Χριστός στήν καρδιά, Χριστός στά χείλη, Χριστός στά Ἔθνη

ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΑ ΕΘΝΗ

Σὲ ἐρωτῶ. Εἰς ποίαν θρησκείαν ανήκεις; Άθεος δεν πιστεύω να είσαι. Μόνον παράφρονες ημπορούν να είπουν, Θεός δεν υπάρχει. Συ πιστεύεις, ότι υπάρχει κάποια ανωτέρα Δύναμις. Λέγεις, ότι ανήκεις εις την Χριστιανικήν θρησκείαν, εκτελείς κάποτε – κάποτε τυπικώς μερικά θρησκευτικά καθήκοντα, εμφανίζεσαι ως κομμήτης τρεις ή τέσσερες φοράς τον χρόνον εις την εκκλησίαν, και αρέσκεσαι να ακούης τον Ακάθιστον Ύμνον, το τροπάριον της Κασσιανής, Επιτάφιον Θρήνον, το «Χριστός ανέστη»!

Τί; Να σε ονομάσω τώρα Χριστιανόν; Αλλά Χριστιανός είναι όνομα τιμημένον, υπούργημα μεγάλο, αποστολή υψίστη. Χριστιανός=ακόλουθος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού μέχρι θανάτου. Ο Χριστιανός αρχηγόν έχει τον Χριστόν. Απ’ αυτόν λαμβάνει διαταγάς, από αυτόν εξαρτάται και κατευθύνεται.

Αλλ’ οι περισσότεροι που λέγονται σήμερον Χριστιανοί, τον Χριστόν ή τον αγνοούν ή τον έχουν τρομερά παρεξηγήσει και έχουν πλάσει έναν ιδικόν τους Χριστόν σύμφωνα με τας επιθυμίας των, ή και το χειρότερον τον έχουν προδώσει. Ναι, τον αγνοούν. Ποιος είναι ο Χριστός; Ποια είναι η διδασκαλία του; Ποια τα έργα του; Δεν ηθέλησαν να το μάθουν. Δεν ήνοιξαν ποτέ το Ευαγγέλιον, την αγίαν Γραφήν, όπου εις κάθε σελίδα της ακτινοβολεί το πρόσωπον του Ιησού. Δυστυχώς οι άνθρωποι του αιώνος τούτου εφρόντισαν και έμαθαν πολλά πράγματα, εμπλούτισαν τον εγκέφαλόν των με γνώσεις, ως επί το πλείστον αχρήστους, προσεκολλήθησαν σαν στρείδια εις διάφορα συστήματα, αλλ’ έχουν μεσάνυκτα ως προς την γνώσιν του Χριστού. Αγνοούν τα στοιχεία της Χριστιανική πίστεως, δεν γνωρίζουν καν το αλφαβητάριον του Χριστιανισμού.

"Ἐρωταποκρίσεις"- Ἀναστασίου Σιναΐτου: Ποιό εἶναι τό γνώρισμα τοῦ τελείου Χριστιανοῦ;

 ΕΡΩΤΗΣΗ 1η

Ποιο είναι το γνώρισμα του τελείου Χριστιανού;

Απάντηση:

Άλλοι μεν ισχυρίζονται ότι είναι η ορθή πίστη και τα ευσεβή έργα. Ο Ιησούς όμως δεν περιορίζει μόνο σʼ αυτά τον πραγματικά αληθινό χριστιανό. Γιατί μπορεί και πίστη να έχει και έργα καθαρά, αλλά να υπερηφανεύεται γιʼ αυτά και να μην είναι τέλειος χριστιανός.

Γιατί ο χριστιανός είναι πραγματικός οίκος του Χριστού, που αποτελείται από καλά έργα και ευσεβή δόγματα. Η αληθινή πίστη δηλαδή δοκιμάζεται από τα έργα. Διότι η πίστη χωρίς τα έργα είναι νεκρή, όπως και τα έργα χωρίς την πίστη. 

Γιʼ αυτό πρέπει με όλη μας την δύναμη να διατηρούμε τους εαυτούς μας σταθερά καθαρούς από έργα ακάθαρτα.

