Ρήσεις καί Διηγήσεις Ἁγίου Παϊσίου (ν-νζ). Ἀπό τήν Ἀσκητική καί Ἡσυχαστική Ἁγιορείτικη Παράδοση

ν’

«Ὅ­ταν γρά­φη τό Εὐ­αγ­γέ­λιο ὅ­τι “ὁ Ἰ­η­σοῦς προ­έ­κο­πτε σο­φί­ᾳ καί ἡ­λι­κί­ᾳ καί χά­ρι­τι”, δέν ἐν­νο­εῖ ὅ­τι ἦ­ταν στήν ἀρχή ἀ­τε­λής στήν γνώ­ση καί στήν ἀ­ρε­τή καί ὅ­τι προ­έ­κο­πτε σ᾿ αὐ­τά με­γα­λώ­νον­τας, ἀλ­λά ὅ­τι ἔ­χον­τας ἐξ ἀρ­χῆς ὅ­λη τήν Γνώ­ση καί τήν Ἁ­γι­ό­τη­τα (ἀ­φοῦ ἐξ ἀρ­χῆς ἦ­ταν ἑ­νω­μέ­νος μέ τήν Θε­ό­τη­τα), τίς φα­νέ­ρω­νε σι­γά–σι­γά με­γα­λώ­νον­τας, γιά νά μπο­ρέ­σουν οἱ ἄν­θρω­ποι νά τόν δε­χτοῦν καί νά μή νο­μι­σθῆ σάν τέ­ρας».

να’

«Ἡ χά­ρι τῆς ἱ­ε­ρω­σύ­νης εἶ­ναι ἕ­να ξε­χω­ρι­στό πρᾶγ­μα, π.χ. σάν μία ξέ­νη μπα­τα­ρί­α, ἀπ᾿ τήν ὁ­ποί­α παίρ­νου­με ἐ­νέρ­γεια· δέν εἶ­ναι κά­τι δι­κό μας πού τό ἀ­πο­κτή­σα­με μέ τόν ἀ­γῶ­να μας».

νβ’

«Οἱ διά Χρι­στόν σα­λοί ἔ­χουν πολ­λή τα­πεί­νω­ση καί κά­τι τό ξε­χω­ρι­στό ἀπ᾿ τούς ἄλ­λους Ἁ­γί­ους, γι᾿ αὐ­τό καί μα­θαί­νουν τά μυ­στι­κά τοῦ Θε­οῦ. Πα­λαι­ά ἐ­δῶ στό Ἅ­γιον Ὄ­ρος ἔ­βλε­πε κα­νείς πολ­λούς. Ὅταν π.χ. ἡ Κοι­νό­τη­τα ἔ­κα­νε κα­νέ­να σφάλ­μα, αὐ­τοί πή­γαι­ναν καί χτυ­ποῦ­σαν πέν­θι­μα τίς καμ­πά­νες τοῦ Πρω­τά­του. Πολ­λοί πού τούς εἶ­χαν σέ εὐ­λά­βεια κα­τα­λά­βαι­ναν».

Ἄν ποῦμε κ’ ἐμεῖς πῶς προσευχόμεθα, θά ποῦμε ψέματα...

επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης

Οχτακόσια χρόνια προτού να ‘ρθη ο Χριστός στον κόσμο ζούσε ένας βασιλιάς άδικος. Είχε δε δίπλα του και μια βασίλισσα που ήταν εκατό φορές πιο άδικη απ’ αυτόν. Ζούσαν στα παλάτια ζωή τρυφηλή. Το δε χειρότερο ήταν, ότι παρέσυραν τον περιούσιο λαό του Θεού στην ειδωλολατρία και τη διαφθορά.

Ο Θεός οργίστηκε και έξαφνα διατάζει, να σταματήσει ο ουρανός να βρέχει. Και σταμάτησε πράγματι επί τρεισήμισι χρόνια! Ξεράθηκαν τα πάντα. Τα πηγάδια και οι βρύσες στέρεψαν. Τα ζώα δε μπορούσαν πια να ζήσουν. Οι άνθρωποι πήγαιναν μέσα στις σπηλιές και κολλούσαν τη γλώσσα τους στα βράχια σαν το σκύλο, για να βρουν λίγη υγρασία. Είχε ανοίξει πια η γη, είχε γίνει σκληρή σαν το κεραμίδι. Κινδύνευαν να πεθάνουν όλοι, να μη μείνει ούτε ένας.

