*Περί Δυσκολίας*

❈ Λέει τό Ἅγιο Πνεῦμα: «Ζῆλος καί θυμός ἐλαττοῦσιν ἡμέρας» (Σοφία Σειράχ 30,24). Λιγοστεύουν τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς μας ἡ ζήλια - ὁ φθόνος καί ὁ θυμός.

Εἶχα ἀκούσει - δέν θυμᾶμαι τόν ἀκριβῆ ἀριθμό - κάθε φορά πού θυμώνουμε καταστρέφονται στόν ἐγκέφαλό μας περίπου 25.000.000 κύτταρα! Καταστρέφονται. Καί γνωρίζουν οἱ γιατροί, ὅτι τά νευρικά κύτταρα δέν ἀνανεώνονται, ὅπως ἡ ἐπιδερμίδα.

Ὁ φθόνος (Ὁσίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου), Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὁ φθόνος (Ὁσίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου), Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 28-02-2010

 

Ὁ φθόνος Γ'- Ἡ χαρὰ στὴ λύπη τοῦ ἄλλου καὶ ἡ λύπη στὴ χαρὰ τοῦ ἄλλου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὁ φθόνος Γ'- Ἡ χαρὰ στὴ λύπη τοῦ ἄλλου καὶ ἡ λύπη στὴ χαρὰ τοῦ ἄλλου, 28-4-2024, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Τή λύπη ἐκείνου πού σέ φθονεῖ, μέ κόπο θά τήν σταματήσεις

90. Τη λύπη εκείνου που σε φθονεί, με κόπο θα την σταματήσεις, γιατί θεωρεί συμφορά του αυτό που φθονεί σ’ εσένα και δεν είναι δυνατόν διαφορετικά να τον σταματήσεις αν δεν του το αποκρύψεις. Αν τώρα πολλούς τους ωφελεί το καλό που έχεις, ενώ σ’ εκείνον προκαλεί λύπη, ποια πλευρά θα καταφρονήσεις; Ανάγκη λοιπόν να μη χάσουν οι πολλοί την ωφέλειά τους, αλλά κι αυτόν να μην τον παραμελήσεις.

Περί φθόνου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (απόσπασμα - συνομιλία μέ Ρουμάνους Μοναχούς)

 Απόσπασμα από την ομιλία Περί νοερᾶς προσευχῆς, -Β' Μέρος-Ἁγ. Ἐφραίμ Κατουνακιώτου, (Μεταφρ. Ρουμανικά), Οδηγίες για την νοερά προσευχή από τον Άγιο Εφραίμ Κατουνακιώτη (καταγραφή Ν. Μπαλδιμτση-ιατρού)

Pr Savva - Despre Rugaciunea mintii (Sfaturi ale Sfântului Efrem Katunakiotul) partea a 2-a

Πές μου, πάτερ, σέ παρακαλῶ κάτι: Γιά ποιό λόγο οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι μισοῦν τούς δικαίους…;

– Πες μου, πάτερ, σε παρακαλώ κάτι: Για ποιό λόγο οι περισσότεροι άνθρωποι μισούν τους δικαίους; Γιατί τους περιφρονούν; Γιατί σκανδαλίζονται μαζί τους; Αντίθετα, λίγοι είναι εκείνοι που τους τιμούν…

– Πολύ συμφέρει τους δικαίους, παιδί μου, η περιφρόνηση των ανθρώπων.

Τους ταιριάζει, θα ‘λεγα, όπως ταιριάζουν στον ουρανό τ’ αστέρια. Είδα μάλιστα ενάρετο, που κέρδισε πενήντα στεφάνια σε μία μέρα από τις κακολογίες των άλλων.

– Και με ποιόν τρόπο τα κέρδισε; ρώτησα απορημένος.

– Άκουσε: Ο άνθρωπος αυτός έμενε στα Βούκολα. Ήταν επιφανής και αξιοσέβαστος. Έκανε πολλά καλά έργα στους συνανθρώπους του και όλους τους αγαπούσε σαν αγγέλους του Θεού. Εκείνοι, ωστόσο, πλανήθηκαν από τον πονηρό και άρχισαν να αντιπαθούν τον ευεργέτη τους σα να ήταν κακούργος. Άλλοι έλεγαν πως είναι δολερός, άλλοι ακόλαστος, άλλοι κλέφτης και άλλοι αιρετικός! Έχει, βλέπεις, τη συνήθεια ο διάβολος να διασύρει τους αγίους με το στόμα των αμαρτωλών ανθρώπων. Ο άνθρωπος όμως για τον οποίο σου μιλάω, ακούγοντας τις συκοφαντίες αυτές, χαιρόταν ειλικρινά και ευχαριστούσε το Θεό.

