Ξεπουλῶντας τὴ δόξα τῶν προγόνων μας

ΞΕΠΟΥΛΩΝΤΑΣ ΤΗ ΔΟΞΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Τις τελευταίες ημέρες υπογράφηκε Μνημόνιο Κατανόησης μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας για την επιστροφή 48 εκκλησιαστικών κειμηλίων στην Ελλάδα, ενώ παράλληλα η χώρα μας παραδίδει στη Βουλγαρία τα λείψανα που έχουν αποδοθεί στον τσάρο Σαμουήλ. Ασφαλώς, κάθε ελληνικό κειμήλιο που επιστρέφει στον τόπο του είναι καλοδεχούμενο. Αλλά, κυρία Μενδώνη, επιτρέψτε μου να μην πανηγυρίσω ακόμη.

Γιατί πριν μιλήσουμε για 48 κειμήλια που επιστρέφουν, ας μιλήσουμε για εκείνα που δεν έχουν επιστρέψει. Μόνο από την Ιερά Μονή Παναγίας Εικοσιφοινίσσης στο Παγγαίο, το 1917, οι βουλγαρικές κατοχικές αρχές αφαίρεσαν περίπου 1.300 τόμους από τη βιβλιοθήκη της, ανάμεσά τους περίπου 430 χειρόγραφα, ενώ αφαιρέθηκαν επίσης περίπου 470 πολύτιμα θρησκευτικά αντικείμενα. Χειρόγραφα αιώνων, χρυσοποίκιλτα Ευαγγέλια, χρυσοκέντητα άμφια, ιερά σκεύη κ.ο.κ Κειμήλια που δεν ήταν απλώς αντικείμενα, αλλά κομμάτια της ζωντανής μνήμης της Μακεδονίας και της ορθόδοξης παράδοσης του Ελληνικού έθνους.

Βέβαια η Εικοσιφοίνισσα δεν ήταν η εξαίρεση.

Οὔρσουλα φὸν ντὲρ Λάϊεν, «Καλωσορίζουμε τὴ Βόρεια Μακεδονία μὲ τὴν ταυτότητα καὶ τὴ γλῶσσα της. Πιστεύουμε ὅτι ὁ μακεδονικὸς πολιτισμὸς καὶ ἡ μακεδονικὴ γλῶσσα μποροῦν μόνο πλουσιότερη νὰ κάνουν τὴν Ἕνωσή μας».

«Καλωσορίζουμε τη Βόρεια Μακεδονία με την ταυτότητα και τη γλώσσα της. Πιστεύουμε ότι ο μακεδονικός πολιτισμός και η μακεδονική γλώσσα μπορούν μόνο πλουσιότερη να κάνουν την Ένωσή μας».

~Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, Σκόπια, 2 Οκτωβρίου 2026.~

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Αυτά δεν τα είπε κάποιος Σκοπιανός εθνικιστής αλλά η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Πιστεύω ότι όταν τέτοιες λέξεις βγαίνουν από τα χείλη της κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ίσως ήρθε η ώρα να ξαναδιαβάσουμε με καθαρό μυαλό εκείνη τη συμφωνία που κάποτε μας παρουσιάστηκε περίπου ως το τέλος της ιστορίας.

Τελικά οι Πρέσπες δεν ήταν τόσο αθώες όσο κάποιοι ισχυρίζονταν διαρρηγνύοντας τα ιμάτια τους. Μας μιλούσαν για έναν απλό γεωγραφικό προσδιορισμό. Για το περίφημο «Βόρεια», που δήθεν θα έλυνε τα πάντα.

Μόνο που το «Μακεδονία» δεν εξαφανίστηκε.

Η Συμφωνία διατήρησε ρητά τον όρο «μακεδονική γλώσσα», τον χαρακτήρισε νοτιοσλαβική και ταυτόχρονα αναγνώρισε ότι οι όροι «Μακεδονία» και «Μακεδονικός» χρησιμοποιούνται από τις δύο πλευρές μέσα σε διαφορετικά ιστορικά και πολιτισμικά πλαίσια. Όμως εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη πολιτική ειρωνεία.

Το «Βόρεια» μπήκε στο όνομα του κράτους, αλλά το «Μακεδονικό» παρέμεινε ζωντανό ως όρος γλώσσας, ταυτότητας και πολιτισμού.