Τότε ποιος τους έσωσε; Για διαβάστε. Τους έσωσε ο βασιλιάς; Οι πλούσιοι; οι μεγάλοι; οι γραμματισμένοι; Κανείς απ’ αυτούς. Τους έσωσε ένας που δεν είχε σπίτι, δεν είχε χρήματα, δεν είχε ρούχα πολυτελείας. Φορούσε μια κάπα και μ’ ένα ραβδί γύριζε ξυπόλητος βουνά – λαγκάδια, από ριζοβούνι σε ριζοβούνι κι από σπηλιά σε σπηλιά, και τον έτρεφαν τα κοράκια του ουρανού.

Δημήτρης Δασκαλάκης: Τό ἀρχαῖο γνωμικό τοῦ Ἀγάθωνος καί ἡ σημερινή σαπίλα τοῦ πολιτικού συστήματος ἐξουσίας

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

ΠΡΟΪΔΕΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΒΙΑΣΤΙΚΟΥΣ:

Ο τραγικός ποιητής Αγάθων επιχειρεί να σκιαγραφήσει το πρότυπο του πολιτικού άρχοντα, χαράσσοντας ένα πλαίσιο πολιτικών και ηθικών αρχών, η τήρηση του οποίου διασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος και ενισχύει τον αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ αρχόντων και αρχομένων.

Όμως, οι σημερινοί πολιτικοί έχοντας μεθύσει από το «νέκταρ της εξουσίας» που διαρκώς ανανεώνεται μέσω της προβολής τους από τα αργυρώνητα και διαπλεκόμενα ΜΜΕΕ (Μέσα Μαζικής Επιρροής και Εξαπάτησης) χλευάζουν την πρώτη συμβουλή του Αγάθωνος, επιδιώκοντας την εξαναγκαστική συμμόρφωση των πολιτών στις πολιτικές τους επιλογές και αποφάσεις.

Η υγειονομική κρίση άλλαξε την φυσιογνωμία του κόσμου, καθώς αποτέλεσε την αφορμή για να εκδηλωθεί η πραγματική βούληση της πολιτικής εξουσίας και να επιβεβαιωθεί πλήρως αυτό που όλοι μέχρι πρότινος υποψιαζόμασταν: Ότι δηλ. κάτω από το προσωπείο του χαμογελαστού πολιτικού κρύβεται το τυραννικό, υπεροπτικό και αλαζονικό πρόσωπο της σκληρής, αδυσώπητης και διεφθαρμένης εξουσίας που διψά για δύναμη, πλούτο, προνόμια και χλιδή, απολαμβάνοντας να ασκεί ασφυκτικό έλεγχο, επιτηρώντας την ζωή των πολιτών.

Σήμερα όμως παρατηρούμε ότι η συμμετοχή ενός νέου ανθρώπου στην πολιτική ζωή είναι εξ ορισμού συνδεδεμένη με το life style, τον άκοπο πλουτισμό, την διαπλοκή και την συμμόρφωσή του στους κανόνες της φασίζουσας πολιτικής ορθότητας που υπαγορεύονται από ετερόκλητες κοινωνικές μειοψηφίες.

Ακολουθώντας την τρίτη αρχή του αρχαίου Έλληνα τραγικού ποιητή, οι πολιτικοί άρχοντες οφείλουν να παραμένουν πιστοί στις συνταγματικές επιταγές και να μην εκτρέπονται σε απροκάλυπτες ή συγκεκαλυμμένες τυραννικές μεθόδους διακυβέρνησης των πολιτών που εξάπτουν τα πολιτικά μίση και προκαλούν διχαστικές έριδες μεταξύ του λαού.

