Τό ἄγνωστο τάμα τοῦ Καραϊσκάκη στήν Παναγία Προυσιώτισσα

Κατά την Επανάσταση του 1821, η Μονή της Παναγίας της Προυσιώτισσας αποτέλεσε καταφύγιο για πολλούς αγωνιστές Λάμπρο Κατσαντώνη, Γεώργιο Καραϊσκάκη, Μάρκο Μπότσαρη και άλλους.

O στρατηγός Καραϊσκάκης αφιέρωσε στην Παναγία την Προυσιώτισσα το ασημένιο κάλυμμα της εικόνας της, με τα τρία παράσημά του, τα ασημένια αστέρια, εις ένδειξη ευγνωμοσύνης. Συγκεκριμένα, ο στρατηγός που ταλαιπωρούνταν από θέρμη ελονοσία, έταξε στην Παναγιά να του χαρίσει τη γιατρειά, ώστε να συνεχίσει τους ένδοξους αγώνες του για την απελευθέρωση του γένους, και θα την έντυνε με αργυρόχρυσο πουκάμισο. Πράγματι, γιατρεύτηκε με θαυματουργική επέμβαση της Παναγίας μας, κατά την παραμονή του στη Μονή.

Το Σκευοφυλάκιο της Μονής διαθέτει σήμερα το σπαθί και τα όπλα του Καραϊσκάκη.

Τό ἄγνωστο περίκλειστο ἐκκλησάκι - τάμα τοῦ Γέρου τοῦ Μωρία

Γνωρίζατε πως υπάρχει η Παναγία του Κολοκοτρώνη; Ποιο συγκεκριμένα, αυτό το εκκλησάκι που φτιάχτηκε για να εκπληρώσει ένα τάμα του Γέρου του Μωρία, σήμερα βρίσκεται περίκλειστο για λόγους προστασίας του, εντός νεότερου κτίσματος γνωστό ως το Μοναστήρι του Κολοκοτρώνη.

Το εν λόγω εκκλησάκι - μοναστήρι βρίσκεται μόλις λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Μεγαλόπολης στον δρόμο που οδηγεί προς την πανέμορφη και εξίσου ιστορική Καρύταινα.

Στην περίοδο της δεύτερης Τουρκοκρατίας, από το 1715 έως το 1821, η σημαντικότερη μαρτυρία που έχουμε είναι του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Αφηγείται ο Γέρος στα απομνημονεύματά του: «Μια φορά επήγα εις το πανηγύρι της Αγίας Μονής. Αυτό το μοναστήρι ήταν μεγάλο και εχαλάσθη εις την πρώτη Τουρκιά. Όταν επέρασα, ήτον μια μάνδρα χαλασμένη και σκεπασμένη εκκλησιά με κλάδους δένδρων.

Τότε έταξα ότι: Παναγιά μου, βοήθησέ μας να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα μας από τον Τύραννο και να σε φκιάσω καθώς ήσουν και πρώτα. Με εβοήθησε, και εις τον δεύτερον χρόνον της επαναστάσεώς μας επλήρωσα το τάμα μου και την έφκιασα».

Πλανῶνται, ὅσοι νομίζουν ὅτι μποροῦν νά συνδυάσουν τό Χριστό μέ τόν κόσμο, τό Χριστό μέ τήν σάρκα, τό Χριστό μέ τήν μόδα, τό Χριστό μέ τό συμφέρον τους. Κόσμος και Θεός, δεν ἑνώνονται.

Ο Απόστολος Θωμάς δεν ήταν άπιστος, αλλά δύσπιστος. Πώς αποδεικνύεται αυτό; Ο Χριστός μετά την Ανάστασή Του, εμφανίστηκε στον Θωμά και δεν του είπε ο Χριστός:

- Θωμά γιατί είσαι άπιστος; Έλα ψηλάφισε τα χέρια Μου, για να πιστέψεις... αλλά του είπε:

- Θωμά, ψηλάφισε τα χέρια μου, για να μην γίνεις άπιστος.

