Τί ὁρίζουν οἱ ἱεροί κανόνες γιά τούς ἐπισκόπους σέ σχέση μέ τήν ἀγαμία, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶχε οὔτε θὰ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἐντυπωσιασμούς.

«Προσέχετε από τους ψευδοπροφήτες, οι οποίοι έρχονται σε σας με ενδύματα προβάτων, από μέσα όμως είναι λύκοι αρπακτικοί.» (Ματθ. 7,15)

Γράφει ο Στυλ. Καβάζης

Χθές έγραψα ένα άρθρο εκφράζοντας τον έντονο προβληματισμό μου για την ολοένα αυξανόμενη τάση ορισμένων κληρικών να μετατρέπουν την ποιμαντική διακονία σε μια προσπάθεια εντυπωσιασμού, προσαρμόζοντας την εκκλησιαστική ζωή στις απαιτήσεις της εποχής και όχι στην αδιάκοπη Παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δεν πέρασαν λίγες ώρες και τσουπ.. ένας φίλος μού απέστειλε ένα σχετικό βίντεο.

Ένα βίντεο που ήδη είχε κάνει τον γύρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, είχε αναπαραχθεί από ενημερωτικές ιστοσελίδες και είχε δημοσιευθεί στον προσωπικό λογαριασμό ενός κληρικού πριν λίγες εβδομάδες.

Το περιστατικό εκτυλίσσεται ανήμερα της Μεγάλης Παρασκευής. Την ώρα που ψάλλονται τα Εγκώμια του Επιταφίου, μια από τις ιερότερες και μυστηριακές στιγμές του εκκλησιαστικού έτους, μέσα στο κέντρο του Ιερού Ναού βρίσκεται ένας σκύλος και ο λειτουργός τον χαϊδεύει, ενώ η στιγμή καταγράφεται "τυχαία" και στη συνέχεια προβάλλεται δημόσια από τον ίδιο τον Ιερέα.

Προφανώς δεν είναι η φιλοζωία που με προβληματίζει. Η Εκκλησία ποτέ δεν δίδαξε τη σκληρότητα απέναντι στα ζώα. Αντιθέτως, βλέπει ολόκληρη την κτίση ως δημιούργημα του Θεού και καλεί τον άνθρωπο να τη διαχειρίζεται με σεβασμό, αγάπη και ευθύνη.

Τὸ θέμα της ἀναθεωρήσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων.

Ἀρχιεπίσκοπος Ἀσκάλωνος Νικηφόρος

Εἶναι πολλοὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι πάντοτε παραπονιοῦνται ὅτι ὁρισμένοι Ἱεροὶ Κανόνες εἶναι πολύ σκληροὶ καὶ εἶναι δύσκολο νὰ ἀκολουθηθοῦν στὴν ζωή μας.

Καὶ εἶναι ἀλήθεια ὅτι οἱ Ἱεροὶ Κανόνες εἶναι δύσκολο νὰ ἀκολουθηθοῦν στὴν ζωή. Ἐὰν σκεφθοῦμε ὅμως ὅτι οἱ Ἱεροὶ Κανόνες θεσπίστηκαν ὄχι γιὰ νὰ κάνουν πιὸ εὔκολη τὴν ζωή μας ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὴν τελειότητα τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς, θὰ πρέπη νὰ νοιώθουμε εὐγνωμοσύνη γιὰ τὸν Κύριό μας ὁ ὁποῖος μᾶς δίδαξε ὅτι ἐὰν θέλουμε νὰ γίνουμε τέλειοι, πρέπει νὰ ἀπαρνηθοῦμε τοὺς πειρασμοὺς, τὰ πάθη καὶ τὶς ἀπολαύσεις, γενικὰ, τῆς προσκαίρου , κοσμικῆς ζωῆς, καὶ νὰ βαδίσουμε τὸν δρόμο τὸν ὁποῖο Ἐκεῖνος χάραξε.

Εἶναι πολύ ἐνδιαφέρον νὰ σκεφθοῦμε ὅτι οὐσιαστικὰ καὶ ἐμεῖς, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἀσυναίσθητα, ἐφαρμόζουμε στὴν Ζωή μας, τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ μας, ὅταν, γιὰ νὰ τελειοποιηθοῦμε σὲ κάτι στὴν ζωή μας, καὶ ἐδῶ ἀναφέρομαι στὸ παράδειγμα τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων, ὅπου, ἐάν θέλει κάποιος νὰ φθάση στὴν κορυφή, νὰ κερδίση τὸ χρυσὸ μετάλλιο, θὰ πρέπη νὰ θυσιάση πολλὲς ἀπὸ τὶς ἀπολαύσεις τῆς καθημερινῆς ζωῆς γιὰ νὰ ἐπιτύχη τοῦ σκοποῦ του. Καὶ νὰ φαντασθῆ κάποιος ὅτι εἶναι χιλιάδες ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι πραγματικὰ θυσιάζουν πολλὰ πράγματα στὴν ζωή τους γιὰ νὰ προσπαθήσουν νὰ φθάσουν στὴν κορυφὴ, παρ’ ὅλον ὅτι ξέρουν ὅτι ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ θὰ πάρη τὸ χρυσὸ μετάλλιο καὶ οἱ ὑπόλοιποι θὰ ἀρκεσθοῦν, ἀκόμη καὶ σὲ ἕνα πιστοποιητικὸ ὅτι ἔλαβαν μέρος στοὺς Ἀγῶνες.