Ὁ Γέρων Ἰωσήφ καί ἡ Νοερά Προσευχή

Ἀναπόλησα μέ τήν φαντασία κι ἔφερα στήν μνήμη μου πῶς ξεκινήσαμε ἐμεῖς, πῶς ἦταν αὐτή ἡ μικρή ζύμη, ἡ πρώτη συνοδεία μας μέ τόν μακαριστό Γέροντά μας, πού σήμερα βρίσκεται στόν οὐρανό. Βρίσκεται μέσα στό πέλαγος τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί τώρα ἀπολαμβάνει τόν μισθό τῶν κόπων τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς του καί τήν παράκλησι καί παρηγορία τῶν δακρύων του. Διότι ἔχυσε ἄφθονα δάκρυα, ποταμούς δακρύων, ὄχι μόνο ἀπό μετάνοια γιά τίς ἁμαρτίες του, ἀλλά καί ἀπό πόνο γιά τόν συνάνθρωπο καί γιά τίς ἁμαρτίες πολλῶν ἀνθρώπων. Ἔχυσε ὅμως καί δάκρυα μεγάλης καί ἀπεράντου ἀγάπης πρός τόν Θεό Πατέρα μας. Ὤ νά γνωρίζατε πόσο Τόν ἀγαποῦσε!

Ἀλλά καί τήν Παναγία μας, τήν ὁποία ἀποκαλοῦσε συνεχῶς «Μάννα» καί «Μητέρα», τήν ἀγαποῦσε τρομακτικά! Γι’ αὐτό καί ἡ Παναγία μας τόν ἀξίωσε νά κοιμηθῆ τήν μεγάλη ἡμέρα τῆς Κοιμήσεώς Της!

Ὁ μακαριστός μου Γέροντας ἐγκατέλειψε τά πάντα ἀπό νεαρᾶς ἡλικίας, ἦρθε στό Ἅγιον Ὄρος, βάδισε κατ’ εὐθεῖαν πρός τήν ἔρημο ἀναζητῶντας πνευματικό ὁδηγό καί ἀγωνίσθηκε μέ ὅλη τήν δύναμι τῆς ψυχῆς του. Ζητοῦσε νά βρῆ ἀσκητῆ, πού νά τρέφεται μόνο μέ χόρτα καί νά ἀγρυπνῆ ὅλη τήν νύχτα μέ νῆψι. Εἶχε συλλάβει τό νόημα τῆς μοναχικῆς ζωῆς, πρῶτον ἀπό τήν φώτισι τοῦ Θεοῦ καί ἀπό τήν μελέτη καί δεύτερον ἀπό ὅσο μπόρεσε νά ἀσκηθῆ στόν κόσμο, δοκιμάζων τόν ἑαυτόν του, ἐάν θά μποροῦσε νά γίνη πραγματικός μοναχός. Στήν ἔρημο ἀναζητοῦσε τά σπήλαια καί τίς ὀπές τῆς γῆς καί ὅπου ἄκουγε ὅτι βρίσκονται ἄνθρωποι πνευματικοί, ἀσκηταί, ἐρημῖται, ἔτρεχε σάν τό νεαρό ἐλάφι, νά βρῆ τήν πηγή καί ἔτσι νά κορέση τήν πνευματική του δίψα.

Ἀσκήτεψε κατά πρῶτον στήν σπηλιά τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, στήν σπηλιά τοῦ Ἁγίου Πέτρου τοῦ Ἀθωνίτου καί τοῦ Ὁσίου Νείλου τοῦ Μυροβλύτου. Στήν ἀναζήτησι πού ἔκανε, δέν μπόρεσε νά βρῆ τόν πνευματικό ὁδηγό, ὅπως τόν ποθοῦσε, ὥστε νά διδαχθῆ ἀπό αὐτόν τήν ἀκριβῆ μοναχική πολιτεία. Ἀγωνίσθηκε πολύ, νήστευε κι ἀγρυπνοῦσε. Προσπαθοῦσε ἀπό μόνος του νά μυηθῆ στήν λεγομένη Νοερά Προσευχή ἀπό τήν μελέτη καί ἀπό τίς σποραδικές συμβουλές, πού ἔπαιρνε ἀπό διαφόρους πνευματικούς πατέρες. Τήν ποθοῦσε τόσο πολύ, ὥστε δέν σταματοῦσε νά προσεύχεται γι’ αὐτό τό θέμα συνεχῶς στόν Θεό. Ἀγωνιζόταν πολύ. Καί στήν συνέχεια ὁ καλός Θεός τοῦ ἔφερε σάν σύντροφο καί ὁδηγό τόν γέροντα Ἀρσένιο, πού ἦταν κι ἐκεῖνος νέος τότε.