Ναι, η ίδια η Συμφωνία ξεκαθαρίζει ότι η συγκεκριμένη γλώσσα είναι νοτιοσλαβική και ότι δεν συνδέεται με την αρχαία ελληνική ιστορία και κληρονομιά της ελληνικής Μακεδονίας. Και αυτό πρέπει να το λέμε ολόκληρο, όχι επιλεκτικά.

Όμως σήμερα έχουμε μπροστά μας το αποτέλεσμα της πολιτικής πραγματικότητας..

Ἅγιος Ἰωάννης Τουρκολέκας ὁ ἐνδεκάχρονος Παιδομάρτυρας -16 Ὀκτωβρίου 1816...

16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1816…

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΟΥΡΚΟΛΕΚΑΣ — Ο ΕΝΔΕΚΑΧΡΟΝΟΣ ΠΑΙΔΟΜΑΡΤΥΡΑΣ, ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΝΙΚΗΤΑΡΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΥ!

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

«Θα πάω κι εγώ εκεί που πάει ο πατέρας μου!»

Μια φράση που βγήκε από τα χείλη ενός παιδιού μόλις έντεκα ετών και έμελλε να μείνει χαραγμένη στη μνήμη της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού!

Σήμερα, 16 Οκτωβρίου, τιμούμε τη μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος και Παιδομάρτυρος Ιωάννη Τουρκολέκα, του μικρού ήρωα της πίστεως, αδελφού ενός από τους ενδοξότερους αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, του Νικηταρά του Τουρκοφάγου.

Ο Άγιος Ιωάννης γεννήθηκε το 1805 στο χωριό Τουρκολέκα της Αρκαδίας. Πατέρας του ήταν ο Σταματέλος Σταματελόπουλος – Τουρκολέκας, αγωνιστής της περιοχής του Λεονταρίου, και μητέρα του η Σοφία, συγγενής της οικογένειας του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. Μεγάλωσε σε μια οικογένεια που ανέδειξε άνδρες με πίστη, γενναιότητα και αγάπη για την πατρίδα.

Το 1816, ενώ ο Ιωάννης ήταν μόλις έντεκα ετών, ταξίδευε μαζί με τον πατέρα του και τον Αναγνώστη, γιο του αγωνιστή Ζαχαριά, με προορισμό τα Κύθηρα. Η θαλασσοταραχή τούς ανάγκασε να παραμείνουν στη Νεάπολη Λακωνίας, όπου συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στη Μονεμβασιά.Εκεί τους περίμενε ο θάνατος.

Ὁ Χαρίλαος Φλωράκης ὡς πέμπτη φάλαγγα τῶν Σοβιετικῶν καί ἡ συγκρουσιακή πολιτική τοῦ ΚΚΕ πού ὁδήγησε στόν ἐμφύλιο.

Ο Χαρίλαος Φλωράκης φοιτητής στην στρατιωτική ακαδημία της Μόσχας, πριν σταλεί κρυφά στην Ελλάδα να δρα ως πέμπτη φάλαγγα. Αυτά μετά τη «δράση» του το 1943-44 στη Στερεά Ελλάδα και την Αθήνα στα Δεκεμβριανά και την άμεση εμπλοκή του το 1946-49 ως Καπετάν Γιώτης σε εκατοντάδες δολοφονίες αμάχων και αιχμαλώτων στρατιωτών του Ελληνικού Στρατού!

«Όταν η Μόσχα φρόντιζε για την Ελλάδα.»

Έτσι θα μπορούσαν να πουν κάποιοι,όχι ως ουδέτερη διαπίστωση, αλλά ως κατηγορία και ερμηνεία μιας εποχής όπου οι μεγάλες δυνάμεις δεν έμεναν απλοί θεατές, αλλά επηρέαζαν βαθιά τις τύχες μικρότερων χωρών.Μέσα σε αυτή τη σκιά, προβάλλει η μορφή του Χαρίλαου Φλωράκη. Για τους αντιπάλους του, ήταν ένας άνθρωπος που υπηρέτησε μια ιδεολογία με διεθνή κέντρα για τους υποστηρικτές του, ένας αντάρτης που έδωσε τη ζωή του σε έναν αγώνα που θεωρούσε δίκαιο. Η αλήθεια της ιστορίας δεν γράφεται με μία φωνή γράφεται μέσα από τη σύγκρουση αυτών των αφηγήσεων.

