Ἡ ἀξία τῆς ὑπακοῆς.

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΟΥ

Συμβουλές του σεβαστού Γέροντος Ιερομόναχου Εφραίμ
Κατουνακιώτου στην αδελφότητα της Ιεράς Μονής ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Αγαπημένες μου ψυχές, αισθάνομαι ως προθυμία της ψυχής μου να σας πω δύο λόγια. οι Άγιοι Πατέρες λένε ότι όταν υπάρχουν ψυχές, οι όποιες πρόκειται να ακούσουν, ο Θεός ευλογεί και εκείνον ο όποιος πρόκειται να ομιλήσει. Μακάριοι οι λέγοντες εις ώτα ακουόντων.

Η τραγική και επίπονη κρίση (η τρίτη από τις τρεις ομιλίες του Μοναχού Αλέξιου Καρακαλληνού)

Ομιλία Α
Ομιλία Β
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, όλοι μας αυτόν τόν καιρό συζητούμε και γινόμαστε δέκτες των δυσάρεστων ειδήσεων, περί της οικονομικής καταστάσεως που επικρατεί στήν χώρα μας, και όλοι βιώνουμε καθημερινά αυτή τήν αγωνία περί τού τι μάς επιφυλάσσει τό μέλλον. Μακάρι όλοι να είχαμε τήν ίδια αγωνία, που έχουμε γιά τά βιωτικά, και γιά τά πνευματικά διότι όπως είπα και τίς δύο προηγούμενες Κυριακές, η οικονομική κρίση στήν Ελλάδα είναι ουσιαστικά μια πνευματική κρίση αξιών και αρετων.

Ὁ καλός λογισμός

Η ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

Εἶναι πολύ μεγάλη, σύμφωνα μέ τούς Ἁγίους Πατέρας, ἡ «προληπτική» ἀλλά καί ἡ «θεραπευτική» δύναμη τοῦ καλοῦ λογισμοῦ. Ὁ ἀδελφός μας, πού μᾶς ἀδικεῖ εἶναι ὁ ἀδελφός μας πού τόν κατέλαβε ὁ «ἀντίθετος», ὁ πονηρός. Ὅλους γιά ἁγίους πρέπει νά τούς βλέπομε, δίδασκε ὁ μακαριστός π. Πορφύριος.  

Πρέπει μέσα μας τό ἐργοστάσιο τῆς ψυχῆς μας νά φτιάχνει «δισκοπότηρα καί ὄχι σφαῖρες», μᾶς διδάσκει ὁ ἄλλος σύγχρονος ἅγιος Γέροντας, μακαριστός π. Παΐσιος. 

Λογισμοί αμαρτωλού, Φωτίου Κόντογλου

Όταν μιλήσεις στους ψευτοχριστιανούς για σκληρή άσκηση στο κορμί και στο πνεύμα για την αγάπη του Χριστού, θυμώνουνε, σε λένε φακίρη, ειδωλολάτρη, βάρβαρο. Αν θέλεις να δοκιμάσεις την πίστη ενός χριστιανού, μίλησέ του για τον ασκητισμό. Ο πιστός θα νοιώσει κατάνυξη, ο χλιαρός, δηλαδή ο ψεύτικος, ο άπιστος, θα διαμαρτυρηθεί. Τί αν λέγει ο Χρι­στός: «Μακάριοι όσοι αφήσανε τα πάντα και μ' ακολουθήσανε», ή «Η βασιλεία του Θεού βιάζεται και οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν», και πως «θλίψιν έξετε», και πως «στενή και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν»; Εμείς θέλουμε να είμαστε Χριστιανοί χωρίς Χριστό, δηλ. χωρίς θλίψη πνευματική, χωρίς να σηκώνουμε τον σκληρό σταυρό, αλλά να περπατάμε στον πλατύν δρόμο.