Για να μη ειπωθεί και για μας το «Ομολογούν , με το στόμα τους ότι γνωρίζουν το Θεό, αλλά με τα έργα τους τον αρνούνται». Γιʼ αυτό ο Κύριος λέει: «Εάν κάποιος με αγαπά, θα τηρήσει τον λόγο μου, και ο Πατέρας μου θα τον αγαπήσει, και θα έρθουμε σʼ αυτόν και θα κατοικήσουμε μαζί του. Λοιπόν από αυτά μαθαίνουμε , ότι με την ορθή πίστη και τα καλά έργα κτίζεται ο οίκος της ψυχής μας, και έτσι κατοικεί ο Θεός μέσα μας. Διότι θα κατοικήσω μέσα τους λέει, και θα περπατήσω». Και λέγοντας αυτό ο Απόστολος εννοούσε . « Ή δεν αναγνωρίζετε ότι ο Χριστός βρίσκεται μέσα σας, εκτός εάν είσαστε αποτυχημένοι.

Ὁ πραγματικός καί ὁ «κατά φαντασίαν» Χριστιανός

π. Βενέδικτου Νεοσκητιώτη

 

Αυταπάτη - Ορισμός: Νά πιστεύεις λάθος πράγματα γιά τόν εαυτό σου καί συνήθως κολακευτικά.
Παράδειγμα: “Έπρεπε νά τήν δώση σέ μένα τήν θέση! Εργάζομαι περισσότερο από όλους,είμαι ο πιό έξυπνος καί οι ηγετικές μου ικανότητες είναι παραπάνω από προφανείς”.
Η ίδια η αυταπάτη καί η άγνοια είναι από μόνα τους τό μεγάλο μείον στή ζωή, άν όχι η καταστροφή της.

Καί στήν εκκλησία βλέπουμε ότι η ηθική αυταπάτη αιχμαλώτισε πολλούς από τούς χριστιανούς. Έτσι άλλοι ενώ κυλίονται στήν αμαρτία καί στήν διαφθορά θεωρούν τούς εαυτούς των ηθικούς καί τέλειους.
Άλλοι πάλι, έχοντας κατορθώσει μερικές αρετές νομίζουν, ότι έφθασαν στήν τελειότητα λέγοντας ο καθένας από αυτούς αυτό πού είπε εκείνος ο νεανίσκος τού Ευαγγελίου· «Ταύτα πάντα εφυλαξάμην εκ νεότητος. Τί έτι υστερώ;». Μέ τόν λογισμό αυτό εξαπατούν τόν εαυτό τους καί κοιμούνται μαζί μέ τήν αμαρτία καί μέσα στήν αμαρτία.

Ο «κατά φαντασίαν» Χριστιανός:
1. Δέχεται αμέσως τίς επιδράσεις τής κοσμικής ζωής.
2. Ο προσανατολισμός του είναι κυρίως εξωστρεφής.

Ὁ «κάτα φαντασίαν» καί ὁ πραγματικός Χριστιανός

Π. Βενέδικτος Νεοσκητιώτης

Αυταπάτη Ορισμός: Νά πιστεύεις λάθος πράγματα γιά τόν εαυτό σου καί συνήθως κολακευτικά.

Παράδειγμα: “Έπρεπε νά τήν δώση σέ μένα τήν θέσι! Εργάζομαι περισσότερο από όλους, είμαι ο πιό έξυπνος καί οι ηγετικές μου ικανότητες είναι παραπάνω από προφανείς”.
Η ίδια η αυταπάτη καί η άγνοια είναι από μόνα τους τό μεγάλο μείον στή ζωή, άν όχι η καταστροφή της.

Καί στήν εκκλησία βλέπουμε ότι η ηθική αυταπάτη αιχμαλώτισε πολλούς από τούς χριστιανούς. Έτσι άλλοι ενώ κυλίονται στήν αμαρτία καί στήν διαφθορά θεωρούν τούς εαυτούς των ηθικούς καί τέλειους.

Άλλοι πάλι, έχοντας κατορθώσει μερικές αρετές νομίζουν, ότι έφθασαν στήν τελειότητα λέγοντας ο καθένας από αυτούς αυτό πού είπε εκείνος ο νεανίσκος τού Ευαγγελίου· «Ταύτα πάντα εφυλαξάμην εκ νεότητος. Τί έτι υστερώ;». Μέ τόν λογισμό αυτό εξαπατούν τόν εαυτό τους καί κοιμούνται μαζί μέ τήν αμαρτία καί μέσα στήν αμαρτία.