Οἱ ἱεροί κανόνες καί ἡ θεανθρώπινη πίστη. Ἐπιλεγμένα θησαυρίσματα ἀπό τή «Δογματική» τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς

ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΤΣΕΛΙΕ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ)

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ:

ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ Η ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΙΣΤΗ

Οι ιεροί Κανόνες είναι οι ιεροί φρουροί των αγίων δογμάτων, οι ιεροί φρουροί των θεανθρωπίνων αγιασμάτων της θεανθρώπινης ορθοδόξου πίστεως. Είναι απαραίτητο και υποχρεωτικό να υπάρχουν στη θεανθρώπινη οντότητα και στη ζωή της Εκκλησίας. Τούτο επιμαρτυρούν και διαβεβαιώνουν όλες οι Άγιες Οικουμενικές και Τοπικές Σύνοδοι, όλοι οι Άγιοι Πατέρες.

Ο 1ος Κανόνας της Αγίας Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου είναι ο εξής: «Τοὺς παρὰ τῶν ἁγίων Πατέρων καθ’ ἑκάστην Σύνοδον ἄχρι τοῦ νῦν ἐκτεθέντας Κανόνας κρατεῖν ἐδικαιώσαμεν(: Αποφασίσαμε να τηρούνται οι Κανόνες που θεσπίστηκαν σε κάθε Σύνοδο από τους Αγίους Πατέρες μέχρι σήμερα)»1. Μόνον έτσι μπορεί να διαφυλαχθεί αλώβητη η αληθινή, θεανθρώπινη και ορθόδοξη πίστη.

Οι Άγιοι Πατέρες της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου στον 1ο Κανόνα εντέλλονται: «Ὁρίζομεν ἀκαινοτόμητόν τε καὶ ἀπαράτρωτον ὑπάρχειν τὴν παραδοθεῖσαν πίστιν ἡμῖν [...] Ἡμεῖς γὰρ οὔτε προστιθέναι τι, οὔτε μὴν ἀφαιρεῖν κατὰ τὰ προορισθέντα παντελῶς διεγνώκαμεν(:Ορίζουμε ότι η πίστη που μας παραδόθηκε πρέπει να παραμένει χωρίς καμία καινοτομία και χωρίς καμία αλλοίωση [...] Διότι εμείς έχουμε αποφασίσει οριστικά και κατηγορηματικά ούτε να προσθέσουμε κάτι, ούτε βέβαια να αφαιρέσουμε κάτι από όσα έχουν προκαθορισθεί)»2. Στον 2ο Κανόνα οι ίδιοι Πατέρες ορίζουν: «Ἐπισφραγίζομεν δὲ καὶ τοὺς λοιποὺς πάντας ἱεροὺς Κανόνας τοὺς ὑπὸ τῶν Ἁγίων καὶ μακαρίων Πατέρων ἡμῶν ἐκτεθέντας ... [καὶ ὁρίζομεν] μηδενὶ ἐξεῖναι τοὺς προδηλωθέντας παραχαράττειν Κανόνας ἢ ἀθετεῖν ἢ ἑτέρους παρὰ τοὺς προκειμένους παραδέχεσθαι Κανόνας ψευδεπιγράφως ὑπό τινων συντεθέντας τῶν τὴν ἀλήθειαν καπηλεύειν ἐπιχειρησάντων (:Επικυρώνουμε δε ως έγκυρους και όλους τους υπόλοιπους ιερούς Κανόνες που θεσπίσθηκαν από τους Αγίους και μακαρίους Πατέρες μας ... [και ορίζουμε] να μην επιτρέπεται σε κανέναν να παραχαράσσει τους προαναφερθέντες Κανόνες ή να τους καταργεί ή να αποδέχεται άλλους Κανόνες εκτός από αυτούς που έχουν τεθεί και οι οποίοι άλλοι Κανόνες έχουν συνταχθεί ψευδεπιγράφως από ορισμένους, οι οποίοι επιχείρησαν να νοθεύσουν [ή: να εμπορευθούν δολίως] την αλήθεια)»3.

Οι Άγιοι Πατέρες στον 21ο Κανόνα της ἐν Γάγγρᾳ Συνόδου λέγουν: «Καὶ πάντα συνελόντως εἰπεῖν, τὰ παραδοθέντα ὑπὸ τῶν θείων Γραφῶν καὶ Ἀποστολικῶν Παραδόσεων, ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ γίνεσθαι φυλαττόμενα(:Και, για να τα συνοψίσουμε όλα, να διαφυλάσσονται και να τηρούνται μέσα στην Εκκλησία όλα όσα έχουν παραδοθεί από τις θείες Γραφές και τις Αποστολικές Παραδόσεις)»4.

