Περί Πολιτισμοῦ

❈ Φτιάχνουμε πολιτισμό, προσπαθοῦμε νά ἐξωραΐσουμε τήν πατρίδα μας κ.λπ. Ἄν αὐτά δέν τά κάνουμε πρός δόξαν Θεοῦ εἶναι ἄχρηστα καί τά ἴδια αὐτά τά ἔργα μας θά μᾶς κάψουν. Ὅλος αὐτός ὁ πολιτισμός πού φτιάχνουμε, ἐπειδή δέν φτιάχνεται γιά νά δοξασθεῖ ὁ Θεός, ἀλλά γιά τόν ἑαυτό μας καί τά πάθη μας, λειτουργεῖ ἀρνητικά γιά τόν ἄνθρωπο.

Ἀνάξια τῆς Ἑλλάδος ἡ Ὑπουργὸς Πολιτισμοῦ.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Κ. Διώτη, Θεολόγου- Δημοσιογράφου- Συγγραφέως – Ἐκδότου (ὅπως ἐτίμησεν αὐτὸν ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν)

Κατὰ κοινὴν ὁμολογίαν, ἡ Ὀρθοδοξία ἀποτελεῖ τὸ μεγαλύτερον στήριγμα τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. Αὐτὸ τὸ στήριγμα ἡ Ὑπουργὸς Πολιτισμοῦ κυρία Λίνα Μενδώνη τὸ περιφρονεῖ, τὸ χλευάζει καὶ τὸ γελοιοποιεῖ. Μία τοιαύτη Ὑπουργὸς εἶναι ἀνάξια τῆς Ἑλλάδος.

Ἡ Ἐθνικὴ Πινακοθήκη ὑπάγεται στὴν ἁρμοδιότητα αὐτῆς τῆς Ὑπουργοῦ. Εἰς αὐτὴν τὴν Πινακοθήκην εἶχον τοποθετηθῆ πρὸς δημοσίαν ἐπίδειξιν ὄχι καλλιτεχνήματα, ἀλλὰ ὑβριστικὰ καὶ γελοιοποιητικὰ αἰσχροτεχνήματα κατὰ τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καὶ Ἁγίων μὲ βάναυσον παραμόρφωσιν τῶν προσώπων αὐτῶν. Ἐτέθη ἀκόμη καὶ τσιγάρο εἰς τὸ πάναγνον στόμα τῆς Παναγίας καὶ τὸ πρόσωπον τοῦ Χριστοῦ ἔχει παραμορφωθῆ τερατωδῶς.

Δυναμική ἀπάντησις εἰς βλάσφημον πρόκλησιν

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Στὶς μέρες μας, κατάντησε συνήθεια, κάποιοι δῆθεν προοδευτικοὶ νὰ κατασκευάζουν ὅ,τι φανταστεῖ ἡ διεστραμμένη φαντασία τους καὶ νὰ τὸ παρουσιάζουν ὡς…ἔργο τέχνης! Δὲν πρόκειται βέβαια γιὰ κάτι τέτοιο, ἀλλὰ γιὰ διάφορα ἐξαμβλώματα, τὰ ὁποῖα στὸ ὄνομα τῆς ἐλευθερίας, προσβάλλουν τὸ θρησκευτικὸ καὶ καλαισθητικὸ συναίσθημα τοῦ ἀνθρώπου καὶ σὲ τελικὴ ἀνάλυση ἀμαυρώνουν τὴν ἴδια τὴν ἔννοια τῆς τέχνης καὶ τοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ τέχνη πρέπει νὰ ὑπηρετεῖ τὸ ὡραῖο καὶ τὸ ἀγαθὸ καὶ ὄχι τὸ ἄσχημο καὶ τὸ βέβηλο. Ὑπάρχει, γιὰ νὰ ἀνεβάζει πνευματικὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ ὄχι γιὰ νὰ τὸν ὑποβιβάζει. Ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ τέχνη ὑπηρέτησε τὸ κάλλος καὶ ἡ βυζαντινὴ τέχνη ἔφτασε τὸν ἄνθρωπο ὥς τὸ θρόνο τῆς Θεότητας. Δυστυχῶς ὅμως στὴν ἐποχή μας φτάσαμε στὸ σημεῖο, ὅλες οἱ παραδοσιακές μας ἀξίες νὰ ἔχουν ἀντιστραφεῖ.

Ὁ πολιτισμὸς εἶναι ἡ καινούρια μορφὴ ἀθεΐας (Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Άγιος Νικόλαος Βελιµίροβιτς

Δέν εἶναι καθόλου παράξενο, ἐάν ἡ Ἐκκλησία γράψει µιά προσευχή γιά προστασία ἀπό τόν πολιτισµό, µέ τήν ἔννοια ὅτι ὁ πολιτισµός χωρίς τό Θεό ἀποτελεῖ ἄθροισµα ὅλων τῶν κακιῶν.

Πολιτισμὸς δίχως ἠθικὰς ἀρχάς

Πολιτισμὸς δίχως ἠθικὰς ἀρχάς

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι πιστεύουν ὅτι ὁ πολιτισμός, ποὺ συνεχῶς προβάλλεται καὶ μὲ ὑπερβολικὸ τρόπο ἀξιολογεῖται, εἶναι ἡ μοναδικὴ δυνατότητα πνευματικῆς ἀναβάθμισης τῆς κοινωνίας. Ὅταν λέμε πολιτισμός, ἐννοοῦμε ἐπιτεύγματα καὶ πρόοδο στὶς ἐφευρέσεις, στὴν τεχνολογία, στὴν ἀνάπτυξη τῶν γραμμάτων καὶ τῶν τεχνῶν καὶ γενικὰ ὅ,τι καλυτερεύει καὶ ἀνυψώνει τὴν κοινωνία, ἀξιοποιώντας παράλληλα καὶ τὰ ἐπιτεύγματα τοῦ παρελθόντος.

