Ἡ καλή ἀπιστία , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

" Μά ἐγώ παιδί μου τρώω ἐλιές "

 

" Μά ἐγώ παιδί μου τρώω ἐλιές "

Κάποτε ὁ ἅγιος Παρθένιος βρέθηκε στόν Κρουσώνα καί φιλοξενήθηκε στό σπίτι ἑνός πολύ καλοῦ ἀνθρώπου πού ἀγαποῦσε ἰδιαίτερα τό μοναστήρι τοῦ Κουδουμᾶ κι εὐλαβοῦνταν πολύ τούς δύο ἁγίους πατέρες.

Ἐπειδή ὁ ἁπλός ἐκεῖνος ἄνθρωπος δέν ἔτυχε ποτέ νά ἀκούσει πώς στό μοναστήρι οἱ πατέρες δέν ἔτρωγαν κρέας, γιά νά περιποιηθεῖ τόν ἅγιο Παρθένιο καί τόν μοναχό πού τόν συνόδευε ἔσφαξε τό καλύτερο ζωντανό του.

Ὁ γέροντας γιά νά μήν λυπήσει τόν νοικοκύρη, πού μέ τόση ἀγάπη τούς φιλοξένησε, κάθισε στό τραπέζι κι ἔφαγε ὅτι τοῦ σέρβιραν.

Ὁ μοναχός πού ἦταν μαζί του, ξέροντας πόσο αὐστηρός ἦταν ὁ γέροντας, τά ἔχασε ὅταν τόν εἶδε νά τρώει κρέας. Μέ τρόπο τότε ἔσκυψε καί τοῦ λέει σιγανά γιά νά μήν τούς ἀκούσουν…

-Γέροντα, τρῶς κρέας; Ὁ γέροντας μέ φυσικότητα τοῦ ἁπαντά ψιθυριστά…

– Ὄχι παιδί μου. Δέν τρώω κρέας. Ἐγώ ἐλιές τρώω.

Τό μάτι τοῦ Ἁγίου Σάββα

 

Αλέξανδρος Τζάλλας

ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ

- Τον Απρίλιο του 2014 ήταν η πρώτη (και μοναδική μέχρι τώρα) φορά που επισκέφτηκα τους Αγίους Τόπους. Εντασσόμενος σε ένα γκρουπ προσκυνητών, ξεκίνησα για μια εξαήμερη εκδρομή στα Πανάγια Προσκυνήματα της Αγίας Γης, με τις μισές μέρες να καταλύουμε στη Βηθλεέμ και τις άλλες μισές στα Ιεροσόλυμα. Σημειωτέον ότι την εκδρομή διοργάνωνε το ταξιδιωτικό πρακτορείο «Μυστακίδης».Αφού την πρώτη μέρα προσκυνήσαμε το μέγιστο προσκύνημα του ναού της Γεννήσεως,(συμπεριλαμβανομένου του σπηλαίου),κατόπιν κατευθυνθήκαμε προς τη Λαύρα του Αγίου Σάββα, όπου, όπως όλοι οι προσκυνητές γνωρίζουν, είναι το πιο σημαντικό μοναστήρι στον κόσμο, μαζί, βέβαια, με το μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης, στο Σινά.

Εκεί ,οι μοναχοί κι ο ηγούμενος γέροντας Ευδόκιμος, αφού μας υποδέχτηκαν με αβραμιαία φιλοξενία, άρχισαν εμάς τους άνδρες (το μοναστήρι είναι άβατο για τις γυναίκες με εντολή του ίδιου του αγίου Σάββα) να μας ξεναγούν στους εσωτερικούς χώρους και κυρίως στο καθολικό της μονής!

Πές μου, πάτερ, σέ παρακαλῶ κάτι: Γιά ποιό λόγο οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι μισοῦν τούς δικαίους…;

– Πες μου, πάτερ, σε παρακαλώ κάτι: Για ποιό λόγο οι περισσότεροι άνθρωποι μισούν τους δικαίους; Γιατί τους περιφρονούν; Γιατί σκανδαλίζονται μαζί τους; Αντίθετα, λίγοι είναι εκείνοι που τους τιμούν…

– Πολύ συμφέρει τους δικαίους, παιδί μου, η περιφρόνηση των ανθρώπων.

Τους ταιριάζει, θα ‘λεγα, όπως ταιριάζουν στον ουρανό τ’ αστέρια. Είδα μάλιστα ενάρετο, που κέρδισε πενήντα στεφάνια σε μία μέρα από τις κακολογίες των άλλων.

– Και με ποιόν τρόπο τα κέρδισε; ρώτησα απορημένος.