“Κύριε”, έλεγε, “δείξε το έλεος Σου σ’ όσους με μισούν, με συκοφαντούν, με διασύρουν. Κανένας απ’ τους αδελφούς να μην πάθει κακό για μένα τον αμαρτωλό, ούτε στην παρούσα ζωή ούτε στην άλλη. Σύντριψε όμως και αφάνισε τους πονηρούς δαίμονες, που τους ξεσηκώνουν εναντίον μου.

Τό Σαράκι τῆς ψυχῆς. Ἀρχ. Σάββας Ἀγιορείτης

 Το Σαράκι της ψυχής.13-12-2010 π.Σάββας Αγιορείτης

Οἰ απροετοίμαστοι κληρικοί, που εμποδίσθηκαν ἀπὸ τον Θεό και δεν λειτούργησαν.

Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου

«Ἁγιορείται Πατέρες καὶ Ἁγιορείτικα»

Κάποτε, στην Σπηλιὰ τοὺ Ἁγίου Ἀθανασίου ἤταν ἔνας Γέροντας μὲ δύο ὑποτακτικούς. Ο ένας ήταν Ιερομόναχος και ο άλλος Ιεροδιάκονος. Μια μέρα, λοιπόν, πήγαν οἲ ὑποτακτικοὶ τοὺ σ’ ἔνα ἐξωκκλήσι, για νὰ λειτουργήσουν. Ο Ἱερεύς ὄμως φθονοῦσε πολὺ τον Διάκο, γιατὶ τον ζήλευε, ἐπειδὴ ὂ Διάκος ἤταν πιο ἔξυπνος καὶ ἐπιτήδειος φυσικὰ σὲ ὅλα· ἀλλὰ καὶ ὂ Διάκος δεν βοηθοῦσε μὲ τον ἐγωιστικὸ τοὺ τρόπο. Ο Ἱερεύς εἶχε προετοιμασθὴ μεν ἐξωτερικά, διαβάζοντας την θεία Μετάληψη καὶ κάνοντας ὄλα τὰ σχετικὰ τυπικά, δυστυχώς ὅμως, τὸ κυριότερο, την ἐσωτερικὴ προετοιμασία, δεν το έκανε: το να εξομολογηθή ταπεινα, για να διώξη τον φθόνο και την ζήλεια απ’ την καρδιά του, τα οποία δεν φεύγουν με το να αλλάξουμε τα ρούχα μας και να λούσουμε το κεφάλι. 

Ζήλεια καί φθόνος Ἁγ. Δημητρίου Ροστώφ. Πνευματικό ἀλφάβητο. Ἀρχιμ Σάββα Ἁγιορείτου

Ζήλεια καί φθόνος Ἁγ Δημητρίου Ροστώφ Πνευματικό ἀλφάβητο13 8 2019 Ἀρχιμ Σάββα Ἁγιορείτου

https://www.youtube.com/watch?v=pKTICfmw3M8

Τό δηλητήριο τοῦ φθόνου (Ἐπίσκ. Εἰρηναῖος, Αἰκατερίνμπουργκ καί Ἰρμπίτσκ)

Ο φθόνος είναι το τρίτο και αρκετά συνηθισμένο στα παιδιά ελάττωμα, που για το ξερίζωμά του οι γονείς πρέπει να δείξουν έγκαιρα μεγάλο ενδιαφέρον και ζήλο.

Για το φθονερό άνθρωπο είναι ανυπόφορη η ευτυχία του άλλου. Ξεσκίζεται η καρδιά του από θλίψη, όταν ο συνάνθρωπός του είναι ευτυχισμένος, ενώ νιώθει χαρά και ικανοποίηση όταν εκείνος δοκιμάζεται και υποφέρει. Εύχομαι, αγαπητοί, να μη βρίσκεται ανάμεσά σας ούτε ένας τέτοιος άνθρωπος. Εδώ θ’ απαντήσουμε στο ερώτημα: Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς, για να μην αφήσουν ν’ αναπτυχθεί στις καρδιές των παιδιών η ζήλεια, ο φθόνος;

Σημειώστε τους πέντε επόμενους κανόνες:

Πρώτος κανόνας: Να καταστέλλετε έγκαιρα κάθε εμφάνιση ζήλειας στα παιδιά.

