π. Ἠλίας Λακατουσοῦ, Ὁμολογητὴς τοῦ Χριστοῦ!!!!

π. Ηλίας Λακατουσού, Ομολογητής του Χριστού

Με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στις 11–12 Ιουλίου 2024, αγιοκατατάχθηκαν 16 άγιοι του Θεού που έλαμψαν με την αγιότητα της ζωής στον εικοστό αιώνα. Ένας από αυτούς είναι ο ιερέας Ilia Lecatushu, ο οποίος στο εξής θα ονομάζεται ιερατικός εξομολογητής Ilia Lecatushu και η μνήμη του θα εορτάζεται στις 22 Ιουλίου.

Όσοι δεν φοβόντουσαν να ομολογήσουν τον Θεό ακόμη και κάτω από το φόβο του πιο σκληρού μαρτυρίου, έλαμπαν σαν λαμπεροί λύχνοι κατά την εποχή του άθεου διωγμού του εικοστού αιώνα. Το αίμα των μαρτύρων κύλησε τότε, όπως και στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού.

Στη Ρουμανία, οι διώξεις των πιστών έπληξαν σκληρά και την Εκκλησία. Επίσκοποι, ιερείς και λαϊκοί με τίμημα τη ζωή τους υπερασπίστηκαν τον μεγαλύτερο θησαυρό - την ορθή πίστη. Πολλοί μεγάλοι ομολογητές, πολλοί μεγάλοι θεολόγοι πέρασαν από την κόλαση των φυλακών. Και αντί να γονατίσουν, βγήκαν από τις δοκιμασίες ακόμα πιο δυνατοί, πιο έμπειροι, έτοιμοι να κηρύξουν την αληθινή πίστη.

Στον οικοδεσπότη τους, ο πατέρας Ilia Lacatushu ξεχωρίζει. Όλη του η ζωή ήταν αφιερωμένη στον Θεό. Γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1909 στο χωριό Krepeturile της κομητείας Valcea, σε οικογένεια ευσεβών πιστών. Οι γονείς του, Marin και Maria Lacatushu, δεν εγκατέλειψαν τον ναό όπου ο πατέρας του ήταν ψάλτης. Τα παιδικά χρόνια που πέρασε ο μικρός Ηλίας στο χωριό, η ομορφιά του κόσμου της αγροτικής ζωής, άνοιξε την καρδιά του στον Θεό και ακόμη και τότε ήθελε να Τον υπηρετήσει με όλο του το είναι.

Το 1922–1930 σπούδασε στο Σεμινάριο του Αγίου Νικολάου στην πόλη Valcea και ήδη εκεί ανακαλύφθηκαν οι εξαιρετικές του ικανότητες. Το 1930–1934 σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου, όπου οι δάσκαλοι ήταν εξέχουσες θρησκευτικές προσωπικότητες εκείνης της εποχής. Τον Μάρτιο του 1931 παντρεύτηκε τη δασκάλα Ecaterina Popescu, με καταγωγή από το χωριό Cordesti της κομητείας Gorj. Τον Σεπτέμβριο του 1934, χειροτονήθηκε ιερέας και στάλθηκε στην ενορία στο χωριό Osica de Jos, στην κομητεία Olt, και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο χωριό Buicesti, στην κομητεία Mehedinti. Όλα αυτά τα χρόνια ο ιερέας έκανε μια ήρεμη ζωή, αφιερώνοντας όλες του τις δυνάμεις στην ιερατική του αποστολή και την οικογένειά του, που ευλογήθηκε από τον Θεό με πέντε παιδιά.

Ὁ σύγχρονος κόσμος εἶναι μεστός μιᾶς βαβυλώνιας αἰχμαλωσίας...

Ἰωάννης Ἰανωλίδε, 1985

Σ᾿ αὐτόν τόν αἰῶνα ὁ ἡρωϊσμός νικήθηκε ἀπό τήν δειλία, ἡ ποιότητα γιά τήν ζωή ἀντικαστάθηκε ἀπό τήν ποσότητα, ὁ ἄνθρωπος ὑποτάχθηκε ἀπό τήν τεχνοκρατία, τό πνεῦμα ὑποδουλώθηκε ἀπό τήν ὕλη, ἡ ἀλήθεια παρεξηγήθηκε διαλεκτικά, τό καλό λησμονήθηκε μέ πολλή κακία καί οἱ χριστιανοί διώχθηκαν ἀπό τούς ψευδοχριστιανούς.Ὁ σύγχρονος κόσμος εἶναι μεστός μιᾶς βαβυλώνιας αἰχμαλωσίας, διότι οἱ βασικότεροι συντελεστές του κάνουν τήν ζωή του ἀβίωτη.

