"Νὰ λέτε τὴν Εὐχὴ καὶ ἡ εὐχὴ θὰ τὰ κανονίσει ὅλα...(Ἅγιος Φιλούμενος)

Ο Άγιος Φιλούμενος o Νέος Ιερομάρτυς, αναφέρει η μοναχή Ευπραξία «ήταν πάρα πολύ ολιγόλογος. Όταν όμως πηγαίναμε στο προσκύνημα που διακονούσε, στο πέρας της Θείας Λειτουργίας, πάντοτε έκανε ένα σύντομο και απλό κήρυγμα.
Μας έλεγε, για παράδειγμα, να έχουμε ταπείνωση, να έχουμε αγάπη, να ήμαστε ελεήμονες…
“Να λέτε την Ευχή” μας έλεγε, “και η ευχή θα τα κανονίσει όλα.
Όταν λέτε την Ευχή, μη φοβείστε τίποτα.
Αλλά κι ο ίδιος ζούσε την Ευχή, η οποια δεν έλειπε ο από το στόμα του.Περπατούσε και έβλεπες συνεχώς τα χείλη του να κινούνται.

Ὁ Ἅγιος Φιλούμενος ὡμολόγει τὴν Πίστιν του εἰς τοὺς ἀλλοθρήκους

Ο Άγιος Φιλούμενος ωμολόγει την Πίστιν του εις τους αλλοθρήκους

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Συνομιλώντας πριν πολλά χρόνια με κάποιον, που ως Αγιοταφίτης Ιερομόναχος είχε συλλειτουργήσει με τον Άγιο Φιλούμενο του Φρέατος του Ιακώβ, ζήτησα να μάθω κάτι για τον Άγιο. Αυτή η συνομιλία είχε γίνει πολύ πριν την αγιοκατάταξη του Αγίου Φιλουμένου του Κυπρίου.

Για τον Άγιο Φιλούμενο γνώριζα μόνο εκείνα που είχαν γραφεί στον Τύπο το έτος 1979 για το μαρτύριό του. Ζητώντας λοιπόν να μάθω περισσότερα για τον Άγιο Φιλούμενο, ο συνομιλητής μου απάντησε με απλότητα τα εξής : «Ήταν πολύ ταπεινός άνθρωπος… Να όταν έλεγε για παράδειγμα στα ειρηνικά το ‘’Ειρήνη πάσι’’, τό έλεγε μου είπε πολύ απλά, χωρίς το μουσικό ηχόχρωμα και χαμηλόφωνα». Το τόνισε ιδιαιτέρως, «Ήταν πολύ ταπεινός».

Και αμέσως ο συνομιλητής μου άλλαξε ύφος προσθέτοντας, «πήγαινε με τον Σταυρό στο χέρι». Ζήτησα να μάθω τι εννοεί. «Να», μου είπε, με πιο έντονο ύφος, αλλά και με θαυμασμό τα εξής : «Όταν πήγαινε στην αγορά, δεν φοβόταν. Ομολογούσε την Πίστη του στους Μουσουλμάνους και στους Εβραίους. Δεν φοβόταν. Πήγαινε με τον Σταυρό στο χέρι».

Ο θαυμασμός του συνομιλητή μου ήταν ολοφάνερος, για το ομολογιακό κάλλος του Αγίου Φιλουμένου. Είναι μεγάλος σταυρός όντως, η ομολογία της Πίστης εν μέσω αλλοθρήσκων.

Τὸ ὁμολογιακὸν θάρρος τοῦ Ἁγίου Φιλουμένου ἀπάντησις εἰς τὰ συγκρητιστικὰ ἀτοπήματα

Το ομολογιακόν θάρρος του Αγίου Φιλουμένου απάντησις εις τα συγκρητιστικά ατοπήματα

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Συνομιλώντας πριν πολλά χρόνια με κάποιον, που ως Αγιοταφίτης ιερομόναχος είχε συλλειτουργήσει με τον Άγιο Φιλούμενο του Φρέατος του Ιακώβ, ζήτησα να μάθω κάτι για τον Άγιο. Αυτή η συνομιλία είχε γίνει πολύ πριν την αγιοκατάταξη του Αγίου Φιλουμένου του Κυπρίου.