Ἡ ἀγάπη καί οἱ βαθμίδες της

Αγίου Κοσμά του Αιτωλού
«”Ακουσε, παιδί μου, να σου ειπώ. Ή τελεία αγάπη είναι να πούλησης όλα σου τά πράματα, νά τά δώσης ελεημοσύνη καί νά πηγαίνης καί εσύ νά εύρης κανένα αύθεντη νά πουληθής σκλάβος. Καί όσα πάρης, νά τά δώσης δλα. Νά μη κράτησης ένα άσπρο. Ή μπορείς να το κάμης αυτό να γένης τέλειος; Βαρύ σου φαίνεται…
Δέν ημπορείς να το κάμης αυτό; Κάμε άλλο: Μη πουληθής εσύ σκλάβος. Μόνο πούλησε τα πράματά σου. Δώσε τα όλα ελεημοσύνη. Το κάμνεις; Ακόμη βαρύ σού φαίνεται και αυτό.
Ας έλθωμε παρακάτω. Δεν ημπορείς να δώσης όλα σου τα πράγματα. Δώσε τα μισά. Δώσε από τα τρία ένα. Δώσε από τα πέντε ένα. Ακόμη βαρύ σου φαίνεται.
Κάμε άλλο. Δώσε από τα δέκα ένα. Τό κάμνεις; Ακόμη βαρύ σου φαίνεται.
Κάμε άλλο. Μη κάμης ελεημοσύνη. Μη πουληθής σκλάβος. Άς έλθωμε παρακάτω: Μη πάρης τό ψωμί του άδελφού σου, μη πάρης τό έξωφόρι του. Μη τόν κατατρέχεις. ΜΗ ΤΟΝ ΤΡΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΣΟΥ. Μήτε καί αυτό τό κάμνεις;

24 Αυγούστου Συναξαριστής. Ευτυχούς Ιερομάρτυρα, Τατίωνος, Γεωργίου Λιμνιώτη, Κοσμά του Αιτωλού, Ανακομιδή Λειψάνου Αγίου Διονυσίου Εκ Ζακύνθου, Αρσενίου Οσίου.

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, γεννήθηκε στὸ Μονοδένδρι τῆς Αἰτωλοακαρνανίας, ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς, ποὺ τοῦ ἔμαθαν τὰ πάντα γύρω ἀπὸ τὸν Χριστιανισμό. Σὲ ἡλικία 20 χρόνων πῆγε στὸ Ἅγιο Ὄρος, γιὰ νὰ σπουδάσει στὸ σχολεῖο τῆς Μονῆς Βατοπεδίου.
Στὴν συνέχεια πῆγε στὴν Μονὴ Φιλοθέου, ὅπου ἐκάρη μοναχὸς καὶ χειροτονήθηκε καὶ ἱερέας.
Ὁ Κοσμᾶς ὅμως, δὲν μποροῦσε νὰ ἡσυχάσει. Ἤθελε νὰ διδάξει ὅλους τοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες γιὰ τὸν Χριστό. Θεωροῦσε ὅμως τὸν ἑαυτό του ἀδύνατο γιὰ νὰ τὸ κάνει.
Μὲ Θεία ὅμως φώτιση πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ συνάντησε τὸν ἀδελφό του, Χρύσανθο, ὁ ὁποῖος ἦταν δάσκαλος. Αὐτὸς τὸν βοήθησε στὴν ρητορική, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ διδάξει.
Στὴν συνέχεια, ἀφοῦ πῆρε τὴν ἄδεια τοῦ πατριάρχη, γύρισε στὴν Ἑλλάδα καὶ κυριολεκτικὰ τὴν ὄργωσε ἀπὸ ἄκρη σὲ ἄκρη. Ἀπ’ ὅπου πέρναγε πλῆθος πιστῶν «ραγιάδων», τὸν ἄκουγε μὲ πολλὴ προσοχή. Εἶναι χαρακτηριστικὸ αὐτὸ ποὺ εἶπε κάποτε στὴν ὁμιλία του σ’ ἕνα χωριὸ: «Ἦρθα στὸ χωριό σας νὰ σᾶς κηρύξω τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Δίκαιο λοιπὸν εἶναι νὰ μὲ πληρώσετε γιὰ τὸν κόπο μου. Ὄχι ὅμως μὲ χρήματα, γιατί τί νὰ τὰ κάνω; Ἡ πληρωμή μου εἶναι νὰ βάλετε τὰ λόγια του Θεοῦ στὴν καρδιά σας γιὰ νὰ κερδίσετε τὴν αἰώνια ζωή».