Οἱ πλούσιοι δέν χορταίνουν πιά ἀπό τά πλούτη τους καί θέλουν νά κυριαρχοῦν σ᾿ ὅλη τήν γῆ καί οἱ ἰσχυροί αὐτοῦ τοῦ κόσμου δέν ἔχουν ὅρια τῆς δεσποτοκρατίας τους καί πνίγουν κάθε ἀντίδραση τοῦ κόσμου.

Ἡ τεχνολογία μᾶς ὑποδουλώνει συνεχῶς καί ἐμᾶς καί τήν φύση καί μᾶς ἔγινε ἕνας τραγικός ἐφιάλτης. Δέν θέλουν οὔτε νά πεθάνουμε πιά καί γι᾿αὐτό τόν λόγο δολοφονοῦμε τούς τοκετούς τῶν μητέρων, πού ἀναγγέλλουν τήν ἐμφάνισή τους πρίν μποῦν ποτέ στήν ζωή.

Μισοῦμε ἀλλήλους τόσο πολύ, ὥστε ἐγίναμε ἀναίσθητοι στήν ἀμοιβαία θλίψη πού μόνοι μας τήν προκαλοῦμε. Οἱ διεστραμμένες αἰσθήσεις μας εἶναι ἐξεγερμένες καί καταβεβλημένες. Ἔχουν κυριέψει τόν νοῦ καί τήν καρδιά τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἀξίες αὐτοῦ τοῦ κόσμου πηγάζουν ἀπό ἐγωϊσμό, ὑλισμό καί ἀθεϊσμό. Ἕνας κόσμος χωρίς Θεό καί χωρίς ψυχή.

Χαράλαμπος Ἄνδραλης: «π. Γεώργιος Κάλτσιου: Ἕνας σύγχρονος ὁμολογητής»

 

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2023/12/blog-post_88.html

Ἰωσίας. Ἕνας σύγχρονος ὁμολογητής καί νεομάρτυρας τῆς ὀρθόδοξης πίστης στήν Αἰθιοπία (1997-15.2.2023)

Ιωσίας.

Ένας σύγχρονος ομολογητής και νεομάρτυρας της ορθόδοξης πίστης στην Αιθιοπία

(1997-15.2.2023)

Γράφει ο Σεβ. Μητροπολίτης Αξώμης κ. Δανιήλ

1η δημοσίευση: ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ

Όλα άρχισαν πριν 5 μήνες, όταν ένα πρωινό έλαβα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της Μητρόπολης το εξής μήνυμα: «Ονομάζομαι Εy….b Ka….er και είμαι φοιτητής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της πόλης Debre Tabor. Ήμουν προτεστάντης χριστιανός από την γέννησή μου, αλλά τα τελευταία δύο χρόνια μετά από βαθειά μελέτη είμαι δυνάμει Ορθόδοξος. Αποσκίρτησα από την Διαμαρτύρηση και ηγούμαι -με πολύ διακριτικότητα- μιας ομάδας ένδεκα φοιτητών, όλοι πρώην μέλη της Προτεσταντικής Ομολογίας, με τους οποίους συναντιόμαστε σε διαφορετικά κάθε φορά μέρη και μελετάμε συστηματικά αρχαίους Πατέρες της κοινής Εκκλησίας και εκκλησιαστική ιστορία. Διαπιστώσαμε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία διατηρεί ανόθευτη την πίστη των Αποστόλων και των Πατέρων μας. Θέλουμε να γίνουμε μέλη της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και ζητάμε να σας γνωρίσουμε για να μας οδηγήσετε στην βάπτισή μας. Παρακαλώ μη μας αγνοήσετε. Περιμένουμε με αγωνία την απάντησή σας».