Ο «κατά φαντασίαν» Χριστιανός:

«Δέν ὑπάρχει τίποτα εὐγενέστερο καί ἐνδοξότερο ἀπό τόν πραγματικό χριστιανό»

«Ὑμεῖς δέ γένος ἐκλεκτόν»
Ἀπό τό βιβλίο «Πορεία πρός τόν οὐρανό»
Ἁγίου Τύχωνος τοῦ Ζάντονσκ

«Ἴδετε ποταπήν ἀγάπην δέδωκεν ἡμῖν ὁ πατήρ ἵνα τέκνα Θεοῦ κληθῶμεν» (Α’ Ἰω. 4, 1).
Ὦ, τί ἀγαθότητα! Ὦ, τί θεϊκή φιλανθρωπία! Πόσα δέν κατόρθωσε ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ! Μέ πόσους τρόπους δέν μᾶς ἐπισκέφθηκε ἡ χάρη Του! Ἀπό φτωχοί καί καταφρονεμένοι ἁμαρτωλοί, γίναμε παιδιά τοῦ Θεοῦ!
Αὐτό θαυμάζει ὁ Ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ κι ἀναφωνεῖ: «Ἴδετε ποταπήν ἀγάπην δέδωκεν ἡμῖν ὁ Πατήρ, ἵνα τέκνα Θεοῦ κληθῶμεν». Τί θαυμαστότερο λοιπόν ὑπάρχει ἀπό τό νά γίνει παιδί τοῦ Θεοῦ ἕνας ἁμαρτωλός; Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ  πρός τόν ἄνθρωπο τό πραγματοποίησε κι αὐτό.

Ἡ νῆψις, ἡ ἐγρήγορσις, ἡ ταχεία ἀντίδραση στήν ἁμαρτία.Ἡ θαυματουργία.Ἡ πνευματική δύναμις.

 

 Τά γνωρίσματα τοῦ καλοῦ χριστιανοῦ.Ποῖος εἶναι ὁ καλός, ὁ ἀληθινός χριστιανός;

Ἡ νῆψις, ἡ ἐγρήγορσις, ἡ ταχεία ἀντίδραση στήν ἁμαρτία. «Τέτοιες εἶναι οἱ ψυχές τῶν ἁγίων. Πρίν ἤ πέσουν σηκώνονται, πρίν ἤ ἔλθουν στήν ἁμαρτία, ἀναχαιτίζονται, ἐπειδή νήφουν καί εἶναι συνεχῶς σέ ἐγρήγορση»[37].

  Ἡ θαυματουργία. «Ὄχι μόνο τά σώματα τῶν ἁγίων ἀποστόλων ἐνεργοῦσαν (θεραπεῖες-θαύματα), ἀλλά καί τά σουδάρια (μαντήλια) καί τά σιμικίνθια (ποδιές, πετσέτες) καί οἱ σκιές καί ἡ μηλωτή (προβιά) τοῦ Ἐλισσαίου καί τό ἱμάτιό του...

Τό συμπάσχειν καί τό ἄφθονον (ἡ ἀπουσία φθόνου).Ὁ πόθος γιά τήν ἐκδημία καί τήν συνάντηση μέ τόν Κύριο, τό «σύν Χριστῷ εἶναι»

 Τά γνωρίσματα τοῦ καλοῦ χριστιανοῦ.Ποῖος εἶναι ὁ καλός, ὁ ἀληθινός χριστιανός;

Τό συμπάσχειν καί τό ἄφθονον (ἡ ἀπουσία φθόνου). Οἱ Ἅγιοι κλαῖνε μέ αὐτούς πού κλαῖνε καί χαίρονται χωρίς νά φθονοῦν μέ ὅσους χαίρονται. «Τέτοιες εἶναι οἱ ψυχές τῶν ἁγίων: Καί πονοῦν μαζί μέ ὅσους κακοπαθοῦν, καί δέν φθονοῦν αὐτούς πού εὐτυχοῦν, ἀλλά καί χαίρονται καί εὐφραίνονται καί εὐχαριστιοῦνται μαζί μέ αὐτούς πού εὐεργετοῦνται ἀπό τόν Θεό»[34].