Ὅλα αὐτὰ οἱ κυβερνῶντες τὰ προσέχουν καὶ διαθέτουν μεγάλα ποσὰ, γιὰ νὰ τὰ κάνουν προσιτὰ στὸ λαό, μὲ ποικίλες ἐκδηλώσεις. Τὰ ἀντιμετωπίζουν ὡς πνευματικὰ ἀγαθά, ποὺ ἔχουν ἀπόλυτη ἀξία γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, προκειμένου νὰ ἀποκτήσουν παιδεία, νὰ γίνουν χρηστοὶ πολίτες καὶ ὅλος ὁ κόσμος νὰ γίνει ὄμορφος, «ἀγγελικὰ πλασμένος». Στὴν πραγματικότητα ὅμως τὰ πολιτιστικὰ – ἀγαθὰ εἶναι ἀνθρώπινες ἐμπνεύσεις καὶ πράξεις, δίχως τὰ ἀναμενόμενα ἀποτελέσματα. Ἡ κοινωνία ἦταν ὑποβαθμισμένη, παραμένει ὑποβαθμισμένη καὶ θὰ χειροτερεύσει, ἂν οἱ ὑπεύθυνοι ἄνθρωποι τῆς ἐξουσίας τηρήσουν τὴν ἴδια τακτική, ψηφίζοντας νόμους ποὺ περιφρονοῦν τὶς ἠθικὲς ἀξίες.

Ἡ οἰκογένεια, ὁ πολιτισμὸς καὶ τὸ σχολεῖο

Η οικογένεια, ο πολιτισμός και το σχολείο

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η νέα σχολική χρονιά φέρνει εντονότερα σκέψεις και ανησυχίες για το μέλλον του Ελληνισμού. Το σχολείο σημαίνει αγωγή και η αγωγή προϋποθέτει την οικογένεια και τον πολιτισμό. Οικογένεια και πολιτισμός είναι οι βάσεις του ανθρώπου και στη Δύση βάλλονται λυσσωδώς από διάφορες ιδεολογίες, που έχουν την υποστήριξη ισχυρότατων οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά λόμπις. Στη σύγχρονη κοινωνία προωθούνται ο ατομισμός, ο μηδενισμός, ο γουοκισμός, ο ηδονισμός.

Πρώτος στόχος όσων επιδιώκουν την κατάργηση του ανθρώπου ως σκεπτόμενου και ελεύθερου όντος είναι η οικογένεια. Αν αυτή καταστραφεί δυναμιτίζονται τα θεμέλια της κοινωνίας. Η ιδανική παραδοσιακή οικογένεια έχει μεταξύ των μελών της συνοχή, αγάπη, αλληλεγγύη, πιστότητα, επίγνωση του ρόλου καθενός και καθεμιάς, ελεύθερο διάλογο, παραδοχή της αυθεντίας, σεβασμό στις ρίζες και έτσι είναι άπαρτο οχυρό στους εχθρούς της. Αυτή επιδιώκεται να καταρρεύσει. Η κατάρρευση ξεκίνησε με την ιδεολογική μείωση του ρόλου της μητέρας. Ακολούθησαν η αποϊεροποίηση και υποβάθμιση του γάμου, η εκ μέρους των νέων άρνηση αποδοχής ευθυνών, η ατομοκεντρική ζωή, η καλοπέραση…

Πολιτισμὸς ἐθνικῆς ξεφτίλας: Ἐρείπια τὰ σπίτια Μακρυγιάννη καὶ Παπαφλέσσα – Μουσεῖο – «κόσμημα» τοῦ σφαγέα Κεμὰλ στὴ Θεσσαλονίκη

 

Πολιτισμός εθνικής ξεφτίλας: Ερείπια τα σπίτια Μακρυγιάννη και Παπαφλέσσα – Μουσείο – «κόσμημα» του σφαγέα Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη

Πολιτισμός εθνικής «αμνησίας» και αχαριστίας - Ρημάζουν ανεκμετάλλευτα τα σπίτια των ηρώων μας, αλλά για τα μνημεία των Τούρκων λεφτά υπάρχουν!

Συντάκτης: Πέτρος Δημόπουλος

Λαός που ξεχνά την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει, λέει μια σοφή ρήση. Σήμερα απολαμβάνουμε τα προνόμια ενός ελεύθερου κράτους, διότι πριν 200 χρόνια κάποιοι ήρωες έχυσαν το αίμα τους για να αποτινάξουν τη σκλαβιά τεσσάρων αιώνων. Αν αυτοί οι ήρωες δεν είχαν θυσιαστεί για μια αδούλωτη πατρίδα, οι πολιτικοί σήμερα δεν θα απολάμβαναν τα θεσμικά προνόμιά τους, ούτε θα έφτιαχναν προκλητικές περιουσίες.

Όμως για να υπηρετείται το αφήγημα της ελληνοτουρκικής ψευτοφιλίας, η Ελληνική Επανάσταση του 1821 σβήνεται από το τοπίο του πολιτισμού και της ιστορίας. Θυμόμαστε ότι πριν μερικά χρόνια είχαν επιστρατευτεί μέχρι και ελληνικά ντοκιμαντέρ που έλεγαν ότι οι Έλληνες… καλοπερνούσαν ως υπόδουλοι των Τούρκων.

Και έτσι πολλοί ιστορικοί τόποι που θα έπρεπε να έχουν αναδειχθεί εδώ και δεκαετίες, μένουν αναξιοποίητοι και καταστρέφονται από το αδίστακτο πέρασμα του χρόνου. Την υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, την πείραξε η επίδειξη μόδας που έγινε στο Βρετανικό Μουσείο μπροστά στα γλυπτά του Παρθενώνα. Και δεν την πειράζει που ρημάζουν και καταρρέουν τα μνημεία που βρίσκονται στην ίδια της την χώρα.

Φέρνουμε για παράδειγμα τα σπίτια δύο κορυφαίων αγωνιστών της Επανάστασης του 1821. Το πατρικό σπίτι του Γρηγόριου Δικαίου (Παπαφλέσσα) στην Πολιανή Μεσσηνίας και το σπίτι του Έλληνα οπλαρχηγού, πολιτικού και συγγραφέα, Ιωάννη Μακρυγιάννη στο Άργος. Και τα δύο σπίτια βρίσκονται ερειπωμένα, παρατημένα σε άθλια κατάσταση, σαν να έζησαν εκεί μέσα κάποιοι άσημοι άνθρωποι που δεν σημαίνουν τίποτα για την Ελλάδα.

Αὐτό εἶναι τό πολιτιστικό ἀποκορύφωμα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου ἤ ὁ ἐξευτελισμός;

Κύριε διευθυντά,

Είμαι μια μοναχή της Ιεράς Μονής Οσίου Παταπίου, που επί 55 χρόνια της πολύτιμης ζωής μου αφιέρωσα για να ζήσω μια άλλη ποιότητα ζωής.

Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, ο Θεός γνωρίζει – όμως, έχω μέσα μου μια πληρότητα για ό,τι προσπάθησα.

Με έκπληξη είδα στο «Κ» της κυριακάτικης «Καθημερινής», 13ης Οκτωβρίου, αφιέρωμα, και με εξώφυλλο μάλιστα, στο «αρχιτεκτονικό θαύμα» όπως το αποκαλείτε του πρώτου αποτεφρωτηρίου στην Ελλάδα.

Είσθε ένας αξιοπρεπής δημοσιογράφος, με παιδεία και σας ερωτώ:

Αυτό είναι το πολιτιστικό αποκορύφωμα του ανθρωπίνου προσώπου ή ο εξευτελισμός;

Το σώμα του ανθρώπου δεν είναι βιομηχανικό κατάλοιπο, που το φτιαρίζεις σαν απόβλητο.

Ο άνθρωπος είναι, αν το πιστεύετε, «εικόνα και ομοίωσις Θεού» και αξίζει τιμής, σεβασμού και αξιοπρέπειας, ακόμη και στον θάνατό του.

Πηγαίνετε στα ενδότερα του «κοσμήματος» να φρίξετε με την όλη διαδικασία και να φτύσετε ακόμη και το νερό που πίνετε.

Ακόμη και το σκυλί σου το θάβεις στην άκρη του κήπου σου, και έχεις γι’ αυτό δύο δάκρυα.

Λυπηθήκατε τις κάποιες χιλιάδες που ξοδεύουν κάποιοι γι’ αυτήν την απεχθή διαδικασία αναζητώντας την αλλού.

Δεν άκουσα να λυπάται κανείς για τα εκατομμύρια που δίδονται στις εκτρώσεις, στην κραιπάλη, στα ναρκωτικά, στα «καλλυντικά», στη μόδα, στους οίκους ανοχής, στους πολέμους, στην προσφυγιά, στις σφαγές, στις βρώμικες συναλλαγές, στην προσπάθεια κάποιων ισχυρών, για να είναι πιο δυστυχισμένος ο κόσμος.

Τι υποκρισία! Οχι δική σας, αλλά αυτής της παραπαίουσας κοινωνίας στη δύστυχη Ελλάδα όπως την κατήντησαν σήμερα.

”Ἡ σοφία τοῦ κόσμου αὐτοῦ δέν μπορεῖ νά σώσει τόν κόσμο” (Ἅγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ τοῦ Ἔσσεξ)

Μην έχετε υπερβολική εμπιστοσύνη στην ανώτερη μόρφωση που αποκτήσατε στον κόσμο.

Ο πολιτισμός στον οποίο ζούμε είναι κουλτούρα της πτώσεως.

Η ζωή του κόσμου οργανώνεται γύρω από μερικά ανθρώπινα πάθη και η πνευματική ζωή βρίσκεται στο περιθώριο.

Οφείλουμε να αντιστρέψουμε την κατάσταση αυτή των πραγμάτων, να τοποθετήσουμε την πνευματική ζωή στην καρδιά της ζωής μας.

Η σοφία του κόσμου αυτού δεν μπορεί να σώσει τον κόσμο.

Τα κοινοβούλια, οι κυβερνήσεις, οι πολυσύνθετοι οργανισμοί των πιο αναπτυγμένων συγχρόνων κρατών της γης είναι ανίσχυροι.

Η ανθρωπότητα πάσχει χωρίς τέλος. Η μόνη διέξοδος είναι να βρούμε μέσα μας τη σοφία, την λύση να μη ζούμε σύμφωνα με τις ιδέες αυτού του κόσμου, αλλά να ακολουθήσουμε τον Χριστό.

Κάτω ἀπό τήν μάσκαν

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΣΚΑΝ

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

(περιοδικὸ «Χριστ. Σπίθα», ἀρ. φύλ. 73/Ἰούνιος 1947, καὶ βιβλίο «Φλογέρα Α΄», Ἀθῆναι 1985, σσ. 106-110)

Ἓν παράδειγμα με την μαϊμου

Σήμερον, ἀγαπητοί μου, θὰ σᾶς διηγηθῶμεν κάτι ποὺ εἰς τὴν ἀρχὴν θὰ σᾶς κάμῃ ἴσως νὰ γελάσητε. Ἀλλ᾿ ἐὰν παρακολουθήσητε τὴν συνέχειαν καὶ προσέξητε τὴν βαθυτέραν του ἔννοιαν, τότε τὸ γέλιο σας θὰ μεταβληθῇ εἰς κλάμα.

Ἕνας εἶχε μία μαϊμοῦ. Τὴν ἔμαθε νὰ χορεύῃ. Τὴν ἐστόλισε ὡς νύμφην, καὶ διὰ νὰ μὴ φαίνηται ἡ ἀπαισία ὄψις τοῦ ζῴου, κατεσκεύασεν ἓν ὡραιότατον προσωπεῖον (μάσκαν) γυναικὸς ποὺ ἐσκέπαζεν ὅλο τὸ κεφάλι, τὴν ἔφερεν εἰς τὴν πλατεῖαν τῆς πόλεως καὶ τὴν ἔβαλε νὰ χορεύσῃ. Κόσμος πολὺς ἐμαζεύθη. Ἡ μαϊμοῦ – νύμφη ἐχόρευε καὶ τοὺς πλέον ἰδιοτρόπους χοροὺς καὶ ἐλυγίζετο μὲ τόσην ἐπιδεξιότητα, ὥστε ὅσοι τὴν ἔβλεπον τὴν ἐθαύμαζον καὶ ἐνόμιζον ὅτι ἦτο ἄνθρωπος. Ἕνας ὅμως, ποὺ ἐγνώριζεν ὅτι ἡ χορεύτρια δὲν ἦτο ἄνθρωπος ἀλλὰ μαϊμοῦ καὶ δὲν ὑπέφερε νὰ βλέπῃ τὰ πλήθη νὰ χειροκροτοῦν, νὰ θαυμάζουν καὶ ν᾿ ἀποθεώνουν ἓν κτῆνος, ἀπεφάσισε ν᾿ ἀποκαλύψῃ τὴν ἀπάτην. Ἔκαμε λοιπὸν τὸ ἑξῆς. Ἐπειδὴ ἐγνώριζεν ὅτι οἱ μαϊμοῦδες ἀγαποῦν πολὺ τὰ ἀμύγδαλα, τὴν στιγμὴν ποὺ ἡ μαϊμοῦ – νύμφη ἐχόρευε καὶ ὁ κόσμος τὴν ἐχειροκροτοῦσε καὶ ὁ κύριός της ἐχαίρετο διὰ τὰς λαμπράς της ἐπιτυχίας, ὁ φίλος μας ἔρριψεν ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια της μερικὲς χοῦφτες ἀμύγδαλα. Αὐτὸ ἔφθασε διὰ νὰ γίνουν τὰ ἀποκαλυπτήρια. Ἡ χορεύτρια, μόλις εἶδε τὰ ἀμύγδαλα, αὐτοστιγμεὶ μετεβλήθη· ἐλησμόνησε τὸν κύριόν της, τὰ πλήθη, τὴν δόξαν, τὰ πάντα, καὶ ὥρμησεν εἰς τὰ ἀμύγδαλα. Καὶ ἐπειδὴ τὸ προσωπεῖον τὴν ἠμπόδιζε διὰ νὰ τὰ φάγῃ, μὲ τὰ νύχια της τὸ ἔσχισε, τὸ ἔκαμε κομμάτια, τὸ ἐπέταξε μακριά, καὶ τότε ἐφάνη ὁποία ἦτο· μαϊμοῦ καὶ ὄχι ἄνθρωπος! Ὅλοι ἤρχισαν νὰ γελοῦν καὶ νὰ καγχάζουν διὰ τὸ πάθημά της.