«Μάθετε στὰ παιδιά σας νὰ προσεύχονται, καὶ μετὰ νὰ ὁμιλοῦν ξένες γλῶσσες καὶ νὰ παίζουν πιάνο...»

«Μάθετε στα παιδιά σας να προσεύχονται, και μετά να ομιλούν ξένες γλώσσες και να παίζουν πιάνο...»~ Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς~

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά μας, μεγαλώνουν μαζί τους και οι αγωνίες μας. Ειδικότερα σήμερα, αυτή η αγωνία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, βλέποντας τις απανωτές ειδήσεις για αυτοκτονίες εφήβων, αλλά και παιδιά να παλεύουν με εθισμούς, εξαρτήσεις, bullying, μοναξιά και μια τεράστια ψυχολογική πίεση. Τότε καταλαβαίνεις πως η ανατροφή ενός παιδιού δεν μπορεί να περιορίζεται στους βαθμούς, στις ξένες γλώσσες, στα πτυχία, στις δραστηριότητες και στις επιτυχίες.

Στη σημερινή εποχή βλέπουμε πολλές φορές γονείς να γεμίζουν το πρόγραμμα των παιδιών τους από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ξένες γλώσσες, φροντιστήρια, αθλητισμός, πολεμικές τέχνες, μουσική, χορός και μύριες τόσες άλλες δραστηριότητες και φυσικά τίποτα από όλα αυτά δεν είναι κακό. Όλα μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά μας γνώσεις, εμπειρίες, πειθαρχία και εφόδια.

Τὸ ἀνηλεὲς μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Ἐφραὶμ τῆς Νέας Μάκρης καὶ ὁ μῦθος τῆς "εἰρηνικῆς συνύπαρξης" μὲ τοὺς Ὀθωμανούς

~Το ανηλεές μαρτύριο του Αγίου Εφραίμ της Νέας Μάκρης και ο μύθος της "ειρηνικής συνύπαρξης" με τους Οθωμανούς~

«Μαρτυρική ζωή, μαρτυρικό τέλος, αλλά και αιώνια ζωή…»

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Σαν σήμερα 14 Σεπτεμβρίου, ανήμερα των γενεθλίων του και της μεγάλης δεσποτικής εορτής της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, συνελήφθη από τους αιμοσταγείς Οθωμανούς ο Άγιος Εφραίμ της Νέας Μάκρης, κατά κόσμον Κωνσταντίνος Μόρφης από τα Τρίκαλα. Η σύλληψή του σηματοδότησε την αρχή ενός ανηλεούς μαρτυρίου , ενός από τα χιλιάδες που υπέστησαν Έλληνες για την πίστη τους και την αγάπη τους για το έθνος τους κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας.

Μόλις στα 14 του, για να γλιτώσει από το παιδομάζωμα το φρικτό μέτρο των Τούρκων για τη δημιουργία των Γενίτσαρων εγκατέλειψε το πατρικό του σπίτι. Η μητέρα του τον οδήγησε σε περιοχές που δεν είχαν ακόμη υποδουλωθεί, προτρέποντάς τον να εισαχθεί σε μοναστήρι και να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή που επιθυμούσε.

Η σύλληψή του το 1425 σήμανε την έναρξη του μαρτυρίου του. Οκτώμιση μήνες υπέστη φρικτά βασανιστήρια ξυλοκοπήθηκε ανελέητα, τα χέρια και τα πόδια του δέθηκαν με βαριά δεσμά, και τελικά κρεμάστηκε ανάποδα πάνω σε μια μουριά , καρφωμένος στον κορμό, μέχρι που παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο στις 5 Μαΐου 1426, σε ηλικία μόλις 42 ετών.

Ὑπάρχει ἕνα ἀφελὲς ἐπιχείρημα ποὺ ἀκούω δυστυχῶς ὅλο καὶ πιὸ συχνὰ ἀπὸ ὑποτίθεται ἀνθρώπους "διαβασμένους καὶ μορφωμένους" ποὺ δὲν πιστεύουν στὸν Θεό..

Υπάρχει ένα αφελές επιχείρημα που ακούω δυστυχώς όλο και πιο συχνά από υποτίθεται ανθρώπους "διαβασμένους και μορφωμένους" που δεν πιστεύουν στον Θεό..

