Με τα απολιθώματα του παρελθόντος ή με την ελπίδα του μέλλοντος;

Με τα απολιθώματα του παρελθόντος ή με την ελπίδα του μέλλοντος;

του Πρωτ. π. Θωμά Βαμβίνη

Δημοσιεύθηκε με θριαμβευτικό ύφος στον εβδομαδιαίο τύπο, αλλά και στο διαδίκτυο (in.gr), η ακόλουθη είδηση: «Εντοπίστηκε ο χαμένος κρίκος στην αλυσίδα της εξέλιξης του ανθρώπου». Κάτω από αυτόν τον εντυπωσιακό τίτλο, που υποβάλλει την ιδέα ότι πλέον λύθηκε επιστημονικά το πρόβλημα της εμφάνισης του ανθρώπου πάνω στη γη, πληροφορούμαστε ότι πρόκειται για την αποκάλυψη ενός σκελετού που «ανήκει σε ένα θηλυκό πρωτεύον θηλαστικό».

Οι διαπιστώσεις ενός Αθέου Υπουργού Θρησκευμάτων

ΟΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΘΕΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ

Παρακολουθώντας κανείς την εκκλησιαστική ειδησεογραφία από την Σοβιετική Ένωσι κατά τα τελευταία δύο έτη διαπιστώνει ότι πράγματι μια αληθινή κοσμογονία συμβαίνει σ’ αυτή την χώρα που έχει ποτισθή με το αίμα χιλιάδων νεομαρτύρων της χριστιανικής πίστεως μέσα στον 20ό αιώνα. Πέρα από την φαντασμαγορική διοργάνωσι των εορτασμών της Χιλιετηρίδος της Ρωσικής Εκκλησίας από το Πατριαρχείο Μόσχας και την σοβιετική κυβέρνησι τον περασμένο χρόνο, η πολιτική της περεστρόικα (ανασυγκροτήσεως) και της γκλάσνοστ (διαφανείας) φαίνεται να προχωρή καθημερινά όλο και περισσότερο στις σχέσεις Εκκλησίας και κράτους.

Μας έβαλε στον Παράδεισο...μολονότι δεν Του δώσαμε τίποτα!

Σήμερα, δυστυχώς, η ασέβεια κυριαρχεί παντού και είναι μεγαλύτερη απ' όσο τότε στην Ιερουσαλήμ.
Όλοι είμαστε κυριολεκτικά για κλάματα , γιατί ξεπέσαμε από  τη μακαριότητα, την ευφροσύνη, τη δόξα, τη λαμπρότητα, τα αγαθά, όπως λέει ο απόστολος Παύλος, που μάτι δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και νους ανθρώπου δεν έβαλε ποτέ ,τα αγαθά που ετοίμασε ο Θεός για όσους Τον αγαπούν  ( Α΄Κορ.2:9 ) .

Ἡ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητας (Γέροντος Παϊσίου)

Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου. Λόγοι Γ΄ Μέρος Τρίτο . Κεφάλαιο 4ον. 1) «Νά ζητάμε ταπεινά τό έλεος του Θεού γιά τήν διόρθωση μας» 2)«Ή λύπη γιά τά σφάλματα μας»

Λόγοι Γ΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ" 
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ

Ή συναίσθηση της αμαρτωλότητος συγκινεί τον Θεό

«Νά ζητάμε ταπεινά τό έλεος του Θεού γιά τήν διόρθωση μας»

