Τὸ πρωτόγνωρο ταξίδι τοῦ κόσμου.

(Μια αλληγορική προσέγγιση. Γραμμένο πριν από 10 χρόνια)

Σάββας Ηλιάδης

Ο σημερινός κόσμος, στοιβαγμένος πάνω σ` ένα τρένο υπερηχητικό, ειδικά διαμορφωμένο για «κυνηγούς χιμαιρών», ταξιδεύει. Ένα τρένο, που τρέχει μονότονα με προορισμό κάποιον μακρινό και άγνωστο τόπο. Αυτόν τον κόσμο τον ανέβασαν πάνω στο τρένο κάποιοι, που τον αγάπησαν υπερβολικά. Τον κατέγραψαν λεπτομερώς και εξάπαντος ηλεκτρονικώς, για την ασφάλειά του, στους καταλόγους του επιβατικού κοινού και τον οδηγούν – άκοντα εκόντα – σε έναν άλλον πλανήτη, σε μια άλλη ζωή, σε μια άλλη πραγματικότητα. Σε έναν παράδεισο, που δεν τον ανακάλυψε μέχρι τώρα, που δε στάθηκε ικανός να τον αναζητήσει και επιθυμούν να του τον προσφέρουν αυτοί με όλα του τα κάλλη. Κάποιοι κάτι κρυφάκουσαν. Το μέρος το λένε παγκοσμιοπαιδότοπο, παγκοσμιοϊσότοπο ή κάπως έτσι.

Επιβάτες όλων των αποχρώσεων, από όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Όλοι μαζί, αλλά κι ο καθένας μόνος. Όλοι ίδιοι κι όλοι διαφορετικοί. Ταξιδεύουν χωρίς να ξέρουν τι γίνεται ακριβώς – εξάλλου, δεν είναι και ανάγκη – εκτός από μερικούς, οι οποίοι και αποτελούν το υπαλληλικό προσωπικό του συρμού. Αυτοί ξεχωρίζουν από την όλη παρουσία τους. Έχουν τον αέρα του άλλου ανθρώπου. Αυτού, που ποτέ άλλοτε δεν εμφανίστηκε στη γη και τώρα τους έφερε ο καιρός, να γίνουν οι μεγάλοι δάσκαλοι και σωτήρες του κόσμου και οι νέοι αναμορφωτές της ροής της ιστορίας του. Αυτοί είναι οι φανεροί. Βγαίνουν από τις καμπίνες τους και κυκλοφορούν ανάμεσα στους επιβάτες. Τα μεγάλα αφεντικά τους δεν εμφανίζονται. Παραμένουν κρυμμένα και μακριά από το κοινό. Δουλεύουν μέρα νύχτα, κλεισμένοι στο επιχειρησιακό βαγόνι, για το όνειρο των επιβατών.

Χαμηλὲς βάσεις, ἀκόμη χαμηλότερες προσδοκίες. Ποιοί θὰ διδάξουν, θὰ ποιμάνουν καὶ θὰ διοικήσουν τὴν ἑπόμενη Ἑλλάδα;

Χαμηλές βάσεις, ακόμη χαμηλότερες προσδοκίες

Ποιοι θα διδάξουν, θα ποιμάνουν και θα διοικήσουν την επόμενη Ελλάδα;

Γεώργιος Αποστολάκης

Οι βάσεις εισαγωγής του 2026 δεν αποτελούν απλώς έναν ακόμη πίνακα αριθμών. Είναι αποτύπωμα της κατάστασης της εκπαίδευσής μας, της κοινωνικής μας νοοτροπίας και, τελικά, του μέλλοντος που προετοιμάζουμε.

Η εικόνα είναι ανησυχητική. Στο Τμήμα Θεολογίας του ΑΠΘ η βάση διαμορφώθηκε στα 8.975 μόρια και, από τις 148 θέσεις της γενικής σειράς, καλύφθηκαν μόλις 30. Έμειναν κενές 118, δηλαδή σχεδόν οκτώ στις δέκα. Στην Κοινωνική Θεολογία και Χριστιανικό Πολιτισμό η βάση περιορίστηκε στα 9.005 μόρια. Στο Πρόγραμμα Ιερατικών Σπουδών Ηρακλείου δεν καλύφθηκε ούτε μία από τις 40 θέσεις της γενικής σειράς. Η υποχώρηση επεκτείνεται στις φιλολογικές και ανθρωπιστικές σχολές, ενώ σοβαρά μηνύματα εκπέμπουν και οι βάσεις ορισμένων στρατιωτικών σχολών. Τα στοιχεία επιβεβαιώνονται από τους αναλυτικούς πίνακες των βάσεων και των κενών θέσεων του 2026.

Χρειάζεται, βεβαίως, μια αναγκαία διευκρίνιση: η βάση μιας σχολής είναι η βαθμολογία του τελευταίου εισαχθέντος· δεν περιγράφει όλους τους φοιτητές της, ούτε αποδεικνύει από μόνη της ότι όποιος εισήχθη με χαμηλά μόρια είναι ανίκανος να προοδεύσει. Επηρεάζεται επίσης από τη ζήτηση, τον αριθμό των θέσεων, την επαγγελματική προοπτική και τις προτιμήσεις των υποψηφίων. Όταν, όμως, το ίδιο φαινόμενο επαναλαμβάνεται, αφορά σχολές κρίσιμες για την πνευματική, εκπαιδευτική και εθνική ζωή και συνδυάζεται με εκατοντάδες κενές θέσεις, τότε παύει να είναι στατιστική λεπτομέρεια. Γίνεται σύμπτωμα.

Εκπαίδευση χωρίς παιδεία — και εκπαίδευση φτωχή

Ὅταν τὸ πανηγύρι ἔχασε τὸν Ἅγιο καὶ κράτησε μόνο τὸ τραπέζι...

Τώρα το καλοκαίρι, τα τελευταία χρόνια, βλέπουμε να πληθαίνουν γύρω μας γιορτές και πανηγύρια που πολλές φορές δεν έχουν καμία σχέση με την Εκκλησία, την πίστη, την παράδοση, τη μνήμη, την ευλογία.

Γιορτές φυτών, καρπών, ζώων, ψαριών, ποτών, φαγητών, ακόμη και παλιών ειδώλων ή ξεχασμένων συμβόλων. Και γύρω από όλα αυτά στήνονται μεγάλες πανηγύρεις. Με σκηνές, με μικρόφωνα, με χορούς, με κλαρίνα, με ονόματα τραγουδιστών, με πολιτιστικές εκδηλώσεις, με λόγους, με φωτογραφίες, με χειροκροτήματα, με μεγαλεία.