Τὸ παράδειγμα αὐτὸ (ποὺ σημειωτέον ἀναφέρει εἰς τὸ τέλος μιᾶς περιφήμου ὁμιλίας του καὶ ἕνας ἐκ τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Νύσσης Γρηγόριος, ἀδελφὸς τοῦ Μ. Βασιλείου) ἀναφέρομεν ἐδῶ, διότι νομίζομεν ὅτι εἶνε μία ζωηρὰ εἰκὼν τῆ σημερινῆς πραγματικότητος.

Ὁ ἄνθρωπος μὲ προσωπεῖον

Ὁ ἄνθρωπος, ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος! Ὡς πρὸς τὴν ἐξωτερικὴν ἐμφάνισιν διαφέρει πολὺ ἀπὸ τὸν πρωτόγονον ἄνθρωπον.

Ἡ Δύση γύρισε τήν πλάτη στόν Θεό (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος)

Ο πολιτισμός δεν θεραπεύει μήτε και μειώνει την ωμότητα και τον εγωισμό των ανθρώπων, ενώ συχνά τα αυξάνει.

Στη Δύση κυριαρχεί η ταραχή. Η αιτία της ταραχής στη Δύση είναι που γύρισαν την πλάτη τους στον Θεό και έστρεψαν το πρόσωπό τους προς τον Σατανά. Πάντα η ίδια αιτία, η έκπτωση δηλαδή από τον Θεό και η συμπόρευση με τον σατανά. Ο Θεός προειδοποιεί σοβαρά και πατρικά, ενώ ο σατανάς προβάλλει ψεύτικες εικόνες, προσελκύοντας κοντά του τους άφρονες και ελαφρόμυαλους. Με τα φαρμακερά του γλυκίσματα ψαρεύει και έλκει τους ηδυπαθείς και κοντόφθαλμους.

Στη Δύση όλα κατάντησαν ερώτημα και όλα τέθηκαν σε αμφισβήτηση: ο Θεός, η ψυχή, η ηθική, ο γάμος, η οικογένεια, η κοινωνία, το κράτος, αυτός ο κόσμος μα και ο άλλος κόσμος. Όλα έγιναν ερωτήματα πάνω στα ερωτήματα… Η δυτική επιστήμη είναι το ατσάλινο χτένι στα χέρια του αντιχρίστου, ένα χτένι που ξύνει παλιές πληγές και ανοίγει καινούριες… Και, πραγματικά, ο άρχοντας του Άδου, με τη συνδρομή της ψευδο-επιστήμης, γέννησε στη Δύση μια ταραχή ανήκουστη στην ανθρώπινη ιστορία. Με την ταραχή είναι εξέλιξη, πολιτισμός, πρόοδος, η ταραχή είναι ζωή!

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιά τό ἄγχος καί τίς νοθευμένες τροφές πού φέρνουν ἀρρώστια

ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: Παρ’ όλο που η επιστήμη έχει προχωρήσει τόσο πολύ και έκανε πρόοδο μεγάλη, εν τούτοις με ο, τι κάνουν για να βοηθήσουν τον κόσμο, χωρίς να το καταλαβαίνουν, καταστρέφουν τον κόσμο.

Ο Θεός άφησε τον άνθρωπο να κάνη του κεφαλιού του, αφού δεν Τον ακούει, και έτσι τρώει το κεφάλι του. Καταστρέφεται μόνος του ο άνθρωπος με αυτά που φτιάχνει.

Τι κατόρθωσαν οι άνθρωποι του 20ου αιώνος με τον πολιτισμό! Παλάβωσαν τον κόσμο, μόλυναν την ατμόσφαιρα, τα πάντα. Η ρόδα, αν ξεφύγη από τον άξονα, γυρίζει συνέχεια χωρίς σκοπό. Έτσι και οι άνθρωποι, άμα ξεφύγουν από την αρμονία του Θεού, βασανίζονται! Παλιά υπέφεραν οι άνθρωποι από τον πόλεμο· σήμερα υποφέρουν από τον πολιτισμό.

Τότε έφευγαν από τις πόλεις στα χωριά εξ αιτίας του πολέμου και με ένα χωραφάκι περνούσαν. Τώρα θα φύγουν από τις πόλεις εξ αιτίας του πολιτισμού, γιατί δεν θα μπορούν να ζήσουν μέσα σ” αυτές. Τότε ο πόλεμος έφερνε θάνατο. Τώρα ο πολιτισμός φέρνει αρρώστια.