Για τον Άγιο Φιλούμενο γνώριζα μόνο εκείνα που είχαν γραφεί στον Κυπριακό Τύπο το έτος 1979 για το μαρτύριό του. Ζητώντας λοιπόν να μάθω περισσότερα για τον Άγιο Φιλούμενο, ο συνομιλητής μου, μου απάντησε με απλότητα τα εξής : «Ήταν πολύ ταπεινός άνθρωπος… Να όταν έλεγε για παράδειγμα στα ειρηνικά το ‘’Ειρήνη πάσι’’, τό έλεγε πολύ απλά, χωρίς το μουσικό ηχόχρωμα και πολύ χαμηλόφωνα». Το τόνισε ιδιαιτέρως, «ήταν πολύ ταπεινός».

Ὁ Ἅγιος Φιλούμενος κρατᾶ στά μαρτυρικά Του χέρια τό πανίερο λείψανο τοῦ Ἁγίου Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου

Ο Άγιος Φιλούμενος κρατά στα μαρτυρικά του χέρια το πανίερο λείψανο του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου το 1965 , έτος που έγινε με πανηγυρικές τελετές η επανακομιδή του ιερού λειψάνου του Αγίου Σάββα στο μοναστήρι του.

Το ιερό λείψανο το είχαν κλέψει οι σταυροφόροι της Α’ σταυροφορίας (1096 – 1099) μαζί με πολλά άλλα ιερά λείψανα και το μετέφεραν στη Βενετία, όπου και το έθεσαν στον ναό του Αγίου Αντωνίνου.

Βίος Ἁγίου Φιλουμένου

Η ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΦΙΛΟΥΜΕΝΟ εδώ

Βίος Αγίου Φιλουμένου (1913-1979)

Ο Άγιος Φιλούμενος, κατά κόσμον Σοφοκλής Ορουντιώτης, ήταν γέννημα και θρέμμα της αγιοτόκου νήσου Κύπρου. Γεννήθηκε στις 15 του Οκτώβρη του έτους 1913 στην ενορία του Αγίου Σάββα στη Λευκωσία. Η καταγωγή του όμως ήταν από το χωριό της επισκοπής Μόρφου, Ορούντα. Γόνος ευλαβών γονέων -του Γεωργίου και της Μαγδαληνής Χασάπη- και «υποτακτικός» της ευλογημένης γιαγιάς του Αλεξάνδρας, ο Άγιος Φιλούμενος μυήθηκε από πολύ νωρίς σ’ ένα μοναχικό τυπικό ζωής.

Παιδιόθεν έμαθε να προσεύχεται, να νηστεύει, να εκκλησιάζεται και να μελετά την Αγία Γραφή και τα συναξάρια με τους βίους των Αγίων. Ιδιαίτερα του άρεσε να διαβάζει το βίο του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου, του οποίου η βιοτή τόσο τον είχε θέλξει, ώστε άναψε μέσα του έντονη η επιθυμία να αναχωρήσει εκ του κόσμου για να ζήσει την κατά Θεό μοναχική ζωή.

Έτσι, το Καλοκαίρι του 1927 εγκατέλειψε, μαζί με τον αδελφό του Αλέξανδρο (τον μετέπειτα ιερομόναχο Ελπίδιο), το πατρικό του σπίτι και πήγε στο Σταυροβούνι όπου παρέμεινε για 5 χρόνια υποτασσόμενος «εν παντί» στον τότε ηγούμενο, μοναχό Βαρνάβα.

Το 1934 -Θεού τη νεύση- αναχώρησε, μαζί με τον αδελφό του, από τη Μονή του Σταυροβουνιού και μετέβη στα Ιεροσόλυμα για να εγγραφεί στο Γυμνάσιο του εκεί Πατριαρχείου. Στον τρίτο χρόνο φοίτησής του στο Γυμνάσιο εκάρη μοναχός, από τον τότε Πατριάρχη Τιμόθεο Θέμελη και λίγους μήνες μετά χειροτονήθηκε διάκονος. Το 1943 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και έξι χρόνια αργότερα έλαβε και το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη.

