Θυμᾶμαι......

Θυμᾶμαι τὸν θάνατο τοῦ Γερο-Ἡσυχίου τοῦ Κωνσταμονίτη πρὶν χρόνια. Πῆγε ν' ἀνάψει τὸ καντηλάκι, ἔγειρε κι ἔτσι ἥσυχα ἔφυγε. Χρόνια πορτάρης, μὲ μετρημένα λόγια. Ὁ Μελέτιος ὁ Σιμωνοπετρίτης χαμογελώντας ἀπεκοιμήθη. Ὁ Γερο-Γιάννης τῆς Καλύβης μου, μόλις κοινώνησε

Καὶ θυμᾶμαι κι ἐγὼ τὸν θάνατο ἀγρυπνώντας μὲ τὴν ἀρρώστια μου.

Ἀκούγεται ἡ σόμπα, ἕνα ποντίκι στὴ σκεπή, τὰ βήματα τοῦ παπα-Σίμωνα, σὰν κάτι νὰ 'χασε μέσα στὴ νύχτα, κάπου νὰ σκουντουφλᾷ, κάτι νὰ ζητᾷ, ἢ κάτι ν' ἀνακατεύει ἀνάμεσα στὰ κουτιὰ καὶ τὰ φουντούκια καὶ τὶς εἰκόνες καὶ τὰ σκεπάσματά του.

Πέθανε ἡ ἀνηψιὰ τοῦ παπα-Σίμωνα, ἑφτὰ χρονῶ λέει. Δηλαδὴ πρέπει νὰ 'μαστε ἕτοιμοι κάθε στιγμή, λέει

Οἱ σωτήριες ἐπεμβάσεις τοῦ ὁσίου Γεωργίου Καρσλίδη

Οι σωτήριες επεμβάσεις του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)

Ένας νέος, το 1950 ήταν τριάντα ετών, έπαθε ένα πολύ δυνατό νευρικό κλονισμό και είχε απογοητευθεί. Επισκέφθηκε πολλούς και διάφορους ιατρούς, δίχως να γνωρίσει θεραπεία. Είχε και την κακή συνήθεια να βλασφημεί. Η αδελφή του τον παρακαλούσε να επισκεφθούν τον όσιο Γεώργιο, αλλά εκείνος δεν δεχόταν επ’ ουδενί. Ήταν πολύ αρνητικός. Παρά τα πολλά φάρμακα που είχε πάρει, δεν είδε καμία βελτίωση. Είχε χάσει πολύ βάρος και ήταν σε άθλια κατάσταση. Οι συγγενείς του τον έκλαιγαν ως άταφο νεκρό. Τότε σκέφθηκε ότι φεύγει από τη ζωή και, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, οδήγησε τα βήματά του στον όσιο Γέροντα συνοδευόμενος από τη μητέρα του.

Ο όσιος τους περίμενε στη θύρα του φράχτη του μοναστηριού και είπε με νόημα στη μητέρα: «Έλα, λοιπόν, όπου και να τον πας, αυτός δεν γίνεται καλά, αυτόν θα τον κάνει καλά το μοναστήρι». Γυρνώντας προς τον νέο τον αγκάλιασε και τον ρώτησε: «Παιδί μου, εσύ δεν ξέρεις να μιλάς και βγάζεις φωτιά από το στόμα σου;» Έμεινε άφωνος και μόνο τον κοίταζε, κατανοώντας ότι αυτά τα έλεγε, επειδή βλασφημούσε τα θεία.

Κάθισαν δίπλα-δίπλα και ο όσιος επί αρκετή ώρα τον συμβούλεψε πολλά και ωραία. Στο τέλος τον διαβεβαίωσε: «Εγώ θα σου πω τι θα κάνεις και θα γίνεις καλά… Ό,τι κακό έχεις θα φύγει από πάνω σου, αλλά να θυμάσαι πως πρέπει να αλλάξεις ζωή, γιατί αν εξακολουθήσεις την ίδια ζωή, η δεύτερη φορά θα είναι πολύ χειρότερη από την πρώτη».

Ἠταν ἕνα γεροντάκι ποὺ μόλις ἄκουγε τ’ ὄνομα τῆς Παναγίας ἔκλαιγε σὰν μικρὸ παιδί.