Στέλνοντας πλούσιο κατηχητικό υλικό σε αυτή την νεανική ομάδα, βιβλία γνωριμίας με την Ορθόδοξη πίστη και ζωή, τους Αγίους και την Ορθόδοξη παράδοσή μας, ευχαρίστησα τον Άγιο Θεό για τους μύχιους και υπέρλογους τρόπους σωτηρίας που απεργάζεται για «κάθε άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον». Έκτοτε, στο πλαίσιο της κατήχησης και με καθημερινή επαφή για την απάντηση αποριών, οι ένδεκα Αιθίοπες νέοι στερεώθηκαν στην απόφασή τους να προσέλθουν το ταχύτερο στην απόθεση «του παλαιού ανθρώπου» και στην «ένδυση του νέου». Έλειπε μόνο να οριστεί ο κατάλληλος χρόνος και να οργανωθεί το δύσκολο ταξίδι, για να τελέσουμε τις Βαπτίσεις. Και εν συνεχεία, να τελέσουμε την Θεία Ευχαριστία σε τόπο που θα βρούμε, για να κοινωνήσουν οι νεοφώτιστοι του Κυριακού Σώματος. Μια συνηθισμένη διαδικασία στην Ορθόδοξη ιεραποστολή σε όλη την Αφρική, όταν δημιουργούνται οι πρώτοι πυρήνες πιστών. Άλλωστε, κάθε τόπος της Ηπείρου μπορεί να σαρκώσει έναν Ναό του Θεού, όπου «κύκλω της Τραπέζης» του Κυρίου παρακάθονται οι σύγχρονοι μαθητές Του, για να μετέχουν του Δείπνου «εις ανάμνησιν Αυτού».

Ἅγιος Γκεόργκε Κάλτσίου

Άγιος Γκεόργκε Κάλτσίου - Ντουμιτρεάσα, ο μεγαλύτερος Ομολογητής του 20ου αιώνα.

21 Νοεμβρίου.

Ο π. Γκεόργκε Κάλτσίου - Ντουμιτρεάσα γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1925. Ήταν ο μικρότερος από τα 11 παιδιά της οικογένειας Κάλτσιου και καταγόταν από το χωριό Μαχμουντία νομός Tulcea.

Από μικρό παιδί οι γονείς του, του εμφύσησαν την αγάπη για το Θεό. Μεγάλωσα σε μια απλή αλλά θρησκευόμενη οικογένεια, πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου σε μια εκκλησία κοντά σ’ έναν ιερέα. Νέος είχε σκέψεις να γίνει μοναχός. Τελικά αποφάσισε να υπηρετήσει τους ανθρώπους με άλλον τρόπο. Το 1945 γράφτηκε στη Θεολογική Σχολή του Βουκουρεστίου. Το 1948 οι κομμουνιστές φυλάκισαν όλη την αφρόκρεμα της ρουμανικής διανόησης αλλά και τους φοιτητές αλλά και όσους αντιτείνονταν ή νόμιζαν οι κομμουνιστές ότι αντιτείνονταν στην ιδεολογία τους, είτε για πολιτικούς είτε για θρησκευτικούς λόγους. Έτσι συνελήφθη και ο φοιτητής Γκεργκε Κάλτσιου με την κατηγορία της «υπονόμευσης της ασφάλειας του κράτους».

Σχολή Πιτέστι.

Για τον νεαρό Γκεοργκέ το στρατόπεδο εξόντωσης του Πιτεστι γίνεται ένα νέο σχολείο. Από τον αφελή με τα γαλάζια μάτια μετατρέπεται σε «ατρόμητο μαχητή» για το Χριστό και την πατρίδα Σ’ αυτή τη φυλακή έπεσε στην πιο μεγάλη αμαρτία της ζωής του (απαρνήθηκε το Χριστό) αλλά και τις πιο μεγάλες αρετές (αγάπη για τον εχθρό και το θάρρος της ομολογίας) που τον βοήθησε πολύ να ξαναναστηθεί ψυχικά. Στο Πιτεστι ..ήταν οι πιο καθαροί κρατούμενοι. Αυτοί δε ήταν μπλεγμένοι σε πολιτικά ρεύματα και δράσεις. Η μεγάλη αντοχή που έδειξαν οφειλόταν στην προσευχή και την απόκτηση των αρετών. Στη φυλακή είχε δημιουργηθεί ένα μυστικιστικό ρεύμα, δύσκολα κατανοητό από τους δήμιους. Εκεί ήταν ένα κέντρο πνευματικότητας «έχοντας από μικρός μεγαλώσει με την προσευχή ενσωματώθηκα εύκολα σ’ αυτήν την πνευματική κίνηση». Στο Πιτέστι η προσευχή δε σταμάτησε μέρα-νύχτα. Το κάθε κελί είχε ώρα προσευχής. Όταν το ένα κελί τελείωνε την προσευχή χτυπούσε τοίχο και άρχιζε η προσευχή στο άλλο κελί. Όταν άρχισε η «επαναδιαπαιδαγώγηση» στο Πιτέστι, υπήρχε ήδη ένα κέντρο προσευχής & πνευματικότητας.

Ἅγιος Νέος Ἱερομάρτυς καί Ὁμολογητής Νικόλαος Προμπάτωφ.

Άγιος Νέος Ιερομάρτυς και Ομολογητής Νικόλαος Προμπάτωφ.

11 Νοεμβρίου.