Και στο κέντρο της πλατείας καμαρώνει πλέον το νέο «σύμβολο» της εποχής. Το τοτέμ της σύγχρονης αλλοπρόσαλλης γιορτής. Άλλοτε η προβατίνα, που δήθεν τιμάται, ενώ την ίδια στιγμή ψήνεται και καταναλώνεται. Άλλοτε το καρπούζι, το κρεμμύδι, η ρίγανη, το καλαμπόκι, η πίτα, ο πλαστός, η γαλατόπιτα, η σαρδέλα, η πέστροφα, η πάπια, η κότα, το τσίπουρο, το κρασί, και ποιος ξέρει αύριο τι άλλο.

Δεν είναι το φαγητό το πρόβλημα.

Κόνιτσα: 4 ἀδέρφια νεκρὰ σὲ κοντέϊνερ – Μερικὰ τετραγωνικὰ ἀνθρωπιᾶς δὲν περίσσεψαν σὲ κανέναν;

Κόνιτσα: 4 αδέρφια νεκρά σε κοντέινερ – Μερικά τετραγωνικά ανθρωπιάς δεν περίσσεψαν σε κανέναν;

Ποια αρχή, ποιος φορέας, ποια κοινωνία έχει λόγο ύπαρξης στον 21ο αιώνα, όταν άνθρωποι αποκτούν «ορατότητα» μόνο όταν καίγονται από τη φτώχεια τους;

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Τέσσερα ηλικιωμένα αδέρφια, παρατημένα από κράτος και κοινωνία. Αθέατα στο περιθώριο της αξιοπρέπειας. Τι και αν ζούσαν σε ένα από τα ομορφότερα μέρη της Ελλάδας, την Κόνιτσα; Εκείνοι έμεναν απομονωμένοι σε ένα κουτί. Σε ένα κοντέινερ από εκείνα που το κράτος συνηθίζει να πακετάρει ψυχές, για να μην αναλάβει ευθύνες.

Τέσσερα αδέρφια από 69 ως 85 ετών απανθρακώθηκαν σε αυτό το λαμαρινένιο φέρετρο του «πολιτισμού» μας, γιατί τους είχαν κόψει το ρεύμα και χρησιμοποιούσαν κεριά για να βλέπουν τη νύχτα. Μέσα σε 25 τετραγωνικά, τρεις γυναίκες και ένας άντρας ζούσαν σαν φαντάσματα που ντρέπονταν να «στοιχειώσουν» την περίφημη «ανάπτυξη» μας. Αν η τηλεόραση τους είχε ρεύμα, ίσως να είχαν προλάβει να ακούσουν στις ειδήσεις για πολιτικούς «σωτήρες» με 40 ακίνητα, για κερδισμένα Τζόκερ από «ΟΠΕΚΕΠΕδες», για χρέη κομμάτων δανεικά και αγύριστα.

Γεώργιος Ἀποστολάκης, Ὅταν ὁ τζόγος εἶναι «ἔγκλημα» χωρὶς φόρο – καὶ «ἀνάπτυξη» μὲ ἄδεια

Σαρωτικά μέτρα κατά του παράνομου τζόγου: Φυλακή έως 10 χρόνια -Χρηματικό πρόστιμο έως 100.000 ευρώ

Η πρόσφατη είδηση για αυστηροποίηση των ποινών κατά του παράνομου τζόγου, με απειλή πολυετών καθείρξεων και βαριά διοικητικά πρόστιμα, παρουσιάζεται ως αποφασιστικό χτύπημα στην παραοικονομία και στο οργανωμένο έγκλημα. Όμως πίσω από τον ηχηρό τίτλο κρύβεται μια βαθιά πολιτική και ηθική αντίφαση: Ο τζόγος διώκεται όταν δεν φορολογείται — και προστατεύεται όταν αποφέρει έσοδα.

Αν μια πράξη είναι κοινωνικά επικίνδυνη, εθιστική και καταστροφική για οικογένειες και νοικοκυριά, τότε είναι το ίδιο επικίνδυνη ανεξάρτητα από το ποιος την οργανώνει. Το πάθος του τζογαδόρου δεν μειώνεται επειδή η πλατφόρμα έχει άδεια. Η εξάρτηση δεν θεραπεύεται επειδή το κράτος εισπράττει ΦΠΑ και φόρο παιγνίων.

Κι όμως, αυτό ακριβώς συμβαίνει: Η ίδια δραστηριότητα βαφτίζεται «νόμιμη ψυχαγωγία» όταν διεξάγεται από αδειοδοτημένους φορείς, αλλά γίνεται «βαρύ ποινικό αδίκημα» όταν τελείται εκτός του φορολογικού και επιχειρηματικού πλαισίου.

Ο τζόγος δεν αλλάζει φύση με μια σφραγίδα

Το επιχείρημα της πολιτείας είναι γνωστό: Η ρύθμιση προστατεύει τον πολίτη, ελέγχει την αγορά, περιορίζει το μαύρο χρήμα και θέτει όρους διαφάνειας.

Τὸ ἤρεμο πραξικόπημα τοῦ 21ου αἰῶνα εἶναι ἡ Ψηφιακὴ Ταυτότητα.

Κάτι μεγάλο συμβαίνει αυτή τη στιγμή στον κόσμο, και ελάχιστοι το συνειδητοποιούν. Μια αλλαγή που δεν προβάλλεται στις οθόνες, δεν συζητείται σε κοινοβούλια, δεν προκαλεί διαδηλώσεις ούτε πολιτικά πάθη. Μια αλλαγή που, ωστόσο, θα επηρεάσει τη ζωή κάθε ανθρώπου στον πλανήτη. Ονομάζεται ψηφιακή ταυτότητα. Digital ID. Και πίσω από αυτόν τον τεχνικό, φαινομενικά αθώο όρο, κρύβεται μια κοσμογονική μεταβολή: η μετατροπή της ανθρώπινης ύπαρξης σε ψηφιακή εγγραφή που μπορεί να ελεγχθεί, να ανασταλεί, να τροποποιηθεί ή να διαγραφεί με το πάτημα ενός κουμπιού.

Η Μεγάλη Βρετανία ανακοίνωσε ήδη ότι έως το τέλος της τρέχουσας κοινοβουλευτικής περιόδου, η νέα ψηφιακή ταυτότητα θα καταστεί υποχρεωτική για όσους θέλουν να εργαστούν. Το μέτρο παρουσιάζεται ως εργαλείο καταπολέμησης της παράνομης απασχόλησης και της φοροδιαφυγής. Η φράση, όμως, «δε θα μπορείς να εργαστείς χωρίς ψηφιακή ταυτότητα» σηματοδοτεί κάτι βαθύτερο: τη σύνδεση του δικαιώματος στην εργασία με την ψηφιακή υπακοή. Από τούδε και στο εξής, η ύπαρξη, η εργασία και η συναλλαγή σου θα εξαρτώνται από την κατοχή ενός ψηφιακού δελτίου αναγνώρισης που ελέγχεται από το κράτος και, κατ’ επέκταση, από τις τράπεζες και τις εταιρείες.