Πάντως η Γραφή δεν αναφέρει, αν ο Θωμάς τόλμησε να βάλει το χέρι του, στα χέρια του Χριστού. Ο Χριστός δεν μακάρισε τον Θωμά, που είδε με τα μάτια του, τις τρύπες στα χέρια του Κυρίου, αλλά μακάρισε αυτούς που θα πιστέψουν, χωρίς να δουν. Γιατί όταν δεις, δεν είναι πια πίστη, αλλά γνώση και η γνώση δεν αμοίβεται, επειδή εκβιάζει τρόπος τινά να παραδεχθείς την πραγματικότητα.

Όταν ένας άνθρωπος είναι δύσπιστος, αλλά καλοπροαίρετος, ο Θεός συγκαταβαίνει και τον βοηθάει, για να μην πάρει λάθος δρόμο.

❈ Μια γιαγιά βασανιζόταν από φοβερούς πόνους και έταξε στην Παναγία, τα κορδόνια των τσαρουχιών της, αν την απάλλαζε από τους φρικτούς πόνους. Πράγματι η γιαγιά έγινε καλά! Η γιαγιά όμως θεώρησε καλό, να πάει στην Παναγία μια εικόνα και όχι τα κορδόνια της, γιατί σκέφτηκε, ότι θα ήταν δύσκολο γι' αυτήν να περπατάει, δίχως τα κορδόνια.

Έτσι μια μέρα πήρε την εικόνα και την πήγε στο μοναστήρι της Παναγίας. Επιστρέφοντας όμως στο σπίτι, άρχισαν πάλι οι πόνοι να βασανίζουν την γιαγιά. Η γιαγιά τα 'χασε!

''Παναγιά μου, γιατί γίνεται τούτο και πονάω πάλι;''... και κάτι παρόμοια άρχισε να μονολογεί η γιαγιά.

Τότε ακούει μια φωνή να της λέει:

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος τάξει, εἶναι ὑποχρεωμένος νά τό πράξει

Λέει η Αγία Γραφή: Εύξασθε και απόδοτε Κυρίω τω Θεώ ημών (Ψαλμοί 75,12). Όταν ο άνθρωπος τάξει, είναι υποχρεωμένος να το πράξει.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τάξει στο πολεμικό μέτωπο, άλλοι έχουν τάξει σε μια δύσκολη στιγμή, άλλοι επάνω σε μία ασθένεια, άλλοι για το παιδί τους, άλλοι για τον σύζυγο ή την σύζυγό τους κ.ο.κ. Εντούτοις δεν πραγματοποίησαν εκ των υστέρων το τάμα τους, αυτό το οποίο είχαν υποσχεθεί.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι δεμένοι. Δεν μπορεί να τους λύσει, όχι εξομολόγος, όχι Δεσπότης, όχι Πατριάρχης, όλα τα πετραχήλια του κόσμου να μαζευτούνε, δεν πρόκειται να λυθεί, δεν μπορεί να σβήσει το τάμα! Πρέπει να πραγματοποιηθεί αυτό το τάμα για να μην φανούμε ψεύτες απέναντι στον Θεό και τους Αγίους και μας έχει στο χέρι ο Σατανάς!

Πολλοί δεν έχουν εκπληρώσει το τάμα τους. Έρχεται ο δεξιός λογισμός εκ μέρους του σατανά και λέει:

- Έχει ανάγκη ο Θεός από το τάμα το δικό σου; Το είπες εσύ πάνω στην ανάγκη σου. Ε, κάθεται ο Θεός να το γράψει αυτό;

Αυτός είναι δεξιός λογισμός, να σε πλανά, να σε ξεγελά, να σου κλέβει τον χρόνο και να σου κάνει πιο μπερδεμένο το θέμα σου.

Τι θα πει, πιο μπερδεμένο το θέμα; Θα σας πω μία περίπτωση.

ΑΣΚΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ Α’ – Τά τάματα πρέπει νά ἐκπληρώνονται

Μί­α ἱ­ε­ρα­τι­κή οἰ­κο­γέ­νεια σ᾿ ἕ­να χω­ριό τῆς Τρι­πό­λε­ως, κοντά στό μο­να­στή­ρι τῆς πά­νω Χρέ­πας, πή­γαι­νε μέ τό κάρ­ρο στό χω­ρά­φι ἔ­χοντας καί τό μι­κρό κο­ρι­τσά­κι τους μα­ζί. Στόν δρό­μο ἔ­πε­σε ἡ μι­κρή ἀ­πό τό κάρ­ρο, χτύ­πη­σε καί ἔ­τρε­χε αἷ­μα ἀ­πό τά αὐ­τιά της.