– Άκουσε: Ο άνθρωπος αυτός έμενε στα Βούκολα. Ήταν επιφανής και αξιοσέβαστος. Έκανε πολλά καλά έργα στους συνανθρώπους του και όλους τους αγαπούσε σαν αγγέλους του Θεού. Εκείνοι, ωστόσο, πλανήθηκαν από τον πονηρό και άρχισαν να αντιπαθούν τον ευεργέτη τους σα να ήταν κακούργος. Άλλοι έλεγαν πως είναι δολερός, άλλοι ακόλαστος, άλλοι κλέφτης και άλλοι αιρετικός! Έχει, βλέπεις, τη συνήθεια ο διάβολος να διασύρει τους αγίους με το στόμα των αμαρτωλών ανθρώπων. Ο άνθρωπος όμως για τον οποίο σου μιλάω, ακούγοντας τις συκοφαντίες αυτές, χαιρόταν ειλικρινά και ευχαριστούσε το Θεό.

“Κύριε”, έλεγε, “δείξε το έλεος Σου σ’ όσους με μισούν, με συκοφαντούν, με διασύρουν. Κανένας απ’ τους αδελφούς να μην πάθει κακό για μένα τον αμαρτωλό, ούτε στην παρούσα ζωή ούτε στην άλλη. Σύντριψε όμως και αφάνισε τους πονηρούς δαίμονες, που τους ξεσηκώνουν εναντίον μου.

Ἑρμηνεία εἰς τόν Κανόνα ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ - Ὠδή δ’

Του Οσίου πατρός ημών Νικοδήμου του Αγιορείτου

Ερμηνεία εις τον Κανόνα

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Ήτοι της λαμπροφόρου Αναστάσεως του Κυρίου

Ποίημα όντα Ιωάννου του Δαμασκηνού

Ωδή δ’. Ο Ειρμός.

Επί της θείας φυλακής ο θεηγόρος Αββακούμ, στήτω μεθ’ ημών και δεικνύτω, φαεσφόρον Άγγελον, διαπρυσίως λέγοντα. Σήμερον σωτηρία τω Κόσμω ότι ανέστη Χριστός ως παντοδύναμος.

Ερμηνεία.

Και δια τα πρότερα Τροπάρια αξιοθαύμαστος είναι τη αληθεία ο χαριτώνυμος ούτος Μελωδός, και δια τον παρόντα Ειρμόν της τετάρτης Ωδής είναι άξιος επαίνου και θαυμασμού. διότι αυτός, αν και εδανείσθη πολλά ρητά από τον εις το Πάσχα λόγον Γρηγορίου του Θεολόγου εν τη πρώτη και τρίτη Ωδή, αυτό όμως το Προοίμιον του λόγου εκείνου «Επί της φυλακής μου στήσομαι» φησίν ο θαυμάσιος Αββακούμ το εφύλαξε δια να το προσαρμόση ευφυώς και πανσόφως εις την τετάρτην ταύτην του Αββακούμ Ωδήν. Επειδή δε η ερμηνεία του παρόντος Τροπαρίου είναι δύσληπτος και ασαφής, τούτου χάριν πρέπει να ειπούμεν εδώ πρότερον περί των λόγων του Αββακούμ, και ποίαν οπτασίαν είδεν ο Θεολόγος Γρηγόριος, και τότε να ερμηνεύσωμεν τον Ειρμόν, ίνα γένη εις όλους η ερμηνεία του εύληπτος.

Ο Προφήτης Αββακούμ επειδή έβλεπε πολλούς να σκανδαλίζωνται δια την Πρόνοιαν και τας κρίσεις του Θεού, πως δηλ. παραβλέπει τους ασεβείς και αδίκους να καταφρονούν και να καταπίνουν τους ευσεβείς και δικαίους, ηθέλησε να εξετάση τους ακαταλήπτους ταύτας κρίσεις του Θεού. όθεν λέγει. «Επί της φυλακής μου στήσομαι, και επιβήσομαι επί πέτραν, και αποσκοπεύσω του ιδείν τι λαλήσει εν εμοί (Κύριος), και τι αποκριθώ επί τον έλεγχόν μου» (Αβ. β’ 1). Το δε νόημα των προφητικών τούτων λόγων είναι τοιούτον, κατά τον σχολιαστήν Νικήταν. Εγώ θέλω φυλάξει τον νουν μου ανώτερον από κάθε φροντίδα κοσμικήν δια νήψεως προσοχής τε και προσευχής νοεράς (φυλακή γαρ η νύψις και η εν καρδία προσοχή και προσευχή του νοός λέγεται), και ούτω δια της νοεράς ταύτης φυλακής θέλω αναβή ως επάνω εις πέτραν στερεάν και ασφαλή εις υψηλήν θεωρίαν, και από εκεί ως από ακρώρειάν τινα και υψηλόν τόπον θέλω στοχασθή ποία λόγια έχει να λαλήση εις εμέ ο Θεός, και τι έχω να αποκριθώ εγώ προς έλεγχον: ήτοι επίπληξιν των ανωτέρω σκανδαλιζομένων.