Το ελάττωμα αυτό εμφανίζεται με ποικίλες μορφές στην παιδική ψυχή. Θα τις δούμε με ορισμένα παραδείγματα, γιατί οι γενικές παρατηρήσεις πολύ λίγο μπορούν να βοηθήσουν στην προκειμένη περίπτωση.

Αν τα παιδιά στο τραπέζι προτείνουν βιαστικά τα πιάτα τους, γιατί φοβούνται ότι, μέχρι να έρθει η σειρά τους, το καλύτερο φαγητό θα έχει μοιραστεί στους άλλους· αν τρώνε γρήγορα, ρίχνοντας γύρω ανήσυχες ματιές, για να προλάβουν να πάρουν κι άλλο φαγητό· αν κοιτάζουν σκυθρωπά τα πιάτα των άλλων, παραβάλλοντας τις μερίδες· αν συγκρίνουν τα σχολικά είδη, τα ρούχα ή τα παιχνίδια που τους χαρίζετε, για να δουν ποιος πήρε τα καλύτερα, όλ’ αυτά είναι σημάδια ζήλειας, που πρέπει να ξεριζώσετε, όπου και όποτε εμφανιστεί.

Αν μάλιστα το παιδί δεν δέχεται κάτι που του προσφέρετε, επειδή και το άλλο παιδί πήρε το ίδιο πράγμα, αυτό αποδεικνύει ότι η ζήλεια ρίζωσε γερά μέσα του. Για μια τέτοια συμπεριφορά πρέπει να νουθετείται με επιμέλεια και, σε περίπτωση υποτροπής, να τιμωρείται αυστηρά.

Μια άλλη μορφή φθόνου, πολύ συχνή στα παιδιά, είναι η χαιρεκακία. Εμφανίζεται κι αυτή με ποικίλες μορφές.

Έτσι, αν τα παιδιά χαμογελούν με μίσος, όταν κάποιος τιμωρείται, ή ειρωνεύονται τον τιμωρημένο, πρέπει να υποστούν κι αυτά την ίδια τιμωρία. Αν συκοφαντούν το ένα το άλλο, πρέπει πάντα να τιμωρούνται με μεγάλη αυστηρότητα. Αλλά κι όταν αποκαλύπτουν τα πραγματικά παραπτώματα των φίλων ή των συμμαθητών τους, με μοναδικό σκοπό να τιμωρηθούν εκείνοι, και τότε ακόμα δεν θα τ’ αφήνουμε χωρίς παρατήρηση. Γενικά, τις μαρτυρίες ή “καταγγελίες” των παιδιών μπορούμε να τις δεχθούμε, μόνο όταν ο πατέρας, η μητέρα ή ο δάσκαλος τους αναθέτουν την τήρηση της τάξεως και απαιτούν σωστές απαντήσεις.

Και στην περίπτωση όμως αυτή πρέπει να νουθετείτε τα παιδιά, ώστε να σας πληροφορούν για τη διαγωγή των άλλων όχι από χαιρεκακία, αλλά, σαν τον πάγκαλο Ιωσήφ, μόνο για να προληφθεί η αμαρτία.

Δεύτερος κανόνας: Μην προκαλείτε οι ίδιοι το φθόνο στις καρδιές των παιδιών.

«Παναγίτσα μου, κάνε τον νά δοξάζει τ’ ὄνομά σου, σέ παρακαλῶ!»

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

... Θυμάμαι και κάτι άλλο, που συνέβηκε επίσης από ζήλεια. Μια πεθερά ζήλευε πολύ την νύφη της. Δεν ήθελε να βλέπει κανένα καλό πάνω της.

Μια μέρα η νύφη αγόρασε ένα ωραίο εμπριμέ ύφασμα για φόρεμα. Το είδε η πεθερά, το ζήλεψε.