Αποφοιτώντας από τη Σχολή του Πατριαρχείου ο Άγιος Φιλούμενος, παρέμεινε στα Ιεροσόλυμα όπου υπηρέτησε, ως μέλος της Αγιοταφικής αδελφότητας, για 45 συνεχή χρόνια. Σ’ αυτά τα χρόνια διορίστηκε ως ηγούμενος σε διάφορα προσκυνήματα -στην Τιβεριάδα, στην Ιόππη, στη Μονή του Αρχαγγέλου, στη Ραμάλλα, στον Αββά Θεοδόσιο, στον Προφήτη Ηλία, στο Φρέαρ του Ιακώβ- απ’ όπου διακόνησε με πολλή αγάπη και πόνο το εκάστοτε ποίμνιό του.

Ὅπως στεκόταν βλέπει τό χέρι τοῦ ἁγίου Φιλουμένου μέ τό γκρίζο ἀντερί

Ένα βράδυ,ο γέροντας Ιουστίνος, Ηγούμενος του Ι.Ν. της Αγίας Φωτεινής – Φρέαρ του Ιακώβ τον είδε πάλι στον ύπνο του.

-Σήκω, του είπε, είναι η ώρα της ακολουθίας.

Πράγματι σηκώθηκε, αλλά είδε το ρολόι και διεπίστωσε ότι ήταν νωρίς ακόμη. Όπως στεκόταν δίπλα στο κρεββάτι του, βλέπει το χέρι του αγίου Φιλουμένου με το γκρίζο αντερί, που συνήθιζε να φοράει και άκουσε αυστηρή την φωνή του να του λέει:

-Σου είπα να σηκωθείς, αλλά κατέβα στην εκκλησία από την αριστερή πόρτα, όχι από την δεξιά.

Σκέφτηκε μήπως είναι πειρασμός από τον διάβολο και άρχισε να λέει το Θεοτόκε Παρθένε… Ο άγιος τον έπιασε από τον αριστερό ώμο και του ξαναλέει:

-Έλα,ο ίδιος είμαι,ο Φιλούμενος, μη δοκιμάζεις.Σου ξαναλέω, κατέβα στο προσκύνημα από την αριστερή πόρτα και όχι από την δεξιά.

Ὁ Ἅγ.Φιλούμενος κατά τήν ἐπανακομιδή τοῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Σάββα (φῶτο)

Ὁ ἅγιος Φιλούμενος ἀπὸ τὴν ἐπανακομιδῆ τοῦ ἱεροῦ σκηνὠματος τοῦ Ἁγίου Σάββα τοῦ Ηγιασμένου στὰ Ἱεροσόλυμα το 1965 ἀπὸ τὴν Βενετία.

Ὁ ἅγιος Φιλούμενος εἶναι στὰ ἀριστερὰ μὲ τὰ γυαλιά.

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2022/11/blog-post_528.html

Θαυμαστά γεγονότα

Ὁ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ Ὁ ΠΑΤΗΡ ΟΝΟΥΦΡΙΟΣ , ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ Στή ΠΑΛΑΙΑ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ , ΠΟΥ ΟΠΩΣ ΘΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΙΟ ΚΑΤΩ , ΟΤΑΝ ΕΝΤΥΝΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΦΙΛΟΥΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΣΤΟΛΗ ΤΟΥ . , Ὁ ΑΓΙΟΣ ΣΗΚΩΣΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝ ΚΑΙ ΝΕΚΡΟΣ .

ΑΞΙΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ ΣΕΒΑΣΤΟΥΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΟΛΕΩΣ ΤΩΝ ΙΕΡΟΣΟΥΜΩΝ .

Ὁ ΘΕΟΣ ΝΑ ΑΝΑΠΑΥΣΕΙ ΤΗ ΨΥΧΗ ΤΟΥ !