Ο Ιερομάρτυς Νικόλαος γεννήθηκε το 1874 στο χωριό Ίγνάκεβο, κοντά στην πόλη Κάντομα της επαρχίας Ταμπώφ. Ήταν ό μικρότερος γιός του ιερέα π. Αλεξάνδρου Προμπάτωφ καί της πρεσβυτέρας Έλικωνίδας.

Σπούδασε στο Εκκλησιαστικό Σχολείο Κασιμόφσκι και στο Εκκλησιαστικό Σεμινάριο του Ταμπώφ υπό συνθήκες μεγάλης ανέχειας. Τά ρούχα του ήταν τόσο φθαρμένα, πού οι συμμαθητές του τον κορόιδευαν και οι καθηγητές του τον μάλωναν.

Τελειώνοντας το σεμινάριο, νυμφεύθηκε τη Βαρβάρα Άλγκεμπράίστοβα, κόρη του ιερέα του χωριού Τεμίρεβο. Μετά τον γάμο τους ό Νικόλαος και ή Βαρβάρα, σύμφωνα μέ ευσεβή συνήθεια της εποχής, έκαναν ένα προσκύνημα στη Μονή του Σάρωφ.

Σε ηλικία είκοσι πέντε χρόνων ό Νικόλαος χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και διορίστηκε στο χωριό Τεμίρεβο, όπου επί μία επταετία άσκησε τά έφημεριακά του καθήκοντα μέ προσοχή και ακρίβεια. Στη συνέχεια, το 1906, μετατέθηκε στο χωριό Άγκλομάζωφ, του οποίου ό ωραίος ξύλινος Ναός των Θεοφανείων είχε κατασκευαστεί στα 1779.

Ώς λειτουργός ό π. Νικόλαος ήταν υποδειγματικός. Πριν από κάθε Λειτουργία προσευχόταν θερμά για πολλή ώρα. Τελούσε τις ιερές ακολουθίες μέ μεγάλη ευλάβεια και κατάνυξη.

Ρώτησαν τόν Ἅγιο Γαβριήλ, ἄν μπορεῖ κανείς νά κλέψει τροφή, ὅταν δέ θά μπορεῖ νά τήν ἀγοράσει

-------- ------

Απάντησε έτσι:

Αν κλέψεις, θα παραβείς μία από τις δέκα εντολές. 

Όποιος ενεργεί έτσι, ακόμη και έτσι δέχεται τον Αντίχριστο.

Ο πιστός άνθρωπος πρέπει να ελπίζει στο Θεό. 

Ο Κύριος στους έσχατους χρόνους θα ενεργεί τέτοια θαύματα, ώστε ένα φυλλαράκι από το δένδρο θα φθάνει για τροφή ενός μηνός. 

Στ’ αλήθεια. 

Ο πιστός άνθρωπος θα σταυρώνει τη γή, και εκείνη θα του δίνει ψωμί. 

Αν βιάσουν ένα κορίτσι, το διακορεύσουν χωρίς τη θέληση του, αυτό ενώπιον του Θεού θα παραμείνει παρθένος.

Έτσι θα γίνει και με το χάραγμα του Αντιχρίστου. 

Αν δώσουν το χάραγμα ενάντια στη θέληση του ανθρώπου, αυτό δεν θα ενεργεί επάνω του. 

Στο Ευαγγέλιο είναι γραμμένο ότι παντού θα γίνονται διωγμοί αλλά και θλίψη σε όποιον προδίδει το Ευαγγέλιο.

Γέροντας Γαβριήλ(1926-1995)-Ὁ γεωργιανός μοναχός πού ἔκαψε τά πορτραῖτα τῶν Στάλιν καί Λένιν!

O π.Γαβριήλ ο Γεωργιανός γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1926 στην Τυφλίδα.Ο πατέρας του ήταν φανατικός κομμουνιστής.Η μητέρα του ,η οποία αργότερα έγινε μοναχή με το όνομα Άννα,εκοιμήθη στις 26 Απριλίου 2000 και είναι θαμμένη δίπλα στον γιο της.Οι γείτονές του τον θυμούνται από μικρό παιδί να νηστεύει και παρόλη την αθειστική ανατροφή που έλαβε,στα 12 του χρόνια ήξερε το ευαγγέλιο απέξω.Έγινε μοναχός το 1955 επί κομμουνιστικού καθεστώτος.Για σαράντα χρόνια έζησε σε νεκροταφεία,φυλακές και ψυχιατρεία.Επί δεκαπέντε χρόνια ζητιάνευε ταπεινωμένος,λοιδωρούμενος και περιφρονημένος απ'όλους.

