Τά σαράντα μανιτάρια ποὺ φύτρωναν κατὰ τὴν πανήγυρη τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα κάτω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα δὲν ξαναβγῆκαν, ὅταν στὴν Μ. Ξηροποτάμου δέχθηκαν τὴν ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ἄθως, ὅρος τὸ Ἅγιον»,

τοῦ Μητροπολίτου Κεντρώας Ἀφρικῆς Νικηφόρου

 

Ὁ Μιχαὴλ Η΄ Παλαιολόγος (1259-1282) ἐλευθέρωσε τὴν Κωνσταντινούπολη ἀπὸ τοὺς σταυροφόρους καὶ κατέλυσε τὴν Λατινοκρατία στὴν Ἀνατολή. Ὁ ἐκδιωχθείς ὅμως λατίνος αὐτοκράτορας ποὺ εἶχε καταφύγει στὴ Δύση προσπάθησε νὰ συνεννοηθεῖ καὶ νὰ πείσει τοὺς ἡγεμόνες τῆς Δύσεως γιὰ νὰ ἀνακαταλάβουν τὴν Κωνσταντινούπολη. 

Ὁ Μιχαὴλ βλέποντας τὴν κίνηση αὐτὴ καὶ γνωρίζοντας τὰ κατακτητικὰ σχέδια τοῦ βασιλείου τῆς Σικελίας, θεώρησε ὅτι θὰ ἀποσοβοῦσε τὸν κίνδυνο αὐτὸ καὶ θὰ ὠφελοῦνταν στὴν προσπάθειά του γιὰ βελτίωση τῆς βυζαντινῆς κυριαρχίας στὰ Βαλκάνια, μὲ τὴν ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν. Ἦλθε, λοιπόν, σὲ συνεννόηση καταρχὴν μὲ τὸν Πάπα Οὐρβανὸ (Κλήμεντα Δ΄) καὶ κατόπιν μὲ τὸν Πάπα Γρηγόριο Ι΄.

Ὅσοι βρίσκονται στήν Ἐκκλησία, πρέπει νά εἶναι ἑνωμένοι (Ἅγιος Νικόδημος).

Όσοι από σας, Χριστιανοί, πηγαίνετε στην Εκκλησία του Χριστού, φυλαχθείτε καλά να μην είσθε διαιρεμένοι και χωρισμένοι μεταξύ σας, έχοντας έχθρες και μίση και διχόνοιες, αλλά να έχετε αγάπη και ομόνοια και συμφιλίωση, όλοι να έχετε το ίδιο φρόνημα, «πάντες το εν πνέοντες», όλοι να είστε σαν ένα σώμα και ένα πνεύμα, με μία ελπίδα της κλήσεώς μας, κατά τον Απόστολο. Και ας σας παρακινεί σ’ αυτήν την πνευματική αγάπη και ένωση αυτό το όνομα της Εκκλησίας στην οποία συναθροίζεστε, επειδή Εκκλησία σημαίνει ένωση και συγκέντρωση. Και καθώς αυτή ενώνει όλους εσάς τους Χριστιανούς σωματικά σε έναν τόπο και σας δίνει ένα κοινό λόγο της διδασκαλίας, έναν άγιον άρτο, το σώμα του Κυρίου, και ένα κοινό ποτήριο του αίματος του Χριστού, έτσι παρόμοια απαιτεί αυτή από εσάς να είσθε ενωμένοι κατά το πνεύμα, το φρόνημα και την διάθεση.

Ὑπῆρχαν πάντοτε καμπάνες στίς Ἐκκλησίες μας;

Ἔξω ἀπό τόν Ἱερό Ναό βρίσκεται τό κωδωνοστάσιο μέ τίς καμπάνες. Κάθε Ἱερός Ναός ἔχει τίς δικές του καμπάνες, τό δικό του καμπαναριό. Ναός χωρίς καμπάνα εἶναι κάτι πολύ σπάνιο. Ἀκόμα καί γιά κάποια ἀπομακρυσμένα έξωκκλήσια, στίς κορυφές τῶν βουνῶν, ἔρημα καί ἐγκαταλελειμμένα, ὁ λαός ἐκδηλώνει ἐνδιαφέρον. Τό θεωρεῖ ἁμαρτία μία Ἐκκλησία νά μήν ἔχη καμπάνα. Γι᾿ αὐτό καί τοποθετοῦν ἔστω καί μιά μικρή. Ἀρκεῖ νά ὑπάρχει καί πότε-πότε νά χτυπᾶ, ἀκόμα καί ἀπό τόν ἀέρα.
Καί τό ἐρώτημα πού τίθεται εἶναι τό ἐξῆς:
Ὑπῆρχαν πάντοτε καμπάνες στίς Ἐκκλησίες μας;

Βαπτισμένοι ἀλλά ἀλειτούργητοι …

τοῦ Ἰωάννη Τάτση, Θεολόγου

Ἡ πλήρης ἐκκοσμίκευση τῆς ζωῆς τῆς μεγάλης πλειονότητας τῶν Ἑλλήνων ὁδηγεῖ τά τελευταία χρόνια σέ τραγικές γιά τό πνευματικό μας μέλλον συνέπειες. Ἡ Ἑλλάδα γέμισε χριστιανούς βαπτισμένους, πού ἔχουν χρόνια ἀλειτούργητοι καί ἀκοινώνητοι. Ἡ σχέση τῶν περισσοτέρων μέ τήν ἐνοριακή ζωή ἐξαντλεῖται στή βάπτιση τῶν τέκνων καί τόν ἀποχαιρετισμό ὅσων φτάνουν στό τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς τους μέ τήν ἀκολουθία τῆς κηδείας… 