Ἡ δοξολογία τοῦ Θεοῦ. Ἡ εὐχαριστία πρός τόν Θεό γιά ὅλα. Ἡ χαρά γιά τά ὑπέρ Χριστοῦ παθήματα.

 Τά γνωρίσματα τοῦ καλοῦ χριστιανοῦ.Ποῖος εἶναι ὁ καλός, ὁ ἀληθινός χριστιανός;

Ἡ δοξολογία τοῦ Θεοῦ. Οἱ Ἅγιοι δέν παύουν, δέν σταματοῦν τό λόγο τους ἄν δέν πετύχουν «νά δοξάσουν τόν Θεό καί νά Τόν εὐφημήσουν καί νά ἐκπληρώσουν τήν ἐπιθυμία τους»[31].

Ἡ φιλία τῶν φίλων τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἐχθρότης τῶν ἐχθρῶν τοῦ Θεοῦ

 

 Τά γνωρίσματα τοῦ καλοῦ χριστιανοῦ.Ποῖος εἶναι ὁ καλός, ὁ ἀληθινός χριστιανός;

Οἱ Ἅγιοι εἶχαν φίλους ὅλους τούς φίλους τοῦ Θεοῦ, τούς φιλόθεους, αὐτούς πού ἀγαποῦσαν τόν Θεό. Ἐπίσης εἶχαν ἐχθρούς, τούς ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ. Τούς ἐχθρεύονταν ἐκεῖνοι πού μισοῦσαν τόν Θεό. Οἱ  Ἅγιοι ἀγαποῦσαν ἐκ καρδίας ὅλους, ἀλλά δέν συνέπρατταν στήν κακία καί δέν ὑπήκουαν στά ἀντίθεα προστάγματα τῶν ἐχθρῶν τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ταλαιπωρία.Ἡ ἀφοβία, τό ἀνεπηρέαστον ἀπό τίς δυσκολίες.

 

 Τά γνωρίσματα τοῦ καλοῦ χριστιανοῦ.Ποῖος εἶναι ὁ καλός, ὁ ἀληθινός χριστιανός;

Ἡ ταλαιπωρία. Πάντοτε οἱ Ἅγιοι βρισκόντουσαν σέ ταλαιπωρίες. Τό βλέπουμε στή ζωή τῶν μεγάλων Πατριαρχῶν καί μάλιστα τοῦ Ἀβραάμ καί τοῦ Ἰακώβ, τόν ὀποῖον μισοῦσε καί καταδίωκε ὁ δίδυμος ἀδελφός του[28], ἀλλά καί στή ζωή ὅλων τῶν Ἁγίων.

Ἡ ξενιτεία, τό ταπεινό, τό ἀπέριττο

 Τά γνωρίσματα τοῦ καλοῦ χριστιανοῦ.Ποῖος εἶναι ὁ καλός, ὁ ἀληθινός χριστιανός;

Ἡ πολιτεία τους, ὁ τρόπος ζωῆς τους, ἡ ὅλη τους βιοτή ἦταν συνεσταλμένη  καί ἀπέριττος. Ζοῦσαν ὡς ξένοι καί πάροικοι καί παρεπίδημοι, ὡς προσωρινοί καί συνεχεῖς μετανάστες. Λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος διηγούμενος τήν ζωή τοῦ Ἁγίου Πατριάρχου Ἀβραάμ, τοῦ σκηνίτου, πού συνεχῶς μετεκινεῖτο: «Δές τήν διαγωγή, τόν τρόπο ζωῆς, τῶν δικαίων ὅτι ἦταν συνεσταλμένος καί ἀπέριττος, καί ὅτι μέ εὐκολία μετανάστευαν καί ὅπως ἀκριβῶς οἱ πάροικοι καί παρεπίδημοι, ἔτσι οἰκονομοῦσαν τή ζωή τους καί ἄλλοτε μέν ἐδῶ, ἄλλοτε δέ ἔστηναν τίς σκηνές, ὡσάν νά ζοῦσαν στήν ξενιτειά.