Η ''σαλότητά''του αρχισε να εκδηλώνεται στις 1 Μαίου 1965.Σ'αυτήν την επίσημη για τους κομμουνιστές ημέρα,παρουσία των αρχών,είχε συγκεντρωθεί μεγάλο πλήθος στην κεντρική πλατεία της Τυφλίδας.Πίσω από τους επίσημους δυο τεράστια πορτραίτα του Στάλιν και του Λένιν κάλυπταν ένα μεγάλο μέρος ενος κτιρίου.Ξαφνικά,και ενώ στην ασφυκτικά γεμάτη από κόσμο πλατεία οι εκδηλώσεις είχαν φτάσει στο αποκορύφωμά τους,η 12μετρη φωτογραφία του Στάλιν έπιασε φωτιά.Τι είχε γίνει;

Ρώσοι Νεομάρτυρες καί ὁμολογητές.

Αρχιμ. Νεκταρίου Αντωνοπούλου

Ρώσοι Νεομάρτυρες και ομολογητές

Με αυτόν τον τίτλον οι εκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ Αθηνών εκυκλοφόρησαν εντός του 2000 μ.Χ. ένα ιδιαίτερα επίκαιρο διαφωτιστικό και ενισχυτικό βιβλίο που αναφέρεται σε σύγχρονες ηρωικές μορφές της Ορθοδόξου μαρτυρικής Εκκλησίας της Ρωσίας στην περίοδο του αθεϊστικού και αντιχρίστου καθεστώτος.
 

Το βιβλίο αυτό αξίζει να διαβασθή από περισσοτέρους Έλληνας. Έχει πολλά να μας προσφέρη τώρα που και στην χώρα μας παρουσιάστηκαν ανησυχητικά φαινόμενα. Θεωρούμε χρήσιμο να μεταφέρουμε και εδώ λίγες σελίδες προς αύξησι του αγωνιστικού μας φρονήματος.

********

Εγκύκλιος του μαρτυρικού Πατριάρχου Τύχωνος

«Η Εκκλησία του Χριστού στη ρωσική γη διέρχεται κρίσιμη περίοδο. Οι δηλωμένοι ή κρυφοί εχθροί της αλήθειας του Χριστού καταδιώκουν την αλήθεια αυτή και αγωνίζονται να εξαφανίσουν το έργο του Χριστού.
Στη θέση της χριστιανικής αγάπης σπείρουν παντού τα σπέρματα της κακίας, του μίσους και των αδελφοκτόνων μαχών. Οι εντολές του Χριστού για την αγάπη προς τον πλησίον λησμονήθηκαν και περιφρονήθηκαν.

Ὁ νέος ἱερο-ὁμολογητής Σέργιος SREBRYANSK

Ό νέος ιερο-ομολογητής Σέργιος SREBRYANSK

Το 1922 ή αθεϊστική κυβέρνηση άρχισε την κατάσχεσι τών εκκλησιαστικών σκευών και τής εκκλησιαστικής περιουσίας. Τότε πολλοί κληρικοί συνελήφθησαν και πολλοί τουφεκίστηκαν γιατί διάβασαν στο ποίμνιό τους επιστολή του πατριάρχη Τύχωνος που ήταν σφόδρα εναντίον αυτής τής πράξεως. Ό π. Σέργιος, που συμμεριζόταν πλήρως τη θέση του πατριάρχη Τύχωνος καί που ήθελε νά άποφευχθή ή Ιεροσυλία, διάβασε κι αυτός τήν επιστολή καί συνελήφθη στις 23 Μαρτίου 1923. Γιά πέντε  μήνες τέλειωσε κυριολεκτικά μέσα στή φυλακή, χωρίς γίνει καμία δίκη. Έπειτα, γιά ένα χρόνο, στάλθηκε εξορία στην πόλι του Τομπόλσκ. Εκεί γνώρισε καί έγινε καλός φίλος με τον λαϊκό ασκητή Θεόδωρο Ίβάνοβ, ό οποίος υπέστη μαρτυρικό θάνατο.

Ο  π. Σέργιος γύρισε στή Μόσχα από τήν εξορία στις Φεβρουάριου 1925, καί τήν επόμενη ήμέρα παρουσιάστηκε στις αρχές γιά να του αναγγείλουν τί είχαν αποφασίσει γιά τό μέλλον του. Του ανακοίνωσαν, ότι είχε την άδεια να λειτουργεί, να τελή τις εκκλησιαστικές ακολουθίες καί να κηρύττει, αλλά δέν θα μπορούσε να κατέχει καμιά διοικητική θέση στις ενορίες που θα ιερουργούσε.