Ὁ ἅγιος νέος ἱερομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Φιλούμενος ὁ Κύπριος: Ἡ ἀπαρχὴ τῶν τοῦ Χριστοῦ μαρτύρων τῆς «Νέας Ἐποχῆς»

Ὁ ἅγιος νέος ἱερομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Φιλούμενος ὁ Κύπριος: Ἡ ἀπαρχὴ τῶν τοῦ Χριστοῦ μαρτύρων τῆς «Νέας Ἐποχῆς»

Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου

Ὁ ἔνδοξος νέος ἱερομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Φιλούμενος, ὁ Θεῷ πεφιλημένος καὶ τὸν Θεὸν φιλήσας σφόδρα, τὸ νεοφανὲς καύχημα τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ὁ φύλακας Ἁγίων Τόπων καὶ τηρητὴς ἁγίων τρόπων, ἡ ἔνθεος ἀπαρχὴ τῶν μαρτύρων τῶν ἐσχάτων χρόνων, ἦταν γέννημα καὶ θρέμμα τῆς ἁγιοτόκου νήσου Κύπρου.

Ὁ κατὰ κόσμον Σοφοκλῆς Ὀρουντιώτης γεννήθηκε στὶς 15 Ὀκτωβρίου τοῦ ἔτους 1913 στὴν ἐνορία τοῦ Ἁγίου Σάββα στὴ Λευκωσία, ἀλλὰ ἕλκει τὴν καταγωγή του ἀπὸ τὸ χωριὸ Ὀροῦντα τῆς Μητροπολιτικῆς Περιφέρειας Μόρφου.

Γόνος εὐλαβῶν γονέων καὶ τὸν Θεὸν φοβουμένων —τοῦ Γεωργίου καὶ τῆς Μαγδαληνῆς Χασάπη— καὶ «ὑποτακτικὸς» τῆς εὐλογημένης γιαγιᾶς του Ἀλεξάνδρας, ὁ ἅγιος Φιλούμενος μυήθηκε ἀπὸ πολὺ νωρὶς σ’ ἕνα μοναχικὸ τυπικὸ ζωῆς. Παιδιόθεν ἔμαθε νὰ προσεύχεται, νὰ νηστεύει, νὰ ἐκκλησιάζεται καὶ νὰ μελετᾶ τὴν Ἁγία Γραφή, τὰ συναξάρια καὶ τοὺς βίους τῶν ἁγίων. Ἰδιαίτερα τοῦ ἄρεσε νὰ διαβάζει τὸν βίο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Καλυβίτου, τοῦ ὁποίου ἡ βιοτὴ τόσο τὸν εἶχε θέλξει, ὥστε ἄναψε μέσα του ἔντονη τὴν ἐπιθυμία νὰ ἀναχωρήσει ἐκ τοῦ κόσμου γιὰ νὰ ζήσει τὴν κατὰ Θεὸ μοναχικὴ ζωή.

Ἔτσι, τὸ καλοκαίρι τοῦ 1927, μαζὶ μὲ τὸν δίδυμο ἀδελφό του Ἀλέξανδρο (τὸν μετέπειτα ἱερομόναχο Ἐλπίδιο), ἐγκατέλειψαν τὸ πατρικό τους σπίτι καὶ μετέβησαν στὴν παλαίφατη καὶ περιώνυμη Μονὴ τοῦ Σταυροβουνίου, ὅπου κοινοβίασαν καὶ παρέμειναν γιὰ 5 χρόνια, ὑποτασσόμενοι «ἐν παντὶ» στὸν τότε ἡγούμενο, ἐνάρετο Γέροντα Βαρνάβα.

Τὸ 1934 —Θεοῦ τῇ νεύσει— τὰ δύο εὐλογημένα τοῦτα ἀδέλφια, μετὰ ἀπὸ διετὴ ἀνάρρωση ἕνεκα ἀσθένειας, ἀναχωροῦν ἀπὸ τὴν τροφὸ Μονὴ Σταυροβουνίου καὶ μεταβαίνουν στὰ Ἱεροσόλυμα, γιὰ νὰ ἐγγραφοῦν στὸ ἐκεῖ Γυμνάσιο τοῦ Πατριαρχείου. Στὸν τρίτο χρόνο φοίτησής τους στὸ Γυμνάσιο, ὁ Σοφοκλῆς καὶ ὁ Ἀλέξανδρος κείρονται μοναχοὶ ἀπὸ τὸν τότε Πατριάρχη Τιμόθεο Θέμελη, μετονομασθέντες σὲ Φιλούμενο καὶ Ἐλπίδιο, ἀντιστοίχως. Λίγους μῆνες μετά, χειροτονήθηκαν καὶ διάκονοι. Τὸ 1943 ὁ Φιλούμενος χειροτονήθηκε πρεσβύτερος καὶ ἕξι χρόνια ἀργότερα ἔλαβε καὶ τὸ ὀφφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτη.