Η νύφη κλείδωσε το ύφασμα σ’ ένα σεντούκι, στο κάτω μέρος, κάτω απ’ όλα τα ρούχα, μέχρι να έλθει να της το ράψει η μοδίστρα. Ήλθε η μέρα της μοδίστρας.

Πάει η νύφη να βγάλει το ύφασμα, τί να ιδεί! Όλο το ύφασμα ήταν κοντά κοντά ψαλιδισμένο, άχρηστο. Κι όμως, ήταν κλειδωμένο το σεντούκι!

Η κακή δύναμη δεν έχει φραγμούς, δεν εμποδίζεται ούτε από κλειδαριές ούτε από αποστάσεις. Η κακή δύναμη μπορεί και το αυτοκίνητο να το γκρεμίσει χωρίς να υπάρχει καμιά βλάβη.

«Παναγίτσα μου, κάνε τον να δοξάζει τ’ όνομά σου!»

Ακούστε κάτι δικό μου που θα σας πω. Μια φορά πήγαινα στο χωριό μου μέσω Χαλκίδος. Προς το σταθμό τού τραίνου στη Χαλκίδα βλέπω ένα παιδί που ήταν ανεβασμένο σ’ ένα αμάξι και προσπαθούσε να περάσει τις γραμμές του τραίνου. Δεν τον υπάκουε το άλογό του κι άρχισε να βλασφημάει την Παναγία. Λυπήθηκα πολύ εκείνη τη στιγμή και αυθόρμητα είπα:

«Παναγίτσα μου, κάνε τον να δοξάζει τ’ όνομά σου, σε παρακαλώ!».

17. Ζήλεια καί φθόνος, 13-8-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

17. Ζήλεια καί φθόνος, Ἁγ. Δημητρίου Ροστώφ- Πνευματικό ἀλφάβητο, 13-8-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, Καλή Σκύδρας, http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

112. Ἡ ἀγανάκτηση μας, ἡ ζήλεια, ὁ φθόνος μποροῦν νά βλάψουν τούς ἄλλους, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

112. Ἡ ἀγανάκτηση μας, ἡ ζήλεια, ὁ φθόνος μποροῦν νά βλάψουν τούς ἄλλους, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 18-4-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου ζωντανή μετάδοση_ Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης_http://hristospanagia3.blogspot.gr_ht... καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Ῥύπος τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ζήλεια, ὁ φθόνος, ποὺ γεννιέται ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια

  Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Ῥοστὼφ

Μὴ ζηλεύεις, ἀδελφέ μου, κανέναν ἄνθρωπο γιά τὴν εὐτυχία του ἐδῶ στή γῆ. Μὴ ζηλεύεις τὸν πλούσιο καὶ τὸν ἔνδοξο. Μή ζητᾶς «θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σής καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διωρίσουν καὶ κλέπτουσι» (Ματθαῖος 6. 19).

 

Νά ζηλεύεις καὶ νά μιμεῖσαι τὸν ἐργάτῃ τῆς ἀρετῆς, τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ τὸν χαριτωμένο ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸν πιὸ ἔνδοξο ἀπὸ τοὺς ἐνδόξους καὶ τὸν πιὸ πλούσιο ἀπὸ τοὺς πλουσίους, ποὺ ἀποταμιεύει «θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σής οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου

κλέπτες οὐ διωρίσουν οὐδὲ κλέπτουσιν» (Ματθαῖος 6. 20).

 

Μὴ ζηλεύεις αὐτόν πού ἐπαινοῦν καὶ κολακεύουν οἱ ἄνθρωποι. Οἱ ἀνθρώπινοι ἔπαινοι εἶναι ἀσταθεῖς καὶ εὐμετάβλητοι. Συχνά μάλιστα εἶναι ἰδιοτελεῖς καὶ ὑστερόβουλοι. Σήμερα τὰ λόγια τους «γλυκύτερα ὑπὲρ μέλι καὶ κηρίον» (Ψαλμοὶ 18. 11). Αὔριο τὸ στόμα τους «ἀράς καὶ πικρίας γέμει» (Ῥωμαίους 3. 14). Ζήλεψε λοιπὸν τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀφανοῦς καὶ ἀδόξου κατὰ κόσμον ἀνθρώπου τῆς ἀρετῆς, «οὐ ὁ ἔπαινος οὐκ ἐξ ἀνθρώπων, ἀλλ’ ἐκ τοῦ Θεοῦ» (Ῥωμαίους 2. 29).