Οἱ γο­νεῖς φο­βού­με­νοι μήν πε­θά­νη ἔ­τα­ξαν νά τήν ἀ­φι­ε­ρώ­σουν στό Μο­να­στή­ρι τῆς Πα­να­γί­ας στήν πά­νω Χρέ­πα, νά γί­νη μο­να­χή ὅ­ταν με­γα­λώ­ση. Ἡ κό­ρη τους ἔ­γι­νε κα­λά καί ὅ­ταν λί­γο με­γά­λω­σε, χω­ρίς νά ξέ­ρη τί­πο­τε γι­ά τό τά­μα τῶν γο­νέ­ων της ἔ­φυ­γε πρίν ἀ­κό­μη ἐ­νη­λι­κι­ω­θῆ καί πῆ­γε νά μεί­νη στήν πά­νω Χρέ­πα. Οἱ γο­νεῖς της τήν ἀ­νε­ζή­τη­σαν, τήν βρῆ­καν καί τήν ἔ­φε­ραν στό σπί­τι. Αὐ­τή ἀρ­ρώ­στη­σε. Τό­τε πά­λι ἀ­να­νέ­ω­σαν τό τά­μα τους καί ἡ κό­ρη τους, ἀ­φοῦ ἔ­γι­νε κα­λά, ξα­να­έ­φυ­γε γι­ά τό Μο­να­στή­ρι.

Παρ᾿ ὅλα αὐτά τήν ­πῆ­ραν πά­λι ξε­χνώντας τό τά­μα τους.

Τό κάτασπρο λιλιπούτειο ἐκκλησάκι τοῦ Ἁη Σώζου

Το κάτασπρο λιλιπούτειο εκκλησάκι του Άη Σώζου, σκαρφαλωμένο σε ένα βράχο δίπλα στη θάλασσα, στην περιοχή Καλαντού της Νάξου, είναι μια από εκείνες τις μαγικές εικόνες που δεν φεύγουν ποτέ από τη μνήμη.

Το έκτισε ένας έμπορος που ναυάγησε στην περιοχή, και επειδή το εμπόρευμά του ήταν λάδι και κρασί, όταν έδινε τη μάχη με τα κύματα έκανε τάμα στο Θεό πως αν σωθεί θα κτίσει στην περιοχή ένα ξωκλήσι από λάδι και κρασί.

Ὁ διάβολος μετασχηματισμένος σέ μοναχό!

Κατά τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο ένας στρατιώτης βλέποντας τον κίνδυνο έταξε, αν διασωθεί, να γίνει μοναχός στο Άγιον Όρος μαζί με τα δυο του παιδιά. Πράγματι, τελείωσε ο πόλεμος και ο στρατιώτης που διαφυλάχθηκε σώος, δεν λησμόνησε το τάμα του.

Πήρε τα δυο του παιδιά και ξεκίνησε για το Άγιον Όρος. Αλλά έγινε μεγάλη τρικυμία και δεν κατόρθωσε να φτάσει στο Όρος, γι’ αυτό γύρισε στο σπίτι του. Το ίδιο συνέβη και την δεύτερη φορά. Επιχείρησε πάλι για τρίτη φορά και κατόρθωσε να φτάσει μέχρι την Δάφνη. Ξεκίνησαν με τα πόδια να ανεβούν στις Καρυές.

Τί εἶναι τό Τάμα; (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Στην ασθενή Στάνιγια Ν.