Προβληματισμοὶ σχετικὰ μὲ τὶς ἀσθένειες Αἰγοπροβάτων καὶ Βοοειδῶν.

σ.σ. Την ίδια ώρα που γίνεται αυτή η καταστροφή, γνωστή μεγαλοοικογένεια επενδύει στην ίδρυση και οργάνωση γεωργικών και κτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων και παραγωγή και εμπορία ζωοτροφών, στην αγορά και επεξεργασία γάλακτος, παραγωγή γαλακτοκομικών και τυροκομικών προϊόντων.

Μέσα στὰ μυριάδες προβλήματα ποὺ ἔχει ἡ πατρίδα μας, προστίθεται τώρα καὶ αὐτό.

Ἀπαιτεῖται σοβαρὴ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα πρὸς ἀναζήτηση λύσεως, ἡ ὁποία νὰ μὴ καταστρέφει τὴν οἰκονομικὴ κατάσταση τῆς χώρας καὶ τὴν ὕπαρξή της αὐτὴ καθ΄ ἑαυτή, διότι ἡ πρωτογενὴς παραγωγὴ εἶναι τὸ πᾶν στὴν οἰκονομία μιᾶς χώρας, ἰδιαιτέρως δὲ τῆς Ἑλλάδας μας, ἡ ὁποία ἔχει χάσει ὅλες τὶς βιοτεχνίες καὶ βιομηχανίες της καὶ ἔχει θεοποιήσει τὸν τουρισμόν.

Ἀνησυχητικοὶ προβληματισμοί – «Οὐ παγὰν λαλέουσαν, ἀπέσβετο καὶ λάλον ὕδωρ».

Αντώνιος Ιωάν. Βασιλειάδης

Θεολόγος

Όχι μόνο οι ορθόδοξοι χριστιανοί στην Ελλάδα, αλλά και οι απανταχού της γης αδελφοί μας, πιστεύω πως δοκίμασαν μια πολλή μεγάλη απογοήτευση, πικρία και πόνο, από την επίσημη στάση του Aγίου Όρους, με την ευκαιρία της πρόσφατης επίσκεψης του πρωθυπουργού στην Αθωνική Πολιτεία.

Είχαμε την εντύπωση και τρέφαμε ελπίδες, πως η εν λόγω επίσκεψή του, θα αποτελούσε μοναδική ευκαιρία για να τονισθεί, με αγάπη φυσικά, η μεγάλη βλάβη σε βάρος των αληθειών της πίστεως μας, και πως θα προέβαιναν στον απαιτούμενο και επιβαλλόμενο έλεγχο του πρωθυπουργού για τα έργα και τις ημέρες της κυβερνήσεως του. Είδαμε δυστυχώς με θλίψη, πως το μήνυμα της μετάνοιας που είναι το κυρίαρχο της Αγίας Γραφής, αγνοήθηκε από τους κατεξοχήν εντεταλμένους να δοθεί στον πρωθυπουργό. Ούτε μια λέξη! Παραγράφηκαν πάντα τα εγκλήματά του. Αμνηστεύθηκαν οι ύβρεις και οι πρωτοφανείς και απαράδεκτοι χειρισμοί του, που αφορούν κυρίως την ορθόδοξη πίστη του λαού μας.

Αν και «επόμενοι τοις Πατράσιν», θα δικαιούνταν να του αρνηθούν την επίσκεψή του για πολλούς και σοβαρούς λόγους.

Και εύλογα δημιουργείται στο ορθόδοξο πλήρωμα ο προβληματισμός και η ανησυχία: είναι ή όχι άρνηση και προδοσία της πίστεως μας η μη συμμόρφωση προς την εντολή του Χριστού, που προτρέπει τους μαθητές του να κηρύττουν μετάνοια; Ήταν μοναδική ευκαιρία, για μεν τους πατέρες να χρησιμοποιήσουν τον διακριτικό έλεγχο και να φέρουν τον πρωθυπουργό σε μετάνοια, για δε τον πρωθυπουργό να απαλλαγεί από το βάρος όσων βαρύνουν την αθάνατη ψυχή του.

Ἡ Ἑλλάδα νοσεῖ θανάσιμα: μισοῦν Χριστό καί Πατρίδα

Η ΕΛΛΑΔΑ ΝΟΣΕΙ ΘΑΝΑΣΙΜΑ: ΜΙΣΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ

Τήν Κυριακή, 26 Ἰανουαρίου 2024, στό Σύνταγμα, πραγματοποιήθηκε μιά συγκινητική συγκέντρωση ἀνταπόκρισης τοῦ κόσμου, ὕστερα ἀπό τό κάλεσμα τοῦ Συλλόγου Συγγενῶν Θυμάτων Τεμπῶν, μέ αἴτημα τήν ἀπόδοση δικαιοσύνης γιά τό τραγικό δυστύχημα. Ὡστόσο, συνέβη ἕνα περιστατικό πού ἔδειξε πώς ὁ Βασιλιᾶς (ἡ ἑλληνική κοινωνία) εἶναι γυμνός καί τό δημοσιεύουμε τώρα πού κατακάθισε ὁ ἐνθουσιασμός γιά τήν ἐπιτυχία τῆς διαμαρτυρίας.

Μιά παρέα ἕξι ἀδελφῶν μας, τρεῖς γυναῖκες καί τρεῖς ἄνδρες μέσης ἡλικίας, μετά τόν Κυριακάτικο ἐκκλησιασμό, ἀποφάσισαν νά παρευρεθοῦν στή διαμαρτυρία, ἐκφράζοντας αὐθόρμητα τήν ἀλληλεγγύη τους στούς συγγενεῖς τῶν θυμάτων καί τήν συμπαράσταση τους στήν ἀδικία καί τόν πόνο τους. Ἡ παρέα τῶν ἀδελφῶν ἔφερε μαζί της μία Ἑλληνική Σημαία ἡ ὁποία ἐκτός τοῦ πανεθνικοῦ συμβολισμοῦ της, λειτουργοῦσε καί ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς γιά νά μή χαθοῦν μεταξύ τους μέσα στό πλῆθος.

Κατά τίς 12:50 ἐνῶ εἶχαν φτάσει στό ὕψος τῆς Μεγάλης Βρεταννίας, ὅπου καί θά συναντοῦσαν μιά ἄλλη παρέα, γινόταν «τό ἀπροχώρητο» μέ τόν κόσμο νά εἶναι ἀσφυκτικά κολλημένος ὁ ἕνας στόν ἄλλον.