Η τραγική και επίπονη κρίση (η δεύτερη από τις τρεις ομιλίες του Μοναχού Αλέξιου Καρακαλληνού)

Ομιλία Α

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, θά ήθελα να αναφερθώ και στην σημερινή μου ομιλία, όπως και στην προηγούμενη για όσους τήν ακουσαν, στό κυρίαρχο θέμα της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα η οποία είναι μία προέκταση τού τρόπου της ζωής μας και επίσης θάήθελα να τονίσω τήν συμβολή της μετανοίας στην ζωή μας. Πολλές φορές, όταν έχουμε ένα πρόβλημα ή μία στεναχώρια, θέλουμε ένα θαύμα για να αρθεί το πρόβλημα ή δυσκολία πού μάς ταλαιπωρεί ή να μάς ελευθερώσει από μία ανυπόφορη κατάσταση. Όμως, πολλές φορές, πίσω από αυτό το φαινομενικά εύλογο θέλημα κρύβεται η επιθυμία να αποφύγουμε τήν προσπάθεια και τον αγώνα πού ο Θεός ζητάει από μάς. Φοβόμαστε να αλλάξουμε, διότι φοβόμαστε όχι μόνο το άγνωστο, αλλά το κυριότερο είναι ότι δέν θέλουμε να αφήσουμε το βόλεμά μας.
Οι Εβραίοι πού δέν πίστεψαν κατά βάθος σ τον Θεό, αλλά μόνο εξωτερικά, ζήτησαν από τον Χριστό ένα σημείο, ένα μεγάλο θαύμα. Και τί απάντησε ο Σωτήρας μας, “Γενεά πονηρά και μοιχαλίς σημείον επιζητεί, και σημείον ου δοθήσεται αυτή ει μή το σημείον Ιωνα.” Λυπάμαι πού το λέω, αλλά αυτά τά λόγια ταιριάζουν στην δική μας γενεά και στην σημερινή κατάσταση πού επικρατεί στην χώρα μας.

Ἡ ὑπακοή ὁδηγεῖ στή σωτηρία

ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΟ ΚΑΙ ΥΠΑΚΟΗ

Ἡ ἐντολή δόθηκε στούς πρωτοπλάστους ὡς δοκιμασία τοῦ αὐτεξουσίου τους. Ἡ ὑπακοή ἔχει ὡς βραβεῖο τήν θέωση.

Ὁ Θεός, γράφει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἀφοῦ ἔπλασε τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα τούς τοποθέτησε στόν Παράδεισο τῆς τρυφῆς. Ἔπειτα τούς ἔδωσε καί τόν νόμο τῆς Ἐντολῆς (νά μή φᾶνε ἀπό τό δένδρο τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ) ὡς μία δοκιμασία τοῦ αὐτεξουσίου τους. Κατόπιν τούς ἄφησε καί ὅπως λέγει ὁ Σειράχ «τόν ἄφησε στή βούλησή του», ἔτσι ὥστε νά ἐκλέγει κάθε φορά σύμφωνα μέ τήν γνώμη του ὅ,τι αὐτός νομίζει καλλίτερο. Ὅρισε δέ καί ἔπαθλο ἐάν τηροῦσαν (ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα) τήν ἐντολή, τό νά πάρουν τήν ἐνυπόστατη Χάρη τῆς Θεώσεως καί νά καταστράπτονται στούς αἰῶνες ἀπό τό ἀκραιφνέστατο φῶς τοῦ Θεοῦ.

Οἱ δυνάμεις τῆς ψυχῆς καί ἡ ὀρθή χρήση τους

Τίς δυνάμεις τῆς ψυχῆς μας (λογιστικό, θυμός, ἐπιθυμία), σύμφωνα μέ τήν θεραπευτική τῶν Ἁγίων Πατέρων δέν πρέπει νά τίς νεκρώσουμε ἀλλά νά τίς λειτουργήσουμε σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τά μέρη τῆς ψυχῆς σύμφωνα μέ τήν ἁγιοπατερική γραμματεία, ὅπως ἐγράφη παραπάνω, εἶναι τρία: Τό θυμικό, τό ἐπιθυμητικό καί τό λογιστικό. Στόν σύγχρονο μεταπτωτικό ἄνθρωπο, πού δέν ἔχει ἐκκλησιαστικοποιηθεῖ, καί τά τρία αὐτά μέρη νοσοῦν. Εἶναι ὑποδουλωμένα στό περιβάλλον, στήν ὕλη, στίς σαρκικές ἡδονές, στίς αἰσθήσεις. Αὐτά καλούμαστε, συνεργαζόμενοι μέ τήν Θεία Χάρη, νά τά θεραπεύσουμε, ἀνακατευθύνοντάς τα ἀγαπητικά πρός τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο. Τό θυμικό θεραπεύεται μέ τήν κατά Θεόν ἀγάπη, τό ἐπιθυμητικό μέ τήν περιεκτική ἐγκράτεια καί τό λογιστικό μέ τήν ἀδιάλειπτη προσευχή.