Είναι η υπόσχεση που κάποιο πρόσωπο δίνει στον Θεό από ευγνωμοσύνη ή εξαιτίας της αμαρτίας. Από τα χωριά μας γύρω από το Μπίτολ πολλοί νέοι άνθρωποι πηγαίνουν για δουλειά στους μακρινούς τόπους του κόσμου. Κατά την αναχώρηση τους οι μητέρες ή οι αδελφές δίνουν κρυφά κάποια υπόσχεση στον Θεό για την υγεία τους και για καλή επιστροφή. Τούτες οι γυναίκες, όπως λέγεται, δώσανε τάμα. Ένα Σάββατο μπήκαμε ξαφνικά σε μια μικρή χωριάτικη εκκλησία, και εκεί βρήκαμε μία γριά που έπλενε το πάτωμα. Ρωτώντας την ιδιαιτέρως, εκείνη εξήγησε ότι το κάνει ήδη δεκαοχτώ μήνες κάθε Σάββατο, κατά το τάμα της για τον γιο της στην Αμερική. Και όταν ο γιός της επέστρεψε, ακούσαμε, ότι εκείνη συνέχισε να πλένει την εκκλησία ακόμα έξι μήνες από την ευγνωμοσύνη της προς τον Θεό.

Ἅγιος Μάξιμος ὁ Γραικός - Λόγος ΙΑ΄.Περὶ τῆς ἔμπρακτης τήρησης τῶν ὑποσχέσεών μας

Ἂς κάνουμε τάματα στὸν Θεὸ καλοπροαίρετα σὲ περίπτωση μεγάλης θλίψεως ἡ ὅταν θέλουμε νὰ μᾶς χαρισθεῖ κάτι ἐξαιρετικὰ ὠφέλιμο. Σὲ ὅλην τὴν Ἁγία Γραφὴ ἐπαινεῖται ἡ τήρηση τοῦ τάματος, ἐνῶ ἡ ἀθέτησή του προκαλεῖ ἐνοχὲς ἐνώπιόν του Θεοῦ. Ἔτσι στὴν Ἁγία Γραφὴ διαβάζουμε: «Εὔξασθε καὶ ἀποδοτὲ Κυρίω τῷ Θεῶ ἠμῶν»[1]. Ὁ δὲ μακάριος Ἰωνὰς ἐντός του κήτους προσεύχεται λέγοντας: «Ἐγὼ δὲ μετὰ φωνῆς αἰνέσεως καὶ ἐξομολογήσεως θύσω σοί, ὅσα ηὐξάμην ἀποδώσω σοὶ εἰς σωτηρίαν μου τῷ Κυρίω»[2].

Τά τάματα …στήν Ἁγία Γραφή καί στήν Ἱερά Παράδοση

 

Στη χριστιανική Παράδοση και ζωή, ιδιαίτερα στην Ελληνική Ορθοδοξία, το τάμα ή τάξιμο είναι κάτι το σύνηθες. Έχει την αρχή του στην Αγία Γραφή, ενώ το συναντούμε καί στους αρχαίους Έλληνες και στους Ρωμαίους.
Στην Αγ. Γραφή αναφέρονται διάφορα τάματα. Ας δούμε αναλυτικά τα κυριώτερα χωρία:

Γένεσις 28, 20-22: Έκανε δε εκεί ο Ιακώβ τάξιμον και είπεν· “Εάν ο Κύριος και Θεός είναι μαζί μου και με διαφυλάξει στο δρόμο, τον οποίο εγώ βαδίζω, και μου δώσει άρτο για τροφή και ιμάτιο για ενδυμασία, μου δώση όσα μου χρειάζονται κατά τους χρόνους της ξενητιάς μου, εάν με καθοδηγήση και επιστρέψω πάλιν σώος στο σπίτι του πατρός μου, αυτός θα είναι ο Κύριος μου και ο Θεός μου. Και ο λίθος αυτός, τον οποίον εγώ έστησα όρθιο σε ανάμνηση του γεγονότος, θα γίνη ο θεμέλιος λίθος του ναού του Θεού. Από όλα δε τα αγαθά, όσα ήθελε μου δώσει ο Θεός, εγώ θα προσφέρω σ’ αυτόν το ένα δέκατο”.

Τι είναι το "τάμα", "τάξιμο" που κάνουμε σε έναν Άγιο;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ «ΤΑΜΑ», «ΤΑΞΙΜΟ» ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΙΟ.
του π. Αθανασίου Γιουσμά

Οι πιστοί συχνά πυκνά αποθέτουν τα μάτια στις εικόνες της Παναγίας ή των Αγίων μας, θέλοντας μ’ αυτόν τον τρόπο, ή απλώς να εκδηλώσουν την ευγνωμοσύνη τους, ή σε κάποιες άλλες περιπτώσεις να… «καλοπιάσουν» τον Άγιο και να «εξαναγκάσουν» με τον τρόπο τους το θείον, να υπακούσει στο αίτημά τους.