Στην Α΄ Κανονική επιστολή του [oνομάζεται «Κανονική» επειδή περιέχει κανόνες και εκκλησιαστικές αποφάσεις που αργότερα αναγνωρίστηκαν από την Εκκλησία ως αυθεντικές κανονικές διατάξεις. Είναι μία από τις σημαντικότερες επιστολές του Μεγάλου Βασιλείου, η 188η, η οποία έχει ιδιαίτερο κανονικό κύρος στην Ορθόδοξη Εκκλησία] προς τον Άγιο Αμφιλόχιο Ικονίου, ο Άγιος Βασίλειος αναφέρει: «Οἱ δὲ τῆς Ἐκκλησίας ἀποστάντες, οὐκέτι ἔχον τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ’ ἑαυτοῖς· ἐπέλιπε γὰρ ἡ μετάδοσις τῷ διακοπῆναι τὴν ἀκολουθίαν(:Εκείνοι όμως που αποστάτησαν[:αποσχίσθηκαν, αποσκίρτησαν] από την Εκκλησία, δεν έχουν πλέον επάνω τους τη χάρη του Αγίου Πνεύματος· διότι η μετάδοση [της χάρης] σταμάτησε, επειδή διακόπηκε η διαδοχή)»5.

Οι άγιοι Πατέρες, στον 1ο Κανόνα της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου, εντέλλονται: «ἀναθεματισθῆναι πᾶσαν αἵρεσιν (:να καταδικαστεί εκκλησιαστικώς με ανάθεμα κάθε αίρεση)»6. Ο 33ος Κανόνας της ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου ορίζει: «ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἢ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι(:Ότι δεν πρέπει να συμπροσεύχεται κανείς με αιρετικούς ή σχισματικούς)»7.

Ἡ ἀποτείχιση εἶναι κατοχυρωμένη ἀπό τούς Ἱερούς Κανόνες, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ὀρθοτομοὺν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας οἱ σημερινοὶ Ἐπίσκοποι;

*Φλώρου Κωνσταντίνα

Ο μακαριστός π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος γράφει σχετικά με τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας τα εξής: «Η ενασχόλησις περί τους ιερούς Κανόνας αποτελεί επείγουσαν ανάγκην διά την Εκκλησίαν. Η σύγχυσις ήτις υπάρχει ως προς την αξίαν και την σημασίαν των ιερών Κανόνων οδηγεί τα πράγματα της Εκκλησίας ένθα ου δει. Πρέπει να αποβή συνείδησις πάντων ότι οι ιεροί Κανόνες δεν είνε ανθρώπινα επινοήματα, αλλά καρποί του Αγίου Πνεύματος.[…]. Μόνον διά της πιστής και ανιδιοτελούς τηρήσεως των ιερών Κανόνων η Εκκλησία κυβερνάται θεανθρωπίνως και ουχί ανθρωπίνως. Παν ό,τι δεν οικοδομείται επί του θεμελίου των ιερών Κανόνων, θεμελιούται επί της άμμου και, όσον περίτεχνον και αν είνε, θάττον ή βραδύτερον θα καταρρεύση και θα κονιορτοποιηθή. Πάσα διευθέτησις εκκλησιαστικών πραγμάτων, εξ οσονδήποτε καλής διαθέσεως και αν ορμάται, εφ’ όσον παρακάμπτει τους ιερούς Κανόνας, είνε αδύνατον να επισύρη την ευλογίαν του Ουρανού. Όταν δε αι παραβιάσεις των ιερών Κανόνων δεν ορμώνται καν εξ αγαθών διαθέσεων, τότε η εκδίκησις αυτών είνε αδυσώπητος και σκληροτάτη. Η ιστορία είνε αψευδής μάρτυς των αληθειών αυτών. Το κακόν όμως είνε ότι «το μόνον δίδαγμα εκ της ιστορίας είνε ότι οι άνθρωποι δεν διδάσκονται εκ της ιστορίας», ως ευστόχως παρετήρησε ξένος φιλόσοφος και ιστορικός. Πλανώνται οικτρώς οι νομίζοντες ότι οι ιεροί Κανόνες είνε απλά «νομικά» κείμενα. Έχουσι βεβαίως πολλάκις νομοτεχνικήν διατύπωσιν, αλλ’ εκφράζουσι την πίστιν και την θεολογίαν της Εκκλησίας. Οι ιεροί Κανόνες αποτελούσι την πρακτικήν εφαρμογήν των δογμάτων, είνε, θα έλεγον, ο αντικατοπτρισμός του δόγματος εις την καθ’ ημέραν ζωήν των πιστών (Κλήρου και Λαού).1».

Ὅταν ἡ Συνοδικότητα Καταρρέει: Κανόνες ὑπάρχουν — ἐφαρμόζονται;

Όταν η Συνοδικότητα Καταρρέει: Κανόνες υπάρχουν — εφαρμόζονται;

Υπάρχει ένα όριο πέρα από το οποίο η εκκλησιαστική διοίκηση παύει να είναι απλώς προβληματική και μετατρέπεται σε θεσμική εκτροπή.

Και το ερώτημα σήμερα τίθεται αμείλικτο: πώς είναι δυνατόν ο Αρχιεπίσκοπος να κινείται αντίθετα ή υπεράνω των θέσεων Αρχιερέων της Ιεράς Συνόδου Κύπρου, αλλά και της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Κύπρου χωρίς να εγείρεται άμεσο ζήτημα κανονικής τάξης; π.χ ο Επίσκοπος Καρπασίας και ο Μητροπολίτης Ταμασσού εκφράσαν δημόσια τις θέσεις τους, σε προσωπικά τους κείμενα πώς οι Λάιονς, η Μασονία και οι Ροδοσταυρίτες είναι σέκτες που αντιτίθενται στον Ευαγγελικό Λόγο και την Ορθόδοξη Πνευματική παράδοση, πώς γίνεται λοιπόν ο προκαθήμενος τους να είναι ο επίσημος ομιλητής στις στοές τους και ειδικά στους Λάιονς? Και να μήν εγείρεται καθόλου θέμα στην Ι.Σ αλλά να απειλούν με καθαίρεση αυτόν που τηρούσε και τηρεί με ευλάβεια τους Ιερούς Κανόνες?

