Ἡ ραθυμία κατά τόν ἃγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο ἐνυπάρχει ὡς χαρακτηριστικό τῆς διεφθαρμένης μας φύσεως. Ἡ ἀνθρώπινη φύση εἶναι κατά κάποιον τρόπο ράθυμη καί γρήγορη στό δρόμο τῆς ἀπώλειας, ὂχι γιατί φταίει ἡ κατασκευή τῆς φύσεως, ἀλλά γιατί ἡ προαίρεση καί ἡ διάθεσή της εἶναι ράθυμη.
Ἡ ρίζα τῆς πνευματικῆς ραθυμίας βρίσκεται καί αὐτή στήν ὑποδούλωση τῆς ψυχῆς στίς αἰσθήσεις τοῦ σώματος καί διά μέσου τους στά αἰσθητά καί τόν κόσμο τῶν αἰσθητῶν. Βέβαια δέν φταῖνε γι'αὐτὀ οἱ αἰσθἠσεις οὒτε τό σῶμα γιά τή δημιουργία τῆς ραθυμίας παρά τό γεγονός ὃτι συνεργοῦν σ'αὐτήν. Ἡ ρίζα τῆς ραθυμίας βρίσκεται μέσα στήν ψυχή, ὃπως ἢδη μᾶς τόνισε ὁ ἃγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Βρίσκεται μέσα στό σκοτισμένο νοῦ, πού χάνει τήν ὑπεροχική του θέση ὑποτασσόμενος ἐθελούσια στίς αἰσθήσεις καί στά αἰσθητά. Τά μέλη μας μᾶς τά ἒκανε ὁ Δημιουργός γιά νά εἶναι χρήσιμα καί κατάλληλα γιά τήν ἐκτέλεση τοῦ καλοῦ καί ἐπέτρεψε νά καθοδηγοῦνται ἀπό τήν ἀσώματη οὐσία μας πού εἶναι ἡ ψυχή. Ὃταν λοιπόν ἡ ψυχή ξεστρατίση στή ραθυμία καί χαλαρώση τά χαλινάρια, σάν ἁρματηλάτης πού δέν ξέρει νά συγκρατῆ τίς ἂτοπες κινήσεις τῶν ἀλόγων, χαλαρώνοντας τά χαλινάρια καί τά ἂλογα πού τραβοῦν τό ἂρμα καί τόν ἑαυτό του γκρεμίζει.