 

Μὴ λιώνεις ἀπὸ τὸν φθόνο βλέποντας ἄλλους νά ἔχουν ὅσα ἐσὺ δέν ἔχεις. Ὁ δικαιοκρίτης Κύριος γνωρίζει καλύτερα ἀπὸ σένα σὲ ποιόν θὰ δώσει κι ἀπὸ ποιόν θὰ στερήσει, πότε θὰ χαρίσει καὶ πότε θὰ ζητήσῃ, τὶ θὰ δώσει καί τί θὰ ἀφαιρέσει. «… ἤ οὐκ ἔξεστί μοι ποιήσαι ὅ θέλω ἐν τοῖς ἐμοῖς;», λέει ὁ ἴδιος στούς ἐργάτες τοῦ ἀμπελῶνος πού διαμαρτυρήθηκαν γιά τὴν «ἄδικη» μεταχείρησή τους (Ματθαῖος 20. 1-16).

Ὁ φθόνος

Ο φθόνος είναι μια λύπη και μια πικρία για την υπεροχή, την προκοπή ή τα αγαθά του πλησίον. Αλλά και αντίστροφα, φθόνος είναι επίσης η χαρά για τη δυστυχία του πλησίον.

Ο αρχαίος φιλόσοφος Αριστοτέλης λέει, ότι δύο τύποι ανθρώπων είναι υποδουλωμένοι στο πάθος του φθόνου,

α) οι φιλόδοξοι, γιατί δεν υποφέρουν να τους ξεπερνούν άλλοι σε φήμη, δόξα, πλούτη κ.λ.π. και

β) οι μικρόψυχοι και ανικανοποίητοι, γιατί, όσα αγαθά κι αν έχουν, πάντα τα ξένα τους φαίνονται καλύτερα και μεγαλύτερα.

Ο φθόνος είναι, φυσικά, βαρύ αμάρτημα, γιατί αντιστρατεύεται την αγάπη, που γνώρισμά της είναι το "να μετέχει κανείς στη χαρά όσων χαίρονται και στη λύπη όσων λυπούνται"(Ρωμ. 12:15).

Πολλές φορές συμβαίνει να νιώθουμε λύπη όχι για το ότι ο πλησίον έχει αγαθά, αλλά για το ότι δεν έχουμε κι εμείς όσα κι εκείνος. Μας πικραίνει δηλαδή η ευτυχία του πλησίον, καθώς τη συγκρίνουμε με τη δική μας δυστυχία, χωρίς όμως να θέλουμε το κακό του. Αυτό λέγεται ζήλια. Δεν είναι καθαυτό φθόνος, πλήν όμως κι αυτή είναι μια λιγότερο σοβαρή εκδήλωση του ίδιου πάθους και μια πιο ελαφριά αμαρτία.

Η ζήλεια για πνευματικά πράγματα δεν είναι αμαρτία. Όταν δηλαδή βλέπουμε το συνάνθρωπό μας να είναι ελεήμων, πράος, ταπεινός, φιλεύσπλαχνος και, γενικά, ενάρετος, είναι καλό να ζηλέψουμε τις αρετές του και να τον μιμηθούμε. ";Να επιθυμείτε με ζήλο τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος";, λέει ο απόστολος Παύλος (Α΄Κορ. 14:1). Και αλλού γράφει: ";Σας ζηλεύω με θεϊκή ζήλεια"; (Β΄Κορ. 11:2). Μια τέτοια ζήλεια είναι και επαινετή και ωφέλιμη.

Ὁ φθόνος, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης, 13-10-2018

Ὁ φθόνος, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης, 13-10-2018, (κήρυγμα στη Θεία Λειτουργία), ζωντανή μετάδοση, Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.com, http://www.hristospanagia.gr/ καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com, Κατέβασμα ὁμιλιῶν ἀπό τό YouTube σέ mp3 http://hristospanagia3.blogspot.com/2...