Η απειλή καθαίρεσης του Τυχικού δεν είναι μια «εσωτερική υπόθεση». Είναι δοκιμασία της ίδιας της εκκλησιολογίας. Και εδώ οι Ιεροί Κανόνες δεν αφήνουν περιθώρια για αυθαίρετες ερμηνείες.

Ο 34ος Αποστολικός Κανόνας είναι απολύτως σαφής:

οι επίσκοποι κάθε τόπου οφείλουν να αναγνωρίζουν τον πρώτο, αλλά ο πρώτος δεν μπορεί να πράττει τίποτε χωρίς τη γνώμη όλων. Πρόκειται για θεμελιώδη αρχή συνοδικότητας και αμοιβαιότητας. Δεν πρόκειται για διακοσμητική διάταξη — είναι η ίδια η καρδιά της Ορθόδοξης διοίκησης.

Ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας οἱ σημερινοὶ Ἐπίσκοποι;

Ο μακαριστός π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος γράφει σχετικά με τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας τα εξής: «Η ενασχόλησις περί τους ιερούς Κανόνας αποτελεί επείγουσαν ανάγκην διά την Εκκλησίαν. Η σύγχυσις ήτις υπάρχει ως προς την αξίαν και την σημασίαν των ιερών Κανόνων οδηγεί τα πράγματα της Εκκλησίας ένθα ου δει. Πρέπει να αποβή συνείδησις πάντων ότι οι ιεροί Κανόνες δεν είνε ανθρώπινα επινοήματα, αλλά καρποί του Αγίου Πνεύματος.[…]. Μόνον διά της πιστής και ανιδιοτελούς τηρήσεως των ιερών Κανόνων η Εκκλησία κυβερνάται θεανθρωπίνως και ουχί ανθρωπίνως. Παν ό,τι δεν οικοδομείται επί του θεμελίου των ιερών Κανόνων, θεμελιούται επί της άμμου και, όσον περίτεχνον και αν είνε, θάττον ή βραδύτερον θα καταρρεύση και θα κονιορτοποιηθή. Πάσα διευθέτησις εκκλησιαστικών πραγμάτων, εξ οσονδήποτε καλής διαθέσεως και αν ορμάται, εφ’ όσον παρακάμπτει τους ιερούς Κανόνας, είνε αδύνατον να επισύρη την ευλογίαν του Ουρανού. Όταν δε αι παραβιάσεις των ιερών Κανόνων δεν ορμώνται καν εξ αγαθών διαθέσεων, τότε η εκδίκησις αυτών είνε αδυσώπητος και σκληροτάτη. Η ιστορία είνε αψευδής μάρτυς των αληθειών αυτών. Το κακόν όμως είναι  ότι «το μόνον δίδαγμα εκ της ιστορίας είνε ότι οι άνθρωποι δεν διδάσκονται εκ της ιστορίας», ως ευστόχως παρετήρησε ξένος φιλόσοφος και ιστορικός. Πλανώνται οικτρώς οι νομίζοντες ότι οι ιεροί Κανόνες είνε απλά «νομικά» κείμενα. Έχουσι βεβαίως πολλάκις νομοτεχνικήν διατύπωσιν, αλλ’εκφράζουσι την πίστιν και την θεολογίαν της Εκκλησίας. Οι ιεροί Κανόνες αποτελούσι την πρακτικήν εφαρμογήν των δογμάτων, είνε, θα έλεγον, ο αντικατοπτρισμός του δόγματος εις την καθ’ ημέραν ζωήν των πιστών (Κλήρου και Λαού).1».

Κατά τον μακαριστό Γέροντα, λοιπόν, η παραβίαση των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας συνεπάγεται την σκληρή τους εκδίκηση. Δυστυχώς, αυτό επιβεβαιώνεται σε τρομακτικό βαθμό στους έσχατους καιρούς που ζούμε, σε καιρούς δηλαδή για τους οποίους προφήτευσαν οι Άγιοι Πατέρες, ότι η πλάνη θα είναι δυσδιάκριτη, το φως θα παρουσιάζεται ως σκοτάδι και το σκοτάδι ως φως, ούτως ώστε και ο απλός λαϊκός ορθόδοξος χριστιανός (όπως η γράφουσα) να πρέπει, με τη βοήθεια του Αγίου Τριαδικού Θεού, να μελετά συνεχώς την αγία πίστη του και να κατηχεί συνεχώς τον εαυτό του, για να μπορέσει να προστατευθεί πρωτίστως από την παναίρεση του Οικουμενισμού2, ως προς την οποία οι Επίσκοποι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, σιωπούν, αλλά και από τις υπόλοιπες διαστρεβλώσεις και αναλήθειες στα λεγόμενα πρωτίστως των Επισκόπων (αλλά και των απλών ιερέων, θεολόγων) και τις καινοτομίες που εισάγουν στην θεία λατρεία. Κατωτέρω, παρουσιάζονται εν συντομία μερικές από τις χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις παραβιάσεων Ιερών Κανόνων, διαστρεβλώσεων της αλήθειας της ορθοδόξου πίστεως σε κηρύγματα και καινοτομιών στα ζητήματα της θείας λατρείας.