ΠΑΝΑΓΙΑ ΑΘΩΝΙΤΙΣΣΑ

Ἦταν ἕνα γεροντάκι ποὺ μόλις ἄκουγε τ’ ὄνομα τῆς Παναγίας ἔκλαιγε σὰν μικρὸ παιδί. Ἦταν ἕνας Καυσοκαλυβίτης ποὺ ὅποτε γύριζε πλευρὸ τὴ νύχτα ἔψελνε τό «Ἀξιὸν ἐστι». Ἦταν ἕνας Γρηγοριάτης ἡγούμενος ποῦ ’χὲ «φάει» τὴν εἰκόνα Της ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ἀσπασμούς. Ἦταν ἕνας Νεοσκητιώτης ποὺ παρακαλοῦσε ὅποιον ἔβλεπε νὰ μιλήσει, νὰ γράψει, νὰ ἐκδώσει ὅ,τι ὑπῆρχε γιὰ τὴν Παναγία. Ἦταν ἕνας μακαρίτης Ἰβηρίτης ποὺ ἔπασχε ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὴν Πορταΐτισσα. Ἕνας Φιλοθεΐτης ἔλεγε: «Ἔχομεν βεβαίας τὰς ἐλπίδας εἰς τὴν Γλυκοφιλοῦσσαν» Παναγία· ἡ μάνα τῶν Ἁγιορειτῶν. 

Ἡ Παναγία. Πάνω ἀπ’ ὅλες τὶς ἀγίες. Μητέρα τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων. Ἡ καλύτερη παραμυθία. Ἡ πιὸ σίγουρη πρέσβειρα τῶν πιστῶν. Ἡ πιὸ ταπεινή, ἡ πιὸ καλή, ἡ πιὸ σεμνή, ἡ πιὸ ὑπάκουη, ἡ πιὸ ὑπομονετική, ἡ σιωπηλή, ἡ γενναία, ἡ πρώτη, ἡ βασίλισσα, ἡ Κυρία, ἡ Ἔφορος, ἡ Οἰκονόμισσα, ἡ φωτοφόρος νεφέλη καὶ μανναδόχος στάμνα. 

Χαρὰ νὰ τὴν ἀντικρύσεις. Εὐχαρίστηση νὰ τὴν ἐπικαλεῖσαι. Εὐλογία νὰ σ’ ἐπισκέπτεται. Ἐλπίδα βέβαιη νὰ τὴν παρακαλᾶς. Βοήθεια μεγάλη ἡ σκέπη της. Ποῦ νὰ βρεῖς τὰ ὡραῖα λόγια νὰ τὴν ἐγκωμιάσεις; Πόσο φτωχὴ εἶναι ἡ γλῶσσα γιὰ τὰ μεγάλα ὀνόματα; Πόσο ἔχει φθαρεῖ ἡ γλῶσσα ἀπὸ τὴν κατάχρηση. Ἔτσι σιωπᾶς καὶ τὰ λὲς ὅλα. Ὅπως σιωπηλὴ ἀκολουθοῦσε παντοῦ τὸν ἀγαπητὸ Υἱό Της. Μέχρι σταυροῦ. 

Ἀθωνίτισσα Θεοτόκε, τὸ ἀκοίμητο κανδήλι, τὸ ἁγνὸ κερί, οἱ Χαιρετισμοί, ἡ Παράκληση, τὸ Θεοτοκάριο, τὰ Θεοτοκία δὲν σοῦ ἀρκοῦν. Μήτε γονυκλισίες καὶ τάματα καὶ προσφορὲς καὶ κομποσχοίνια. Τὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς ζητᾶς γιὰ νά ’λθεὶ ὁ Υἱὸς Σοῦ καὶ νὰ φέρει θεοτόκες καὶ θεοφόρες ὧρες ἁγίας θεοψίας καὶ φωτοχυσίας... 

Ὁ Ὅσιος Γεώργιος Καρσλίδης γνώριζε τά ἄδηλα καί τά μέλλοντα

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Την περίοδο της βουλγαρικής κατοχής ζούσε στη Ξάνθη μία μοναχή, ονόματι Ευγενία, που θέλησε να πάει στο μοναστήρι μ’ ένα κάρο.

Πριν φθάσει, ο όσιος Γεώργιος γνώριζε τον ερχομό της και είπε σε μία γυναίκα που τον διακονούσε: «Μάνα, μάνα, μάνα, έρχεται η μάνα». Μόλις την είδε, της είπε: «Μάνα, εγώ εδώ θα σε θάψω». Πράγματι, μετά από λίγο καιρό κοιμήθηκε και την έθαψε στο μοναστήρι του.

*****

Κάτοικος της Σίψας ανάφερε πως ο πατέρας του, που ήταν αξιωματικός κατά την περίοδο της κατοχής, πήγαινε στο μοναστήρι και ρωτούσε τον όσιο για την έκβαση του πολέμου. Εκείνος τον παρηγορούσε και τον καθησύχαζε: «Μη στενοχωριέσαι, αυτοί θα ‘ρθουν και θα φύγουν». Όπως πράγματι έγινε.