Δέν πρέπει νά τά νεκρώσουμε ἀλλά νά τά ἐπαναπροσανατο-λίσουμε, ὥστε νά λειτουργήσουν σύμφωνα μέ τίς «προδιαγραφές» τοῦ Κατασκευαστῆ μας, δηλ. τοῦ Θεοῦ Λόγου. Συμφωνώντας μέ τήν καθολική πατερική ἀντίληψη, ὁ σοφός Γέρων Πορφύριος, ἀναφερόμενος στόν θυμό, ἔλεγε ὅτι ὁ θυμός εἶναι τό νεῦρο τῆς ψυχῆς καί εἶναι καλό.

9ήμερο προσκύνημα στους Αγίους Τόπους - Σινά του Σταυρού από 22/09/2011 έως 30/09/2011

1η ημ.22/09/2011 Πέμπτη :  ΘΕΣ/ΝΙΚΗ – ΑΘΗΝΑ – ΤΕΛ ΑΒΙΒ

Συνάντηση στο Αεροδρόμιο Μακεδονία στις 22:00 και αναχώρηση με πτήση της Aegean Air για Τελ Αβίβ μέσω Αθηνών. Άφιξη στο αεροδρόμιο ξημερώματα τις 23/9/2011.
2η ημ.23/09/2011 Παρασκευή: ΛΥΔΑ-ΟΡΟΣ ΕΛΑΙΩΝ- ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΟΛΕΩΣ
Επιβίβαση στο πούλμαν και μεταφορά στη Λύδα όπου θα προσκυνήσουμε τον τάφο του Αγίου Γεωργίου. Συνεχίζουμε  για  προσκύνημα στη Μονή της Αγίας Μάρθας και Μαρίας στη Βηθανία και το Όρος των Ελαιών απ’ όπου ανελήφθη ο Κύριος. Προσκύνημα στην Γεθσημανή στον Τάφο της Παναγίας  και τέλος προσκύνημα  στον Βράχο της Αγωνίας. Στις 12.00 ή ώρα τακτοποίηση στο ξενοδοχείο και ξεκούραση. Στη συνέχεια  επίσκεψη στη Σιών όπου βρίσκεται το Υπερώο και το σπίτι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Προσκύνημα στο Ναό της Αναστάσεως (Πανάγιο Τάφο, Φρικτό Γολγοθά, Αποκαθήλωση, Εύρεση Τιμίου Σταυρού). Βαδίζοντας την οδό του Μαρτυρίου προσκυνούμε στο Πραιτώριο (φυλακή Χριστού) στο σπίτι των Αγ. Ιωακείμ και Άννης.
1η  διανυκτέρευση στην Ιερουσαλήμ

Ἐρωτήσεις- Ἀπαντήσεις γιά τήν οἰκογένεια, τά παιδιά καί τήν γυναίκα (mp3)

06.Π. Σάββας 2009-05-22_ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 22-05-09 (Συνάξεις Καλοκαιριοῦ 2009).

Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία).

Εις την Πάνδοξον Κοίμησιν της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών και Παναχράντου Θεοτόκου (Αγ. Νικόλαος Καβάσιλας)