Ἐπίκαιρος προβληματισμός

Ἐπίκαιρος προβληματισμός

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος

Δέν συνηθίζουμε νά πολιτικολογοῦμε. Οὔτε βεβαίως εἴμαστε σέ θέση νά ὑποδεικνύουμε καί νά προ­τεί­νουμε νά ψη­φισθοῦν ὑποψήφιοι τοῦ ἑνός ἤ τοῦ ἄλλου χώρου. Ἐξάλλου, ὅ­πως ἔ­λε­γε ὁ μητροπολίτης πρώ­ην Φλω­ρίνης π. Αὐγου­στῖνος, «Ἡ Ἐκκλησία εἶναι σάν τήν κλώσ­σα. Κάτω ἀπό τά φτερά της σκεπάζει καί ἄσπρα καί μαῦ­ρα πουλιά». Παρόμοια καί ὁ σύγχρονός μας ἅγιος Πορ­φύριος συμπλήρωνε: «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκ­κλησία δέν πολιτικοποιεῖται καί πολύ περισσότερο δέν κομματικοποιεῖται. Σκε­πάζει μέ τήν ἀγάπη ὅλους, χωρίς νά ταυ­τίζεται μέ φατρίες». Καί ἄν οἱ ἀρ­χαῖοι πρό­γονοί μας ἔ­λεγαν «κυάμων ἀ­πέχε­σθαι» (=μα­κρυά ἀ­πό τά κουκιά, τά ὁποῖα χρησιμο­ποιοῦ­νταν ὡς ψῆφοι), πολύ πε­ρισ­σότερο τό υἱοθετοῦμε ἐμεῖς.

Μποροῦμε ὡστόσο νά συγκρίνουμε τά ἰσχύοντα κάποτε μέ τά σημερινά δε­δομένα.

Ἄν ζούσαμε στήν ἀρχαία Ἀθήνα, θά διαπιστώναμε ὅτι γιά νά εἶναι κανείς ὑ­πο­ψήφιος ἄρχοντας, ἔπρεπε νά ἀποδείξει ὅτι:

*Εἶναι γνήσιος ἀθηναῖος πολίτης.

*Ὑπηρέτησε στόν στρατό καί πῆ­ρε μέ­ρος σέ ἐκστρατεῖες.

*Πλήρωνε τακτικά τούς φόρους.

*Ἦταν ἔντιμος καί δέν εἶχε καταδικαστεῖ ποτέ γιά ἀτιμωτικό ἀδίκημα.

*Ἦταν εὐσεβής.

*Ἡ συμπεριφορά του πρός τούς γονεῖς του ἦταν ἄψογη.

Τετάρτη τῆς Μεσοπεντηκοστῆς- Ἡ διδαχὴ τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐκ Θεοῦ (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου)

 

Ἡ διδαχὴ τοῦ Χριστοῦ εἶνε ἐκ Θεοῦ

«Ἡ ἐμὴ διδαχὴ οὐκ ἔστιν ἐμή, ἀλλὰ τοῦ πέμψαντός με» (Ἰω. 7,16)

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Ἑορτή, ἀγαπητοί μου, σήμερα. Μὰ τί θὰ πῇ ἑορτή; Ἑορτὴ εἶνε νὰ γλεντήσουμε καὶ νὰ ἀσωτεύσουμε; Ὄχι δά. Ἑορτὴ εἶνε· νὰ πᾷς στὴν ἐκκλησία,ν᾽ἀνάψῃς κερί, νὰ προσκυνήσῃς τὴν εἰκόνα, ν᾽ ἀκούσῃς μὲ προσοχή τὸν ἀπόστολο καὶ τὸ εὐαγγέλιο, νὰ κάνῃς τὸ σταυρό σου, νὰ πῇς ἕνα «Κύριε, ἐλέησον», ἕνα «Δόξα σοι, ὁ Θεός», ἕνα «Μνήσθη τί μου, Κύριε, ὅ ταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου», νὰ κοινωνήσῃς τὰ ἄχραντα μυστήρια μὲ φόβο πίστι καὶ ἀγάπη,νὰ πάρῃς τὸ ἀντίδωρο· αὐτὸ εἶνε ἑορτή.

ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 15-5-2023

ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 15-5-2023

https://www.youtube.com/live/0J6wiBnLATI?feature=share

Ὁ φύλακας Ἄγγελός σου ἔχει πάντα ἕναν παρακλητικό λόγο νά σοῦ ψιθυρίσει...

''Ο φύλακας Άγγελός σου έχει πάντα έναν παρακλητικό λόγο να σου ψιθυρίσει.

Μάθε να τον ακούς και θα σε διδάξει''.

Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

https://proskynitis.blogspot.com/2023/05/blog-post_60.html

15 Μαΐου. Παχωμίου ὁσίου τοῦ μεγάλου (†358). Ἀχιλλείου ἀρχιεπισκόπου Λαρίσης (δ ́ αἰ.). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Δευτ. ε΄ ἑβδ. Πράξ. (Πρξ. ιβ΄ 12-17).

Πραξ. 12,12       συνιδών τε ἦλθεν ἐπὶ τὴν οἰκίαν Μαρίας τῆς μητρὸς Ἰωάννου τοῦ ἐπικαλουμένου Μάρκου, οὗ ἦσαν ἱκανοὶ συνηθροισμένοι καὶ προσευχόμενοι.

Πραξ. 12,12              Και αφού είδε πλέον καλά που ευρίσκετο, ήλθε στο σπίτι της Μαρίας της Μητρός του Ιωάννου, ο οποίος ελέγετο και Μάρκος, όπου ήσαν συγκεντρωμένοι αρκετοί και προσηύχοντο.

Κατηχήσεις Ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων. Βασικές ἀλήθειες τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας

ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΜΑΣ

Περί Θεού Πατρός[Κατήχησις Φωτιζομένων Στ’]

Ευλογητός να είναι ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού[πρβ. Β΄Κορ.1,3: «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ πατὴρ τῶν οἰκτιρμῶν καὶ Θεὸς πάσης παρακλήσεως(: Ας είναι ευλογημένος και δοξασμένος ο Θεός, ο Οποίος είναι Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ως προς τη θεία Του φύση, αλλά και Θεός Του ως προς την ανθρώπινή Του φύση. Ας είναι δοξασμένος, διότι Αυτός είναι Πατέρας και πηγή ελέους και ευσπλαχνίας, και Θεός που χορηγεί κάθε παρηγοριά)»]· Ευλογητός και ο Μονογενής Υιός Του[πρβ. Ρωμ.9,5: « Ὧν οἱ πατέρες, καὶ ἐξ ὧν ὁ Χριστὸς τὸ κατὰ σάρκα, ὁ ὢν ἐπὶ πάντων Θεὸς εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν(:Χωρίστηκαν από τον Μεσσία αυτοί που έχουν ως εθνική κληρονομιά τους μακαριστούς πατέρες και από τους οποίους κατάγεται ο Χριστός ως προς την ανθρώπινη φύση Του, ο Οποίος είναι Θεός εξουσιαστής όλων, άξιος να υμνείται στους αιώνες. Αμήν)»].

Φέρνοντας λοιπόν στον νου μας τον Θεό, πρέπει να Τον εννοούμε και Πατέρα, για να δοξολογείται ταυτόχρονα και αδιαίρετα ο Πατέρας και ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα. Γιατί δεν έχει άλλη δόξα ο Πατέρας και άλλη ο Υιός, αλλά μία και την ίδια με το Άγιο Πνεύμα. Επειδή είναι Μονογενής Υιός του Θεού-Πατέρα και όταν δοξάζεται ο Πατέρας, δοξάζεται μαζί με Αυτόν και ο Υιός. Η δόξα του υιού προέρχεται από την τιμή του πατέρα του[πρβ. Παροιμ. 17,6: «Στέφανος γερόντων τέκνα τέκνων, καύχημα δὲ τέκνων πατέρες αὐτῶν(:Δόξα και καμάρι των γερόντων είναι τα καλά παιδιά και τα εγγόνια τους. Τιμή δε και καύχημα των τέκνων είναι οι καλοί πρόγονοί τους)»]. Και πάλι όταν δοξολογείται ο Υιός, δέχεται ανάλογη τιμή και ο Πατέρας του Υιού, δια του Οποίου Υιού χαρίστηκε στο ανθρώπινο γένος η σωτηρία, το μέγιστο αγαθό.