- Γέροντα, όταν οί Πατέρες λένε ότι μετάνοια είναι νά αποφασίση κανείς νά μήν ξανακάνη τά προηγούμενα αμαρτήματα καί νά λυπάται γι' αυτά, σημαίνει ότι διαρκώς πρέπει νά τά Θυμάται;
- Όχι, δέν θυμάται κάθε αμαρτία χωριστά, αλλά έχει συνέχεια τήν συναίσθηση της αμαρτωλότητός του. Μέχρις ενός σημείου πρέπει νά σκέφτεται κανείς ένα σφάλμα του καί ύστερα νά ζητά ταπεινά τό έλεος του Θεού καί, άν δέν υπάρχη υπερηφάνεια, ό Θεός θά βοηθήση.
Ιδίως όταν κάποιος είναι ευαίσθητος, καλύτερα είναι νά ξεχνά παλιές αμαρτίες του, αφού έχουν τακτοποιηθή μέ τήν μετάνοια καί τήν εξομολόγηση. Μπορεί τό ταγκαλάκι νά του θυμίζη παλιές του αμαρτίες καί νά τόν ζαλίζη μέ λογισμούς, γιά νά τού τρώη τήν ώρα καί νά τόν περισπά από τήν προσευχή. Ένας όμως πού δέν είναι ευαίσθητος καί βλέπει νά γεννιέται μέσα του υπερηφάνεια, τότε καλά είναι νά φέρνη στον νου του τις αμαρτίες του, γιά νά ταπεινώνεται.

Σκότωσα το παιδί μου !

π. ΣΤΕΦ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
Στη δεκαετία που ήμουν στον Άγιο Βασίλειο Πειραιώς, γύρω στα 1975-76, σε μιά Μαιευτική κλινική, μεταβαίνει μιά νεαρά κυρία, 27 περίπου ετών, και συναντά τον Διευθυντή της κλινικής, που ήταν γνωστός Γυναικολόγος, και του ζητά να κάμει τη γνωστή επέμβαση της εκτρώσεως έναντι μεγάλης αμοιβής. Ο γιατρός-μαιευτήρας, που ήταν άνθρωπος του Θεού, αρνήθηκε και της είπε:
Κυρία μου, η κλινική μου είναι φωλιά ζωής και δεν θα την κάνω σήμερα «σφαγείο».
-Είναι δικαίωμά μου, εγώ το ορίζω και εγώ θα το ρίξω.. Άλλωστε, σεις θα πληρωθείτε καλά. Μου φτάνει το ένα παιδί, άλλο δεν χρειάζομαι.
-Δεν γίνομαι συνένοχος στην αμαρτία σας. Μου το απαγορεύει ο όρκος που έδωσα ως γιατρός και η συνείδησίς μου! Ανταπάντησε ο ευσυνείδητος Γυναικολόγος. Και η ευκατάστατη κυρία έφυγε νευριασμένη, για να βρει άλλο γιατρό για την άμβλωση.

15 Μαρτίου Συναξαριστής. Ἀγαπίου καὶ τῶν σὺν αὐτῶ Μαρτύρων, Ἀριστοβούλου Ἀποστόλου, Νικάνδρου Μάρτυρος, Μανουὴλ Νεομάρτυρος, Παρθενίου Ἱερομάρτυρος, Ἀνάμνηση σωτηρίας τῆς νήσου Λευκάδος.

Ὁ Ἅγιος Ἀγάπιος καὶ οἱ σὺν αὐτῶ Μάρτυρες Ἀλέξανδρος, Ἀλέξανδρος (ἕτερος), Διονύσιος, Διονύσιος (ἕτερος), Πλησίον, Ρωμύλου ὑποδιακόνου καὶ Τιμολάου