Ἐκείνη τή στιγμή ἕνας ἄγνωστος ἄνδρας πηδάει ἀπό πίσω τούς, πιάνει τήν Ἑλληνική Σημαία καί τήν τραβάει νά τήν σκίσει καί νά τήν πάρει. Ἐνστικτωδῶς, οἱ δύο ἀδελφοί προσπάθησαν νά κρατήσουν στήν κατοχή τους τήν Σημαία μέ ἀποτέλεσμα ὁ ἕνας νά δεχθεῖ ἄνανδρη πισώπλατη ἐπίθεση, ἀπό ἕναν ἄγνωστο ἄνδρα, ρίχνοντάς τον στό ἔδαφος καί κλωτσώντας τον. Ἡ παρέμβαση τοῦ τρίτου ἀδελφοῦ μας ἀποσόβησε νά δεχθεῖ ὁ πεσμένος χειρότερο χτύπημα.

Πλέον οἱ ἄγνωστοι ἄνδρες πού εἶχαν παραταχθεῖ ἀπέναντι στούς ἀδελφούς μας ἦταν ἄνω τῶν δέκα, μέ σκουρόχρωμα ἐνδύματα κυρίως μαῦρα καί φυσικά διάθεση γιά «αἷμα».

Παρά τίς προκλήσεις, οἱ ἀδελφοί μας διατήρησαν τήν ψυχραιμία τους ἐπικεντρωμένοι μόνο στό νά πάρουν πίσω τήν Ἑλληνική Σημαία ἀπό τούς τραμπούκους, τήν ὁποία ἐν εἴδει συμμορίας πορτοφολάδων, τήν εἶχαν ἐξαφανίσει.

Παραλείποντας λεπτομέρειες θά ἀναφερθοῦμε σέ κάποιες στιχομυθίες πού ἀκολούθησαν, γιά νά αναδειχθεῖ ἡ κατάντια τοῦ ἀνθρώπου πού δέν ἔχει Χριστό καί Πατρίδα, ἀπό ὅποιον χῶρο πολιτικά/ιδεολογικά καί ἄν προέρχεται.

Αὐτογνωσία, αὐτοκριτική, θυσία, ἐλευθερία

Αυτογνωσία, αυτοκριτική, θυσία, ελευθερία

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η θλιβερή όσο και τραγική για τον Ελληνισμό 50ή επέτειος της βάρβαρης εισβολής των Τούρκων στο έδαφος της ανεξάρτητης και μέλους του ΟΗΕ Κυπριακής Δημοκρατίας, της κατάληψης του 37% του εδάφους της και της προσφυγοποίησης 200.000 Ελλήνων της Μεγαλονήσου, οδηγεί τη σκέψη πρώτον στην αυτογνωσία και στην αυτοκριτική.

Ως Έλληνες, από τότε που εμφανιστήκαμε στην Ιστορία, είμαστε ένας σχετικά ολιγάριθμος λαός με χαρακτηριστικά, που μας ξεχωρίζουν από τους άλλους λαούς. Αυτό δεν σημαίνει ότι ζούμε απομονωμένοι στη Λάσα ή με τους Λάπωνες. Αντίθετα έχουμε διδάξει πράγματα και έχουμε ωφελήσει όσους μας προσήγγισαν, και έχουμε πάρει από αυτούς θετικά πολιτισμικά στοιχεία, που αφομοιώσαμε. Δημοκρατία, Ολυμπιακοί Αγώνες, Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (Αμφικτυονία), γλώσσα ως ακριβής έκφραση, είναι πολιτισμικά στοιχεία και των σημερινών κοινωνιών. Για πολλές από τις σημερινές χώρες ακόμα ζητούμενα…Έχουμε όμως και σοβαρά ελαττώματα που μας στοίχισαν. Τα σοβαρότερα είναι τα καρκινώματα της διχόνοιας και της προδοσίας. Σε αυτά οφείλεται και η τραγωδία του Κυπριακού Ελληνισμού. Τα προδικτατορικά κομματικά μίση και η φιλαρχία έστρωσαν τον δρόμο στους επίορκους και προδότες αξιωματικούς, που προσέφεραν την αφορμή, την οποία περίμενε από χρόνια ο Αττίλας.

Μεταδικτατορικά αρκετοί από εμάς, τους Έλληνες, έχουν υποκύψει σε πειρασμούς, όπως ο ηδονισμός και ο μηδενισμός, που οδηγούν στον ατομισμό και στον ωφελιμισμό και τελικά, στα εθνικά θέματα, σε έναν ντεφετισμό (ηττοπάθεια), που μετονομάζουν σε «πραγματισμό». Είναι όσοι υποστήριξαν το σχέδιο Ανάν, είναι όσοι υποστηρίζουν την αποδοχή της εισβολής του Αττίλα ως γεγονότος τετελεσμένου, είναι όσοι προτείνουν συζητήσεις επί των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και δέχθηκαν αλλοίωση της Ιστορίας μας... Τελευταίως μάλιστα, λόγω της σε κυβερνητικό επίπεδο στάσης μας, έχουν αποθρασυνθεί οι γείτονες και εμπράκτως μας προκαλούν, γιατί βλέπουν ότι εμείς απαντάμε με ανώδυνες γι’ αυτούς δηλώσεις και καταγγελίες στους συμμάχους, που κουνάνε με κατανόηση τα κεφάλια τους…

Πρός τί ὑπάρχετε;

ΑΡΘΡΟ- ΚΟΛΑΦΟΣ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ" ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΑΞΙΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥΣ. ΠΑΛΑΙΟ ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΚΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ.

ΟΛΑ τὰ δημιουργήματα, ἀόρατα καὶ ὁρατά, ἔχουν προορισμὸν καὶ σκοπόν. Οὐδὲν ἄσκοπον καὶ παράσκοπον ἐν τῷ πνευματικῷ καὶ τῷ ὑλικῷ κόσμῳ.

Οἱ ἄγγελοι ὑπάρχουν νὰ δοξολογοῦν τὸν Κύριον, ν' ἀναγγέλλουν τό θέλημά του καί νὰ διακονοῦν εἰς τὸ ἔργον τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων. «Οὐχὶ πάντες εἰσί λειτουργικά πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν;» ( Ἑβρ. α΄ 14).