Και η μεν διάνοια αντιλαμβάνεται με αμεσότητα και πληρότητα, η γλώσσα όμως χρειάζεται πολλά λόγια και εκτεταμένη αφήγηση για να περιγράψει όσα ο νους εννοεί. Διότι και το μάτι με ένα βλέμμα ατενίζει στον έναστρο ορίζοντα ένα σημαντικό τμήμα του ουρανού. Όταν όμως θελήσει κανείς να διηγηθεί αναλυτικά τι είναι ο Φωσφόρος, τι είναι ο Έσπερος και τι το καθένα από τα αστέρια, χρειάζεται πολλά λόγια. Και πάλι με μια σκέψη περιλαμβάνει η διάνοια τη γη, τη θάλασσα και όλα τα πέρατα του κόσμου. Αλλά εκείνο που αντιλαμβάνεται η διάνοια με μία κίνηση του νου, αυτό για να το διηγηθεί κανείς, χρειάζονται πολλά λόγια. Το παράδειγμα που είπα είναι μεγάλο, αλλά παραμένει ακόμη ασθενικό και ανίσχυρο για να αποδώσει αυτό που θέλουμε να πούμε. Βέβαια, σχετικά με τον Θεό δεν λέμε όσα πρέπει να πούμε- γιατί αυτό το γνωρίζει μόνο Εκείνος- αλλά λέμε όσα μπορεί να χωρέσει η ανθρώπινη φύση μας και όσα η αδυναμία μας μπορεί να βαστάζει. Δεν εξηγούμε τι είναι Θεός, αλλά ομολογούμε με ευγνωμοσύνη ότι δεν γνωρίζουμε ακριβώς την ουσία Του· διότι είναι μεγάλη γνώση σε ό,τι έχει σχέση με τον Θεό, να ομολογούμε την αγνωσία μας. «Μεγαλύνατε τὸν Κύριον σὺν ἐμοί, καὶ ὑψώσωμεν τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐπὶ τὸ αὐτό(:Υμνείστε μαζί μου το μεγαλείο του Κυρίου, και ας διακηρύξουμε όλοι μαζί το ανέκφραστο ύψος της άπειρης τελειότητας που εκφράζει το Όνομά Του)»[Ψαλμ. 33,4], όλοι μαζί με μία φωνή. Επειδή ο ένας, μονάχος του, δεν έχει τη δύναμη. Ή καλύτερα και αν όλοι μαζί συναχθούμε, δεν θα κάνουμε εκείνο που πρέπει και καθώς πρέπει. Και δεν εννοώ μόνο εμάς εδώ, που είμαστε τώρα παρόντες, αλλά και αν συγκεντρωθούν όλα τα πρόβατα της Εκκλησίας, από ολόκληρη την οικουμένη, και όσα τώρα ζουν και όσα θα ζήσουν στο μέλλον, δεν θα μπορέσουν να υμνήσουν τον Ποιμένα επάξια και σύμφωνα με την άπειρη μεγαλοσύνη Του.

Ὅταν ὁ Ἅγιος Γέροντας Πορφύριος εἶδε τόν Ἰωάννη τόν Θεολόγο στήν Πάτμο.

Με αφορμή την εορτή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και Ευαγγελιστού θυμηθήκαμε το γεγονός της συναντήσεως του Αγίου Πορφυρίου με τον Ηγαπημένο Μαθητή στην Πάτμο.

Παραθέτουμε το γεγονός όπως το διηγείται ό σύγχρονος Άγιος μας:

" Πήγαμε κάποτε για προσκύνημα μαζί με τον κύριο Γιώργο και την κυρία Καίτη στον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο στην Πάτμο. Ήταν πρωί. Ένιωθα να με πνίγει η χάρις του αγίου Ιωάννου. Είχε κόσμο το σπήλαιο της Αποκαλύψεως. Φοβήθηκα μήπως προδώσω τα αισθήματά μου. Αν άφηνα τον εαυτό μου να εκδηλωθεί, θα με περνούσαν για τρελό. Αυτοσυγκρατήθηκα. Βγήκα έξω απ’ την εκκλησία. Δεν είναι καλό να βλέπουν οι άλλοι τα βιώματα της μυστικής επαφής με τον Θεό. Γι’ αυτό τους είπα κι εφύγαμε. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ήταν ησυχία. Ήμασταν οι τρεις μας. Δεν υπήρχε άλλος στην εκκλησία. Πριν μπούμε μέσα τους προετοίμασα. Τους λέω:

-Ό,τι κι αν δείτε, δεν θα κουνηθείτε, ούτε θα μιλήσετε.