*****

Μερικοί προσκυνητές του πήγαιναν δώρο ένα κατσίκι. Είχε μαζέψει λίγα και τα είχε δώσει σ’ ένα νέο του χωριού, να τα βόσκει μαζί με τα δικά του.

Ὁ πρᾶος καί ταπεινός ὅσιος Γεώργιος Καρσλίδης († Μοναχός Μωΰσῆς Ἁγιορείτης)

  Τιμάμε σήμερα, αδελφοί μου αγαπητοί, έναν άσημο ιερομόναχο, έναν φτωχό παπαδάκο, έναν ολιγογράμματο κληρικό, έναν φιλάσθενο άνθρωπο. Υπήρξε κρυμμένος, αφανής, άδοξος, άγνωστος στους πολλούς, ενίοτε παρεξηγημένος, κυνηγημένος, δίχως εξωτερικά φανταχτερά προσόντα, λογιότητα, ρητορεία, υψηλές γνωριμίες, παρεμβάσεις στην κοινωνική ζωή δυναμικές, μεγάλη συνοδεία και δημοσιότητα. Πού τον βρήκε ο Θεός; Τι ήταν αυτό που τον ανέδειξε; Αμέσως θα πούμε πως ήλκυσε τη χάρη του Θεού, η μεγάλη και παντοτεινή αγάπη του προς Αυτόν και τα πλάσματα του και η συνεχής και γνήσια ταπεινοφροσύνη του. “Επί τίνα επιβλέψω, ει μη επί τον πράον και ταπεινόν τη καρδία”. Εκεί αναπαύεται το πνεύμα του Θεού κι εκεί σκηνώνει η χάρη του.

Ο πιστός, φιλόθεος, φιλάγιος και φιλόσιος λαός κατακλύζει τις ημέρες αυτές την ευαγή μάνδρα της φιλάρετης αυτής αδελφότητος των μοναζουσών, του ιερού κοινοβίου της Αναλήψεως του Σωτήρος, που ίδρυσε προ εβδομήντα ετών ο όσιος πατήρ ημών Γεώργιος Καρσλίδης, που εκοιμήθη τον ύπνο του δικαίου προ πενήντα ετών. Γεννήθηκε ο τρισόλβιος στην Αργυρούπολη του αγιότεκνου και αγιοτρόφου Πόντου, του πολύτεκνου και καλλίτεκνου, το 1901. Πολύ μικρός ορφάνεψε και την ανατροφή του ανέλαβε η ευλαβεστάτη κι ευσεβεστάτη γιαγιά του. Μετά τον θάνατο της γιαγιάς του και της ενάρετης αδελφής του αναχώρησε με τον παππού του για το Ερζερούμ, τη Θεοδοσιούπολη του Πόντου.

Ο θάνατος και του παππού του και η κακομεταχείριση του αδελφού του τον πήγαν στα μέρη του Καυκάσου. Μόνος, φτωχός, πονεμένος και αναγκεμένος, συντροφεύεται κι ενισχύεται από αγίους σε όνειρα και οράματα. Έφθασε στην Τυφλίδα της Γεωργίας και οδηγήθηκε από τον εκεί επίσκοπο στην ιερά μονή της Ζωοδόχου Πηγής. Ενδύθηκε το τίμιο του μοναχού ένδυμα στην ηλικία μόλις των εννέα ετών. Το διατήρησε επί μισό αιώνα και το τίμησε στο έπακρον.

Οἱ Βούλγαροι μπῆκαν στήν αὐλή τῆς μονῆς μέ ματωμένα σπαθιά …

  Ο όσιος Γεώργιος (Καρσλίδης) της Δράμας (1901-1959).

Μια γυναίκα από την Καλλίφυτο Δράμας διηγήθηκε πως επί βουλγαρικής κατοχής έλεγε [ο όσιος Γεώργιος (Καρσλίδης) της Δράμας]:

– Τα βράδια να έρχεστε όποτε μπορείτε κοντά μου.

Οι γονείς έπαιρναν και τα παιδιά μαζί τους γιατί το ζητούσε ο άγιος Γέροντας. Έλεγε τότε:

– Θα ‘ρθει μια εποχή που η μάνα δεν θα γνωρίζει το παιδί και το παιδί τη μάνα…

– Πώς πάτερ θα γίνει αυτό;

 – Ναι, ναι, θα ξενιτευθεί ο κόσμος, τα παιδιά θα μεγαλώνουν με τις γιαγιάδες και δεν θα γνωρίζουν τους γονείς τους.

