὺς λογισμοὺς καὶ ἐγκαταλείπει τὸ κελί του.

7. Ἐρώτηση: Πῶς πρέπει νὰ γίνεται τὸ ἔργο τῆς ψαλμῳδίας καὶ ποιὸ νὰ εἶναι τὸ μέτρο τῆς νηστείας;

Ἀπάντηση: Τίποτε παραπάνω ἀπ᾿ αὐτὸ ποὺ ἔχει ὁρισθεῖ. Γιατὶ πολλοὶ θέλοντας τὸ παραπάνω, ὕστερα οὔτε τὸ λίγο μπόρεσαν νὰ ἐκτελέσουν.

9. Ἐρώτηση: Ἂν μὲ σκανδαλίσει ὁ ἀδελφός, μὲ συμβουλεύεις νὰ τοῦ βάλω μετάνοια;

Ἀπάντηση: Βάλε του μετάνοια καὶ ξέκοψε ἀπ᾿ αὐτόν. Ἔχουμε τὸν ἀββᾶ Ἀρσένιο ποὺ λέει: Μὲ ὅλους νὰ ἔχεις ἀγάπη κι ἀπ᾿ ὅλους νὰ βρίσκεσαι σὲ ἀπόσταση.

10. Ἐρώτηση: Τί σημασία ἔχει γιὰ τὸν ἄνθρωπο τὸ νὰ προσφέρει εὐχαριστήριο δῶρο στὴν ἐκκλησία;