Ἡ συμβουλή καί ἡ προσευχή.Ἡ γνῶσις τῆς μεγαλωσύνης τοῦ Θεοῦ.

 

 Τά γνωρίσματα τοῦ καλοῦ χριστιανοῦ.Ποῖος εἶναι ὁ καλός, ὁ ἀληθινός χριστιανός;

Ἡ συμβουλή καί ἡ προσευχή. Οἱ Ἅγιοι συμβουλεύουν ἀπό ἀγάπη τούς ἀνθρώπους, ἀλλά συνάμα καί προσεύχονται γι’ αὐτούς. «Τέτοιες εἶναι οἱ ψυχές τῶν ἁγίων. Μετά τήν παραίνεση καί τήν συμβουλή προσθέτουν τήν προσευχή, εἰσάγοντας (την) ὡς μέγιστη συμμαχία γι’ αὐτούς πού τούς ἀκοῦνε»[24].

Ὁ πόνος

 

 Τά γνωρίσματα τοῦ καλοῦ χριστιανοῦ.Ποῖος εἶναι ὁ καλός, ὁ ἀληθινός χριστιανός;

Οἱ ἅγιοι πονοῦν γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους. «Εἶναι σύνηθες χαρακτηριστικό τῶν προφητῶν καί ὅλων τῶν δικαίων νά πονοῦν ὄχι μόνο γιά τούς ἑαυτούς των ἀλλά καί γιά τούς ὑπόλοιπους ἀνθρώπους»[22]. Οἱ ἅγιοι πονοῦν ὄχι γι’ αὐτούς πού κακοπαθοῦν ἀλλά γι’ αὐτούς πού κακοποιοῦν διότι αὐτοί εἶναι κατ’ ἐξοχήν πού κακοπαθοῦν.

Ἡ Θεία Χάρη.Ἡ μεγάλη ἀρετή.Ἡ ἰσχυρή προαίρεση.

 

 Τά γνωρίσματα τοῦ καλοῦ χριστιανοῦ.Ποῖος εἶναι ὁ καλός, ὁ ἀληθινός χριστιανός;

Ἡ Θεία Χάρη. «Στούς ἁγίους ὄχι μόνο τά λόγια ἀλλά καί τά πρόσωπά τους εἶναι γεμάτα ἀπό πνευματική χάρη»[19].

      Ἡ μεγάλη ἀρετή. «Ὤ! πόση εἶναι ἡ ἀρετή τῶν ἁγίων! Ὄχι μόνο τά λόγια τους, οὔτε τά σώματα, ἀλλά καί αὐτά τά ἱμάτια σέ ὅλην τήν κτίση πάντα εἶναι ἀξιοσέβαστα. Πολλές φορές τό λιοντάρι πέφτοντας στά δίκτυα συλλαμβάνεται. Οἱ ἅγιοι ὅταν δένονται τότε γίνονται ἰσχυρότεροι. Τό λιοντάρι βρυχᾶται καί διώχνει ὅλα τά θηρία. Ὁ ἅγιος ὁμιλεῖ καί ἀποδιώκει μακρυά τούς δαίμονες ἀπό παντοῦ»[20].

Ἡ ταπείνωσις

 

 Τά γνωρίσματα τοῦ καλοῦ χριστιανοῦ.Ποῖος εἶναι ὁ καλός, ὁ ἀληθινός χριστιανός;

    Οἱ Ἅγιοι ὅσο ἐτιμῶντο τόσο περισσότερο ταπεινώνονταν. «Τέτοιοι εἶναι ὅλοι οἱ ἅγιοι: Ὅταν ἀπολαμβάνουν μεγαλύτερη τιμή, τότε περισσότερο ταπεινώνονται»[16]. Οἱ Ἅγιοι ἔκρυβαν καί λησμονοῦσαν τά κατορθώματά τους ἐνῶ ἐνεθυμοῦντο καί δημοσίευαν τά λάθη τους. «Τέτοια εἶναι ἡ συνήθεια τῶν ἁγίων: Ἐάν ἔπραξαν κάτι φαῦλο τό δημοσιεύουν καί κάθε ἡμέρα θρηνοῦν καί τό καθιστοῦν φανερό σέ ὅλους.