Μέ σκοτώνουν πρός δόξαν Θεοῦ. Μήν ἀγανακτήσεις».

Είναι συγκλονιστική η μαρτυρία του π. Σωφρονίου Aγιοταφίτη,ο οποίος παρέλαβε το τίμιο λείψανο του Μάρτυρα για να το ντύσει και να το ετοιμάσει για την ταφή, ότι το σώμα του παρέμενε επί πέντε ημέρες μετά το μαρτύριό του ζεστό και εύκαμπτο.
«Όταν άρχισα να τον ντύνω -διότι οι άλλοι δεν μπορούσαν, δεν άντεχαν να τον βλέπουν από τις κακουχίες που είχε- του λέγω σαν να ήταν ζωντανός: 
-Γέροντα μου, τώρα θα με βοηθήσεις να σε ντύσω, διότι βλέπεις είμαι μόνος μου. Όταν άρχισα και του έβαλα την φανέλα, το πρώτο χέρι αμέσως το εκατέβασε μόνος του. Όπως και το άλλο χέρι. Και τα πόδια ομοίως. Του μάζευα τα πόδια να του φορέσω τα ρούχα και όταν τελείωνα τα άπλωνε μόνος του. Στο αριστερό πόδι από κάτω, είχε κτύπημα με το τσεκούρι.

Ὁμολογητές καί μάρτυρες καί ἐξομολόγοι ἐπί κουμουνιστικῆς Ρουμανίας

Οἱ τέσσερις Ἁγίες Νεομάρτυρες Εὐδοκία, Δαρεία, Μαρία και Δαρεία (+5 Αυγούστου 1919)

Τα λείψανα των Αγίων νεομαρτύρων Ευδοκίας Δαρείας,Μαρίας και Δαρείας τα οποία βρίσκονται στον ενοριακό ναό του Σουβόροβο,σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από το μοναστήρι του Οσίου Σεραφείμ του Σάρωβ στο Ντιβέεβο.Η μνήμη τους τιμάται στις 5 Αυγούστου

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ἰωσήφ ὁ Δαμασκηνός(+10 Ιουλίου 1860)

Πιστοί, ας τιμήσουμε τον μάρτυρα του Χριστού, τον ιερέα της Εκκλησίας της Αντιοχείας, ο οποίος βάφτισε τη γη, τις εκκλησίες, και το λαό της Συρίας, κατά τον λόγο του Κόσμου, στο αίμα του και στο αίμα των συντρόφων του . Όντας βαφτίστηκε από τα νεανικά του χρόνια από το φως του Ευαγγελίου, μόχθησε , δίδαξε, και διατήρησε την εκκλησία του Χριστού με το ποίμνιο της. Τοιουτοτρόπως, ο Ιωσήφ ο Δαμασκηνός, είναι το παράδειγμά μας και προστάτης μας και ο ένθερμος μεσσολαβητής μας με τον Σωτήρα.

(Τροπάριο Ἁγίου Ἰωσήφ τοῦ Δαμασκηνοῦ)

Εισαγωγή:

Το όνομα του Ιερομάρτυρος είναι Ιωσήφ, γιος του Γιωργίου Μωυσή, που ήταν γιος του Μουχάνα Αλ- Χαντάντ, γνωστός ως Πάτερας Ιωσήφ Μουχάνα Αλ- Χαντάντ. Συνήθως χαιρόταν να συστήνει τον εαυτό του ως άτομο του οποίου η καταγωγή ήταν από τη Βηρυτό, και η πατρίδα του ήταν η Δαμασκός, και ότι είχε την Ορθόδοξη πίστη. Ο πατέρας του άφησε την Βηρυτό κατά το τελευταίο τρίμηνο του δέκατου όγδοου αιώνα, για να εγκατασταθεί στη Δαμασκό. Εκεί εργάστηκε υφαίνοντας ύφασμα, παντρεύτηκε και γέννησε τρεις γιους: τον Μωυσή, τον Αβραάμ και τον Ιωσήφ. Η καταγωγή της οικογένειάς του ανάγεται στους Χασανίδες- οι πρόγονοί του μετακόμισαν στο λιβανικό χωριό Αλ- Φιρζούλ τον δέκατο έκτο αιώνα, και από εκεί στην Μπασκίντα, στο Όρος Λιβάνου, και στη συνέχεια, στην Βηρυτό.

Ἅγιος νέος Ἱερομάρτυς Μπούντιμιρ (Σοκόλοβιτς)+1945

Ο Άγιος νεος ιερομάρτυς Μπουντιμίρ(Σοκόλοβιτς)γεννηθήκε το 1910 στο Μπράτουνατς.Το 1932 χειροτονήθηκε διάκονος και ιερέας.Συμμετείχε στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον των ναζί.