α) Παναίρεση του Οικουμενισμού

Όλοι οι σύγχρονοι άγιοι χαρακτήρισαν τον Οικουμενισμό ως αίρεση, και συγκεκριμένα ως παναίρεση, καθότι συμπεριλαμβάνει όλες τις αιρέσεις (π.χ. παπισμό, προτεσταντισμό, μονοφυσιτισμό, ακόμη και ισλαμισμό/μωαμεθανισμό κ.α.).

Ὅταν ἡ «ἀνυπακοὴ» γίνεται Ὀρθοδοξία. Τὰ ὅρια τῆς ἐξουσίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ ἡ εὐθύνη τοῦ Μητροπολίτη ἀπέναντι στοὺς Ἱεροὺς Κανόνες – Μὲ ἀφορμὴ τὴν ὑπόθεση Τυχικοῦ.

Όταν η «ανυπακοή» γίνεται Ορθοδοξία.

Τα όρια της εξουσίας του Αρχιεπισκόπου και η ευθύνη του Μητροπολίτη απέναντι στους Ιερούς Κανόνες – Με αφορμή την υπόθεση Τυχικού.

………………………………….

Εισαγωγή

Οι δημόσιες τοποθετήσεις του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Γεωργίου περί «ανυπακοής» του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού επαναφέρουν με ένταση ένα κρίσιμο εκκλησιολογικό ερώτημα:

είναι η υπακοή στον Αρχιεπίσκοπο απόλυτη υποχρέωση ενός Μητροπολίτη ή έχει σαφή κανονικά και δογματικά όρια;

Η Ορθόδοξη Παράδοση απαντά χωρίς αμφισημία:

η υπακοή δεν είναι ποτέ ανεξάρτητη από την αλήθεια της πίστεως.

………………………………………..


Ο Μητροπολίτης δεν είναι «υφιστάμενος»


Η αντίληψη ότι ένας Μητροπολίτης οφείλει προσωπική υπακοή στον Αρχιεπίσκοπο, όπως ένας διάκονος, πρεσβύτερος ή βοηθός επίσκοπος (βοηθός αρχιερέας), αποτελεί εκκλησιολογική σύγχυση.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ο Μητροπολίτης:

• είναι κεφαλή της τοπικής Εκκλησίας του

• δεν είναι εκτελεστικό όργανο άλλου Μητροπολίτη ή Αρχιεπισκόπου

• δεν υπάγεται σε προσωπική εξάρτηση

Η διδασκαλία του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου καθιστά σαφές ότι η Εκκλησία συγκροτείται γύρω από τον Μητροπολίτη κάθε τόπου.

Ο 34ος Αποστολικός Κανόνας θεμελιώνει την ισορροπία:

• ο Αρχιεπίσκοπος (ως πρώτος) δεν ενεργεί χωρίς τους Μητροπολίτες

• οι Μητροπολίτες δεν ενεργούν χωρίς τον Αρχιεπίσκοπο

Πρόκειται για σχέση συνοδικότητας, όχι ιεραρχικής υποταγής.

……………………………………………

2. Η επικίνδυνη μετάλλαξη της υπακοής

Η χρήση της «υπακοής» ως κριτηρίου για την παραμονή ή μη ενός Μητροπολίτη στον θρόνο του αποτελεί σοβαρή θεολογική εκτροπή, όταν αποσυνδέεται από τους Ιερούς Κανόνες.

Εάν, όπως έχει δημοσίως αναφερθεί, ζητήθηκαν από τον Πάφου Τυχικό ενέργειες όπως:

• συμπροσευχές με ετεροδόξους

• πρακτικές σχετικές με μεικτούς γάμους πέραν της κανονικής παραδόσεως

τότε δεν πρόκειται για διοικητική διαφωνία, αλλά για σύγκρουση εκκλησιαστικής συνείδησης.

……………………………………………..

3. Όταν η «ανυπακοή» γίνεται κανονική υποχρέωση

Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861) είναι αποκαλυπτικός:

όταν ανώτερος εκκλησιαστικός άρχοντας παρεκκλίνει από την ορθόδοξη πίστη, η απομάκρυνση από αυτόν όχι μόνο επιτρέπεται αλλά και επαινείται.

Συνεπώς:

• η υπακοή δεν είναι απόλυτη

• η αντίσταση δεν είναι ανταρσία

• η πίστη προηγείται της διοικητικής τάξης

…………………………………….

4. Η εκκλησιαστική ιστορία ως κριτήριο

Η ιστορία της Εκκλησίας αποδεικνύει ότι η αλήθεια δεν ταυτίζεται με την εξουσία.

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής αρνήθηκε να συμμορφωθεί με πατριαρχικές και αυτοκρατορικές πιέσεις. Παρά τις διώξεις, η Εκκλησία τον δικαίωσε.

Με κριτήριο την «υπακοή», θα ήταν ένοχος.

Με κριτήριο την Ορθοδοξία, είναι Άγιος.

………………………………………….

5. Η παρερμηνεία της «υπακοής πριν και μετά»

Το επιχείρημα ότι κάποιος ήταν υπάκουος ως διάκονος και αρχιμανδρίτης, αλλά όχι ως Μητροπολίτης, δεν αποτελεί κατηγορία — αποτελεί θεολογική επιβεβαίωση της διαφοράς των βαθμών.