Ὁ πατέρας Constantin Stoicescu ὑποφέρει στή φυλακή τῆς Constanța

Ο πατέρας Constantin Stoicescu υποφέρει στη φυλακή της Constanța

Για να αυξηθεί ο τρόμος, η διοίκηση της φυλακής είχε συνηθίσει να στέλνει έναν φύλακα μπροστά στην πόρτα το βράδυ πριν κλείσει. Κοίταξε το θήραμά του, μας εξέτασε έναν έναν και μετά έκανε νόημα σε έναν από εμάς να τον ακολουθήσει. Μετά από λίγα λεπτά ακούγονταν από το φυλάκιο της εισόδου οι έντρομες κραυγές αυτού που βγήκαν από το κελί.

Ένα βράδυ, ο πατέρας Constantin Stoicescu ήταν το θύμα. Λίγο μετά τη σύλληψή του, άκουσα τις κραυγές του ιερέα με φρίκη και στη συνέχεια η σιωπή απλώθηκε σε όλη τη φυλακή. Τελικά, τον έφερε ο φρουρός και τον έσπρωξε στο δωμάτιο, όπου έπεσε απαλά στο πάτωμα. Κατάλαβα ότι τον είχαν χτυπήσει άγρια, όλο του το σώμα ήταν μια μελανιά στο αίμα του. Πέρα από την εξώπορτα, ο φρουρός απόλαυσε πλήρως τα βασανιστήρια που είχε κάνει στον ιερέα.

2 Μαΐου. Ἀνακομιδὴ τῶν ἱ. λειψάνων Ἀθανασίου τοῦ μεγάλου, πατριάρχου Ἀλεξανδρείας († 2 Μαΐου 373) Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Τοῦ ἱεράρχου, Ἰαν. 18 (Ἑβρ. ιγ΄ 7-16).

Εβρ. 13,7           Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν.

Εβρ. 13,7                   Να ενθυμήσθε πάντοτε τους πνευματικούς σας ηγέτας και προεστούς, οι οποίοι σας εδίδαξαν τον λόγον του Θεού. Να φέρνετε στον νουν σας και να μελετάτε με ευλάβειαν το κατά Θεόν τέλος του βίου και της εναρέτου συμπεριφοράς των και να μιμήσθε την πίστιν.

Οἱ καταφρονητές τῶν ἱερῶν ναῶν ἔχουσι κακόν τέλος (Ἁγίου Συμεών) Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ_«τῶν ἱερῶν οἴκων καταφρονηται, καὶ τῶν ἄλλων ἁγίων ἀπόλλυνται»

~Από τη διδασκαλία του Αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης για τους ιερούς ναούς Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Ἱερομόναχος Ἀλέξανδρος, ἐρημίτης τῆς Σκήτης τῆς Γεθσημανῆς (1810–1878)

 

Ένας από τους μαθητές ρώτησε: «Δεν είναι αμαρτία να προσεύχεσαι καθιστός και ξαπλωμένος;» Ο γέροντας απάντησε: «Οι πρεσβύτεροι μας είπαν:

Δέντρο «Ζωντανός Σταυρός»!

 

Δέντρο «Ζωντανός Σταυρός»! Θαυμάσια τά ἔργα Σου, Κύριε!

Posted by PROSKINITIS 

Posted by PROSKINITIS at 15:20 0 comments 

Στήν Κυριακή τοῦ Θωμᾶ, Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ (β' μέρος) Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (κήρυγμα)

 ΚΗΡΥΓΜΑ_Στην Κυριακή του Θωμά, Αγίου Γρηγορίου Παλαμά (β' μέρος), 1-5-2022, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Στήν Κυριακή τοῦ Θωμᾶ, Ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ (α' μέρος), Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (κήρυγμα)

 ΚΗΡΥΓΜΑ_Στην Κυριακή του Θωμά, Αγίου Γρηγορίου Παλαμά (α' μέρος), 30-4-2022, Αρχιμ. Σάββα Αγιορείτου

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Ἀνάμνηση θαύματος Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ καί εὕρεση τοῦ Τιμίου Ἥλου

Ανάμνηση θαύματος Αρχαγγέλου Μιχαήλ και εύρεση του Τιμίου Ήλου

Εορτάζει 2 ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα.