ΜΟΝΑΧΗ ΧΕΡΟΥΒΕΙΜΙΑ -Τήν σκότωσαν ἐπειδή δέν δέχθηκε νά προδώσει τήν ὀρθόδοξη πίστη της

Στο κοιμητήριο της Ι.Μ Πέτρου Βόντα αναπαύεται η μοναχή Χερουβείμiα-κατά κόσμον Σβετλάνα Μιχαέλα Τανάσα.Η αδελφή Χερουβειμία σπούδασε αρχαία ελληνικά και λατινικά στα πανεπιστήμιο Ιασίου Ρουμανιάς και έλαβε μια υποτροφία από το ίδρυμα Σόρος,για ένα μάστερ στο CEU (Central European University) της Βουδαπέστης.Η εργασία που της ανέθεσαν ήταν να ερευνήσει ένα χειρόγραφο της Ερμηνείας στη Γένεση του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και εκεί απέδειξε ότι το κειμενο που είχαν τυπώσει οι Ιησουίτες και έπειτα εισήγαγε ο J.P.Migne στην Ελληνική Πατρολογία είχε πολλές παρεμβάσεις και αλλοιώσεις σε σχέση με το ερευνόμενο χρυσοστομικό κείμενο..

Το συμπέρασμα της ήταν ότι μια κριτική έκδοση της Ερμηνείας της Γένεσης θα αποδείκνυε τις αυθαίρετες προσθήκες των Ιησουιτών.

Οι καθηγητές εκτίμησαν τη δουλειά της και της πρότειναν να κάνει και διδακτορικό.

Βρέθηκε ἄφθαρτο τό λείψανο τοῦ ὁμολογητοῦ π.Γεωργίου Κάλτσιου Ντουμιτρεάσα!

Στην Μονή Πέτρου Βόντα της Ρουμανίας, κατά το ειδικό τυπικό που τηρεί η Εκκλησία μας έγινε η ακολουθία για την εκταφή του π. Γεωργίου Κάλτσιου Ντουμιτρεάσα, με την συμπλήρωση επτά ετών από την κοίμηση του (+21 Νοεμβρίου 2006). Το λείψανό του βρέθηκε άφθαρτο επιβεβαιώνοντας έτσι την αγιότητα του βίου του.
Έζησε τον κομμουνισμό στο απόγειο της κτηνωδίας του, όταν φυλάκιζε και βασάνιζε με τον πιο απάνθρωπο τρόπο τους χριστιανούς.

Ἡ τελευταία Ἐξομολόγηση, Ἄγνωστος συγγραφεύς

 

(Ἀληθινὴ ἱστορία)

Τὸ παρακάτω κείμενο εἶναι μία ἀληθινὴ ἱστορία μεταφρασμένη ἀπὸ τὸ παράνομο ρωσικὸ θρησκευτικὸ περιοδικὸ Ἐλπίδα («Ναντιέζντα») ἀρ. 9. Ἀποτελεῖ κεφάλαιο ἑνὸς βιβλίου ποὺ περιγράφει τὴν ζωὴ τοῦ π. Ἀρσενίου, ἑνὸς ἁγίου ἱερέως ποὺ ἔδρασε μέσα στὰ στρατόπεδα συγκεντρώσεως.

***

Ἡ ἐπιθεώρησις τελείωσε. Οἱ κρατούμενοι ὠδηγήθηκαν μὲ φωνὲς καὶ βία πίσω στοὺς θαλάμους τους, ὁ καθένας σύμφωνα μὲ τὸν ἀριθμό του, καὶ ἡ πόρτα κλειδώθηκε. Ὑπῆρχε ἀκόμη χρόνος πρὶν ἀπὸ τὸν ὕπνο γιὰ νὰ κουβεντιάσουν μεταξύ τους, ν’ ἀνταλλάξουν ἐντυπώσεις ἀπὸ τὸ στρατόπεδο, νὰ ποῦν τὰ νέα τῆς ἡμέρας, νὰ νικήσουν κάποιον στὸ ντόμινο ἢ νὰ ξαπλώσουν στὶς σανίδες τῆς κουκέτας τους καὶ ν’ ἀναπολήσουν τὸ παρελθόν. Δύο ὧρες ἀργότερα ὁ ἦχος τῶν συνομιλιῶν ἀκουγόταν ἀκόμη, ὅμως σιγὰ-σιγὰ ὑποχώρησε καὶ βασίλεψε ἡ σιωπή, καθὼς οἱ κρατούμενοι παραδόθηκαν στὸν ὕπνο.