• Ο διάκονος και ο πρεσβύτερος οφείλουν προσωπική υπακοή

• Ο βοηθός επίσκοπος υπάγεται στον προϊστάμενό του

• Ο Μητροπολίτης όμως έχει πλήρη ευθύνη και δεν ενεργεί ως υφιστάμενος

Η αλλαγή στάσης δεν είναι πτώση, αλλά ανάληψη ευθύνης.

…………………………………………..

6. Η κανονική τάξη περί εκπτώσεως Μητροπολίτη

Η έκπτωση Μητροπολίτη:

• δεν θεμελιώνεται σε προσωπική ανυπακοή

• απαιτεί σαφή κανονικά ή δογματικά παραπτώματα

• και επιβάλλεται μόνο συνοδικά

Εάν η άρνηση αφορά αντικανονικές εντολές, τότε:

➡ δεν συνιστά παράβαση

➡ αλλά πιστότητα στην Εκκλησία

……………………………………………

7. Το ουσιώδες ερώτημα

Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι αν ο Μητροπολίτης υπάκουσε.

Το ερώτημα είναι:

Του ζητήθηκε να παραβεί τους Ιερούς Κανόνες και την ορθόδοξη συνείδησή του;

Εάν αυτό ισχύει, τότε η λεγόμενη «ανυπακοή» δεν είναι πρόβλημα — είναι ομολογία.

……………………………………..

Συμπέρασμα

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν λειτουργεί με όρους διοικητικής πειθαρχίας τύπου κοσμικής εξουσίας.

Ο Μητροπολίτης:

• δεν είναι υφιστάμενος του Αρχιεπισκόπου

• δεν δεσμεύεται από εντολές αντίθετες στους Ιερούς Κανόνες

• κρίνεται με βάση την πίστη και όχι την προσωπική υπακοή

Σε αυτό το πλαίσιο, η «ανυπακοή» μπορεί να αποδειχθεί όχι παράπτωμα, αλλά μαρτυρία Ορθοδοξίας.

Λαός της Πάφου

https://aktines.blogspot.com/2026/03/blog-post_665.html#more

π. Σάββας Ἁγιορείτης: Ἔχουμε πολὺ μεγάλη πτώση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου. Ἡ Σύνοδος ζητᾶ ἀπὸ Ἐπίσκοπό της νὰ διαπράξει ἐπιορκία, νὰ αὐτοκαθαιρεθεῖ!

Ομιλεί ο Αρχιμανδρίτης Σάββας Αγιορείτης

Ο Ιερός Κανόνας ο 15ος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου δίνει το δικαίωμα της αποτείχισης και επαινείται αυτός που θα το κάνει. Πριν ακόμα καταδιακαστεί αυτός ο αιρετικός επίσκοπος από μία Σύνοδο. Πριν καταδικαστεί, μπορεί ο ιερέας που είναι κάτω από αυτόν τον επίσκοπο να μην τον μνημονεύει. Είδατε που λέμε «υπέρ του αρχιεπισκόπου ημών τάδε». Εφόσον αυτός ο τάδε αιρετίζει, διδάσκει αιρετικά πράγματα, μπορεί ο ιερέας του να μην τον μνημονεύει. Και πρέπει να επαινεθεί ο ιερέας για αυτό, για το θάρρος του.

Αυτοί τώρα, οι οικουμενιστές, θέλουν να εμφανίσουν αυτό ως αίρεση, καταλύοντας τον Ιερό Κανόνα που λέει ότι πρέπει να επαινεθεί αυτός που θα διακόψει την μνημόνευση του αιρετικού επισκόπου.

Ζητάνε λοιπόν από τον μακάριο αυτόν επίσκοπο, τον Τυχικό, να πάει κόντρα, να αντιταχθεί στις υποσχέσεις του. Γιατί ξέρετε ο κάθε αρχιερέας όταν χειροτονείται δίνει υπόσχεση μπροστά στον Θεό, όρκο δηλαδή μπροστά στον Θεό ότι θα σέβεται, θα τηρεί τους Ιερούς Κανόνες. Του λένε δηλαδή απλά να επιορκήσει. Να καταπατήσει τον όρκο του. Αυτό του λένε τώρα. Και να υπογράψει ότι την αποτείχιση -και μάλιστα είπαμε πονηρά δεν το λένε αποτείχιση, το λένε αποτειχισμό για να το παρουσιάσουνε ως αίρεση- την αποκηρύσσει.

Ἔκτακτος Σύγκλησις τῆς Ἱεραρχίας

Ἀρχιμανδρίτης Θεόκλητος Τσίρκας

Ἔκτακτος Σύγκλησις τῆς Ἱεραρχίας

Γιορτάσαμε τὰ 1700 χρόνια ἀπὸ τῆς ΣΥΚΛΗΣΕΩΣ τῆς ΠΡΩΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ.