Μπήκαμε μέσα με ευλάβεια, χωρίς θόρυβο, με σιωπή, απλά, ταπεινά. Σταθήκαμε μπροστά στη Θεία Αποκάλυψη. Γονατίσαμε και οι τρεις, εγώ στη μέση. Πέσαμε πρηνείς. Λέγαμε το «Κύριε Ιησού …» περίπου ένα τέταρτο. Εγώ αισθανόμουν άδειος. Καμιά συγκίνηση, τίποτα. Ερημιά. Κατάλαβε ο αντίθετος, ο διάβολος, και θέλησε να μ’ εμποδίσει.

Ἱερά Ἐπιστασία ἤ Ἀνίερη Ἀποστασία;

Δεν είναι συμπεριφορά αυτή Αγιορειτών. Έβγαλαν την Εικόνα της Παναγίας «Άξιον Εστί» απ’ το Άγιον Όρος σε προεκλογική περίοδο και πήραν σβάρνα τα πολιτικά γραφεία των αθέων διαφθορέων της Ελληνικής κοινωνίας για να κάνουν συμφωνίες. Με ΦΡΙΚΗ διαβάζουμε την ανακοίνωση του ΕΧΘΡΟΥ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΣΥΡΙΖΑ:

«ο Πρωτεπιστάτης Γέροντας Χριστοφόρος Ιβηρίτης ευχαρίστησε θερμά τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για το έργο που έγινε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στο Άγιο Όρος, τον προσκάλεσε να επισκεφθεί την Ιερά Κοινότητα το συντομότερο δυνατόν και αναφέρθηκε στο έργο των μονών και των ζητημάτων που τις απασχολούν».

Πρέπει να έγινε κάποιο λάθος! Οι διάκονοι της Παναγίας ευχαρίστησαν τους φιλοσοδομίτες «για το έργο που έγινε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στο Άγιο Όρος»;

Το «ζύγισαν» καλά «το έργο» να δούνε πόσο στοίχισε στον Ελληνικό λαό;

14 Μαΐου. † ΚΥΡΙΑΚΗ Ε ́ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ. «Ἡ τῆς Σαμαρείτιδος ἑορτή, ἐν ᾗ ὁ Χριστὸς μεσσίαν ἑαυτὸν ὡμολόγει». Ἰσιδώρου μάρτυρος τοῦ ἐν Χίῳ (†251). Θεράποντος ἱερομάρτυρος, Λεοντίου ἀρχιεπισκόπου Ἰεροσολύμων (912-929). Τῇ αὐτῇ Κυριακῇ μνήμη (ἐν Τρικκάλοις) Βησσαρίωνος ἐπισκόπου Λαρίσης, καὶ (ἐν Χώρᾳ Σάμου) Γεωργίου νεομάρτυρος τοῦ ἐν Ἐφέσῳ. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Κυριακῆς ε΄ Πράξεων (Πρξ. ια΄ 19-30).

Πραξ. 11,19       Οἱ μὲν οὖν διασπαρέντες ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς γενομένης ἐπὶ Στεφάνῳ διῆλθον ἕως Φοινίκης καὶ Κύπρου καὶ Ἀντιοχείας, μηδενὶ λαλοῦντες τὸν λόγον εἰ μὴ μόνον Ἰουδαίοις.

Πραξ. 11,19              Προηγουμένως οι Χριστιανοί, που είχαν διασκορπισθή, ένεκα του διωγμού εξ αιτίας του Στεφάνου, επέρασαν έως την Φοινίκην και την Κυπρον και την Αντιόχειαν και δεν εκήρυτταν τον λόγον του Θεού, παρά μόνον στους Ιουδαίους, επειδή δεν είχαν εννοήσει ακόμη ότι το Ευαγγέλιον προωρίζετο και δια τους εθνικούς.

Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος:«Ἡ γνῶσις τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ», π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ[:Ιω.4,5-42]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΓΝΩΣΙΣ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΘΕΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 9-5-1999]

(Β397)

Το πρώτο σύμπτωμα της πτώσεως των Πρωτοπλάστων, αγαπητοί μου, ήταν η απώλεια της γνώσεως του αληθινού Θεού. Κάποιες βέβαια λίγες γενεές μετά από τον Αδάμ, εκράτησαν αυτήν την πίστιν. Κατά παραδοσιακόν φυσικά τρόπον, την στιγμή που ο Αδάμ και η Εύα είπαν στα παιδιά τους, στα εγγόνια τους παρακάτω, πώς ήσαν εις τον Παράδεισον, πώς εγνώρισαν τον αληθινόν Θεόν κ.λπ. Αλλά όσο οι άνθρωποι εξηπλούντο επάνω εις την Γην, αλλά και απεμακρύνετο η μία ομάδα ανθρώπων από την άλλη, επάνω εις την τότε αχανή Γη, στρεφόμενοι προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος, που ήτο το θέλημα του Θεού αυτό, το έχομε από πολλές μαρτυρίες και μάλιστα ο πύργος της Βαβέλ είναι ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά απομακρύνσεως των ανθρώπων, όπως και στην Καινή Διαθήκη που έγινε διωγμός εις τα Ιεροσόλυμα, μόνο και μόνο για να φύγουν οι Απόστολοι. Για να πάνε πιο πέρα. Γιατί δεν έφευγαν πιο πέρα. Έμεναν εκεί συγκεντρωμένοι.

Ωστόσο, όλα αυτά δημιούργησαν ένα ξεθώριασμα της μνήμης του Θεού. Έτσι απωλέσθη η μνήμη της γνώσεως του αληθινού Θεού. Και έπεσαν εις την ειδωλολατρίαν. Θεοποιούσαν εκείνο που έβλεπαν μπροστά τους. «Τι ευκολότερον; Βλέπω τον ήλιο. Με ζωογονεί. Θα τον λατρεύσω». Κ.ο.κ. Όπως μέχρι πρότινος, αν όχι ίσως και ακόμη, στην Αμερική οι ιθαγενείς, οι ντόπιοι, ελάτρευαν το καλαμπόκι. Γιατί τους έτρεφε. Κ.ο.κ.

Παρέμειναν μόνον μερικά ευάριθμα πρόσωπα, που είχαν κρατήσει αυτήν την πίστιν του αληθινού Θεού. Και ένας απ’ αυτούς ήταν ο Αβραάμ. Και ο Μελχισεδέκ. Αυτό το μυστηριώδες πρόσωπον, βασιλιάς της Ιερουσαλήμ. Η Ιερουσαλήμ προϋπήρξε του Αβραάμ. Προσέξατέ το αυτό. Και αυτά τα πρόσωπα εγνώρισαν τον αληθινόν Θεόν. Μάλιστα ο δεύτερος Ψαλμός μάς λέγει ότι ο Μεσσίας θα είναι κατά την τάξιν του Μελχισεδέκ. Σπουδαίο αυτό.

Αλλά όμως, σε όλο το πρόσωπο της Γης, σας είπα, απλώθηκε η ειδωλολατρία. Συνεπώς, το κυριότερον και πρώτον έργον της Ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου ήταν η αποκάλυψις του αληθινού Θεού. Ήλθε να μας αποκαλύψει τον αληθινόν Θεόν. Λέγει στις Κατηχήσεις του ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων ότι το δεύτερον Πρόσωπον…- εκεί μιλάει για το θέμα γιατί ενηνθρώπησε το δεύτερον Πρόσωπον- διότι το Δεύτερον πρόσωπον είναι ο άμεσος εκτελεστής της Δημιουργίας· και «δεν ηνείχετο», λέγει, «ο Θεός Λόγος, να λατρεύονται τα ξόανα και δεν ξέρω τι, τα αγάλματα, η φύσις, αντί του Πατρός. Ενηνθρώπησε για να έρθει να μας πει Ποιος είναι ο αληθινός Θεός». Είναι μία πολύ χαρακτηριστική θέσις του αγίου Κυρίλλου. Ότι ο Θεός είναι Πνεύμα και ότι ο Θεός είναι τρεις υποστάσεις και ο Ένας εκ των Τριών ενηνθρώπησε.