Ἀρκετὴ ὥρα μετὰ τὸ κλείδωμα τοῦ θαλάμου ὁ π. Ἀρσένιος στάθηκε πλάι στὰ ξύλινα κρεβάτια καὶ προσευχήθηκε· ἔπειτα ξάπλωσε κι αὐτὸς καὶ συνεχίζοντας τὴν προσευχὴ ἀποκοιμήθηκε.

Ὡς συνήθως, ἦταν ἕνας ὕπνος ἀνήσυχος. Γύρω στὴ μία μετὰ τὰ μεσάνυχτα ἔνιωσε κάποιον νὰ τὸν σκουντάη. Ἀνακάθισε καὶ ἀντίκρυσε τὴν ἀνήσυχη σιλουέτα ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ ψιθύριζε:

Ἡ ἐπιστροφή στόν Χριστό. Ἰωάννου Ἰανωλίδε. Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἡ ἐπιστροφή στόν Χριστό

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων  Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Πρόλογος
Σ᾿ ἕνα μεγάλο καί ἅγιο βιβλίο

Γιά τό βιβλίο του Ἰωάννη Ιανωλίδε ἤξερα ἐλάχιστα πράγματα. Εἶχα διαβάσει μερικά κομμάτια στό δίκτυο καί δύο κεφάλαια στό χριστιανικό περιοδικό Orthodox Word (Ὁ Ὀρθόδοξος Λόγος) τῆς ἀδελφότητος τῆς Μονῆς τοῦ ἁγίου Γερμανοῦ,  ἀπό τήν Platina-California.
Εἶναι συγκλονιστικά ἀποσπάσματα,τά ὁποῖα ὁ Ἰωάννης Ἰανωλίδε – ὁ Θεός νά τόν αναπαύσει μαζί μέ  τούς ἁγίους Του – τά βγάζει ἀπό τόν θησαυρό τής ἁγίας καρδιᾶς του, σάν μαθητής καί φίλος τοῦ Βαλερίου Γκαφένκου, τοῦ ἁγίου τῶν φυλακῶν, ὅπως τόν ὠνομάσαμέ ὅλοι πού τόν εἴχαμε γνωρίσει, ὄνομα τό ὁποῖο δόθηκε σ΄ αὐτόν ἀπό τόν μοναχό Νικόλαο Στάϊνχαρντ.

Ὁ Ὅσιος Γεώργιος Καρσλίδης ὁ Ὁμολογητής ὁ ἐν Δράμα (1901-1959 + 4 Νοεβρίου)

VatopaidiFriend: Δημοσιεύουμε το πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Οσιολογιώτατου Μοναχού Μωϋσή Αγιορείτη για τον Άγιο Γεώργιο Καρσλίδη.

Στο κείμενο του π. Μωυσή ο άγιος Γεώργιος αναφέρεται ως Γέροντας, γιατί δεν είχε γίνει ακόμη η κατάταξή του στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ο μακάριος Γέροντας Γεώργιος καταγόμενος από τον Πόντο γνώρισε από πολύ νωρίς την ορφάνια και την μοναξιά. Μετά από διώξεις και φυλακίσεις από το άθεο καθεστώς της Γεωργίας, φθάνει στην Ελλάδα, όπου ζώντας ασκητικά και με θερμή πίστη, χαριτώνεται ο ταπεινός και άξιος λειτουργός του Υψίστου με χαρίσματα διακρίσεως, διοράσεως, προοράσεως και προφητείας.
Συμπληρώνονται εφέτος 46 έτη από την μακαρία εκδημία του αοιδίμου πατρός Γεωργίου, που γεννήθηκε στην Αργυρούπολη του Πόντου το 1901. Νωρίς ορφάνεψε και την ανατροφή του ανέλαβε η ευλαβής γιαγιά του. Μετά τον θάνατο της γιαγιάς του και της αδελφής του αναχωρεί με τον παππού του για το Ερζερούμ, την Θεοδοσιούπολη της Μεγάλης Αρμενίας. Ο θάνατος και του παπ πού του και η κακομεταχείριση του αδελφού του τον φέρνουν στα μέρη του Καυκάσου Μόνος, φτωχός, πονεμένος κι αναγκεμένος, συντροφευόμενος από αγίους σε όνειρα και οράματα, φθάνει στην Τυφλίδα της Γεωργίας και οδηγείται από τον εκεί επίσκοπο στην Ιερά Μονή της Ζωοδόχου Πηγής. Ενδύεται το τίμιο του μοναχού ένδυμα στην ηλικία μόλις των εννέα ετών. Θα το διατηρήσει επί μισό αιώνα.