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

ΑΦΟΥ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΥΠΟΑΝΑΠΤΥΚΤΕΣ ΧΩΡΕΣ, ΑΡΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ

Υπάρχει ένα αφελές επιχείρημα που ακούω δυστυχώς όλο και πιο συχνά από υποτίθεται ανθρώπους "διαβασμένους και μορφωμένους" που δεν πιστεύουν στον Θεό και ομολογώ ότι πάντοτε με προβληματίζει όχι βέβαια για το βάθος του, αλλά για την ευκολία με την οποία παρουσιάζεται ως ακαταμάχητη απόδειξη,

«Αν υπάρχει Θεός, γιατί πεθαίνουν παιδιά στην Αφρική; Γιατί υπάρχει πείνα, πόνος, αρρώστια και αδικία; Γιατί δεν επεμβαίνει;»

Και κάπου εκεί, σύμφωνα με τη δική τους λογική του παραλόγου μπαίνει τελεία.. Άρα Θεός δεν υπάρχει.

Ας δεχθούμε όμως καλοπροαίρετα πάντα, για χάρη της συζήτησης, ότι ο Θεός επενέβαινε κάθε φορά που ένας άνθρωπος υπέφερε. Κάθε φορά που κάποιος αρρώσταινε, πεινούσε, αδικούνταν, κινδύνευε ή έκανε μια καταστροφική επιλογή, ο Θεός θα παρενέβαινε και θα διόρθωνε αμέσως την κατάσταση. Τότε όμως τι θα απέμενε από την ανθρώπινη ελευθερία;

Αν ο Θεός διόρθωνε υποχρεωτικά κάθε συνέπεια των πράξεών μας, δεν θα ήταν πλέον Θεός που καλεί τον άνθρωπο σε ελεύθερη σχέση μαζί του αλλά ένας κοσμικός Δεσπότης, ένας παντοδύναμος Τύραννος και Δυνάστης που θα ρύθμιζε κάθε λεπτομέρεια της ζωής μας, προκειμένου να μην υποφέρουμε ποτέ.

Τότε είμαι σίγουρος ότι οι ίδιοι ακριβώς που έχουν αυτή την αντίληψη θα είχαν την αντίστροφη απαίτηση,

«Γιατί ο Θεός δεν μας αφήνει ελεύθερους;»

π. Γεώργιος Μεταλληνός: ''Ζοῦμε στὴν ἐποχὴ ποὺ οἱ Θεολογικὲς σχολὲς βγάζουν ἄθεους, οἱ Φιλοσοφικὲς σχολὲς ἀγράμματους καὶ οἱ Νομικὲς σχολὲς ἄδικους..."

''Ζούμε στην εποχή που οι Θεολογικές σχολές βγάζουν άθεους, οι Φιλοσοφικές σχολές αγράμματους και οι Νομικές σχολές άδικους..." ~ π. Γεώργιος Μεταλληνός † 19.12.2019

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Η παραπάνω φράση του μακαριστού π. Γεωργίου Μεταλληνού αποτελεί μια βαθιά κριτική της σύγχρονης παιδείας και, ευρύτερα, του πολιτισμού μας. Δεν αφορά απλώς την εκπαίδευση, αλλά την απομάκρυνση της γνώσης από το ήθος, της θεωρίας από το βίο και της επιστήμης από τη σοφία. Η παρατήρηση αποκτά μεγαλύτερη σημασία αν αναλογιστούμε πόσο έχουμε απομακρυνθεί από το Βυζαντινό μας παρελθόν, μια παράδοση όπου η παιδεία και η πίστη ήταν αλληλένδετες και μορφοποιούσαν τον άνθρωπο ολοκληρωμένα.

Η Ορθόδοξη θεολογία δεν είναι απλή επιστήμη είναι βίωμα σχέσης με τον Θεό. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος υπενθυμίζει ότι ο αληθινός θεολόγος είναι αυτός που «κεκαθαρμένος τω σώματι και ψυχή» γνωρίζει τον Θεό.