Ἡ τελευταῖα φωτογραφία τοῦ Ἁγ.Φιλουμένου, μία ἑβδομάδα πρίν τό μαρτύριό του

Ο Άγιος Φιλούμενος προγευόμενος το Μαρτύριό του, ήσυχος και χαρούμενος. Φωτογραφία του κ. Κωνσταντίνου Μεϊμάρη που εικονίζει τον Άγιο νέο Ιερομάρτυρα Φιλούμενο τον Κύπριο, μπροστά από το Φρέαρ του Ιακώβ, πάρθηκε μια εβδομάδα πριν από το Μαρτύριό του στις 9/22 Νοεμβρίου 1979.

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2021/11/blog-post_739.html

Ἅγιος Ἱερομάρτυς Φιλούμενος

ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΣ

Το Προσκύνημα στο Φρέαρ του Ιακώβ στη Νεάπολη (Ναπλούς), έλαχε να είναι από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων ο τελευταίος διορισμός του πατρός Φιλουμένου, αυτού του άκακου και αγαθού πατρός από την Κύπρο.

Ο μακαρίτης ο πατήρ Φιλούμενος μάς έλεγε, ότι κάθε Παρασκευή πολλοί από τους μισαλλόδοξους και τους φανατικούς Εβραίους πήγαιναν για να προσευχηθούν στο Φρέαρ του Ιακώβ. Συνέχεια του έλεγαν επιτακτικά, να σηκώσει όλες τις εικόνες και τον Εσταυρωμένο ακόμα και να τις πάρει και να φύγει, διότι το Φρέαρ είναι δικό τους και όχι των Χριστιανών. Ει δ’ άλλως, θα το μετανιώσει και θα είναι αργά!…

Από τον καιρό που πήγε εκεί όλο και τον φοβέριζαν. Αυτός όμως ήξερε τα εβραϊκά και τους αποστόμωνε. Δεν ειδοποίησε ποτέ την Αστυνομία να το έχει κι αυτή κάπως υπ’ όψιν της και ούτε το φανταζόταν ότι θα τον σκότωναν. Την Πέμπτη 16 Νοεμβρίου 1979 (29 Νοεμβρίου με το νέο ημερολόγιο) είχε μεγάλη βροχή, αστραπές, βροντές, χαλασμός Κυρίου όλη τη μέρα.

Βρήκαν ευκαιρία, που δεν υπήρχε κανένας, λόγω της κακοκαιρίας, πήγαν και τον σκότωσαν μέσα στο Φρέαρ του Ιακώβ, μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου, όπως έκαμαν και στον προφήτη Ζαχαρία, τον πατέρα του Τιμίου Προδρόμου. Την ώρα που έκανε εσπερινό, εκείνη την ώρα όρμησαν. Κύριος οίδε πόσοι ήταν και τον σκότωσαν με το τσεκούρι στα μούτρα και στο δεξί χέρι, κόβοντας τα δάκτυλά του. Επίσης, η σιαγόνα του και το ένα μάτι του βγαλμένο και το άλλο κτυπημένο.

Το πώς μπήκαν μέσα στο μοναστήρι. Κύριος οίδε, διότι ο φύλακας είχε φύγει από τις 4.00 το απόγευμα και έκλεισε το μοναστήρι. Ο φόνος έγινε μετά τις 5.00 μ.μ.. Το πρωί πηγαίνει ο φύλακας στις 7.00 π.μ., φωνάζει: «Πάτερ Φιλούμενε!». Στο δωμάτιό του, δεν τον βρίσκει. Πηγαίνει στην εκκλησία και τον βλέπει σκοτωμένο, μέσα στα αίματα. Αμέσως ειδοποίησε την Αστυνομία και η Αστυνομία το Πατριαρχείο.