– Γέροντα, γιατί πλήθυνε τόσο πολύ ο καρκίνος;

«Oἱ Γραικύλοι ἀπό τό 1821 μέχρι σήμερον προπαγανδίζουν ὅτι ὀφείλομεν νά ἐγκαταλείψωμεν τήν Ρωμηοσύνην καί νά γίνωμεν Εὐρωπαῖοι»

Η Ρωμηοσύνη διαφέρει των άλλων πολιτισμών, διότι έχει το ίδιον θεμέλιον δια τον ηρωϊσμόν της ως και δια την αγιωσύνην της, δηλαδή το ρωμαίϊκον φιλότιμον το οποίον δεν υπάρχει εις τον ευρωπαϊκόν πολιτισμόν. Παρά ταύτα οι Γραικύλοι από το 1821 μέχρι σήμερον προπαγανδίζουν ότι οφείλομεν να εγκαταλείψωμεν την Ρωμηοσύνην και να γίνωμεν Ευρωπαίοι, διότι δήθεν ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι ανώτερος από την Ρωμηοσύνην.

Το δοκίμιον τούτο δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτε. Η Ρωμηοσύνη δεν αποδεικνύεται. Περιγράφεται. Δεν χρειάζεται απολογητάς. Είναι απλώς αυτό που είναι. Το δέχεται κανείς ή το απορρίπτει. Δια τούτο τα παιδιά των Ρωμηών ή παρέμενον πιστοί και σκληροί Ρωμηοί ή εφράγκευον ή εκτούρκευον.

Και σήμερον άλλοι παραμένουν Ρωμηοί, άλλοι όμως αμερικανεύουν, ρωσεύουν, φραντσεύουν, αγγλεύουν, δηλαδή γραικεύουν.

Εις το παρελθόν οι Ρωμηοί είχον την ηγεσίαν και ήσαν ωργανωμένοι με ρωμαίϊκην έπιστήμην και παιδείαν και επικρατούσαν εις το Ρωμαίϊκον.

Με την ίδρυσιν της Έλλαδίτσας των Ελλαδιτσιστών όμως οι Ρωμηοί εξετοπίσθησαν από την ηγεσίαν και ανέλαβον αυτήν οι Γραικύλοι των Μεγάλων Δυνάμεων και ίδρυσαν τον Νεογραικισμόν με επίσημον πρόγραμμα να μη είμεθα πλέον Ρωμηοί αλλά τα ταπεινά και φρόνιμα γραικύλα παιδιά των Ευρωπαίων και Ρώσων.

Όχι μόνον έγινε τούτο αλλά ούτε προσεπάθησαν οι Νεογραικύλοι να το αποκρύψουν. Ήσαν υπερήφανοι δια την υποδούλωσιν των εις τον πολιτισμόν των Ευρωπαίων και Ρώσων και την διατυμπάνιζον εις όλας τας πολιτιστικάς των εκδηλώσεις, την μουσικήν, τους χορούς, την αρχιτεκτονικήν, τας ενδυμασίας κ.λ.π

Νύκτα, βαρειά νύκτα ἔχει καλύψει τήν Εὐρώπη. Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς

Ο άνθρωπος είναι μεγάλος μόνον δια του Θεού και εν’ τω Θεώ· τούτο είναι η θεμελιώδης αρχή του θεανθρωπίνου πολιτισμού. Χωρίς τον Θεόν ο άνθρωπος δεν είναι παρά εβδομήκοντα κιλά αιμόφυρτου ύλης. Τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τον Θεόν, αν όχι τάφος παραπλεύρως εις τον τάφον; Ο Ευρωπαίος άνθρωπος έχει καταδικάσει εις θάνατον τον Θεόν και την ψυχήν. Δεν κατεδίκασεν όμως ούτω και τον εαυτόν του εις θάνατον εκ του οποίου θανάτου δεν υπάρχει ανάστασις;

Κάμετε ειλικρινώς και αμερολήπτως τον απολογισμόν της Ευρωπαϊκής φιλοσοφίας, επιστήμης, πολίτικής, κουλτούρας, πολιτισμού, και θα ιδήτε ότι αυταί έχουν φονεύσει εις τον Ευρωπαίον άνθρωπον τον Θεόν και την αθανασίαν της ψυχής. Εάν όμως προσέξετε σοβαρώς εις την τραγικότητα της ανθρωπίνης ιστορίας οπωσδήποτε θα εννοήσετε, ότι η θεοκτονία πάντοτε καταλήγει εις την αυτοκτονίαν. Ενθυμείσθε τον Ιούδαν; Εκείνος πρώτος εφόνευεσε τον Θεόν και έπειτα εξώντοσε τον εαυτόν του. Τούτο είναι αδυσώπητος νόμος, ο οποίος κυριαρχεί εις την ιστορίαν του πλανήτου τούτου.

Το οικοδόμημα του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, οικοδομηθέν χωρίς τον Χριστόν, κατ’ ανάγκη θα καταρρεύση και μάλιστα πολύ συντόμως, ως προεφήτευσεν ο οραματιστής Ντοστογιέφσκι και ο θλιμμένος Γκόγκολ προ εκατόν και πλέον ετών. Και ενώπιον των οφθαλμών μας πραγματοποιούνται αι προφητείαι των ορθοδόξων Σλάβων προφητών. Δέκα ολόκληρους αιώνας ανεγείρετο ο ευρωπαϊκός πύργος της Βαβέλ, και ημείς ηξιώθημεν του τραγικού οράματος: Ιδού, ανηγέρθη πελώριον μηδέν! Επήλθε γενική σύγχυσις. Άνθρωπος δεν εννοεί άνθρωπον, ψυχή δεν εννοεί ψυχή, έθνος δεν εννοεί έθνος.

Πρόοδος στό νερόμυλο τοῦ θανάτου (Ὅσιος Ἰουστίνος Πόποβιτς)

Κάποια κοσμική συνωμοσία υφίσταται κατά του πλανήτη μας, επειδή πουθενά στο σύμπαν δεν πεθαίνει τίποτα εκτός από τη γη. Το νησί του θανάτου, το μοναδικό νησί του θανάτου στο οποίο κανείς πεθαίνει, να το, λοιπόν, το μουντό αστέρι μας! Και πάνω απ’ αυτό, γύρω του και κάτω απ’ αυτό, περιφέρονται αναρίθμητα δισεκατομμύρια αστέρια στα οποία δεν υπάρχει θάνατος, στα οποία τίποτα δεν πεθαίνει. Πανταχόθεν η άβυσσος του θανάτου πολιορκεί τον πλανήτη μας. Ποιός δρόμος είναι εκείνος που ξεκινά από τη γη και δεν αποπέφτει στην άβυσσο του θανάτου; Ποιο ον είναι εκείνο που δύναται να αποφύγει το θάνατο στη γη; Όλοι πεθαίνουν, τα πάντα πεθαίνουν σ’ αυτό το ανατριχιαστικό νησί του θανάτου. Δεν υφίσταται πιο λυπηρή μοίρα από αυτήν της γης, δεν υπάρχει πιο απελπιστική τραγωδία από αυτήν του ανθρώπου.