Σήμερα, πολλοί από τους υποτιθέμενους κορυφαίους θεολόγους που διδάσκουν τα παιδιά μας και έχουν σημαντικές θέσεις επιρροής της δημόσιας σφαίρας έχουν επηρεαστεί αρνητικά από τις σπουδές τους στο εξωτερικό, όπου η θεολογία διδάσκεται με βάση δυτικά φιλοσοφικά και συστηματικά πρότυπα, αποκομμένα από την Ορθόδοξη Παράδοση. Η θεολογία σιγά σιγά μετατρέπεται σε θεωρητική επιστήμη, αποξενωμένη από την εκκλησιαστική ζωή και τον πνευματικό βίο. Το αποτέλεσμα είναι η γνώση που δεν γεννά πίστη, η θεωρία που δεν μεταμορφώνει, η σοφία που χάνει την ψυχή της.

«Πῶς γίνεται νὰ εἶσαι Φυσικός/Χημικός/Βιολόγος καὶ νὰ πιστεύεις στὸν Θεό;;;»

«Πώς γίνεται να είσαι Φυσικός/Χημικός/Βιολόγος και να πιστεύεις στον Θεό;;;»

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

«Η θρησκευτική εμπειρία του κόσμου είναι η αιτία των πιο επίμονων και ευγενών επιστημονικών ερευνών». ~Αλβέρτος Αϊνστάιν~

Διάβασα σε μια σελίδα που υποτίθεται ότι είναι επιστημονική και απευθύνεται δίνοντας τροφή για σκέψη σε «σκεπτόμενους ανθρώπους» το παραπάνω ερώτημα, συνοδευόμενο από ένα κείμενο που θα ήταν πραγματικά αστείο, αν δεν αποτύπωνε μια τόσο θεμελιώδη σύγχυση.

Η λογική του είναι περίπου αυτή,

«Αν σπούδασες Φυσική, Χημεία ή Βιολογία και εξακολουθείς να πιστεύεις στον Θεό, τότε δεν έμαθες πραγματικά. Αν συνεχίζεις να πιστεύεις σε “μεταφυσικές μπούρδες”, μάλλον δεν θα έπρεπε να σου δίνουν πτυχίο!»

Ας κάνουμε λοιπόν ένα μικρό μάθημα ιστορίας της Επιστήμης.Γιατί η πραγματική επιστήμη δεν συνεπάγεται αθεΐα αλλά ακριβώς το αντίθετο.

Μάλιστα, μερικοί από τους μεγαλύτερους επιστήμονες της ιστορίας πίστευαν όχι απλώς γενικά σε «κάτι ανώτερο», αλλά στον Θεό και στη δημιουργία του κόσμου από τον Θεό.

«Ὅσοι ἐπιμένουν ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι μιὰ παθητική, δειλὴ καὶ "πασιφιστικὴ" θρησκεία, ἂς διαβάσουν πρῶτα τὴν ἱστορία τοῦ Ἁγίου Ἀρτεμίου.»

«Όσοι επιμένουν ότι ο Χριστιανισμός είναι μια παθητική, δειλή και "πασιφιστική" θρησκεία, ας διαβάσουν πρώτα την ιστορία του Αγίου Αρτεμίου.»

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Αρτέμιος, ο ένδοξος Πατρίκιος και Δούκας της Αιγύπτου, αποτελεί μία από τις λαμπρότερες μορφές της Εκκλησίας μας. Ένας άνθρωπος που από τα ύπατα αξιώματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ανέβηκε στο υψηλότερο αξίωμα που μπορεί να λάβει ο άνθρωπος το στεφάνι του Μάρτυρος του Χριστού.

Η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας στις 20 Οκτωβρίου κατ΄ έτος και έχει οριστεί ως προστάτης Άγιος της Ελληνικής Αστυνομίας,καθώς και πολιούχος της Μυκόνου.

Δεν ήταν ένας ασκητής της ερήμου ούτε ένας άνθρωπος που έζησε μακριά από τον κόσμο. Ήταν στρατηγός. Διοικητής. Άνθρωπος της ευθύνης, της πειθαρχίας και της δράσης. Η παράδοση τον συνδέει στενά με την Πάτρα, όπου επέβλεψε την κατασκευή υδραγωγείου, ενώ στρατοπεδευμένος στην περιοχή της σημερινής Μονής Γηροκομείου φρόντιζε τους φτωχούς, τους αδύναμους και ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους. Γιατί ο αληθινός άρχοντας δεν εξουσιάζει αλλά διακονεί.