Ὁ Ἅγιος Ἀγάπιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Γάζα τῆς Φοινίκης, οἱ Ἅγιοι Ἀλέξανδροι ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, οἱ Ἅγιοι Διονύσιοι ἀπὸ τὴν Τρίπολη τῆς Φοινίκης, ὁ Ἅγιος Πλησίον ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, ὁ Ἅγιος Ρωμύλος ἀπὸ τὴ Διόσπολη καὶ ὁ Ἅγιος Τιμόλαος ἀπὸ τὸν Πόντο.
Αὐτοί, ἐνῷ ὑπῆρχε διωγμός, ἀπὸ πόθο γιὰ τὸν Χριστό, ἀφοῦ ἔδεσαν τὰ χέρια τους, ἀπὸ μόνοι τους προσῆλθαν στὸν ἡγεμόνα τῆς πόλεως τῶν Καισαρέων ποὺ τότε βασάνιζε τοὺς Χριστιανούς. Καὶ ἀφοῦ στάθηκαν ἐνώπιόν του, ὁμολόγησαν τοὺς ἑαυτοὺς τους Χριστιανούς. Ὁ ἡγεμόνας τοὺς παρακάλεσε καὶ τοὺς ἀπείλησε πολλὲς φορές, γιὰ νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα, ὑποσχόμενος ὅτι θὰ δώσει δῶρα καὶ ἀξιώματα σὲ αὐτούς, ἂν ὑπακούσουν ἢ θὰ τοὺς τιμωρήσει ἂν δὲν ἀρνηθοῦν τὸν Χριστό. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν μπόρεσε νὰ τοὺς πείσει νὰ ἔλθουν πρὸς τὸ θέλημά του καὶ νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πατρῴα εὐσέβεια, τοὺς βασάνισε σκληρὰ καὶ τοὺς ἀποκεφάλισε.
Ἔτσι παρέδωσαν τὶς Ἅγιες ψυχές τους στὸν Κύριο, στὴν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης μεταξὺ τῶν ἐτῶν 284-305 μ.Χ.

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἀγάπη τοῦ Κτίσαντος, πεπυρσευμένος τὸν νοῦν, χορείαν συνήθροισας, πανευκλεῶν Ἀθλητῶν, Ἀγάπιε ἔνδοξε, ὅθεν σὺν τούτοις Μάρτυς, ἀριστεύσας νομίμως, ξίφει τὸν σὸν αὐχένα, σὺν αὐτοὶς ἀπετμήθης, μεθ' ὧν ἐκδυσώπει, δοῦναι ἠμὶν ἄφεσιν.

15.3.2011 - Τὸ μήνυμα τῆς ἡμέρας

Ἀπὸ τὸν Μικρὸ Εὐργετινό

Τοῦ ἁγίου Μαξίμου:

Ἐκεῖνος ποὺ ἀσχολεῖται μὲ τὶς ἀμαρτίες τῶν ἄλλων ἢ καὶ ἀπὸ ὑπόνοιες (μόνο) κατακρίνει τὸν ἀδελφό του, ἀκόμα δὲν ἔκανε ἀρχὴ στὴν μετάνοια οὔτε ἐξετάζει νὰ βρεῖ τὶς δικές του ἁμαρτίες, ποὺ εἶναι πράγματι ποιὸ βαριὲς κι ἀπὸ τ’ ἀσήκωτο μολύβι. Οὔτε κατάλαβε ἀκόμα ἀπὸ ποιὰν αἰτία ὁι ἄνθρωπος γίνεται ἀναίσθητος, «ἀγαπᾷ ματαιότητα καὶ ζητεῖ ψεῦδος»^{(πρβλ.Ψαλμ.4:3)}. Γι’ αὐτό, σὰν ἄνθρωπος χωρὶς μυαλὸ ποὺ βαδίζει στὸ σκοτάδι, παραβλέπει τὶς ἁμαρτίες του καὶ ἀφήνει τὴν φαντασία του ν’ ἀσχολεῖται μὲ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἄλλων, εἴτε αὐτὲς εἶναι πραγματικὲς εἴτε ὑποθετικές, ἀπὸ ὑπόνοια.

Ἡ τεκνοποιΐα (κατά τόν Γέροντα Παΐσιο) (mp3)

ΚΥΡΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ LORD JESUS CHRIST 3: Ἡ τεκνοποιΐα (κατά τόν Γέροντα Παΐσιο) (mp3)

Ὁ ἀποπροσανατολισμός τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου (ψυχίατρος ἤ Πνευματικός;) (Γέροντος Παϊσίου καί Γέροντος Πορφυρίου).

«ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ (ΔΥΣΤΥΧΩΣ) ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ  ΨΥΧΙΑΤΡΟΙ» (ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ)

Tά πάθη,  εἶναι «ἀρρωστία τῆς ψυχῆς», ἀλλά καί τοῦ σώματος. Σύμφωνα μέ τόν Ἅγιο Συμεών τό Νέο Θεολόγο: «Όπως είναι η αρρώστια στο κορμί, έτσι είναι και η αμαρτία στην ψυχή. Γι΄ αυτό η ιατρική των ψυχών δεν καταγίνεται με τίποτ΄ άλλο, παρά μόνο με την καταπολέμηση της αμαρτίας και των αιτίων της, των παθών»[1].

Δυστυχῶς ὑπάρχει ἀποπροσανατολισμός τοῦ σύγχρονου κόσμου ἀπό τόν ψευτοδιαφωτισμό τῆς Δύσης, ἡ ὁποία δέν βλέπει πρός τόν Θεό γι’ αὐτό καί ἡ ἄθεη γνώση της δέν μπορεῖ νά θεραπεύσει τούς ψυχικά πάσχοντας.Τά πάθη δέν θεραπεύονται παρά μόνο μέ τήν Θεία Χάρη. Μ’ αὐτήν καί μόνο μ’ αὐτήν ὁ ἄνθρωπος γίνεται πνευματικά καί ψυχικά ὑγιής.    «Ο άνθρωπος, που δεν πιστεύει στο Θεό και στη μέλλουσα αιώνια ζωή» ἔγραφε ὁ μακαριστός Γέροντας Παΐσιος,« καταδικάζει αιώνια τη ψυχή του, και μένει απαρηγόρητος και σ’ αυτή τη ζωή.

14.3.2011 - Τὸ μήνυμα τῆς ἡμέρας

Ἀπὸ τὴν Φιλοκαλία

Ἅγιος Διάδοχος Φωτικῆς – Τὰ 100 πρακτικὰ κεφάλαια:

96. Ἐκεῖνοι ποὺ ἀγαποῦν τὶς ἡδονὲς τοῦ βίου, φτάνουν στὴν ἁμαρτία ἀπὸ τοὺς λογισμούς. Καθὼς τοὺς ὁδηγεῖ μιὰ γνώμη χωρὶς διάκριση, ἐπιθυμοῦν ὅλες τὶς ἐμπαθεῖς σκέψεις τους νὰ τὶς κάνουν ἄνομα λόγια καὶ ἀσεβή ἔργα. Ὅσοι, ἀντίθετα, προσπαθοῦν νὰ κατορθώσουν τὸν ἀσκητικὸ βίο, ἀπὸ τὰ σφάλματα ἔρχονται στοὺς πονηροὺς λογισμούς ἢ σὲ πονηρά κι ἐπιβλαβὴ λόγια. Γιατὶ, ὅταν οἱ δαίμονες δοῦνε τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς νὰ ἀκοῦν μὲ εὐχαρίστηση κατηγορίες γιὰ ἄλλους ἢ νὰ ἀργολογοῦν καὶ νὰ λένε λόγια ποὺ δὲν ἀρμόζουν ἢ νὰ γελοῦν ἀπρεπῶς ἢ νὰ θυμώνουν ὑπερβολικὰ ἢ νὰ ἐπιθυμοῦν τὴν κούφια καὶ μάταιη δόξα, τότε ὅλοι μαζὶ ὁπλίζονται ἐναντίον τους. Καὶ μεταχειρίζονται κυρίως τὴν φιλοδοξία γιὰ πρόφαση τῆς κακίας τους καὶ μέσω αὐτὴς –σὰν ἀπὸ σκοτεινὴ θυρίδα– πηδοῦν καὶ ἀρπάζουν τὶς ψυχές.