Ὁ Ὀρθόδοξος Αὐτοκράτορας ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ βλέποντας ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἄρχισε νὰ κλονίζεται μὲ τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρείου, κάλεσε ὅλους τοὺς Ἐπικεφαλῆς τῶν Ἐκκλησιῶν, οἱ ὁποῖοι, ἐν ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΑΓΙῼ ΚΑΘΗΡΕΣΑΝ ΤΟΝ ΑΡΕΙΟ καὶ τὴ Διδασκαλία του. Σχεδὸν ὅλες οἱ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ καὶ ΤΟΠΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ, αὐτὸν τὸν σκοπὸν εἶχαν. Νὰ καταπολεμήσουν τὶς αἱρέσεις καὶ τὸ ἐπέτυχαν!!!

Στὴν Ἑλλαδικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, κάποια ΑΙΡΕΣΗ παρουσιάστηκε, ὄχι ἀπὸ μόνη της, ἀλλὰ -δυστυχῶς- ἀπὸ σημαῖνον πρόσωπον καὶ δὴ καὶ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ.

Περιμένουμε ἀπὸ τὸν ἀφωρισμένο Πρωθυπουργό μας νὰ καλέσει Σύνοδο, γιὰ τὴν καινούργια αἵρεση ἤ ἀπὸ τὸν Μακ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΙΕΡΩΝΥΜΟ Β΄, νὰ καλέσει ΕΚΤΑΚΤΟ ΙΕΡΑΡΧΙΑ; Δὲν τὸ βλέπουμε.

Σύμφωνα μὲ τὸ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΧΑΡΤΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ:

«Ἄρθρον 4α) Ἡ Ι.Σ.Ι. μεριμνᾶ διὰ τὴν τήρησιν τῶν ΔΟΓΜΑΤΩΝ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.

Ἐφ’ ὅσον προέκυψε ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΝ ΘΕΜΑ ἀπὸ τὸν Σεβ. Μητροπολίτην.

γ) Μεριμνᾶ διὰ τὴν Ἐκκλησιαστικὴν τάξιν καὶ εὐπρέπειαν…

Στ) Ἀσκεῖ τὴν ἀνωτάτην ἐποπτείαν καὶ τὸν ἔλεγχον ἐπὶ τῶν πράξεων… τῶν Ἀρχιερέων.

Τὸ Ἄρθρον 6 ἀναφέρει:

Ὅταν ἡ «ὑπακοὴ» ἀπαιτεῖ σιωπὴ ἀπέναντι στὴν ἀδικία. Ἡ ὑπόθεση τοῦ Μητροπολίτη Τυχικοῦ καὶ τὸ τραῦμα της κακοδικίας στὴν Ἐκκλησία

Πανορθόδοξο Κίνημα Στήριξης Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού

Όταν η «υπακοή» απαιτεί σιωπή απέναντι στην αδικία.

Η υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού και το τραύμα της κακοδικίας στην Εκκλησία

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία της Εκκλησίας που δεν κρίνονται απλώς πρόσωπα, αλλά δοκιμάζεται η ίδια η συνείδησή της. Στιγμές όπου το ερώτημα δεν είναι ποιος κατέχει την εξουσία, αλλά αν η εξουσία ασκείται «ἐν ἀληθείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ». Η υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού δεν αποτελεί ένα απλό εσωτερικό εκκλησιαστικό γεγονός. Αποτελεί ένα βαθύ τραύμα κανονικό, νομικό, πνευματικό και ανθρώπινο.

Ο Μητροπολίτης Τυχικός δικάστηκε και καταδικάστηκε σε έκπτωση από τον μητροπολιτικό θρόνο και τέθηκε σε επ’ αόριστον αργία, χωρίς να του δοθεί ουσιαστικά το δικαίωμα της απολογίας. Χωρίς την παρουσία μαρτύρων. Χωρίς πραγματικούς κατηγόρους. Με μοναδικό κατήγορο τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Γεώργιο, ο οποίος ταυτόχρονα λειτούργησε ως κατήγορος, μάρτυρας, δικαστής και τελικώς ως ο καθορίζων την ποινή. Και όλα αυτά με απλή πλειοψηφία, κατά παράβαση των Ιερών Κανόνων, του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου, αλλά και των βασικών αρχών του κράτους δικαίου.

Η δε επ’ αόριστον αργία του δεν παρουσιάστηκε ως ποιμαντικό ή προσωρινό μέτρο, αλλά συνδέθηκε ρητά με την απαίτηση να αποσύρει την πρόθεσή του να προσφύγει στη δικαιοσύνη, ζητώντας το αυτονόητο δικαίωμα μιας δίκαιης δίκης, και να αναγνωρίσει και αποδεχθεί την απόφαση της Συνόδου δηλώνοντας υπακοή. Έτσι, η άρση της αργίας δεν τέθηκε ως αποτέλεσμα αποκατάστασης της αλήθειας, αλλά ως αντάλλαγμα σιωπής και παραίτησης από θεμελιώδη δικαιώματα.

Κανονική εκτροπή και κατάλυση της δικαιοσύνης

Μιὰ ἠχηρὴ ἀπάντηση σὲ ὅσους συκοφαντοῦν την ἀποτείχιση.