Ἀπὸ τὴν «Ἁγία Ἑλληνικὴ Οἰκογένεια»... στὸ «Δὲν ὑπάρχει ἑλληνικὴ οἰκογένεια». Ἡ πορεία μιᾶς κοινωνίας ποὺ κινδυνεύει νὰ ξεχάσει ποιά εἶναι.

Από την «Αγία Ελληνική Οικογένεια»... στο «Δεν υπάρχει ελληνική οικογένεια». Η πορεία μιας κοινωνίας που κινδυνεύει να ξεχάσει ποια είναι.

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

«Δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος. Πρέπει να μιλήσουμε για το inclusion και τη διαφορετικότητα.»

Αυτή ήταν η πρόσφατη δήλωση της Υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας.

Ομολογώ πως, όταν την άκουσα, δεν με ξένισε μόνο το περιεχόμενό της. Με προβλημάτισε ακόμη περισσότερο ο συμβολισμός της. Γιατί δεν ειπώθηκε από έναν πανεπιστημιακό ή έναν σχολιαστή της επικαιρότητας. Ειπώθηκε από την πολιτική προϊσταμένη του ίδιου του Υπουργείου που φέρει στον τίτλο του τη λέξη «Οικογένεια».

Και τότε αναρωτήθηκα:

Πώς φτάσαμε από την Αγία Ελληνική Οικογένεια, τη μικρή Εκκλησία του σπιτιού, το θεμέλιο της ελληνικής κοινωνίας επί αιώνες, στο σημείο να ακούγεται από επίσημα χείλη ότι «δεν υπάρχει ελληνική οικογένεια του μέλλοντος»;

Κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι η πραγματική τραγωδία της εποχής μας.

Δεν πρόκειται απλώς για μια πολιτική διαφωνία.

Πρόκειται για μια βαθύτερη πολιτισμική και πνευματική μετατόπιση.

Ἀπὸ τὸ «κατ' εἰκόνα» στόν... ἀριθμό;

Από το «κατ' εικόνα» στον… αριθμό;

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

~Η ελευθερία δεν χάνεται μεμιάς, χάνεται με μικρές παραχωρήσεις.~

«Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή.»— Ρήγας Φεραίος

Ο παραπάνω συγκλονιστικός λόγος του Ρήγα Φεραίου δεν είναι απλώς ένας εθνικός στίχος. Είναι μια διαχρονική ομολογία πίστεως στην ελευθερία. Είναι η κραυγή κάθε ανθρώπου που αρνείται να ανταλλάξει την αξιοπρέπειά του με την ασφάλεια, τη συνείδησή του με την ευκολία και την ψυχή του με την άνεση.Η ελευθερία δεν είναι πολιτικό σύνθημα. Είναι θεϊκό δώρο.

Ο Θεός, όταν δημιούργησε τον άνθρωπο, δεν δημιούργησε έναν δούλο ούτε μια βιολογική μηχανή που υπακούει σε εντολές. Τον δημιούργησε «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν», προικισμένο με λογική, αυτεξούσιο και ελεύθερη βούληση. Ούτε ο ίδιος ο Δημιουργός δεν παραβιάζει την ελευθερία του ανθρώπου. Στέκεται έξω από την πόρτα της καρδιάς και κρούει,δεν την σπάζει ποτέ.Αν λοιπόν ο ίδιος ο Θεός σέβεται τόσο βαθιά την ανθρώπινη ελευθερία, με ποιο δικαίωμα μπορεί οποιαδήποτε επίγεια εξουσία να θεωρεί ότι δικαιούται ολοένα μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στον άνθρωπο;

«Κρυφὸ Σχολειό - Ἀπὸ τοὺς βάρβαρους Ὀθωμανοὺς μέχρι τοὺς ἀνίερους σύγχρονους ψευδοϊστορικούς, τὸ φῶς τῆς γνώσης ἐπιβιώνει»

«Κρυφό Σχολειό - Από τους βάρβαρους Οθωμανούς μέχρι τους ανίερους σύγχρονους ψευδοϊστορικούς, το φως της γνώσης επιβιώνει»

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Να ισχυρίζεται κανείς κατηγορηματικά ότι το Κρυφό Σχολειό «δεν υπήρξε ποτέ» δεν είναι απλώς λάθος,είναι εντελώς ανιστόρητο,είναι μια ολομέτωπη επίθεση στην ιστορία μας και στις ρίζες μας. Είναι μια αναίσχυντη προσπάθεια να σβηστεί η μνήμη ενός λαού που κράτησε ζωντανή τη φλόγα της γνώσης, της γλώσσας και της πίστης του .