Τό δηλητήριο τῆς ζήλειας - Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου

 Ἐπιμέλεια: Σάββα Παρῆ Θεολόγου 

Τό πάθος τῆς ζήλειας εἶναι ἕνα ἀπό τά μεγαλύτερα πάθη. Μπορεῖ νά ὁδηγήσει τόν ἄνθρωπο στόν φθόνο καί τή διαβολή. Καί οἱ διαβολές κάνουν πολύ μεγαλύτερο κακό ἀπό τόν φθόνο. Ἡ ζήλεια κρύβει μέσα της ὑπερηφάνεια, ἐγωισμό καί φιλαυτία. 

Δέν ἔχει ἀγάπη οὔτε φυσικά καί ταπείνωση. Γι’ αὐτό καί δέν εἶναι δυνατόν ἕνας ἄνθρωπος νά ἔχει συγχρόνως ζήλεια καί ἀγάπη. Κι ἄν ἀκόμη ἔχει λίγη ἀγάπη, ἡ ἀγάπη του δέν εἶναι καθαρή, γιατί μέσα στήν ἀγάπη του εἶναι ὁ ἐαυτός του.

Ἡ ζήλεια μολύνει καί τήν ἀγάπη καί τήν καλοσύνη, ὅπως τό ψόφιο ποντίκι μολύνει ὅλο τό λάδι, ὅταν πέσει μέσα. 

 

Ὅταν λοιπόν ἡ ζήλεια κυριεύσει τόν ἄνθρωπο τότε οὔτε τόν Θεό ὑπολογίζει καί τούς ἄλλους γύρω του βασανίζει ταλαιπωρώντας παράλληλα καί τόν ἴδιο του τόν ἑαυτό, ἀφοῦ ὅταν ζηλεύει κανείς, στενοχωριέται, δέν μπορεῖ νά φάει, ἀδυνατίζει, χάνει τό κουράγιό του. Ἡ ζήλεια ρουφάει ὅλες τίς ψυχικές καί σωματικές δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου μέ ἀποτέλεσμα νά ἀποδυναμώνεται κανείς καί πνευματικά. 

 

Γιά νά βοηθηθεῖ κάποιος πού ζηλεύει νά ξεπεράσει τή ζήλεια πρέπει νά γνωρίσει τά χαρίσματα μέ τά ὁποῖα τόν προίκισε ὁ Θεός καί νά τά ἀξιοποιήσει. Τότε δέν θά ζηλεύει καί ἡ ζωή του θά εἶναι Παράδεισος. Πολλοί δέν βλέπουν τά δικά τους χαρίσματα ἀλλά βλέπουν μόνον τά χαρίσματα τῶν ἄλλων καί τούς πιάνει ἡ ζήλεια. 

Θεωροῦν τόν ἑαυτό τους ἀδικημένο, μειωμένο κι ἔτσι βασανίζονται καί κάνουν τή ζωή τους μαύρη. «Γιατί αὐτός νά ἔχει αὐτά τά χαρίσματα κι ἐγώ νά μήν τά ἔχω;», λένε. Μά ἐσύ ἔχεις ἄλλα χαρίσματα, ἐκεῖνος ἄλλα. Θυμάστε τόν Κάιν καί τόν Ἄβελ; Δέν ἔψαξε ὁ Κάιν νά βρεῖ τά δικά του χαρίσματα, ἀλλά κοιτοῦσε τά χαρίσματα τοῦ Ἄβελ. 

Ὁμιλία γιά τόν πιστό λαό καί γιά τούς ἀπίστους Γραμματεῖς καί Φαρισαίους. Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΙΣΤΟ ΛΑΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΙΣΤΟΥΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥΣ.

Ότι ο Χριστός όταν ελθη , μήτι πλείονα σημεία τούτων ποιήσει ων ούτος εποίησεν;       (Ιωάν. 7:31)

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός επιτέλεσε θαύματα ενώπιον όλων και ενώ όλοι τα είδαν, όμως δεν τα πίστεψαν όλοι. Άνθρωποι απλοί, πού ήταν αυτόπτες μάρτυρες στα θαύματά του, πίστεψαν σ’ Αυτόν. Δούλοι πού ακόυσαν τα λόγια του πίστεψαν σ’ Αυτόν. Όμως οι ηγέτες των λαών και οι κύριοι των δούλων ενώ ήταν επίσης μάρτυρες στα θαύματά Του, δεν πίστεψαν σ’ Αυτόν. Έτσι λοιπόν, εκείνο τον καιρό βγήκαν αληθινά τα λόγια πού είπε ο Σωτήρας: Πολλοί δε έσονται πρώτοι έσχατοι και έσχατοι πρώτοι. (Ίωάν. 7:31). Εκείνοι πού ήταν πρώτοι, στις τιμές και τις εξουσίες, ήταν τελευταίοι ως προς την πίστη τους σ’ Αυτόν• και εκείνοι πού ήταν τελευταίοι, στις τιμές και εξουσίες, ήταν οι πρώτοι στην πίστη τους σ’ Αυτόν.