Τὰ ἄστρα ὑπάρχουν διὰ νὰ μαρμαίρουν εἰς τὰ ὕψη, νὰ διδάσκουν τὴν τάξιν καὶ τὴν ἁρμονίαν, νὰ διακηρύσσουν τὴν μεγαλωσύνην τοῦ Δημιουργοῦ, νὰ εὐφραίνουν μὲ τὸ μεγαλεῖον των ἀνθρώπους καὶ ἀγγέλους, καὶ μὲ τὴν ἰδικήν των γλῶσσαν νὰ δοξολογοῦν τὸν Κύριον. «Οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, ποίησιν δὲ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλλει τὸ στερέωμα» (Ψαλμ. ιη΄ 1).

Ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη ὑπάρχουν, διὰ νὰ φωτίζουν καὶ νὰ ὡραΐζουν τὴν ἡμέραν καὶ τὴν νύκτα. «Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τοὺς δύο φωστῆρας τοὺς μεγάλους, τὸν φωστῆρα τὸν μέγαν εἰς ἀρχὰς τῆς ἡμέρας καὶ τὸν φωστῆρα τὸν ἐλάσσω εἰς ἀρχὰς τῆς νυκτός» (Γέν. α΄ 16).

Τὰ σύννεφα ὑπάρχουν, διὰ νὰ ρίπτουν τὴν βροχὴν καὶ νὰ ὡραΐζουν τὸ στερέωμα.

Ἡ γῆ ὑπάρχει διὰ νὰ κατοικῇ ὁ ἄνθρωπος καὶ νὰ τρέφεται ἐκ τῶν προϊόντων της. «Αὐτὸς διώρισεν αὐτήν, οὐκ εἰς κενὸν ἐποίησεν αὐτήν, ἀλλὰ κατοικεῖσθαι ἔπλασεν αὐτήν» (Ἠσ. με΄ 18).

Τὰ πτηνὰ ὑπάρχουν διὰ νὰ πετοῦν, νὰ κελαηδοῦν καὶ νὰ εὐχαριστοῦν τὸν ἄνθρωπον μὲ τὰς πτήσεις, τὰ ἄσματα, τὰ σχήματα καὶ τὰ χρώματά των.

Τὰ ζῶα γενικῶς ὑπάρχουν, διὰ νὰ προσφέρουν κρέας ἢ ἐργασίαν ἢ ἄλλας ὠφελείας εἰς τὸν ἄνθρωπον, καὶ δὴ καὶ νὰ διδάσκουν τὸν ἄνθρωπον. Ἡ μέλισσα π.χ. διδάσκει, πόσον ὡραῖον πρᾶγμα εἶνε ἢ ἐργατικότης, ὃ ὄφις διδάσκει, πόσον ἀπαίσιον πρᾶγμα εἶνε ἡ ἁμαρτία, ἡ ὁποία τὸ ἐλκυστικώτατον τοῦτο ζῶον μετέβαλεν εἰς ἀποκρουστικώτατον.

Πῶς ζούσαμε χθές; Πῶς ζοῦμε σήμερα καὶ ποῦ πηγαίνουμε;

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης

δάσκαλος, Κιλκίς

Τὸ βιβλίο: "Γέροντας Ἱερώνυμος, ὁ Ἡσυχαστὴς τῆς Αἴγινας" (Ἔκδοση Α', Πέτρου Μπότση, 1993) εἶναι ἕνα βιβλίο ὁδηγὸς γιὰ τὴν ὀρθόδοξη πορεία στὴν ἐπίγεια ζωὴ τοῦ χριστιανοῦ. Τὸ ἄνοιξα πάλι, μετὰ ἀπὸ εἴκοσι περίπου χρόνια καὶ τὸ ξεφύλλισα. Φτάνοντας στὴν τριακοστὴ σελίδα, καὶ διαβάζοντας μιὰ ἀπὸ τὶς εἰσαγωγικὲς ὑποενότητες, ὅπου ὁ ἅγιος αὐτὸς ἄνθρωπος, πρόσφυγας ἀπὸ τὸ Γκέλβερι τῆς Καππαδοκίας, περιγράφει μὲ συντομία τὴν πνευματικὴ κατάσταση τοῦ χωριοῦ του, ἀλλὰ καὶ ἀντίστοιχα τὸ κλίμα ποὺ συνάντησε, ὅταν ἦρθε στὴν Ἑλλάδα, σταμάτησα.

Δὲν χρειάζεται σχολιασμό. Τὴν δημοσιεύω, πιστεύοντας πὼς θὰ ἐγείρει στὸν καθένα μας τὴν ἀνάλογη "καλὴ ἀνησυχία", γιὰ προβληματισμοὺς καὶ ἐπανατοποθετήσεις!

«Οἱ ἄνθρωποι στὴν πατρίδα μου εἶχαν πολὺ ζῆλο στὰ... θεῖα. Ἦταν ἁγνοὶ καὶ πολὺ εὐλαβεῖς. Εἶχαν φόβο καὶ μεγάλη ἀγάπη στὸν Θεό. Στὶς ἀγρυπνίες τὸ πάτωμα γέμιζε δάκρυα. Τὰ παιδιὰ εἴχαμε εὐσέβεια, ἀγάπη καὶ ὑπακοὴ στοὺς γονεῖς καὶ σεβασμὸ στοὺς ξένους. Στὸ σχολεῖο οἱ δάσκαλοι μᾶς μάθαιναν τὴν εὐσέβεια καὶ τὴν ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ στὴν πατρίδα κι ἔπειτα στὰ γράμματα.

Μία ἀπορία, ἕνα γιατί, ἕνας προβληματισμός.

 Πρόσφατα, λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2023,Ιερές Μονές του Αγίου Όρους καθώς και άλλες στην υπόλοιπη Ελλάδα, υπέγραψαν μια γενναία ανακοίνωση, που αφορούσε τις ηλεκτρονικές ταυτότητες και τον προσωπικό αριθμό του πολίτη, στηριγμένη στην Πατερική διδασκαλία της Εκκλησίας μας. 

Μια στάση και θέση αντίθετη από εκείνη του αρχιεπισκόπου, που δήλωσε : <<Εγώ πάντως την πήρα >>, παρά τις προηγούμενες αποφάσεις της Ιεραρχίας, που δεν ανακλήθηκαν, και άρα ισχύουν, και παρά τις θέσεις των συγχρόνων Αγίων, Παϊσίου και Πορφυρίου και τις πρόσφατες μεμονωμένες δηλώσεις επισκόπων, οι οποίοι και επικαλούνται και τις αποφάσεις της Ιεραρχίας όπως και τις θέσεις των παραπάνω αγίων, και που είναι φυσικά αντίθετες με τη θέση και στάση του Αρχιεπισκόπου.