Ὅσοι ἐπιλέγουν μάλιστα τόν πολιτικό ἀντί τοῦ θρησκευτικοῦ γάμου, ἐκτός ἀπό ἀλειτούργητοι, ζοῦνε γιά πολλά χρόνια, κάποιες φορές καί γιά ὅλη τους τή ζωή, καί ἀστεφάνωτοι. Τό πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο ὅσο κανείς πηγαίνει πρός τίς μικρότερες ἡλικίες. Ἡ «ζῶσα Ἐκκλησία» τῶν ἐνοριῶν γηράσκει καθώς ἡ πλειοψηφία τῶν ἐκκλησιαζομένων ἔχει ἀρκετές δεκαετίες ζωῆς στήν πλάτη της. Πολλοί ἀπό τούς μαθητές τῶν σχολείων δέν ἐκκλησιάζονται παρά ἐλάχιστες φορές τό χρόνο, στίς μεγάλες γιορτές, καί ἀρκετοί πού βρίσκονται στίς τελευταῖες τάξεις τοῦ Λυκείου ἔχουν νά κοινωνήσουν ἀπό τότε πού ἦταν μαθητές τοῦ Δημοτικοῦ σχολείου. Ἡ γενιά τῶν ἀνηλίκων της ἐποχῆς μᾶς εἶναι στό ζήτημα τῆς λατρευτικῆς ζωῆς «τυφλή», ἀφοῦ οἱ γονεῖς τῶν παιδιῶν αὐτῶν ἀπέχουν σχεδόν ὁλοκληρωτικά ἀπό τή ζωή τῆς ἐνορίας.

Ἄν ὁ Παπισμός ἀνήκει στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τότε …

π. Αναστάσιος Κ. Γκοτσόπουλος
Εφημέριος Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών
τηλ. 6945-377621 - agotsopo@gmail.com

Απλές σκέψεις εκκλησιολογικής  συνέπειας …

Αν ο Παπισμός ανήκει στην  Εκκλησία του Χριστού,   τότε …

Υποστηρίζεται στο χώρο της Οικουμενικής Κινήσεως ότι ο Παπισμός ανήκει στην  Εκκλησία του Χριστού, ότι είναι μία από τις Τοπικές Εκκλησίες που όλες μαζί συγκροτούν την Εκκλησία, τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, το Σώμα του Χριστού. Συνέπεια της αντιλήψεως αυτής είναι η πεποίθηση ότι ο Πάπας έχει πλήρη ιεροσύνη με αδιάκοπη Αποστολική Διαδοχή, είναι κανονικός Επίσκοπος,  διάδοχος του Απ. Πέτρου και τελεί απολύτως έγκυρα μυστήρια που προσφέρουν την αυτή σώζουσα Θ. Χάρη που παρέχεται και δια των Μυστηρίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Καρπός της αντιλήψεως αυτής είναι η περί «αδελφών Εκκλησιών» συζήτηση και η απόφαση της Ζ΄ Συνελεύσεως της Ολομελείας της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Ρ/Καθολικών στο Balamand την 17-24.6.1993, γνωστή ως ‘συμφωνία Balamand’:  «Εκατέρωθεν αναγνωρίζεται ότι όσα ενεπιστεύθη ο Χριστός εις την Εκκλησίαν του – ομολογία της αποστολικής πίστεως, μετοχή εις τα αυτά μυστήρια, κυρίως εις την μίαν ιερωσύνην την τελούσαν την μίαν θυσίαν του Χριστού, αποστολική διαδοχή των επισκόπων – δεν δύνανται να θεωρηθούν ως αποκλειστική ιδιοκτησία μιας των ημετέρων Εκκλησιών. Είναι σαφές ότι εντός του πλαισίου τούτου αποκλείεται πας αναβαπτισμός».

Τι σημαίνει όμως «εκκλησία»;

Ἔχουν ὁ Πάπας καί οἱ παπικοί κληρικοί ἱερωσύνη;

Ο Πάπας καί οἱ Παπικοί κληρικοί ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΙΕΡΩΣΥΝΗ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ

Τι σημαίνει Αποστολική Διαδοχή; Γιατί μόνο οι Ορθόδοξοι έχουμε Αποστολική Διαδοχή;

Χωρίς αποστολική διαδοχή δεν μπορεί να νοηθεί ορθόδοξος επίσκοπος και πολυ περισσότερο Ορθόδοξη Εκκλησία.
Για να υπάρξει διαδοχή η Εκκλησία θέτει ως απόλυτα κριτήρια κανονικότητας του επισκόπου την ορθότητα της πίστεως και την κανονική σχέση του με την Εκκλησία, δηλαδή:

1. Εκλογή από κανονική επισκοπική Σύνοδο.
2. Χειροτονία από τρεις τουλάχιστον κανονικούς επισκόπους.
3. Αναγνώριση και αποδοχή του νεόυ επισκόπου από όλους (κλήρο και λαό).
4. Ενθρόνιση στην επισκοπική του έδρα.

Όμως είναι μόνον αυτό; Αρκεί δηλαδή απλώς μια χειροτονία και η ιστορική συνέχιση της αποστολικότητας; Γιατί δεν έχουν και οι κληρικοί του Βατικανού, Αποστολική Διαδοχή;