Ἐν Γοναταῖς παραδόξου θαύματος, τοῦ Ἁγιάσματος παρὰ τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ

Γέρας νεουργὸν εὐλογῶ Ἀρχαγγέλῳ,

Ἁγιάσματος Γοναταῖς τοῦ ἐκ πέτρας.

Προσκύνησις τοῦ τιμίου Ἥλου τοῦ ἡλώσαντος τὴν ἄχραντον δεξιὰν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν

Προσηλώσαντα ἐν Σταυρῷ τῷ τιμίῳ,

Ἧλον σέβομαι τὸν δεξιὸν Δεσπότου.

Το παρακάτω κείμενο προέρχεται από το «ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ», το οποίο εξεδώθει στην Καβάλα τον Οκτώβριο του 1967 μ.Χ., δαπάνη της Ι. Μονής του Φιλοθέου.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΗΓΗΣΙΣ

Τῶν ἐν τῆ Νήσῳ Θάσω γενομένων θαυμασίων παρὰ τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ καὶ περὶ τοῦ τιμίου Ἥλου τοῦ έκ τοῦ ζωοποιοῦ Σταυροῦ (ἤτοι μέρους τοῦ Καρφίου οῦ τὴν Πανσέβαστον Δεξιὰν τοῦ Σωτήρος καθηλώσαντος) καὶ ἀφιέρωμα γενομένου παρὰ τοῦ Βυζαντινοῦ Αὐτοκράτορος Νικηφόρου τοῦ Βοτανειάτου εἰς τήν Ἰερὰν Μονὴν τοῦ Φιλοθέου τὴν ἐν Ἀγίω Ὅρει κειμένην..

Εὐλόγησον Πάτερ.

Κατά τὸ χιλιοστὸν ἐνενηκοστὸν ἔτος ἀπὸ Χριστοῦ, ἦτο εἰς τὴν Νῆσον Θάσον, εἷς ἀσκητὴς Ὅσιος καὶ Ἅγιος ἄνθρωπος, ὀνομαζόμενος Λουκᾶς, ὅστις ἀσκήτευσε πρῶτον, εἰς τὸν τόπον τὸν νῦν λεγόμενον τοῦ Λουκά· ὅπου ἔκαμεν ἐκεῖ ἀσκητεύων δεκατέσσαρα ἔτη, ὅτε καὶ ἔκτισε μικρὸν Ναόν, ἐπ' ὀνόματι τοῦ Ἀγίου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωαννου τοῦ Θεολόγου (1).

Ἐνοχλούμενος δὲ ὁ Ὅσιος ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ καὶ ἡσυχώτερον καὶ ἐρημικώτερον τόπον ζητῶν, κατέβη εἰς τὰ σπήλαια, τῆς βαθείας καλουμένης Ποταμίας, ὅπου εἶναι τώρα ὁ Ναὸς τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ, ἔνθα καὶ ἤσκησεν ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ εἴκοσι ἔτη. Κατὰ δὲ τὸ δέκατον ἕβδομον ἔτος, τῆς ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ τῆς βαθείας Ποταμίας ἀσκήσεώς του, προσευχόμενος ἐν μιᾷ τῶν ήμερῶν ἐκεῖ ὁ Ὅσιος Λουκᾶς, βλέπει ἔμπροσθέν του ἐξαστράποντα τὸν Ἀρχιστράτηγον Μιχαὴλ καὶ λέγοντα αὐτῷ, «εἰρήνη σου». Φοβηθεὶς δὲ ὁ Ὅσιος καὶ έκπλαγεὶς ἐπὶ τῆ παραδόξῳ θέᾳ καὶ ἀστραπηφόρῳ μορφῆ, συνεχῶς ἔλεγε τὸ, «Παναγία Θεοτόκε βοήθει μοι». Ὁ δὲ Ἀρχιστράτηγος ἐνθαρρύνων αὐτὸν, τῷ ἔλεγεν ἵνα μὴ φοβηθῆ, διότι δὲν ἦτο ὡς αὐτὸς ἐδόκει, φάντασμα, ἀλλ' ὁ Ἀρχιστράτηγος τοῦ Θεοῦ Μιχαήλ· καὶ εἶπεν αὐτῷ, ὅτι μὲ ἀπέστειλεν ὁ Κύριος εἰπεῖν σοι, ὅτι μετὰ τρία ἔτη παραλαμβάνει ἐν εἰρήνῃ τὸ πνεῦμά σου, εἰς τὰς αἰωνίους ἀναπαύσεις.