Πρέπει, λοιπόν, ἐκεῖνοι ποὺ θέλουν νὰ ζοῦν μὲ ὅλες τὶς ἀρετές, νὰ μὴν ἐπιθυμοῦν τὴν δόξα οὔτε μὲ πολλούς νὰ ἀναστρέφονται οὔτε νὰ βγαίνουν συχνὰ ἔξω ἢ νὰ κατηγοροῦν τοὺς ἄλλους, καὶ ἂν ἀκόμη οἱ κατηγορούμενοι εἶναι ἄξιοι τῆς κατηγορίας, οὔτε πολὺ νὰ μιλοῦν, καὶ ἂν ακόμη μποροῦν νὰ λένε πάντοτε καλά. Γιατὶ ἡ πολυλογία διασκορπίζει ὑπερβολικὰ τὸν νοῦ καὶ ὅχι μόνο τὸν κάνει ἀδρανὴ στὴν πνευματικὴ ἐργασία ἀλλὰ καὶ τὸν παραδίνει στὸν δαίμονα τῆς ἀκηδείας· αὐτὸς πάλι, ἀφοῦ τὸν ἐξασθενήσει ὑπέρμετρα, τὸν παραδίνει στοὺς δαίμονες τῆς λύπης καὶ τῆς ὀργῆς.

Πρέπει λοιπὸν πάντοτε νὰ ἀπασχολοῦμε τὸν νοῦ στὴν τήρηση τῶν ἁγίων ἐντολῶν καὶ στὴν βαθιὰ μνήμη τοῦ ἔνδοξου Κυρίου. Γιατὶ λέει ἡ Γραφή: «Ὅποιος ἐφαρμόζει ἐντολή, δὲν θὰ γνωρίσει πονηρὸ λόγο»^{(Ἐκκλ.8,5)}, δηλαδὴ δὲν θὰ ξεστρατίσει σὲ πονηρούς λογισμούς ἢ λόγους.

«Κύριε των δυνάμεων μεθ’ ημών γενού». Αγίου Ανθίμου του Χίου

«Κύριε των δυνάμεων μεθ’ ημών γενού». Πώς ο Κύριος θα είναι μαζί μας. Ο Χριστός είναι δύναμη.
«Κύριε των δυνάμεων μεθ’ ημών γενού…». Άραγε τί θέλουν να πουν αυτά τα λόγια; Κάτι καλό όμως θα είναι και ευχάριστο, για να το παρουσιάσουν οι άγιοι Πατέρες να λέγεται τώρα, αυτές τις ημέρες της άγιας Τεσσαρακοστής. Ποιός βασιλιάς, ποιός εξουσιαστής, ποιός άρχοντας, ποιός ηγεμόνας είναι σε αυτόν τον κόσμο, που δεν έχει εξουσία; Τόση δύναμη έχει ο λόγος του, ώστε εκείνο που θα προστάξει να γίνει αμέσως. Όμως δύναμη πνευματική δεν μπορεί να τους δώσει.
«Κύριε των δυνάμεων μεθ’ ημών γενού». Παρακαλούμε τον βασιλέα των ουρανών να μας δώσει κάποια δύναμη πνευματική. Τώρα, αυτές τις ημέρες πολύ σωστά όρισαν οι άγιοι Πατέρες να το λέμε αυτό και να τον παρακαλούμε να έλθει μαζί μας. Έλα εσύ, που είσαι ο εξουσιαστής όλων των δυνάμεων, εσύ που είσαι Κύριος των πάντων, έλα μαζί  μας. Τί να κάνεις; να γίνεις παρήγορός μας, έλα να γίνεις συνήγορός μας, δάσκαλος και ιατρός μας· εσύ που εξουσιάζεις τα πάντα «μεθ’ ημών γενού». Τον παρακαλούμε να μας δώσει κάποια δύναμη.

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελοῦν τὴν αὐθεντικὴν καὶ ἀπλανῆ ὁδὸν τῆς Θεολογίας καὶ τῆς Σωτηρίας. Ἀρχιμ. Ἐφραίμ καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Βατοπαιδίου (και σχετικό βίντεο)

Εὐθεῖα ἀπάντησις τοῦ καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Βατοπαιδίου Ἀρχιμ. Ἐφραίμ εἰς τὴν μεταπατερικὴν θεολογίαν τῆς Ἱ. Μ. Δημητριάδος