Ἅγιος Νεομάρτυς Φιλούμενος Φρέαρ Ἰακώβ 2020, 16-1-2020, Ἁρχ Σάββα Ἁγιορείτου

http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Σπάνια φωτογραφία τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρα Φιλουμένου

Ο Άγιος Φιλούμενος ο ιερομάρτυς στα δεξιά της φωτογραφίας, στη μέση καθιστός ο μακαριστός γέροντας Σωφρόνιος ο τυπικάρης του ναού των Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης στα Ιεροσόλυμα, και όρθιος ο γέροντας Άνθιμος της Μικράς Γαλιλαίας που ζει, και είναι ηγούμενος στο Όρος των Ελαιών-Μικρά Γαλιλαία Ιερουσαλήμ.

(φωτογραφία από τον ανηψιό του γέροντα Σωφρονίου του Κυπρίου)

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2019/11/blog-post_513.htm

Εἶδα τό γκρίζο ἀντερί τοῦ Ἁγίου Φιλουμένου !

Από το βιβλίο ''Μυστικά βιώματα στην Αγία Γη»(Σοφία Κιόρογλου)

 

Το 2005, ενώ ο ναός είχε σχεδόν ολοκληρωθεί, δέχτηκε επίθεση από δύο εβραϊκά τάνκς.

-Την ώρα που έγινε η επίθεση, στις 3:45 π.μ,θυμάται ο π. Ιουστίνος, βρισκόμουν στο ηγουμενείο. Μου τηλεφώνησε η γυναίκα του φύλακα που δουλεύει εδώ, η οποία μένει ακριβώς απέναντι από την κεντρική πύλη του προσκυνήματος, και μου είπε:

-Πρόσεξε, μην πλησιάσεις στα παράθυρα, διότι δύο τάνκς είναι έτοιμα να κτυπήσουν το Μοναστήρι.

-Έμεινα πραγματικά μέσα και, κοιτάζοντας πλαγίως από το ένα παράθυρο, είδα μία οβίδα να κτυπά την εκκλησία.

- Άγιε Ιακώβ... Αγία Φωτεινή..., φώναξα. Εγώ έφτιαξα το σπίτι σας με το υστέρημα του φτωχού λαού. Προστατέψτε το, διότι μπροστά στα τάνκς δεν μπορώ να κάνω τίποτα! Όταν όμως άκουσα και το δεύτερο κτύπημα κάτω από το καμπαναριό, δίπλα στον σταυρό, απελπίστηκα και είπα:

Ὁ Ἅγιος Φιλούμενος ἐπεμβαίνει γιά τήν ἀπεξάρτηση ναρκομανοῦς!

 Ο Άγιος Ιερομάρτυς Φιλούμενος (1913-1979).

 Η Ελένη Ν., η οποία κατάγεται από τη Ρόδο, ήταν για επτά χρόνια χρήστης ναρκωτικών. Παρόλο που είχε κάνει κάποιες προσπάθειες απεξάρτησης, εντούτοις πάλι επέστρεφε στα ίδια.

Δεν μπορούσε να εργαστεί και η σχέση της με την οικογένεια της είχε γίνει πολύ δύσκολη.

Σε μια τελευταία προσπάθεια της μητέρας της για να τη βοηθήσει, μετέβησαν στην Αθήνα, όπου εισήχθη σε κέντρο απεξάρτησης. Εκεί όμως δεν συνεργαζόταν καθόλου με τους ειδικούς· φώναζε, θύμωνε, χτυπούσε.

Η μητέρα της απελπισμένη προσευχόταν στον Άγιο Φιλούμενο, για τον οποίο είχε ακούσει πολλά, και τον παρακαλούσε να την βοηθήσει.

Μια μέρα η Ελένη ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση. Όταν αποκοιμήθηκε, η μητέρα της κλαίγοντας προσευχήθηκε πάλι στον Άγιο Φιλούμενο.

 

Ταυτόχρονα παρακάλεσε και κάποιο γνωστό της να ψάλλει εκείνη την ώρα τον Παρακλητικό του κανόνα.

Όταν αργότερα ξύπνησε η Ελένη, ήταν συγκλονισμένη από ένα πολύ παράξενο όνειρο που είχε δει. Είδε στον ύπνο της ότι έτρωγε με μανία ένα μαύρο γάτο.