Τα τάματα είναι μια πανάρχαια συνήθεια των πιστών όλου του κόσμου και όλων των εποχών που έφτασε μέχρι τις μέρες μας. Ο Χριστιανός προβαίνει σ’ αυτήν την ενέργεια, με την ίδια λογική που κάποιος προσφέρει ένα δώρο στο άτομο εκείνο, που τον εξυπηρέτησε σε μια σημαντική δουλειά. Πρόκειται για ένα παμπάλαιο έθιμο. Στους αρχαίους Έλληνες υπήρχε η συνήθεια οι πιστοί να προσφέρουν αφιερώματα στους θεούς τους, τα οποία μπορεί να ήταν ευτελούς αξίας, π.χ., ζώα, ή και πολύτιμα χρυσελεφάντινα αντικείμενα.

Επιστολή Μητροπολίτου Αιτωλίας προς τη Σύνοδο για το "Τάμα του Έθνους"

Επιστολή προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος απέστειλε ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Κοσμάς με θέμα την εκπλήρωση του «τάματος του Έθνους», την ανέγερση δηλαδή του Ιερού Ναού του Σωτήρος Χριστού εις ένδειξη ευγνωμοσύνης «δια την ελευθερίαν του γένους ημών εκ της καταδυναστείας των Αγαρηνών».

Το κείμενο της επιστολής έχεις ως εξής:

Μακαριώτατε,

Σεβασμιώτατοι,

Εντύπωσιν προκαλεί και χαράν μεγάλην μας δίδει η πληροφορία ότι το ευσεβές, φιλόχριστον και φιλογενές ζεύγος των κ.κ. Ιωάννου και Αικατερίνης Αναγνωστοπούλου προσέφερε μεγάλον οικόπεδον και σεβαστόν ποσόν χρημάτων δια την εκπλήρωσιν του αποκληθέντος ως «τάμα του Έθνους», δια την ανέγερσιν του μεγαλοπρεπούς Ιερού Ναού του Σωτήρος Χριστού....

Ἀντί ναός τοῦ Χριστοῦ (τό τάμα τοῦ Ἔθνους), ναός τοῦ Ἀντιχρίστου (τζαμί).

Ὁ άγιος Κοσμάς ο Αἰτωλός τολμά να ονοματίσει τόν Μωάμεθ ὡς την προσωποποίηση του Αντίχριστου: «Ο αντίχριστος είναι (=υπάρχει)· ο ένας είναι ο Πάπας και ο έτερος είναι αυτός όπου είνε εις το κεφάλι μας, χωρίς να είπω το ονομά του...».(Βλ. ΑΥΓ. ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ μητροπ. Φλωρίνης, Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779) (Συναξάριον - Διδαχαί - Προφητείαι - Ακολουθία), Αθήναι 19714, σ. 270-271). 

Εν μέσω οικονομικής εξαθλίωσης με έξοδα της πολιτείας η ίδρυση του μουσουλμανικού τεμένους στο Βοτανικό (βιντεο)

Όταν πληροφορηθήκαμε αυτό το ανεκπλήρωτο συγκινητικό Τάμα του Γένους,

θεωρήσαμε καθήκον να το δημοσιεύσουμε και να το κάνουμε και δικό μας χρέος!

www.NOIAZOMAI.net

 TO ΤΑΜΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

  Τάμα του Γένους προς τον Ελευθερωτή μας Κύριο ημών Ιησού Χριστό, που μας ελευθέρωσε από τον φρικτό Τουρκικό ζυγό στα 1821! Σε ώρες απόλυτα κρίσιμες και καθοριστικές, σε ώρες εθνικής μοναξιάς και ευθύνης, σε ώρες που με επέμβαση θεία, σταμάτησε το διάταγμα γενικής σφαγής των Χριστιανών Ελλήνων, σε ώρες που κρέμασαν οι Αγαρηνοί τον άγιο Πατριάρχη μας, σε ώρες που δεν βάνει ο νους,  από τα φυλλοκάρδια και τα χείλη των θρυλικών αγωνιστών ξεπήδησε μιαν προσευχή και ένα Τάμα στη Χάρη Του Σωτήρα μας! Ποιο;