 Οι περισσότερες όμως Ι. Μονές του Αγίου Όρους όσο και εδώ στον κόσμο, δεν παίρνουν κάποια θέση. Γι αυτό προβληματίζομαι και εκφράζω την απορία μου και απευθύνω προς αυτές ένα γιατί; Δεν ενημερώθηκαν ή μήπως έχουν σοβαρούς λόγους, που τους υποχρεώνουν να διαφοροποιηθούν, τηρώντας στάση σιωπής; Στην περίπτωση αυτή δεν θα έπρεπε με κείμενο, με δική τους ανακοίνωση να ενημερώσουν σχετικά τους πιστούς; Κι αν δεν το κάνουν δεν θα σημαίνει αυτό αδιαφορία για την ορθή πνευματική πορεία των πιστών, που τρέφουν βαθιά ευλάβεια στις Ιερές Μονές και αγαπούν ειλικρινά τα πρόσωπα των μοναστικών αδελφοτήτων; Δεν αποτελεί αυτό παράλειψη καθήκοντος;

 Η σιωπή, στην προκειμένη περίπτωση, θα θεωρηθεί, και δικαίως, υποτίμηση απαράδεκτη της νοημοσύνης των πιστών χριστιανών, με κίνδυνο να προσαφθεί σ αυτούς η κατηγορία ότι τους θεωρούν ΄΄κοπάδι΄΄, που πρέπει να τους ακολουθεί χωρίς να έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν το γιατί και να ενημερώνονται για το πρακτέο; 

Σκέψεις, Νουθεσίες καί Προβληματισμοί ἀπό συνομιλία του μέ τόν ἅγιο Παΐσιο

Σκέψεις, Νουθεσίες καί Προβληματισμοί ἀπό συνομιλία του μέ τόν ἅγιο Παΐσιο

Παρέμβαση ἀπό π. Ἀναστάσιο Τραϊφόρο, ἐφημέριο Ἱ.Ν. Ἁγίου Ἀθανασίου Μαρκοπούλου Ὠρωποῦ

Ἅγιοι Πατέρες καλησπέρα σας,

Ἀγαπητοί ἀδελφοί καλησπέρα σας,

Μέ παρεκάλεσε ὁ π. Ἰωάννης Φωτόπουλος νά πῶ δυό πράματα, αὐτά πού εἴχαμε ζήσει ἐπισκεπτόμενοι τόν ἅγιο Παΐσιο τακτικά ὡς μαθητές τῆς Ἀθωνιάδος Σχολῆς στό Ἅγιο Ὄρος.

Ἐνῶ μᾶς τά ΄λεγε ἐντυπωσιαζόμασταν. Ὅλα αὐτά πού ἔχει γράψει, τά ἀκούγαμε ἀπό τά χείλη τοῦ ἁγίου καί τά ἐντυπώναμε. Μᾶς ἔλεγε πολλές φορές ¨μήν τά λέτε αὐτά στόν κόσμο, γιατί δέν καταλαβαίνει καί πολύ¨. Ἐμεῖς ἀπό ἐνθουσιασμό τά λέγαμε στίς διακοπές μας, ὅταν βγαίναμε κτλ. σέ ὁρισμένους ἀνθρώπους πού πίστευαν, διότι ὁ ἅγιος δέν ἤθελε νά λέμε τέτοια πράματα, ἱερά, σέ ἀνθρώπους πού δέν πιστεύουν, γιατί τά κοροϊδεύουν.

Ὅμως συνέβη τό ἑξῆς γεγονός: Ἕνα καλοκαίρι πού ἐπέστρεψα ἀπό τίς διακοπές μου λέω στόν ἅγιο: ξέρεις, πάτερ Παΐσιε, εἶπα ὅλα αὐτά πού μᾶς εἴπατε σέ ὁρισμένους ἀνθρώπους καί μετά ἀπό λίγες μέρες ξαναπέρασα ἀπό ΄κεῖ καί μοῦ εἶπαν ¨τί εἶναι αὐτά πού μᾶς εἶπες; μᾶς ἔπιασε φόβος γιά ὅλα αὐτά πού λέει ὁ ἅγιος Παΐσιος.¨ (Καί μοῦ λέει ὁ ἅγιος) «Πώ πώ τί μοῦ λές ρέ παιδί μου τώρα, τί εἶναι αὐτά πού μοῦ λές; φόβος; ὄχι. Νά λές στούς ἀνθρώπους νά ἐργάζονται πνευματικά.

Γιατί τώρα εἶναι ἰδιαίτερα ἀνάγκη ἀπό κάθε ἄλλη ἐποχή νά ἐργαστοῦμε ὅλοι μας πνευματικά, ὥστε νἀ ἔρθει ὁ Χριστός μέσα μας. Νά ἐξομολογοῦνται οἱ ἄνθρωποι, νά προσεύχονται, νά ἐκκλησιάζονται, νά κοινωνοῦν καί ὅταν τά κάνουν ὅλα αὐτά, τότε θά ἔρθει ὁ Χριστός μέσα μας, καί τότε καί ὁ ἀντίχριστος νά ἔρθει, δέν μπορεῖ νά μᾶς κάνει τίποτε. Νά μή φοβοῦνται, γιατί ὁ φόβος εἶναι ὅπλο τοῦ διαβόλου καί προσπαθεῖ ἔτσι νά ὑποτάξει ὅλους τούς ἀνθρώπους μέσα ἀπ΄ αὐτήν τή φοβία καί νά ὑποταχθοῦν στό σφράγισμα. Ὅταν λοιπόν ἔχουμε πνευματική πρόοδο μή φοβόμαστε οὔτε τόν ἀντίχριστο. Δέν μπορεῖ νά μᾶς κάνει τίποτε.»

Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας καί οἱ Ἅγιοι τῆς Ἱερᾶς Συνόδου: ποιούς Ἁγίους νά ἐμπιστευόμαστε;

Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας καί οἱ Ἅγιοι τῆς Ἱερᾶς Συνόδου: ποιούς Ἁγίους νά ἐμπιστευόμαστε;

Πορφυρίτης

Μέσα στό κλίμα τῶν ἡμερῶν τό κήρυγμα τοῦ σεβασμιωτάτου Φθιώτιδος· συνδυασμός τοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, τοῦ ἑορταζόμενου Ἁγίου Φανουρίου καί θεμάτων πού δημιουργοῦν ἀνησυχίες ἤ ἀπασχολοῦν τόν λαό. Μηνύματα μέ πολλαπλούς ἀποδέκτες, πάντα κατά τή δική μας ἀνάγνωση, μιᾶς καί κήρυξε σέ ναό τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί ὁ λόγος του θά εἶχε περισσότερη δημοσιότητα, καθώς μεταδόθηκε «ἀπευθείας ἀπό τηλεοράσεως, ραδιοφώνου καί διαδικτύου»[1].