 Όπως και έγινε με τη μετανάστευση.

 – Θα ‘ρθεί καιρός που τα αδέλφια μεταξύ τους θα σκοτώνονται.

 Όπως έγινε ακριβώς στον εμφύλιο σπαραγμό.

 Επί βουλγαρικής κατοχής, ο τόπος διήλθε πολλά και φοβερά δεινά. Κάηκαν ολόκληρα χωριά, λεηλατήθηκαν σπίτια κι εκκλησίες, φονεύθηκαν άνθρωποι, τρομοκρατήθηκαν γυναικόπαιδα.

Ἡ ὡραιότερη, σεμνότερη, ταπεινότερη καί ἱερότερη γυναίκα τοῦ κόσμου.

 Μακαριστού Μοναχoύ Μωυσή Aγιορείτη

Η Παναγία, κατά τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, τον μεγαλύτερο δογματικό πατέρα της Εκκλησίας μας, “κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος”.
Δηλαδή εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί μετά την Αγία Τριάδα τιμάμε την Παναγία. Μεγάλη όντως τιμή.  Στο πρόσωπο της Παναγίας τιμάται το γυναικείο φύλο. Ο πιστός ελληνικός λαός τιμά ιδιαίτερα κι ευλαβείται πολύ την Παναγία.
Αυτό φαίνεται και στο ότι από τις 30.000 εκκλησίες, παρεκκλήσια κι εξωκλήσια όλης της Ελλάδος οι 6.000 είναι αφιερωμένες σε εορτές της Παναγίας και οι περισσότερες στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Μάλιστα από τα 1.000 μοναστήρια της Ελλάδος τα 300 τιμώνται σ’ εορτές της Παναγίας· Γέννηση, Ευαγγελισμός, Ζωοδόχος Πηγή, Τιμία Ζώνη, Κοίμηση. Τα στοιχεία αυτά λαμβάνουμε από τα επίσημα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος του 2008.

Ἡ κοινωνία τῆς ἐρήμου καί ἡ ἐρημία τῶν πόλεων»

 μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου

  Βρισκόμαστε, ἀγαπητοί μου, στήν ἐποχή πού προφήτευσε ὁ ἅγιος, πώς ὁ ἄνθρωπος θά κάνει ἡμέρες δρόμο γιά νά βρεῖ ἕναν ἄνθρωπο καί σάν τόν συναντήσει θά τόν ἀσπάζεται ὡς ἀδελφό του. Τοῦτο παράδοξα συμβαίνει προτοῦ πραγματοποιηθεῖ ἀκριβῶς, ὅπως τό λέει ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὕστερα ἀπό ἕναν, ἄς ποῦμε, ἐπερχόμενο τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Μόνος ὁ σημερινός ἄνθρωπος ἄγχεται, ἀγωνιᾶ, πάσχει, ταλαιπωρεῖται καί ταλαιπωρεῖ. Γιατί; Μιά κάποια ἀπάντηση θά προσπαθήσει νά δώσει ἡ παροῦσα ὁμιλία μεταφέροντας τό ἄρωμα τῆς κοινωνίας τῆς ἐρήμου στήν ἐρημία τῶν συγχρόνων μεγαλουπόλεων.

 Μοναξιά εἶναι ἡ ἀδυναμία ἐπαφῆς καί ἐπικοινωνίας. Ἡ ἀνικανότητα νά δημιουργηθεῖ καί νά ὑπάρξει δεσμός, σχέση μέ τούς ἄλλους. Ὁ σύγχρονος πολιτισμός καί οἱ δομές τῆς σημερινῆς κοινωνίας, τά τηλεκατευθυνόμενα ἀπό τήν προπαγάνδα μέσα ἐπικοινωνίας, ἀκόμη καί τά παιχνίδια τῶν παιδιῶν, ὁδηγοῦν στήν κοινωνική ἀλλοτρίωση στήν πολιτική ἀποξένωση στήν ἀτομική ἀπομόνωση, καθώς ἀναφέρει σύγχρονος μελετητής (Δασκαλάκης Γ.Δ.). Ὁ ἄνθρωπος ἔτσι, ἀπό νωρίς ἀρχίζει νά διακατέχεται ἀπό αἴσθημα βαρειᾶς ἀδυναμίας καί ὀκνηρίας, νά χάνει τό νόημα τῆς ζωῆς καί τόν σκοπό της, νά ζεῖ δίχως ἰδανικά καί κανόνες, συνεχῶς νά ὑποπτεύεται καί ν’ ἀμφιβάλλει.