Kανείς νομίζω δεν αγνοεί ότι σπουδαιότερος αγώνας ρητορικής εγκωμιαστικού λόγου δεν μπορεί να υπάρξη από αυτόν εδώ, εάν βέβαια ήθελε προσπαθήσει κανείς να τηρήση τα καθιερωμένα και πρέποντα. Εγώ προσωπικά δυσκολεύομαι τόσο περισσότερο να επιδιώξω στην προκειμένη περίσταση τον πρέποντα λόγο, όσο νομίζω ότι όλοι μεν οι άνθρωποι οφείλουν ασφαλώς αυτό τον άθλο των εγκωμίων προς την Παρθένο, πλην όμως ούτε είναι καν δυνατόν να ελπίζουν ότι θα ανταποκριθούν με τα εγκώμιά τους στο μεγαλείο της πραγματικότητας. Γι' αυτό ακριβώς δεν είναι δυνατόν να μας κατηγορήσουν για τόλμη. Γιατί πού υπάρχει τόλμη; Το να καταπιάνεται βέβαια κανείς με υψηλά θέματα και να εγκαταλείπη την προσπάθεια εμπρός στο ενδεχόμενο μιας ήττας δεν θα ήταν λογικό. Πράγματι κανείς απολύτως δεν θα μπορούσε να κατηγορήση όσους υστέρησαν στον αγώνα τον οποίο κανείς δεν είναι δυνατόν να κερδίση. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να χαρακτηρισθή υποχώρηση ή ήττα ό,τι είναι έκτος ευθύνης και κατηγορίας; Αφού λοιπόν προσήρμοσα το λόγο με τις δυνάμεις μου, θα πλέξω το εγκώμιο της Παρθένου, προσθέτοντας ότι δεν το επιχειρώ αυτό για να κάμω γνωστές στους ακροατές τις χάριτες της Παρθένου που τυχόν αγνοούν, γιατί δεν υπάρχει κανείς που θα μπορούσε ν' αγνοή το κοινό αγαθό, αλλά για να κάμω, με την ανάμνηση της αιτίας της σωτηρίας μου, καλύτερη την ψυχή, σε όσους βέβαια είναι τούτο δυνατόν, αφού θυμηθώ και τη δική μου σωτηρία. Γιατί γι' αυτόν ακριβώς το λόγο μου φαίνεται ότι όλοι ύμνησαν την Παναγία και δεν υπάρχει κανείς που να μην έκαμε αυτόν τον αγώνα, επιτυγχάνοντας βέβαια άλλος λιγώτερο και άλλος περισσότερο το σκοπό του. Γιατί είναι πολυύμνητη η Παρθένος όχι μόνο αφότου γεννήθηκε, αλλά και πριν ακόμη χαρισθή στους ανθρώπους.

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο πατώντας εδώ
alopsis 

23 Αυγούστου Συναξαριστής. Απόδοση εορτής Κοιμήσεως Θεοτόκου, Λούππου, Ειρηναίου Επισκόπου Σιρμίου, Ειρηναίου Επισκόπου Λουγδούνου, Πόθεινου Ιερομάρτυρα, Καλλινίκου Πατριάρχη, των Αγίων 38 Μαρτύρων, Αντωνίου Επισκόπου, Νικολάου Σικελιώτη, Χαραλάμπους Νεοφανούς.

Ἀπόδοση ἑορτῆς κοιμήσεως Θεοτόκου

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος α’.
Ἐν τῇ γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ κοιμήσει τὸν κόσμον, οὐ κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, Μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος β’. Αὐτόμελον.
Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον, καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα, τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν· ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον.

Μεγαλυνάριον.
Παρέστης Παρθένε ἐκ δεξιῶν, τοῦ Παμβασιλέως, ὡς βασίλισσα τοῦ παντός, περιβεβλημένη, ἀθανασίας αἴγλην, ἀρθεῖσα μετὰ δόξης, πρὸς τὰ οὐράνια.

Η σημασία των ονείρων... Ὄνειρα-Ὀράματα

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ .
Αρχιμανδρίτη π. Βαρνάβα Λαμπρόπουλου .

      Πρέπει να δίνωμε σημασία στα όνειρα;
Ένα ερώτημα που μας απασχολεί συχνά. Μας απασχολεί εντονότερα, μετά από μια νύκτα που είδαμε κάποιο τρομακτικό όνειρο. Και όχι σπάνια μας συγκλονίζει το γεγονός ότι κάποιο όνειρο που είδαμε, βγήκε αληθινό! Τότε είναι που θεριεύει η πίστη μας στα όνειρα. Και σιγά-σιγά καταντάμε να τα θεωρούμε ΣΙΓΟΥΡΕΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ για το τι θα μας συμβεί στο μέλλον.

      Πρέπει, λοιπόν, να πιστεύουμε στα όνειρα; Ας μη βιαστούμε να δώσουμε απάντηση. Ποτέ δεν πρέπει να δίνουμε βιαστικές απαντήσεις σε ερωτήματα της πνευματικής ζωής. Ούτε πρέπει να στηριζόμαστε μόνο στη δική μας «σοφία» και στη δική μας «πείρα» για να απαντήσουμε σε τέτοια ερωτήματα. Ας μην είμαστε τόσο σίγουροι, ότι τα ξέρουμε όλα! Και ας έχωμε την σύνεση να ρωτάμε τους ΑΛΗΘΙΝΑ ΣΟΦΟΥΣ και ΑΛΗΘΙΝΑ ΠΕΠΕΙΡΑΜΕΝΟΥΣ δασκάλους και οδηγούς της πνευματικής ζωής: τους ΑΓΙΟΥΣ.