Ἀναφέρθηκε ἐνδεχομένως, ὁ σεβασμιώτατος, σέ αὐτούς πού ἔχουν ἔντονη ἀγωνία (ἀνύπαρκτη ἴσως γιά τόν ἴδιο, ὑπαρκτή ὅμως καί γιά ὅλους τούς σύγχρονους Ἁγίους στούς ὁποίους ἀναφέρεται), γιά τήν παγκάκιστη πνευματική συμφορά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἑνός «τέκνου» του, τοῦ οὐκρανικοῦ ζητήματος. Ἔτσι, παραλληλίζει τό νεανίσκο τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, τοῦ «ἐπιφανειακοῦ», ὑπερορθόδοξου καί ὑποκριτή χριστιανοῦ, μέ αὐτούς «πού ἔχουν ἄποψη γιά τά πάντα, ἀπό αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἀποφαίνονται γιά ὅλα, ἀπό αὐτούς οἱ ὁποῖοι ἄν εἶναι δυνατόν θά ἤθελαν νά καθοδηγοῦν τόν Πατριάρχη, τόν Ἀρχιεπίσκοπο, τήν Ἱεραρχία, τόν Κλῆρο, τήν Ἐκκλησία, τήν κοινωνία ὁλόκληρη μέ βάση τή δική τους θρησκευτικότητα, ὅπως τήν ζοῦν καί τήν ἀντιλαμβάνονται.»[2].

Στό κήρυγμά του ἔκανε νύξη καί γιά τή νέα πολιτική παράταξη πού εἰσῆλθε στή Βουλή τῶν Ἑλλήνων, τή «Νίκη» (ἤ μήπως «τρέχει» ἄδικα ὁ νοῦς μας); Ὁ νέος τοῦ Εὐαγγελίου, πάντως, ἤθελε «νά καυχηθεῖ. Ἤθελε ἴσως νά λάβει καί τόν ἔπαινο, νά τοῦ πεῖ ὁ Χριστός: «μπράβο παλικάρι, μπράβο ἐσύ εἶσαι ὁ ‘‘σούπερ χριστιανός’’, ἐσύ εἶσαι ὁ καλός χριστιανός, δέν εἶσαι σάν τούς ἄλλους τούς "ἀλῆτες", σάν τούς ἄλλους τούς ἄθεους, αὐτούς πού δέν πιστεύουν, ἐσύ εἶσαι ξεχωριστός, νά σέ κάνω καί Πρωθυπουργό, νά σέ κάνω καί Ὑπουργό, νά σέ βάλω καί στή Βουλή...»[3]. Ὁ Κύριος καί ὁ ἴδιος γνωρίζουν.

Νέες ταυτότητες. Γεγονότα καί προβληματισμοί.

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τις νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες. Η όλη συζήτηση αναζωπυρώθηκε μετά την από του βήματος της Βουλής σχετική ανακοίνωση του (πρώην, πλέον) Υπουργού Προστασίας του Πολίτη προ ολίγων εβδομάδων για την κυκλοφορία των νέων ταυτοτήτων από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Βέβαια, η συζήτηση για την μορφή, τις τεχνικές προδιαγραφές και τα ψηφιακά δεδομένα που η νέα ταυτότητα θα περιέχει δεν ξεκίνησε χθες και μάλλον δεν θα ολοκληρωθεί σύντομα.

Σημαντική μερίδα συμπολιτών μας φαίνεται να αντιδρά στην υποχρεωτική παραλαβή μιας ηλεκτρονικής ταυτότητας. Κι αυτό γιατί σύμφωνα με όσα έχουν ανακοινωθεί, αυτή η μεγέθους πιστωτικής κάρτας ταυτότητα, εκτός των πληροφοριών που θα τυπώνονται στο κύριο σώμα της (όπως περίπου και στις σημερινές ταυτότητες), θα φέρει microchip τεχνολογίας RFID στο οποίο θα αποθηκεύονται σε ψηφιακή μορφή περισσότερες πληροφορίες σχετικές με τον κάτοχό της. Ακόμη και αν αυτή η “κάρτα” δεν θα περιλαμβάνει -τουλάχιστον σε αυτό το στάδιο- τον πλήρη φάκελο του πολίτη (δηλ. αν δεν πρόκειται για την λεγόμενη και αναμενόμενη Κάρτα του Πολίτη), η κυκλοφορία της προβληματίζει και εγείρει αντιδράσεις.

Η τεχνολογία RFID δεν μας είναι άγνωστη. Αναπτύσσεται αρκετά χρόνια τώρα και το κύριο χαρακτηριστικό της είναι ότι χρησιμοποιεί ραδιοκύματα για την επικοινωνία πομπού και δέκτη (σε μικρή σχετικά απόσταση μεταξύ τους). Είναι μάλιστα ευρέως διαδεδομένη η χρήση της σε πολλές περιπτώσεις της καθημερινότητάς μας. Από την είσοδό μας στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου μέχρι την πληρωμή των διοδίων ενώ ταξιδεύουμε. Χρησιμοποιείται επίσης από μεγάλες εταιρείες για τον έλεγχο του αποθέματος εμπορευμάτων ή του στόλου των οχημάτων στις εγκαταστάσεις τους. Το θέμα της υλοποίησης μιας ψηφιακής ταυτότητας, λοιπόν, που χρησιμοποιεί μια τέτοιου είδους τεχνολογία για την πιστοποίηση της ταυτοπροσωπίας των πολιτών, ίσως -εκ πρώτης όψεως, τουλάχιστον- να μην είναι απαραίτητα κάτι κακό. Είναι, όμως, έτσι; Ή, θα μπορούσε κάποιος να μας βεβαιώσει ότι θα είναι πάντα έτσι;

Ἡ σύγχρονη ἁγιότητα μᾶς φέρνει πρό τῶν εὐθυνῶν μας

Η αγιότητα είναι ένα τεράστιο μέγεθος, το οποίο πρέπει να δούμε με σοβαρότητα. Είναι αυτό το μέγεθος που προέβλεψε τα γεγονότα τα οποία συντελούνται τώρα και οφείλω να πω ότι τόσον οι σύγχρονοι πολιτικοί, αλλά και εμείς οι αρχιερείς, οι κληρικοί και οι Ορθόδοξοι χριστιανοί δεν έχουμε δώσει τη δέουσα σημασία σ᾿ αυτή τούτη την αγιότητα.

Τεχνητή Νοημοσύνη: κίνητρο γιά ζωή (π. Ἀνδρέας Ἀγαθοκλέους)

Η εμφάνιση τελευταία της Τεχνητής Νοημοσύνης, μπορεί να δημιουργεί έντονα ερωτήματα και φοβίες για το πώς θα επηρεάσει την πορεία του κόσμου. Οι ειδικοί μάς βεβαιώνουν ότι θ’ αλλάξει τη ζωή μας, θ’ αυξηθεί η ανεργία, θ’ αντικαταστήσει τον άνθρωπο.