Εἰς ἐκδήλωσιν, ἡ ὁποία ἐπραγματοποιήθη τὴν 28ην Ἰανουαρίου, εἰς τὰς Ἀθήνας, πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Γραικοῦ, ὡμίλησαν διὰ τὸν Ἅγιον ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ἄρτης, οἱ ὁμότιμοι καθηγηταὶ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς κ.κ. Δημ. Γόνης, Σπυρίδων Κοντογιάννης, ἐνῶ ἔγινε καὶ παρουσίασις τοῦ βιβλίου τοῦ Δι- κηγόρου κ. Κων. Τσιλιγιάννη ὑπὸ τὸν τίτλον: «Ἡ δίκη τοῦ Μαξίμου τοῦ Γραικοῦ».

Εἰς τὴν ἐκδήλωσιν συμμετεῖχε, ἐπίσης, ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μεγίστης Μονῆς Βατοπαιδίου Ἀρχιμανδρίτης κ. Ἐφραίμ, ὁ ὁποῖος ὡμίλησεν διὰ τὸν Ἅγιον, ἀλλὰ ἐστράφη καὶ ἐναντίον ὅλων ἐκείνων τῶν Δυνάμεων, αἱ ὁποῖαι ἀνεκάλυψαν τὴν μεταπατερικὴν θεολογίαν καὶ ζητοῦν τὴν περιθωριοποίησιν καὶ τὴν κατάργησιν τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ αὐθάδης κρίση καί ἡ κατάκριση τοῦ πλησίον μας

Η υπόληψη του εαυτού μας και η παρακίνηση του διαβόλου μας κάνουν να κρίνουμε με αυθάδεια τον πλησίον. ( Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου)

Από την ρίζα της φιλαυτίας, την οποία έχουμε αναφέρει πολλές φορές, δηλαδή από την αγάπη και την τιμή που έχουμε για τον εαυτό μας, προέρχεται μία άλλη κακία που μας προξενεί πάρα πολύ μεγάλη ζημία· αυτή είναι η αυθάδης κρίση και κατάκριση που κάνομε σε βάρος του πλησίον μας. Από την κατάκριση αυτή φθάνουμε στο σημείο να εξευτελίζουμε τους αδελφούς, να τους καταφρονούμε και να τους ταπεινώνουμε. Αυτό το ελάττωμα όπως προέρχεται από την υπερηφάνεια, από αυτήν θάλπεται και τρέφεται με προθυμία. Γιατί αυτή η υπερηφάνεια μαζί με την κατάκριση, αυξάνεται συνέχεια, επειδή, χωρίς να το καταλάβουν, αρέσκεται η μία με την άλλη και πλανώνται συγχρόνως.
Όση μεγαλύτερη υπόληψη και τιμή έχουμε για τον εαυτό μας, τόσο περισσότερο παρακινούμαστε να κατακρίνουμε και να καταφρονούμε τους άλλους, νομίζοντας ότι εμείς είμαστε μακριά από εκείνες τις ατέλειες και τα ελαττώματα που νομίζουμε ότι έχουν αυτοί.

Ομιλία εις την Κυριακήν της Ορθοδοξίας. Αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
(Ἀποσπάσματα)

 Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.
Σήμερα, ἀδελφοί καί ἀδελφές, εἶναι ἡ ἁγία Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, μία ἀπό τίς πενήντα δύο Κυριακές τοῦ ἔτους πού ὀνομάζεται Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας.
Μεγάλη καί ἁγία Κυριακή. Κυριακή, κατά τήν ὁποία ἑορτάζεται ἡ νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον κάθε ψεύδους, ἐναντίον κάθε ἀναλήθειας, ἐναντίον κάθε αἱρέσεως, ἐναντίον κάθε ψευδοθεοῦ· νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον κάθε ψευδοῦς διδασκαλίας, ἐναντίον κάθε ψευδοῦς φιλοσοφίας, ἐπιστήμης, πολιτισμοῦ, εἰκόνος. Ἁγία νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί αὐτό σημαίνει ἁγία νίκη τῆς Παναληθείας.