Γιατί άραγε ο λαός και οι δούλοι πίστεψαν,ενώ οι άρχοντες και οι γραμματείς δεν πίστεψαν;

Γιατί οἱ ἄνθρωποι ἐχθρεύονται τήν ἀλήθεια;

Αγίου Λουκά 
Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΘΡΕΥΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ;

«Και ελθόντι αυτώ εις το ιερόν προσήλθον αυτώ διδάσκοντι οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι τον λαού λέγοντες·  εν ποία εξουσία ταύτα ποιείς, και τις σοι έδωκε την εξουσίαν ταύτην;» (Μτ. 21, 23). Γιατί έκαναν στον Κύριο Ιησού Χριστό μία τέτοια ερώτηση; Και είναι σίγουρο ότι τον ρώτησαν με θυμό. «Πώς τολμάς εσύ να διδάσκεις το λαό; Ποιος σου το επέτρεψε, ποιος σου έδωσε αυτό το δικαίωμα; Εμείς μόνον έχουμε την εξουσία να διδάσκουμε το λαό».

Την απάντηση που τους έδωσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να δώσει. Αν στη θέση του βρισκόταν κάποιος που δεν είχε εξουσία να διδάσκει θα έχανε τον εαυτό του μπροστά στους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους και το πρώτο πράγμα που θα προσπαθούσε να κάνει θα ήταν να δικαιολογήσει τον εαυτό του. Ο Χριστός δεν τους απάντησε ευθέως. Τους έδωσε μία απάντηση που δεν την περίμεναν.

Αντί να δικαιολογεί τον εαυτό του και να τους προβάλλει επιχειρήματα, που να δικαιολογούσαν την εξουσία του να διδάσκει τον λαό, τους ελέγχει και τους αναγκάζει να παραδεχτούν πως δεν έχουν δίκαιο σ' αυτά που λένε.

«Ρύπος τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ζήλεια καί ὁ φθόνος»

Ρύπος της ψυχής είναι η ζήλεια, ο φθόνος, που γεννιέται από την υπερηφάνεια.

Μη ζηλεύεις, αδελφέ μου, κανέναν άνθρωπο για την ευτυχία του εδώ στη γη. Μη ζηλεύεις τον πλούσιο και τον ένδοξο. Μη ζητάς «θησαυρούς επί της γης, όπου στις και βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπτεται διωρίσουν και κλέπτουσι» (Ματθαίος 6. 19). 

Να ζηλεύεις και να μιμείσαι τον εργάτη της αρετής, τον άνθρωπο του Θεού τον χαριτωμένο από το Άγιο Πνεύμα, τον πιο ένδοξο από τους ένδοξους και τον πιο πλούσιο από τους πλουσίους, που από ταμιεύει «θησαυρούς εν ουρανώ, όπου ούτε στις ούτε βρώσις αφανίζει, και όπου κλέφτες ου διωρίσουν ουδέ κλέπτουσιν» (Ματθαίος 6. 20).

Μη ζηλεύεις αυτόν που επαινούν και κολακεύουν οι άνθρωποι. Οι ανθρώπινοι έπαινοι είναι ασταθείς και ευμετάβλητοι. Συχνά μάλιστα είναι ιδιοτελείς και υστερόβουλοι. Σήμερα τα λόγια τους «γλυκύτερα υπέρ μέλι και κηρίον» (Ψαλμοί 18. 11). Αύριο το στόμα τους «αράς και πικρίας γέμει» (Ρωμαίους 3. 14). Ζήλεψε λοιπόν το μεγαλείο του αφανούς και άδοξου κατά κόσμον ανθρώπου της αρετής, «ου ο έπαινος ουκ εξ ανθρώπων, αλλ’ εκ του Θεού» (Ρωμαίους 2. 29).