Οι λόγοι αυτής της στάσης είναι πολλοί και διάφοροι. Πρώτον, υπάρχει ο αντι-ρομαντικός ορθολογισμός των νεότερων ιστορικών ρευμάτων, που θεωρεί ύποπτο οτιδήποτε εμπεριέχει συγκίνηση, πίστη ή εθνικό πάθος. Δεύτερον, λειτουργεί ένας ιδεολογικός μηδενισμός, που επιχειρεί να αποδομήσει τις συλλογικές μνήμες στο όνομα μιας ψυχρής «αντικειμενικότητας», παραβλέποντας πως η ιστορία δεν είναι μόνο γεγονότα, αλλά και βίωμα. Τρίτον, υπάρχει μια πολιτισμική μόδα απομυθοποίησης όσο πιο ριζοσπαστικά αμφισβητεί κανείς τα σύμβολα του παρελθόντος, τόσο πιο «προοδευτικός» μοιάζει. Έτσι, η ιστορική αλήθεια υποχωρεί μπροστά στην πρόθεση εντυπωσιασμού.

Ωστόσο οι ιστορικές πηγές και οι μαρτυρίες είναι αδιαψευστες,από τον 15ο αιώνα ήδη οι πηγές μιλούν για περιορισμούς στην ελληνική παιδεία. Ο πρώτος Πατριάρχης μετά την Άλωση, Γεννάδιος Σχολάριος, το 1460 σημειώνει: «πού τα παιδευτήρια της σοφίας;

Τελικὰ κάνουν τὰ ράσα τὸν παπᾶ;

Τελικά κάνουν τα ράσα τον παπά;

Γράφει ο Στυλ. Καβάζης 

«Όποτε τυχαίνει να συναπαντήσω κανέναν παπά, και προ πάντων αν τύχη να είναι ευμορφάνθρωπος, στέκουμαι και τον θαυμάζω για την μεγαλοπρέπεια του, για το επιβάλλον και μαζί για την σεμνότητα που έχει η όψη του, και για την εμπιστοσύνη που έχει το παρουσιαστικό και η αμφίεσή του. Ιερό πρόσωπο! Αλλά και τι γραφικότητα έχει όλο το παράστημά του.

Είμαι ζωγράφος, το μάτι μου είναι ακονισμένο στο τι είναι γενικά το έμορφο κι' όχι μοναχά δεν βρίσκω κανένα ψεγάδι απάνω του, αλλά και τον θαυμάζω. Και να συλλογίζεσαι πως υπάρχουν κάποιοι Έλληνες, και θεολόγοι μάλιστα, που ξυνίζουνε τα μούτρα τους, που τον βρίσκουνε ''αντιαισθητικόν''! Αντιαισθητικόν βρίσκουνε τον Όμηρο, τον μάντη Τειρεσία, τον Μέντορα, τον Αχιλλέα με τα μαύρα στριφτά γένια, τον Θεμιστοκλή, τον άγιο Βασίλειο, τον άγιο Λουκιανό που τον είδε και τάχασε ο σκληρός Διοκλητιανός, τον άγιο Νικόλαο, τον Κωνσταντίνο τον Παλαιολόγο, τον Θανάση Διάκο, τον Παπαφλέσσα, τον Ησαΐα Σαλώνων, τέλος βρίσκουνε άσχημο τον πνευματικό λέοντα με την φυσική χαίτη του, και έχουνε για όμορφον εκείνον τον μαδημένον, που είναι σαν το κριάρι που το κουρέψανε και γίνηκε αγνώριστο, με τα στραβά ποδάρια του, με το λαιμό της γαλοπούλας και με το κωμικό μούσι! Μη χειρότερα! Πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος από ξιπασιά για να φανή ευρωπαϊσμένος! Εμείς που κάτι λογάμε από τέχνη, νοιώθουμε αυτά τα αισθήματα, κ' οι απελέκητοι και κακόγουστοι ''αχαλούν για την άκομψον και βάρβαρον εμφάνισιν των κληρικών''! Ποιοί; εκείνοι που το μάτι τους θέλει να βλέπει τριμμένα κι' ανέκφραστα σχήματα.»