Μέ σκοτώνουν πρός δόξαν Θεοῦ. Μήν ἀγανακτήσεις».

Είναι συγκλονιστική η μαρτυρία του π. Σωφρονίου Aγιοταφίτη,ο οποίος παρέλαβε το τίμιο λείψανο του Μάρτυρα για να το ντύσει και να το ετοιμάσει για την ταφή, ότι το σώμα του παρέμενε επί πέντε ημέρες μετά το μαρτύριό του ζεστό και εύκαμπτο.
«Όταν άρχισα να τον ντύνω -διότι οι άλλοι δεν μπορούσαν, δεν άντεχαν να τον βλέπουν από τις κακουχίες που είχε- του λέγω σαν να ήταν ζωντανός: 
-Γέροντα μου, τώρα θα με βοηθήσεις να σε ντύσω, διότι βλέπεις είμαι μόνος μου. Όταν άρχισα και του έβαλα την φανέλα, το πρώτο χέρι αμέσως το εκατέβασε μόνος του. Όπως και το άλλο χέρι. Και τα πόδια ομοίως. Του μάζευα τα πόδια να του φορέσω τα ρούχα και όταν τελείωνα τα άπλωνε μόνος του. Στο αριστερό πόδι από κάτω, είχε κτύπημα με το τσεκούρι.

Τό κάλλος τῆς ἐν ἀληθεία ἀγάπης πρός τούς πλανεμένους ὑπέδειξε ὁ ἱερομάρτυς ἅγιος Φιλούμενος

ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΤΗΣ ΕΝ ΑΛΗΘΕΙΑ  ΑΓΑΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΛΑΝΕΜΕΝΟΥΣ ΥΠΕΔΕΙΞΕ Ο ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΣ

 

«Πήγαινε με τον Σταυρό στο χέρι»

 

Του   Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

 

Ζώντας ο Άγιος Φιλούμενος στους Αγίου Τόπους είχε ένα καθημερινό συναπάντημα με Εβραίους και Μουσουλμάνους.  Οι Αγιοταφίτες  πατέρες είναι καθημερινοί μάρτυρες της εχθρότητας Εβραίων και Μουσουλμάνων (γενικά πάντοτε ομιλούντες).   Ο Άγιος Φιλούμενος, ο Ιερομάρτυς και Ομολογητής υπέδειξε την κατά Θεόν προσέγγιση με τους Εβραίους και τους Μουσουλμάνους.   Υπέδειξε την πραγματική συνύπαρξη που δεν περιθωριοιποιεί την αλήθεια της Πίστης προς χάρη της ανθρωπάρεσκης και ιδεολογικής αγάπης. Υπέδειξε την πραγματική εν αληθεία αγάπη.  Και όπως ήταν φυσικό το εισέπραττε από τους καλοπροαίρετους Εβραίους και Μουσουλμάνους  αυτό που πρόσφερε. 

Πριν πολλά χρόνια συνομίλησα με κάποιον, που ως Αγιοταφίτης ιερομόναχος είχε συλλειτουργήσει με τον Άγιο Φιλούμενο του Φρέατος του Ιακώβ και ζήτησα να μάθω κάτι για τον Άγιο.  Αυτή η συνομιλία είχε γίνει πολύ πριν την αγιοκατάταξή του. Να αναφέρω ότι για  τον Άγιο Φιλούμενο γνώριζα μόνο  αυτά, που είχαν γραφεί στον Τύπο το έτος 1979 για το μαρτύριό του.

Ὁ ἀσυμβίβαστος νεομάρτυς Ἅγ. Φιλούμενος

Θέματα της ανάρτησης: Ορθοδοξία, ομολογιακό θάρρος, ταπείνωση, πίστη στην Ορθοδοξία, Αγιοπατερική Παράδοση, Νεομάρτυρες, το θάρρος της πίστης, ομολογία της πίστης

Με αφορμή τη μνήμη του νεομάρτυρα Αγίου Φιλούμενου από την Κύπρο, που γιορτάζουμε στις 29 Νοεμβρίου, αξίζει να ψηλαφίσουμε τη ζωή του Αγίου και να δούμε ποιο είναι εκείνο το στοιχείο του προσώπου που πρέπει να αποτελεί ορόσημο στη ζωή μας.

