Ἕνα θαυμαστὸ καὶ ὄχι παράδοξο γιὰ τὴν ἀπεριόριστη λογικὴ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μόνο γιὰ τὴν περιορισμένη ἀνθρώπινη λογική, φαινόμενο

ΑΓΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΟΥ ΣΒΙΡ (30 Αυγούστου): Το λείψανό του παραμένει τελείως άφθαρτο εδώ και 486 χρόνια!

Ένα θαυμαστό και όχι παράδοξο για την απεριόριστη λογική του Θεού, αλλά μόνο για την περιορισμένη ανθρώπινη λογική, φαινόμενο:

Το λείψανο του Αγίου Αλεξάνδρου του Σβιρ, ο οποίος εορτάζει στις 30 Αυγούστου, παραμένει εδώ και 486 χρόνια (κοιμήθηκε το 1533) τελείως άφθαρτο.

Και παρά την προσπάθεια επί κομμουνιστικού καθεστώτος στη Ρωσία να βεβηλωθεί, διατηρήθηκε ανέγγιχτο. Και όταν κάνουμε λόγο ότι είναι τελείως άφθαρτο, εννοούμε ότι δεν έχει χάσει το φυσικό του χρώμα, ούτε την ελαστικότητα του και διατηρεί ακόμη και τους μυς, το λίπος και τον υποδόριο ιστό.Και φυσικά θαυματουργεί… Αλλά για να συμβεί αυτό, προηγήθηκε η ταπείνωσή του και η υποταγή του στο θείο θέλημα.

Από τα 19 του χρόνια, γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου του 1448 στα μέρη του Νοβγκορόντ της Ρωσίας, μόνασε στη Μονή Βαλαάμ και μάλιστα οδήγησε στο μοναχισμό και τους δύο γονείς του.

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Τη σάρκα του όχι μόνο δεν την έκανε είδωλο του εγώ του, όχι μόνο δεν την παραχάιδεψε, όχι μόνο δεν την άφησε να αποθρασυνθεί, αλλά σχεδόν την κατήργησε. Της είπε ένα μεγάλο όχι και δεν της επέτρεψε ούτε στιγμή να κατακτήσει έδαφος και υπεροχή κατά του πνεύματος.

Δέκα ολόκληρα χρόνια τα πέρασε σιωπηλός και με ελάχιστη τροφή σ’ ένα νησάκι. Και άλλα επτά, στις όχθες μιας λίμνης τρώγοντας μόνο χόρτα και έχοντας να αντιμετωπίσει τις σωματικές ασθένειες και το ανυπόφορο κρύο.

Ἡ θαυμαστή ἐμφάνιση τῆς Παναγίας ἑνώπιον τοῦ Ὁσίου Ἀλεξάνδρου τοῦ Σβίρ

ΟΣΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΟΥ ΣΒΙΡ

Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, όπως λέει ο Απόστολος, είναι διάφορα και στον καθένα δίνεται ό,τι είναι ωφέλιμο, σύμφωνα με την πίστη του (Α' Κορ. ιβ'). Και ο όσιος πατέρας Αλέξανδρος, που είχε μεγάλη πίστη στο Θεό και είχε να επιδείξει πολλές και διάφορες αρετές, έλαβε πολλή χάρη απ' Αυτόν και έκανε πολλά θαυμάσια:παρηγορούσε τους θλιμμένους, θεράπευε τους άρρωστους, διόρθωνε τους αμαρτωλούς, αντιλαμβανόταν τα ''κεκρυμμένα'', προφήτευε τα μέλλοντα σαν παρόντα και γενικά έδινε ωφέλεια σε όλους ανεξάντλητα, γιατί η καρδιά του ήταν ''πηγή ύδατος ζώντος''.

Κατά το 1525, σαράντα χρόνια από τότε που ο Όσιος είχε έρθει στην έρημο, κάποιος άνθρωπος που ονομαζόταν Δανιήλ αρρώστησε ξαφνικά από μια φοβερή αρρώστια. Ήταν ευλαβής, είχε φόβο Θεού και ήταν πνευματικό παιδί αλλά και ευεργέτης του οσίου Αλεξάνδρου' κατοικούσε κάπου είκοσι μίλια μακριά από το μοναστήρι.

Η αρρώστιά του χειροτέρευε και για εφτά μέρες, ήταν σαν νεκρός. Την όγδοη ημέρα κινήθηκε λίγο στο κρεβάτι του, άρχισε να μουγκρίζει και ήταν τρομοκρατημένος, αλλά δεν μπορούσε να πει τίποτα και παρέμεινε έτσι άλλες οχτώ ημέρες και μάλιστα άρχισε να μιλάει και να λέει σ' αυτούς που ήταν κοντά του:

-Την έβδομη νύχτα της φοβερής αρρώστιας μου ήρθαν δύο άγγελοι για να πάρουν την ψυχή μου, αλλά μια φωνή από ψηλά τους απαγόρευσε να την πάρουν. Εγώ τότε άρχισα να τους παρακαλώ: ''Άγιοι άγγελοι του Θεού! Ελεήστε με και δείξτε μου που βρίσκεται ο όσιος πατέρας και διδάσκαλός μας Αλέξανδρος και σε ποια θέση έχει προετοιμαστεί η αιώνια κατοικία του''.