   Το χτίσιμο μιας υπέρλαμπρης Εκκλησιάς αφιερωμένης στο Σωτήρα Χριστό, σαν ελευθερωνόμασταν τελικά και τα καταφέρναμε με τη βοήθειά Του! Μιας Εκκλησιάς αντάξιας του Θαύματος του 1821 και της θυσίας των Νεομαρτύρων, των Αγωνιστών, των εσφαγμένων… Μιας Εκκλησιάς εκεί στη νέα οριστική  Πρωτεύουσα!

   Ένα Τάμα άγνωστο στους πολλούς, για το οποίο και εμάς μας ενημέρωσε μιαν ευγενική επιστολή του Σωματείου «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ», που είχαν την καλοσύνη να μας αποστείλουν ο κύριος και η κυρία Αναγνωστοπούλου. Παρακάτω δε θα διαβάσετε και εσείς όλο το σχετικό συγκινητικό και συνταρακτικό ιστορικό!

Αντί Τάμα Τέμενος - Ανάξιοι απόγονοι υπεραξίων προγόνων.

Η Τουρκοκρατία στην Ελλάδα κράτησε σχεδόν πέντε αιώνες. Και ήταν στυγνή, απάνθρωπη, κτηνώδης, βάρβαρη. Το Γένος έζησε τραγικές ώρες. Οι γκιαούρηδες (=οί άπιστοι, οι άθεοι), όπως μας αποκαλούσαν οι Τούρκοι, είχαν στερηθεί τα πάντα. Ό δυστυχής ραγιάς (ό μη μωαμεθανός υπήκοος, ό δούλος) ήταν στη διάθεση και του τελευταίου Τούρκου. Ό βίαιος εξισλαμισμός ήταν στην καθημερινή διάταξη, γι' αυτό και το νέφος των νεομαρτύρων Χριστιανών στα χρόνια της δουλείας. Το παιδομάζωμα, ή βίαιη αρπαγή των ελληνοπαίδων από τη μητρική αγκάλη, ήταν ό,τι σατανικότερο μπόρεσε να σοφισθεί ό τουρκικός φανατισμός. Διότι μετέβαλλε τον ανθό του Γένους, το αύριο της ελληνικής φυλής, σε γενίτσαρους, δηλαδή στους πιο φανατικούς εχθρούς των αδελφών τους Ελλήνων!...

Αυτά είναι ελάχιστα από τα ανήκουστα βάσανα πού έζησαν οι αδελφοί μας στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, του φανατικού Ισλάμ.

'Ήρθε όμως κάποτε ή μεγάλη ώρα πού το Γένος, εμψυχωμένο από την Εκκλησία, συγκέντρωσε όσες δυνάμεις του απόμειναν. Ύψωσε τότε το λάβαρο της ελευθερίας με το Σταυρό και με την ιαχή «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία». Και αποδύθηκε στον υπέρ πάντων άνισο αγώνα. Και με το Σταυρό στ' άνεμίζοντα μπαϊράκια των γιγαντομάχων του 1821 έδιωξε την ημισέληνο -το βδέλυγμα της ερημώσεως. Και προσφέροντας εκατόμβες θυσιών στο Σούλι, την Αλαμάνα, στο Μεσολόγγι, στο Μωρία, στη Μακεδονία' και αφού έχυσε και την τελευταία σταγόνα του αίματος του, χάρισε στην Ελλάδα την Ελευθερία. Και έγινε ή Ελλάδα ελεύθερο κράτος.