Το ομολογιακό θάρρος! Και η ταπείνωση! Αποκαλύπτει ο αρθρογράφος και θεολόγος Βασίλης Χαραλάμπους, σύμφωνα με τη μαρτυρία ενός ιερομονάχου συλλειτουργού του, που τον έζησε από κοντά εκεί μακριά στους Αγίους τόπους στο Φρέαρ του Ιακώβ όπου εστάλη να διακονεί και να φυλάει ως άλλες "Θερμοπύλες" την πίστη στην Ορθοδοξία και στην Αγιοπατερική Παράδοση.

Ζούσε και διακονούσε μέσα σε ένα περιβάλλον "εχθρικό" αντιχριστιανικό, ανάμεσα σε Εβραίους και Μουσουλμάνους.

Γνωρίσαμε τόν Ἅγιο Φιλούμενο, τόν Κύπριο,τόν Ἱερομάρτυρα

ΓΝΩΡΙΣΑΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΦΙΛΟΥΜΕΝΟ. ΤΟΝ ΚΥΠΡΙΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ.

Το 1940 ο π.Έλπίδιος χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και υπηρέτησε με ζήλο τα διάφορα διακονήματα πού του ανατέθηκαν. Το 1949 προσελήφθη στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και αναχώρησε από την Αγία Γη, ακολουθώντας μία πορεία πνευματικής διακονίας σε πολλούς τόπους και χώρες. Ο Άγιος Φιλούμενος παρέμεινε στα Ιεροσόλυμα υπηρετώντας ταπεινά για σαράντα πέντε συνεχή χρόνια μέχρι το μαρτυρικό του τέλος.

Ένα χρόνο μετά την αποφοίτηση του από το Γυμνάσιο ο Άγιος Φιλούμενος, διορίστηκε εργοδηγός στο Πατριαρχείο. Λίγο αργότερα, μετατέθηκε ως διάκονος στην Ιερά Λαύρα του Άγιου Σάββα του Ηγιασμένου. Εκεί υπηρέτησε από τον Ιούνιο του 1940 μέχρι και τον Σεπτέμβριο τού 1941 και συνδέθηκε πνευματικά με τους Άγιοσαββαΐτες πατέρες.

Μνήμη τοῦ Ἱερομάρτυρα Φιλουμένου τοῦ Κυπρίου (29 Νοεμβρίου)

 Μνήμη του Ιερομάρτυρα Φιλουμένου του Κυπρίου (29 Νοεμβρίου)

 Σήμερα τιμούμε τη μνήμη του Αγίου Νικολάου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, του Αγίου Μάρτυρος Φιλουμένου, που έζησε τον 3ο αιώνα στη Λυκαονία και του Ιερομάρτυρα Φιλουμένου του Κυπρίου, που μαρτύρησε στο προσκύνημα του Φρέατος του Ιακώβ το 1979 και πρόσφατα έχει διαπιστωθεί και διακηρυχθεί επίσημα από την Εκκλησία η αγιότητά του.
Τιμούμε επίσης τη μνήμη του Αγίου Παραμόνου και άλλων 370 Χριστιανών, που μαρτύρησαν μαζί του, κατά τα μέσα του 3ου αιώνα, στο μεγάλο διωγμό του αυτοκράτορα Δέκιου.
Ο Άγιος Παράμονος και οι υπόλοιποι μάρτυρες είχαν συλληφθεί και βρίσκονταν φυλακισμένοι κοντά στον ποταμό Τίγρη. Συνέπεσε τότε να πραγματοποιούνται στην περιοχή εκείνη τελετές προς τιμή της αιγυπτιακής θεάς Ίσιδος, στις οποίες πρωτοστατούσε ο φανατικός ειδωλολάτρης άρχοντας Ακυλίνος. Με εντολή του τελευταίου, οδηγήθηκαν οι φυλακισμένοι μπροστά στους ειδωλολατρικούς βωμούς και τους ζητήθηκε να πάρουν μέρος στις θυσίες.