Γιατί δίνεται η ζωή στον άνθρωπο, όταν αυτός είναι πανταχόθεν εγκλωβισμένος από το θάνατο; Οι παγίδες του θανάτου έχουν απλώσει το δίκτυ τους παντού- στα μονοπάτια του ανθρώπου έχει επιβληθεί το σκότος. Ως πελώρια, πελώρια γλοιώδης αράχνη ο θάνατος έπλεξε πυκνά δίκτυα γύρω από το άσβεστο αστέρι μας και σ’ αυτά πιάνει τους ανθρώπους σαν αβοήθητες μύγες. Πανταχόθεν ανθρωποφάγες φρίκες κυνηγούν τον άνθρωπο, ενώ βρίσκεται αυτός σε αδιέξοδο, επειδή ο θάνατος τον εγκλώβισε από παντού.

Γιατί δίνεται η συνείδηση στον άνθρωπο, όταν αυτή παντού και στα πάντα βρίσκει το θάνατο; Γιατί δίνεται η αίσθηση στον άνθρωπο; Δεν είναι για να αισθανθεί ότι ο τάφος του είναι ο πατέρας του και τα σκουλήκια τα αδέρφια; «Θάνατον επεκαλεσάμην πατέρα μου είναι, μητέρα δε μου και αδελφήν σαπρίαν» (Ιωβ. 17, 14). Η συνείδηση είναι λυπηρό και φοβερό δώρο στον άνθρωπο, ωστόσο, πολύ περισσότερο λυπηρό και φοβερό δώρο είναι η μνήμη. Και τα αισθητήρια; Γιατί τα αισθητήρια είναι δοσμένα στον άνθρωπο; Δεν είναι για να γίνονται τα πλοκάμια, με τα οποία σε κάθε βήμα στην ιστορία τού ανθρώπινου γένους εκείνος ψηλαφίζει το θάνατο; Στείλτε τη σκέψη σας γύρω από αυτό το νησί τού θανάτου προκειμένου να σας βρει την έννοια της ανθρώπινης ύπαρξης και αυτή θα επιστρέψει θλιμμένη και λυπηρή, όλο πασπαλισμένη με κρύα στάχτη τού θανάτου. Στείλτε την αίσθησή σας και θα επιστρέψει πληγωμένη και μωλωπισμένη από τις αδιάβατες χαράδρες τού θανάτου· απλώστε ένα αισθητήριό σας έως το τέλος οποιουδήποτε όντος στην ιστορία, και αυτό, ως το τέλος του, ως την ολοκλήρωσή του, αναμφισβήτητα θα ψηλαφίσει το θάνατο.

Μία πραγματικότητα είναι πιο πραγματική από όλες τις άλλες πραγματικότητες στον κόσμο· αυτή είναι ο θάνατος. Περί αυτού ασώπαστα και άσπλαχνα μας μαρτυρεί είτε η επίγνωση του ανθρώπου είτε η αίσθηση του ανθρώπου είτε τα αισθητήρια του ανθρώπου. Ουσιαστικά, η έσχατη και η ολοκληρωτική πραγματικότητα της ανθρώπινης ζωής στη γη είναι ο θάνατος. Πείτε μου, ο θάνατος δεν είναι η έσχατη πραγματικότητα είτε η δική μου είτε η δική σας; Όλοι εμείς είμαστε μολυσμένοι με το θάνατο, όλοι χωρίς εξαίρεση· οι βάκιλοι του θανάτου κατέφαγαν όλους τους ιστούς της ψυχής μας, του όντος μας· ο καθένας από μας κουβαλά στον εαυτό του χιλιάδες θανάτους.

Ἅγιος Γέροντας Παΐσιος: 1)Νά σεβαστοῦμε τήν Ἔρημο, 2)«Ἡ ἀδελφοσύνη» 3)«Ἡ πνευματική συγγένεια »

 1. Να σεβαστούμε την Έρημο

(Πηγή: Γέροντος Παϊσίου «Επιστολές», εκδόσεις «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», σελ. 44-46).

Θα πρέπει λοιπόν όλοι οι Μοναχοί να αποφεύγουμε, όσο μπορούμε, τα σύγχρονα μέσα για την λειτουργία της Μονής και να σεβαστούμε την έρημο με το να προσαρμόζουμε τον εαυτό μας με αυτή, για να μας χαρίσει τότε και η έρημος την αγία της ηρεμία, και να βοηθηθούμε στην ερήμωση της ψυχής μας από τα πάθη μας. Δεν είναι, σωστό να θέλουμε να προσαρμόσουμε την έρημο με τον κοσμικό μας εαυτό, διότι είναι αμαρτία να ατιμάζουμε την έρημο.

Οποίος θέλει από τους μοντέρνους Μοναχούς, μπορεί να κτίση μια Μονή πάνω σε μια πολυκατοικία, για να έχει όλες τις ευκολίες του κόσμου που θέλει, και να απολαμβάνει τα φώτα ή να ανεβαίνει στον τρίτο ουρανό με το ασανσέρ, και ας αφήσει την έρημο ήσυχη.

Δυστυχώς, μερικοί τέτοιοι Μοναχοί με όλο αυτό το κοσμικό τους φρόνημα μεταφέρουν και όλο το κοσμικό τους πνεύμα στην έρημο, με όλα τα κοσμικά μέσα, και συνέχεια ασχολούνται με αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, με εξωραϊσμούς εξωτερικούς, με τούβλα και γλάστρες ένα σωρό, και κομποσκοίνι τι θα πει δεν ξέρουν, παρά μέριμνα, φαΐ καλό και τούβλα. Όλο αυτό φανερώνει τους ανθρώπους: τους σαρκικούς, που είναι τούβλα-πηλός και όχι πνεύμα Θεού. (Δεν εννοώ τα νεόκτιστα Μοναστήρια που αγωνίζονται για να στεγασθούν).