Ὁ δὲ Ὅσιος, φοβηθεὶς περισσότερον διὰ τὸν λόγον τοῦτον, καὶ φάντασμα νομίζων τὸ φαινόμενον, ἔπεσε προύμυτα καὶ συνεχῶς ἔκραζε τό, «Κύριε έλέησον»· ὁ δὲ θεῖος Ἀρχιστράτηγος καὶ αὖθις παραθαρρύνας αὐτὸν, ἐφάνη ὅτι ἐκτύπησεν ώς μέ ράβδον τινά, τὴν ἐκεῖ κατὰ πρόσωπον πέτραν λέγων, «ἐν ὁνόματι τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἰοῦ καὶ τοῦ Ἀγίου Πνεύματος, Ἀμήν.» καὶ εὐθῦς ἀνέβλυσεν ῦδωρ ἐξ ἐκείνης τῆς πέτρας. Λαβὼν δὲ θάρρος ὁ Ὅσιος, ἐζήτει διὰ τὴν προτέραν ἀπιστίαν συγχώρησιν (ἐπειδὴ πολλάκις ἐδοκίμασε νὰ τὸν ἀπατήση ὁ διάβολος διὰ πολλῶν καὶ ποικίλων φαντασιῶν).

Ἡ Ἀνάσταση πού ἄργησε…

Όσιος Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης:

Η Ανάσταση που άργησε…

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

Μεγάλο Σάββατο βράδυ. Ο Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης, λαμπροφορεμένος, υποδεχόταν τον κόσμο και έ­παιρνε τις λειτουργίες. Είχε ετοιμάσει τα καντή­λια από νωρίς. Έτοιμα όλα, σβηστά. Άρχισε το «Ευλογητός», πήρε καιρό μέσα στά μαύρα του τα ράσα, με τους βοστρύχους των μαλλιών και των γενειών του να λάμπουν.

Σοβαρός-σοβαρός. Ανοι­γόκλεινε την πόρτα, παραπατούσε, αλλά έτρεχε κιόλας, προσκυνούσε τις Δεσποτικές εικόνες, τον θρόνο, έμπαινε στο Ιερό, έπαιρνε τις λειτουργί­ες, ψέλναμε τον Κανόνα «Κύματι θαλάσσης». Δεν είχε ο Γέροντας χρόνο κοσμικό, είχε χρόνο λει­τουργικό. Μαζευόταν ο κόσμος, πολύς κόσμος. Χριστιανοί, που τον αγαπούσαν, αλλά και άλλοι από την γειτονιά δρασκέλιζαν την μάντρα, σκύβον­τας από το μικρό πορτάκι, άρρωστοι, νοσοκόμες, γιατροί. Καθυστερούσε ο Γέροντας. Σβηστά τα φώτα. Ψέλναμε, ξαναψέλναμε, δεν έβγαινε να πη το «Δεῦτε, λάβετε φῶς». Έφευγα από το ψαλτήρι, να πάω στο Ιερό, μου έλεγε: «Ξέρω, ξέρω». Αδημο­νία. Οι άλλες εκκλησίες σήμαναν ήδη Ανάσταση, βαρελότα πέφτανε κι αυτός δεν έβγαινε., μου λέει. «Ξέρω, ξέρω. Όποιος θέλει να φύγη. Δέν μπορεί. Ας τους βάλουμε στην εκκλησία, τά προβατάκια του Χριστού μας, Βαγγέλη. Μέσα στην κιβωτό είναι μιά φορά τόν χρόνο. Ας καθυστερήσουν. Ψάλλε εσύ, ψάλλε».

«Τά είπα, Γέροντα, πάλι καί πάλι».

Τέλος πάντων, βγήκε. Άλλο πανηγύρι. ‘Εκουνούσε την λαμπάδα γελώντας, βλέποντας το φως. Επεφταν οι Χριστιανοί κι εκείνος εκουνούσε την λαμπάδα του. Πήραν το φως, διαδόθηκε παντού, έξω στις αυλές. Ψέλναμε: «Τὴν Ἀνάστασίν Σου, Χριστέ Σωτήρ». Βγήκαμε, καθυστερούσε, χαιρε­τούσε, ευλογούσε, σταύρωνε. Ανέβηκε σ’ ένα πε­ζούλι, απέναντι από τον ναό, και πήγαινε πέρα-δώθε. Γελούσε, έλαμπε το πρόσωπο του, σωστό παιδί. Ό κόσμος περίμενε το Εύαγγέλιο.