Συγκλονισμένοι οι 'Έλληνες από το θαύμα του 1821 αποφάσισαν στην Δ' Εθνοσυνέλευση τους, πού συνήλθε στο "Αργός, την 25η Ιου νίου 1829:

ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ: ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ ΤΟΥ ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

ΓΙΑ ΤΖΑΜΙ ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ...ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΣΧΕΣΗΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ;

Του Σπύρου Μπαζίνα
Ισχυρίζονται πολλοί ότι έχουμε αρκετούς ναούς και έτσι δεν χρειαζόμαστε καθεδρικό ναό στην Αθήνα. Ισχυρίζονται επίσης ότι ιδίως αυτή την εποχή η Εκκλησία (την οποία κατανοούν ως ιεραρχία), αντί να κτίζει ναούς, οφείλει να δώσει, είτε με μορφή φόρων, είτε με την μορφή άλλων εισφορών, από το περίσσευμα η και από το υστέρημα της για να ανακουφιστεί ο λαός.
Τέλος, ισχυρίζονται ότι η Αθήνα δεν έχει ανάγκη ενός ακόμη κτιρίου, έχει ανάγκη από πράσινο.
Τα επιχειρήματα αυτά δεν είναι πειστικά. Γιατί;
Mα γιατί η ανέγερση καθεδρικού ναού στην Αθήνα, θα ενισχύσει την οικονομία δίνοντας δουλειά σε χιλιάδες Ελλήνων για πολλά χρόνια, θα ξυπνήσει το φιλότιμο, την εργατικότητα, την επιχειρηματικότητα και την επινοητικότητα των Ελλήνων και θα αποτελέσει κέντρο φιλανθρωπίας προς όφελος χιλιάδων απόρων, αλλά και κέντρο έμπνευσης και αναφοράς του νέου Ελληνισμού στον αιώνα τον άπαντα. Πως θα ξεπεράσουμε την οικονομική κρίση χωρίς ένα τέτοιο γενναίο αναπτυξιακό πρόγραμμα;
Δεν θέλει η δεν μπορεί το Κράτος να κάνει μια τέτοια μεγάλη επένδυση (αν και θέλει και μπορεί για την ανέγερση ισλαμικού τεμένους); Τότε θα τα βρούμε εμείς, η Εκκλησία ως κλήρος και λαός, με δάνεια και εισφορές. Το έκαναν οι Ρουμάνοι γιατί δεν μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς;
«Για την αποφυγή τυχόν αρνητικών σχολίων για την εν λόγω πρωτοβουλία, θέλω να διευκρινίσω ότι ο Καθεδρικός ναός δεν θα κατασκευαστεί με χρήματα της Κυβέρνησης, ούτε από τον κρατικό προϋπολογισμό του 2010. Επειδή βρισκόμαστε σε μια περίοδο κρίσης, δεν θα επιβαρύνουμε το κράτος … Η κατασκευή του ναού θα γίνει με δάνειο που θα λάβουμε από μια Ρουμανική Τράπεζα, και το ποσό θα εξοφληθεί με διακανονισμό που κάναμε σε 15 χρόνια … και από τις δωρεές των πιστών» (Επίσκοπου Καμπινεανούλ κ. Κυπριανού, βλ. Αιμίλιος Πολυγένης – «Romfea.gr» Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2010).
Πέραν όμως της πρακτικής σημασίας ενός αναπτυξιακού προγράμματος στα πλαίσια του οποίου θα ενταχτεί και η ανέγερση καθεδρικού ναού στην Αθήνα η της επένδυσης που θα κάνει η Εκκλησία, ας αναλογιστούμε το ακόμη σπουδαιότερο.
Πως θα ανακτήσουμε την αξιοπιστία μας στον κόσμο αν δεν τηρούμε τις υποσχέσεις μας ούτε προς τον Θεό και ιδίως μια από τις πρώτες υποσχέσεις που δώσαμε ως νέο ελληνικό έθνος, δηλαδή την υπόσχεση να ανοικοδομήσουμε ναό του Σωτήρος στην πρωτεύουσα για να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας προς τον Θεό που μας χάρισε πέρα από κάθε ανθρώπινη λογική την ελευθερία μας μετά από τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς;