Ἡ φιλία μέ τόν Θεό.

 

 Τά γνωρίσματα τοῦ καλοῦ χριστιανοῦ.Ποῖος εἶναι ὁ καλός, ὁ ἀληθινός χριστιανός;

 Οἱ Ἅγιοι εἶναι οἱ φίλοι τοῦ Θεοῦ. «Τῶν ὁποίων δέν εἶναι ἄξιος ὁ κόσμος. Διότι εἶναι φίλοι τοῦ Θεοῦ. Ὁ φίλος τοῦ Θεοῦ (Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ), διέτασσε τά κτίσματα τοῦ φίλου του, ἤ μᾶλλον παρακαλοῦσε τόν φίλο του καί ὑποτάσσονταν τά δοῦλα κτίσματα καί αὐτός πού ἦταν κάτω διέτασσε αὐτά πού εἶναι ἐπάνω»[15].

(συνεχίζεται)

Ἀπόσπασμα ἀπό τήν μελέτη μέ τίτλο:Ποῖος εἶναι ὁ Ἅγιος κατά τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο

Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

hristospanagia3.blogspot.gr

[15] Ἁγ. Ἰω. Χρυσοστόμου, Πρός Ἑβραίους, ΚΖ΄. ΕΠΕ 25, 226. PG 63, 188. «Ὧν οὐκ ἔστιν ἄξιος ὁ κόσμος. Φίλοι γάρ Θεοῦ εἰσι. Ὁ τοῦ Θεοῦ φίλος (Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ), τοῖς τοῦ φίλου κτίσμασιν ἐπέταττεν, μᾶλλον δέ τόν φίλον παρεκάλει, καί εἷκε τά δοῦλα καί ὁ κάτω τοῖς ἄνω προσέταττε».

Ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό καί πρός τόν πλησίον, ἡ φιλοστοργία, ἡ προθυμία νά ὑπομείνουν τά πάντα γιά τήν σωτηρία τῶν ἄλλων

 

 Τά γνωρίσματα τοῦ καλοῦ χριστιανοῦ.Ποῖος εἶναι ὁ καλός, ὁ ἀληθινός χριστιανός;

Οἱ Ἅγιοι ἀγαποῦν τόν Θεό πάντα ἀνεξάρτητα ἀπό τίς ἐξωτερικές συνθῆκες. Στήν θλίψη καί στήν ἄνεση εἶχαν τήν ἴδια διάθεση ἀπέναντι στό Θεό[6]. «Οὔτε ἀπό τήν θλίψη καταπόθηκαν, οὔτε ἐξ αἰτίας τῆς ἄνεσης ἔγιναν πιό χαῦνοι, πρᾶγμα πού πολλοί ἀπό τούς ἀνθρώπους τώρα παθαίνουμε»[7]. Οἱ Ἅγιοι δέν ἀγαποῦν τό Θεό γιά τά δῶρα Του, ἀλλά χαίρονται τά δῶρα Του γι’ Αὐτόν, ἐπειδή προέρχονται ἀπό τόν Θεό, πού ἀγαποῦν πάνω ἀπό ὅλα. Λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος: «Τέτοιες εἶναι οἱ ψυχές τῶν Ἁγίων. Περισσότερο ἀπό τά δῶρα χαίρονται γιά τόν Θεό πού τά ἔδωσε. Διότι δέν Τόν ἀγαποῦν ἐξ αἰτίας αὐτῶν πού ἔχει (καί δίδει), ἀλλά ἀγαποῦν ἐκεῖνα ἐξ αἰτίας Αὐτοῦ πού τά δίδει»[8]. «Οἱ ἅγιοι ὅπως ἀκριβῶς ἦσαν φιλόθεοι ἔτσι ἦσαν καί φιλόστοργοι περισσότερο ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους»[9]. Οἱ Ἅγιοι θυσιάζουν τά πάντα χάριν τῶν ἄλλων.