Όταν λοιπόν ο Μοναχός δεν βρει την πνευματική εργασία, δεν βοηθηθεί και από τον Γέροντα και ασχολήται όλο με εξωτερικά, ασφαλώς αγριεύει πνευματικά και στο κελί του ούτε δεμένος δεν μπορεί να καθίσει. Πάντοτε θα του αρέσουν οι επαφές με τους ανθρώπους, να κάνη ξεναγήσεις, να λέει για τους θόλους και τις αρχαιολογίες, να τους δείχνει τις γλάστρες με τα διάφορα λουλούδια, να τους κάνη ένα πλούσιο κοσμικό γεύμα και να αναπαύει εξωτερικούς μόνον ανθρώπους. Εάν εξετάσει κανείς και τι είδους ανάπαυση είναι, θα ιδεί ότι δεν είναι αυτό ανάπαυση, αλλά απλώς με την απασχόληση αυτή ξεχνούν τις στενοχώριες τους λίγο οι άνθρωποι και πάλι επανέρχονται στο άγχος, διότι το κοσμικό φρόνημα είναι σαν το σαράκι που δουλεύει.

Νὰ διεκδικήσουμε τὴν Εὐρώπη μὲ ἄλλη προοπτική. Ἡ Εὐρώπη εἶναι κατακτημένη ἀπὸ Φράγκους. Εἴμαστε Εὐρωπαῖοι πρὶν τὴν εἴσοδο τῆς Εὐρώπης στὸν μεσαίωνα καὶ βαρβαρισμό. Νὰ συμμαχήσουμε μὲ Εὐρωπαίους ποὺ ἀναζητοῦν παράδοση, ῥίζες, προγόνους!

Δημοσιεύουμε τὸ πάντοτε ἐπίκαιρο ἄρθρο τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἰεροθέου, γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε ποιὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ ὀρθὴ στάση μας μέσα στὴν Εὐρώπη.

Ἀρχοντιὰ & Ἀνασφάλεια, Οἰκουμενικότητα & Ἐπαρχιωτισμὸς

Ἐκεῖνο ποὺ δημιουργεῖ τεράστιο προβληματισμὸ στὶς ἡμέρες μας εἶναι ἡ πολιτιστική μας σύγχυση καὶ ἡ ἀπώλεια τῆς αὐτοσυνειδησίας μας. Τὰ ἰδεολογικὰ ρεύματα, τὰ ὁποῖα πέρασαν στὴν πατρίδα μας, ἡ ἀπώλεια τῆς ἱστορικῆς μας μνήμης, ὁ μιμητισμὸς κ.τ.λ. συνετέλεσαν στὸ νὰ ἔχουμε σύγχυση σὲ θέματα παραδόσεως καὶ ἱστορίας. Μεταξὺ τῶν πολλῶν παραδειγμάτων θὰ ἤθελα νὰ ἀναφέρω δύο.

Πρὶν μερικὰ χρόνια, μὲ πρόταση τῆς “Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπής” τῆς τότε ΕΟΚ, ἑτοιμάσθηκε ἡ “Ἱστορία τῆς Εὐρωπης”, ποὺ γράφηκε ἀπὸ ὁμάδα ἱστορικῶν μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν...

ἀκαδημαϊκὸ Ντυροζὲλ, ποὺ προοριζόταν γιὰ τοὺς μαθητᾶς τῆς δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης. Τὸ βιβλίο αὐτὸ ἔκανε λόγο γιὰ τὴν ἱστορία τῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ ἀφιέρωνε πολὺ λίγες σελίδες γιὰ τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ τὸ Βυζάντιο. Τότε ξεσηκώθηκε θύελλα διαμαρτυριῶν ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, ποὺ εἶδαν μία προσπάθεια πλαστογράφησης τῆς ἱστορίας, ἀφοῦ πίστευαν ὅτι ἡ κλασσικὴ Ἑλλάδα καὶ τὸ Βυζάντιο συνετέλεσαν πολὺ στὴν πολιτιστικὴ ἀναγέννηση τῆς Εὐρώπης καὶ δὲν νοεῖται Εὐρώπη ἔξω ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία. Πολλοὶ τότε μιλοῦσαν γιὰ τὸ ὅτι ὁ Ντυροζὲλ ἦταν ἀνιστόρητος ἢ ἤθελε νὰ βλάψη τὸν ἑλληνισμὸ καὶ νὰ ἀποξενώση τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν εὐρωπαϊκὴ οἰκογένεια.

Πρόσφατα διατυπώθηκε ἄλλη θεωρία ἀπὸ τὸν Καθηγητὴ καὶ Διευθυντὴ τοῦ Ἰνστιτούτου Στρατηγικῶν Μελετῶν τοῦ Χάρβαντ Ἑβραιο-ἀμερικανὸ Χάντινγκτον, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ δυτικὸς πολιτισμὸς εἶναι διαφορετικὸς ἀπὸ τὸν ὀρθόδοξο πολιτισμό, γι' αὐτὸ ἡ Δύση πρέπει νὰ προωθήση τὴν συνοχή της, πράγμα τὸ ὁποῖο σημαίνει “τόσο τὴν διάσωση τῆς δυτικῆς κουλτούρας ἐντός τῆς Δύσης, ὅσο καὶ τὸν προσδιορισμὸ τῶν ὁρίων της”. Μέσα στὰ πλαίσια αὐτὰ προτείνει νὰ ἐκδιωχθοῦν ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ Τουρκία καὶ νὰ ἐνταχθοῦν ὅλα τὰ Καθολικὰ καὶ Προτεσταντικὰ Κράτη τῆς Εὐρώπης, μαζὶ μὲ τὶς χῶρες τόσο τῆς Βαλτικῆς, ποὺ προῆλθαν ἀπὸ τὴν διάλυση τῆς ΕΣΣΔ, ὅσο καὶ τῆς Σλοβενίας καὶ Κροατίας. Πάλι ξεσηκώνονται οἱ ἐπιστήμονες καὶ οἱ πολιτικοί τῆς χώρας μας καὶ διαμαρτύρονται γι' αὐτὲς τὶς “ἀνιστόρητες” καὶ ἐπικίνδυνες θεωρίες ποὺ ἀποβλέπουν στὴν ἀποξένωσή μας ἀπὸ τὸν δυτικὸ πολιτισμό, ἀφοῦ τὸν θεωροῦν ἑλληνικὸ πολιτισμό.