Πως θα ξεπεράσουμε την ηθική και πολιτισμική κρίση που μας μαστίζει χωρίς να ξαναβρούμε τον εαυτό μας και τις αξίες που μας ανέστησαν ως ελεύθερο έθνος, την αγάπη, την ελπίδα, την αλληλεγγύη και την υπέρβαση του θανάτου, που συμβολίζει ο Σταυρός; Γιατί αφήνουμε την Αθήνα μας να μένει μια πόλη χωρίς σύγχρονη ταυτότητα (ο Παρθενώνας εκπροσωπεί τον νέο Ελληνισμό;!)
Μπορεί κανείς να φαντασθεί την Πόλη χωρίς την Αγιά Σοφιά, την Ρώμη χωρίς τον Άγιο Πέτρο, το Παρίσι χωρίς την Παναγία, το Λονδίνο χωρίς τον Άγιο Παύλο;
Ας σκεφτούμε καλά. «Σήμερα χτίζουμε ναούς όχι επειδή έχουμε πολλά χρήματα. Ο λαός μας ποτέ δεν έχτιζε Ναούς από το περίσσευμά του. Όμως αντιλαμβανόμαστε ότι θα επιτύχουμε συν Θεώ τους σκοπούς που θέτουμε μπροστά μας, ως χώρα και ως λαός … Ο Καθεδρικός Ναός του Σωτήρος στη Μόσχα, χτίστηκε την φοβερή εποχή της δεκαετίας του 90’ όταν ακόμη η χώρα μαστίζετο από μεγάλα προβλήματα … χάρη στην ανέγερση των νέων εκκλησιών στη Ρωσία, μπορεί να επιλυθούν και τα οικονομικά προβλήματα, τα οποία κωλύουν την πορεία μας σήμερα …» (Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών κ Κύριλλος – βλ. Αιμίλιος Πολυγένης «Romfea.gr» της Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010).
Όσο για τις συμβουλές που απευθύνονται προς την Εκκλησία … να κάνει το καθήκον της και να συνδράμει τον λαό στην ανάγκη του, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι μοιάζουν με το «έλα παππού μου να σου δείξω τα αμπελοχώραφα σου».
Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το ότι αυτοί που οδήγησαν την χώρα εδώ που την οδήγησαν και οι παρατρεχάμενοι τους βρίσκουν τώρα το θάρρος (η το θράσος) να κάνουν συστάσεις στην Εκκλησία που ήταν, είναι και θα είναι κοντά στον λαό (και για αυτό ο λαός την εμπιστεύεται περισσότερο από το Κράτος);
Τέλος, είναι εξίσου ειρωνικό να έρχονται οι οπαδοί των διαφόρων ρευμάτων του υλισμού (καπιταλιστικής η σοσιαλιστικής κοπής), που κατέστρεψαν και καταστρέφουν τον κόσμο με την άναρχη ανάπτυξη, να κάνουν μάθημα προστασίας και σεβασμού του περιβάλλοντος στην Εκκλησία, που διέσωσε και διασώζει το περιβάλλον ως μέρος της δημιουργίας του Δημιουργού.
Και βέβαια, μπορούμε να κτίσουμε ένα καθεδρικό ναό στην Αθήνα σύμφωνα με την παράδοση μας και με σεβασμό για το περιβάλλον, ανεγείροντας τον καθεδρικό ναό μέσα σε ένα μοναδικό πάρκο που θα δώσει τόσο πνευματική όσο και φυσική ανάσα στην Αθήνα.
Ας μην επιτρέψουμε, οι επερχόμενες γενιές να ζήσουν σε μια Αθήνα χωρίς ψυχή, χωρίς ταυτότητα, όπως ζήσαμε εμείς. Ας μην επιτρέψουμε στους γνωστούς-άγνωστους να εξακολουθούν να βάζουν χέρι στο πνευματικό μας θησαυροφυλάκιο και να μας αφαιρούν την πνευματική μας κληρονομιά, λέγοντας μας πολλά για τον παππού μας τον Πλάτωνα, αλλά τίποτα για τον πατέρα μας, τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο και τους άλλους Μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας.
Επιτέλους, αν δεν μπορούμε να ηγηθούμε, ας ακολουθήσουμε τουλάχιστον το παράδειγμα των άλλων Ορθοδόξων λαών, πριν μπούμε ανεπιστρεπτί σαν έθνος στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Πηγή: http://www.romfea.gr/component/content/article/13/5216-Ανέγερση-καθεδρικού-ναού-στην-
http://vatopaidi.wordpress.com/2010/06/22/