Τά γνωρίσματα τοῦ καλοῦ χριστιανοῦ.Ποῖος εἶναι ὁ καλός, ὁ ἀληθινός χριστιανός;

 

Ὁ ἀληθινός χριστιανός εἶναι ὁ Ἅγιος. Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε Ἅγιοι γίνεσθε ὅτι ἐγὼ Ἅγιος εἰμί»[1]. Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος ὅλους τούς χριστιανούς τούς ὀνομάζει Ἁγίους δηλαδή ξεχωρισμένους ἀπό τόν κόσμο, τήν ἁμαρτία, τόν διάβολο καί ἀφιερωμένους στόν Θεό. Παρατηρεῖ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀναφερόμενος στόν Ἅγιο Ἀπόστολο Παῦλο: «Ἁγίους δέ πιστούς καλεῖ πάντας» δηλαδή ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος «ἀποκαλεῖ ἁγίους ὅλους τούς πιστούς». Ὀφείλουμε λοιπόν ὅλοι νά γινόμαστε συνεχῶς Ἅγιοι.

 Ἑπομένως τά γνωρίσματα τῶν Ἁγίων θά πρέπει νά γίνουν καί δικά μας γνωρίσματα. Ἀποτελοῦν δέ τά γνωρίσματα τῶν Ἁγίων κριτήρια γιά τό κατά πόσο εἴμαστε ἀληθινοί χριστιανοί.

Ὁ πραγματικός χριστιανός δέν βλάπτεται ἀπό τίς κατηγορίες-'Ἀρχιμ. Ἀρσένιος Κατερέλος

Ἐκεῖνοι πού μποροῦν, πράττουν. Ἐκεῖνοι πού δέν μποροῦν, σχολιάζουν. Ποιοί κατηγοροῦν τήν Ἐκκλησία, ὅτι ἀπαιτεῖ τυφλή ὑπακοή στό δόγμα της; Ἐκεῖνοι πού πιστεύουν στίς χειρότερες ἐφημερίδες, στά ἐντελῶς διεστραμμένα καί παραπλανητικά κανάλια τῶν τηλεοράσεων καί πιό συχνά στίς πιό γελοῖες δεισιδαιμονίες.

Ποιοί κατηγοροῦν τήν Ἐκκλησία, ὅτι ὑποβιβάζει τόν ἄνθρωπο; Ἐκεῖνοι πού διεκδικοῦν τόν πίθηκο γιά πατέρα, τήν τύχη γιά δάσκαλο, τήν ἡδονή γιά κανόνα τῆς ζωῆς, τό μηδέν γιά τέλος.

Ποιοί κατηγοροῦν τήν Ἐκκλησία, πώς δέν εἶναι ἐπιεικής; Ὅσοι δέν ἐπιτρέπουν σέ κανέναν, νά ἔχη ἄλλη γνώμη ἀπό τήν δική τους.

Θέλουμε νά εἴμαστε Χριστιανοί χωρίς Χριστό;

Φωτίου Κόντογλου - 1965

 

Όταν μιλήσεις στους ψευτοχριστιανούς για σκληρή άσκηση στο κορμί και στο πνεύμα για την αγάπη του Χριστού, θυμώνουνε, σε λένε φακίρη, ειδωλολάτρη, βάρβαρο.

Αν θέλεις να δοκιμάσεις την πίστη ενός χριστιανού, μίλησέ του για τον ασκητισμό. Ο πιστός θα νοιώσει κατάνυξη, ο χλιαρός, δηλαδή ο ψεύτικος, ο άπιστος, θα διαμαρτυρηθεί.

Τι αν λέγει ο Χριστός: «Μακάριοι όσοι αφήσανε τα πάντα και μ’ ακολουθήσανε», ή «Η βασιλεία του Θεού βιάζεται και οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν», και πως «θλίψιν έξετε», και πως «στενή και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν»;

Εμείς θέλουμε να είμαστε Χριστιανοί χωρίς Χριστό, δηλαδή χωρίς θλίψη πνευματική, χωρίς να σηκώνουμε τον σκληρό σταυρό, αλλά να περπατάμε στον πλατύν δρόμο. Αυτοί οι ψεύτικοι χριστιανοί, σαν τους μιλά κανένας για σκληρή και στερημένη ζωή, για θυσία, για άσκηση, λένε πως αυτά δεν τα θέλει ο Χριστός, και πως αυτά είναι παρακαμώματα.