Τὰ δύο αὐτὰ παραδείγματα δείχνουν καθαρὰ ποιὰ εἶναι ἡ γνώμη τῶν δυτικῶν γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν Ἑλλάδα, γι' αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση. Οἱ δυτικοὶ βλέπουν τὴν Ἑλλάδα διαφορετικὰ ἀπὸ ὅ,τι τὴν βλέπουμε ἐμεῖς.

Ὅσιος Ἰουστίνος Πόποβιτς: Ἀντί νά βιώνουμε τόν Θεό, ἀρχίσαμε νά τόν ... «ἐκτυπώνουμε»

 Τροφή μου είναι τα βιβλία, γράμματα τρώω -με τα γράμματα τρέφομαι. Βιβλιοφάγος και γραμματοφάγος, για αυτό είμαι μονίμως πεινασμένος και διψασμένος.

Σαν να μου έχουν πέσει τα αυτιά και δεν ακούω τους λόγους Εκείνου: «Εμόν βρώμα έστιν, ίνα ποιώ το θέλημα του πέμψαντός με» (Ίω. 4, 34).

Το γράμμα αποκτείνει, το πνεύμα ζωοποιεί.

 

Όλη η σοφία του ανθρώπου και όλη η επιστήμη δεν είναι τάχα ένα κομποσκοίνι από γράμματα; ο άνθρωπος έγινε γραμματισμένος, έγινε όλος ένα αλφάβητο και νομίζει πώς έγινε το αλφάβητο όλου του κόσμου και του Θεού.

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: «Τότε ὁ πόλεμος ἔφερνε θάνατο, τώρα ὁ πολιτισμός φέρνει ἀρρώστια»

 Ο πολιτισμός καλός είναι, αλλά, για να ωφελήση, πρέπει να «πολιτισθή» και η ψυχή. Αλλιώς είναι καταστροφή. Ο Άγιος Κοσμάς είπε: «Από τους γραμματισμένους θα έρθη το κακό». Παρόλο που η επιστήμη έχει προχωρήσει τόσο πολύ και έκανε πρόοδο μεγάλη, εν τούτοις με ο,τι κάνουν για να βοηθήσουν τον κόσμο, χωρίς να το καταλαβαίνουν, καταστρέφουν τον κόσμο. Ο Θεός άφησε τον άνθρωπο να κάνη του κεφαλιού του, αφού δεν Τον ακούει, και έτσι τρώει το κεφάλι του. Καταστρέφεται μόνος του ο άνθρωπος με αυτά που φτιάχνει.

 Τι κατόρθωσαν οι άνθρωποι του 20ου αιώνος με τον πολιτισμό! Παλάβωσαν τον κόσμο, μόλυναν την ατμόσφαιρα, τα πάντα. Η ρόδα, αν ξεφύγη από τον άξονα, γυρίζει συνέχεια χωρίς σκοπό. Έτσι και οι άνθρωποι, άμα ξεφύγουν από την αρμονία του Θεού, βασανίζονται! Παλιά υπέφεραν οι άνθρωποι από τον πόλεμο· σήμερα υποφέρουν από τον πολιτισμό. Τότε έφευγαν από τις πόλεις στα χωριά εξ αιτίας του πολέμου και με ένα χωραφάκι περνούσαν. Τώρα θα φύγουν από τις πόλεις εξ αιτίας του πολιτισμού, γιατί δεν θα μπορούν να ζήσουν μέσα σ” αυτές. Τότε ο πόλεμος έφερνε θάνατο. Τώρα ο πολιτισμός φέρνει αρρώστια.

 

– Γέροντα, γιατί πλήθυνε τόσο πολύ ο καρκίνος;

Τά ἀρχαῖα Ἑλληνικά στήν Εὐρώπη (Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱερόθεος)

 Πρόσφατα, στήν Ἐφημερίδα «Ἑστία» (24-5-2017) δημοσιεύθηκε ἄρθρο μέ τίτλο «Στήν Γαλλία ἐπενδύουν στά Ἀρχαῖα Ἑλληνικά». Στό ἄρθρο αὐτό ἐπισημαίνεται τό ἐνδιαφέρον τῶν Εὐρωπαίων γιά τά ‘Aρχαῖα Ἑλληνικά ὡς παράγοντα πολιτισμοῦ.

Ἀφορμή γιά νά γραφῆ τό ἄρθρο εἶναι ὅτι ὁ νέος Ὑπουργός Παιδείας στήν Γαλλία, ὕστερα ἀπό τίς πρόσφατες ἐκλογές, Ζάν-Μισέλ Μπλανκέ ἐξέφρασε τήν πρόθεσή του νά ἐπαναφέρη τίς «δίγλωσσες τάξεις» καί κυρίως «νά ἀξιοποιηθοῦν περισσότερο τά Λατινικά καί τά Ἀρχαῖα Ἑλληνικά, ἀπό τά ὁποῖα κατάγεται ὁ πολιτισμός μας», ὅπως εἶπε χαρακτηριστικά. Καί συνέχισε: «Πρέπει νά σταματήσουμε νά πιστεύουμε ὅτι αὐτές οἱ σπουδές βαθαίνουν τίς κοινωνικές διαφορές. Εἶναι ἐργαλεῖα προωθήσεως γιά ὅλους». Εἶναι δέ χαρακτηριστικό ὅτι ὁ Ὑπουργός Παιδείας εἶναι πρώην Πρύτανις καί πρώην διευθυντής τῆς μεγαλύτερης Σχολῆς ἐμπορίου στόν κόσμο, τῆς ESSEC, ἔχει δέ ἀσχοληθῆ μέ ἐκπαιδευτικά ζητήματα.

Βέβαια, ὅπως γράφεται στό ἄρθρο αὐτό, τό γεγονός δέν εἶναι μεμονωμένο στήν Εὐρώπη, ἀφοῦ παρατηρεῖται μιά τάση γιά τήν προώθηση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν ὡς παράγοντα παιδείας καί πολιτισμοῦ. Γιά παράδειγμα, τόν προηγούμενο Φεβρουάριο τρεῖς Γάλλοι διανοούμενοι (Ἐκδότης, Καθηγητής Κλασσικῆς Φιλολογίας καί Καθηγήτρια Ἀγγλικῆς) πρότειναν νά υἱοθετηθῆ ἡ Ἑλληνική γλώσσα ὡς ἐπίσημη γλώσσα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, «ὡς συμβολική ἀπάντηση στήν κρίση πού βιώνει τό εὐρωπαϊκό οἰκοδόμημα».