Βέβαια, δεν θα είναι μόνο τ’ αρνητικά που θα φέρει η Τεχνητή Νοημοσύνη, καθώς η «αντικατάσταση του ανθρώπου» μπορεί να γίνει μέσο που θα διευκολύνει τη ζωή του, να του αναπτύξει την οικονομία, να καλυτερεύσει ποιοτικά τη διαβίωσή του. Όλα, όμως, εξαρτούνται από αυτούς που θα κατευθύνουν την ανάπτυξη και θα διαχειριστούν τη Τεχνητή Νοημοσύνη πριν τη δώσουν ανεξέλεγκτη στο κοινό.

Οι άγιοι Πατέρες ευρισκόμενοι μπροστά στην επιστημονική πρόοδο της εποχής τους, όχι μόνο δεν πανικοβάλλονταν και δεν τη δαιμονοποιούσαν, αλλά χαίρονταν και θαύμαζαν το μεγαλείο του ανθρώπου ως εικόνα Θεού. Το «Πατερικό πνεύμα», ως Ορθόδοξο πνεύμα, διακρίνεται από ελευθερία και ευρύτητα. Ο φανατισμός, η στενόμυαλη θεώρηση του κόσμου, η αμορφωσιά που απορρίπτει ό,τι δεν καταλαβαίνει, ήταν ξένα γι’ αυτούς.

Αὐτό εἶναι τό πολιτιστικό ἀποκορύφωμα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου ἤ ὁ ἐξευτελισμός;

Κύριε διευθυντά,

Είμαι μια μοναχή της Ιεράς Μονής Οσίου Παταπίου, που επί 55 χρόνια της πολύτιμης ζωής μου αφιέρωσα για να ζήσω μια άλλη ποιότητα ζωής.

Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, ο Θεός γνωρίζει – όμως, έχω μέσα μου μια πληρότητα για ό,τι προσπάθησα.

Με έκπληξη είδα στο «Κ» της κυριακάτικης «Καθημερινής», 13ης Οκτωβρίου, αφιέρωμα, και με εξώφυλλο μάλιστα, στο «αρχιτεκτονικό θαύμα» όπως το αποκαλείτε του πρώτου αποτεφρωτηρίου στην Ελλάδα.

Είσθε ένας αξιοπρεπής δημοσιογράφος, με παιδεία και σας ερωτώ:

Αυτό είναι το πολιτιστικό αποκορύφωμα του ανθρωπίνου προσώπου ή ο εξευτελισμός;

Το σώμα του ανθρώπου δεν είναι βιομηχανικό κατάλοιπο, που το φτιαρίζεις σαν απόβλητο.

Ο άνθρωπος είναι, αν το πιστεύετε, «εικόνα και ομοίωσις Θεού» και αξίζει τιμής, σεβασμού και αξιοπρέπειας, ακόμη και στον θάνατό του.

Πηγαίνετε στα ενδότερα του «κοσμήματος» να φρίξετε με την όλη διαδικασία και να φτύσετε ακόμη και το νερό που πίνετε.

Ακόμη και το σκυλί σου το θάβεις στην άκρη του κήπου σου, και έχεις γι’ αυτό δύο δάκρυα.

Λυπηθήκατε τις κάποιες χιλιάδες που ξοδεύουν κάποιοι γι’ αυτήν την απεχθή διαδικασία αναζητώντας την αλλού.

Δεν άκουσα να λυπάται κανείς για τα εκατομμύρια που δίδονται στις εκτρώσεις, στην κραιπάλη, στα ναρκωτικά, στα «καλλυντικά», στη μόδα, στους οίκους ανοχής, στους πολέμους, στην προσφυγιά, στις σφαγές, στις βρώμικες συναλλαγές, στην προσπάθεια κάποιων ισχυρών, για να είναι πιο δυστυχισμένος ο κόσμος.

Τι υποκρισία! Οχι δική σας, αλλά αυτής της παραπαίουσας κοινωνίας στη δύστυχη Ελλάδα όπως την κατήντησαν σήμερα.

Ἐπίκαιρος προβληματισμός

Ἐπίκαιρος προβληματισμός

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος

Δέν συνηθίζουμε νά πολιτικολογοῦμε. Οὔτε βεβαίως εἴμαστε σέ θέση νά ὑποδεικνύουμε καί νά προ­τεί­νουμε νά ψη­φισθοῦν ὑποψήφιοι τοῦ ἑνός ἤ τοῦ ἄλλου χώρου. Ἐξάλλου, ὅ­πως ἔ­λε­γε ὁ μητροπολίτης πρώ­ην Φλω­ρίνης π. Αὐγου­στῖνος, «Ἡ Ἐκκλησία εἶναι σάν τήν κλώσ­σα. Κάτω ἀπό τά φτερά της σκεπάζει καί ἄσπρα καί μαῦ­ρα πουλιά». Παρόμοια καί ὁ σύγχρονός μας ἅγιος Πορ­φύριος συμπλήρωνε: «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκ­κλησία δέν πολιτικοποιεῖται καί πολύ περισσότερο δέν κομματικοποιεῖται. Σκε­πάζει μέ τήν ἀγάπη ὅλους, χωρίς νά ταυ­τίζεται μέ φατρίες». Καί ἄν οἱ ἀρ­χαῖοι πρό­γονοί μας ἔ­λεγαν «κυάμων ἀ­πέχε­σθαι» (=μα­κρυά ἀ­πό τά κουκιά, τά ὁποῖα χρησιμο­ποιοῦ­νταν ὡς ψῆφοι), πολύ πε­ρισ­σότερο τό υἱοθετοῦμε ἐμεῖς.

Μποροῦμε ὡστόσο νά συγκρίνουμε τά ἰσχύοντα κάποτε μέ τά σημερινά δε­δομένα.

Ἄν ζούσαμε στήν ἀρχαία Ἀθήνα, θά διαπιστώναμε ὅτι γιά νά εἶναι κανείς ὑ­πο­ψήφιος ἄρχοντας, ἔπρεπε νά ἀποδείξει ὅτι:

*Εἶναι γνήσιος ἀθηναῖος πολίτης.

*Ὑπηρέτησε στόν στρατό καί πῆ­ρε μέ­ρος σέ ἐκστρατεῖες.

*Πλήρωνε τακτικά τούς φόρους.

*Ἦταν ἔντιμος καί δέν εἶχε καταδικαστεῖ ποτέ γιά ἀτιμωτικό ἀδίκημα.

*Ἦταν εὐσεβής.

*Ἡ συμπεριφορά του πρός τούς γονεῖς του ἦταν ἄψογη.