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου – συγγραφέως

Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Εν Κυθήροις τη 20η Ιανουαρίου 2026

Όπως είναι γνωστό για μια ακόμη φορά, (στις 8.1.2026), η Ιερά Συνόδος της Εκκλησίας της Κύπρου ασχολήθηκε με το θέμα του εκπτώτου πρώην Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού. Στην έκτακτη αυτή Συνεδρία της, έχοντας υπ’ όψη της τώρα νέα δεδομένα, απεφάσισε να επιβάλει στον κ. Τυχικό την ποινή της επ’ αόριστον αργίας, η άρση της οποίας θα πραγματοποιηθεί, (σύμφωνα με το συνοδικό ανακοινωθέν), μόνον υπό ορισμένους όρους, μόνον δηλαδή εφ’ όσον ο κ. Τυχικός συμμορφωθεί με τις συγκεκριμένες απαιτίσεις τις οποίες θέτει η Σύνοδος σ’ αυτόν. Μία από αυτές είναι η απαίτισή της να «καταδικάσει τον αποτειχισμό από την Εκκλησία».

Η αποτείχιση, ως γνωστόν, έχει θεσπισθεί στην Πρωτοδευτέρα Ιερά Σύνοδο που συγκλήθηκε το 861 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη επί των ημερών του οικ. Πατριάρχη Μεγάλου Φωτίου με τον 15ο Ιερό Κανόνα της. Είναι γνωστόν επίσης ότι οι αποφάσεις της εν λόγω Ιεράς Συνόδου και οι Ιεροί Κανόνες της έγιναν αποδεκτοί από την καθολική συνείδηση της Εκκλησίας ως Κανόνες οικουμενικού κύρους και ως θεοφώτιστοι.

Ωστόσο, ενώ έτσι έχουν τα πράγματα, με έκπληξη διαπιστώνουμε σήμερα να παρατηρείται για πρώτη φορά στην ιστορία της Εκκλησίας μας, (μετα από παρέλευση 11 αιώνων και πλέον), το θλιβερό φαινόμενο να απαξιώνεται η αποτείχιση και κατ’ επέκταση και η Πρωτοδευτέρα Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας από μια ολόκληρη τοπική Εκκλησία, την Εκκλησία της Κύπρου και να προσδίδεται στον ως άνω Ιερό Κανόνα της η επονομασία «Αποτειχισμός», ωσάν δηλαδή να επρόκειτο για κάποια αίρεση. Διότι ο όρος «Αποτειχισμός», παραπέμπει συνειρμικά σε αιρέσεις του παρελθόντος όπως «Αρειανίσμος», «Νεστοριανισμός», «Μονοφυσιτισμός» κ.λ.π. Επειδή δε οι συνοδικοί αρχιερείς θεώρησαν την αποτείχιση περίπου ως αίρεση, γι’ αυτό και απαίτησαν την καταδίκη της, όπως ήταν φυσικό και επόμενο, από τον κ. Τυχικό.

Ξέρετε, ἄν πρέπει νά χορεύουμε ἤ ὄχι; Τί λέει ἡ Ἐκκλησία μας, οἱ Ἅγιοι Κανόνες;

❈ Ξέρετε, ἄν πρέπει νά χορεύουμε ἤ ὄχι; Τί λέει ἡ Ἐκκλησία μας, οἱ Ἅγιοι Κανόνες; Δέν ἐπιτρέπεται νά χορεύει ὁ Χριστιανός. Θά μοῦ πεῖτε:

- Δέν ἔχει καί καλούς χορούς;

Δέν κάνει διάκριση. Γιά ὅλους τούς χορούς λέει ἡ Ἐκκλησία πώς δέν πρέπει. Ὁπότε δέν πᾶμε οὔτε σέ γλέντια, οὔτε σέ ρεβεγιόν, οὔτε σέ ἐκδηλώσεις ρεβεγιόν, οὔτε πᾶμε στό πάρτυ, οὔτε πᾶμε στά γενέθλια. γιατί ἐκεῖ χορεύει ὁ Διάβολος.

Οὔτε νά τραγουδᾶμε λέει πρέπει.

Σκάνδαλο στὴ Μαδρίτη: Ὁ «διάλογος ἀγάπης» ἔγινε ἀσπασμὸς αἵρεσης.

Να λοιπόν, άλλη μια «στιγμή διαλόγου» — όπως την ονομάζουν όσοι βαριούνται να διαβάσουν τους Ιερούς Κανόνες αλλά ενθουσιάζονται μόλις δουν παπικό άμφιο να γυαλίζει κάτω από τα φώτα ενός καθεδρικού.

Ο Μητροπολίτης Ισπανίας Βησσαρίων, όχι απλώς παρευρέθηκε στην παπική “Θεία Λειτουργία”, αλλά πήρε θέση… θρόνου. Θρόνου, δίπλα στην Τράπεζα των Λατίνων. Όχι στο τέλος του ναού, κάπου διακριτικά — δίπλα στην Τράπεζα. Όπως ακριβώς απαγορεύουν όσοι Πατέρες μάτωσαν για να μας παραδώσουν Πίστη και όχι πανθρησκειακές αγκαλιές.

Διορθώστε το με:

Και για να μη μας πει κανείς ότι «δεν συμμετείχε», ας θυμηθούμε τι λένε οι εσωτερικές πηγές:

– Ο 45ος Κανών των Αγίων Αποστόλων: όποιος κληρικός προσεύχεται με αιρετικό, καθαιρείται.

– Ο 10ος Κανών της Πρωτοδευτέρας: απαγορεύει ακόμη και το να δέχεσαι ευλογία από αιρετικό.

Οἱ ἱεροί κανόνες ἀπαγορεύουν τούς μικτούς γάμους, καί δέν ἔχουν "οἰκονομία" ,Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Μητροπολίτης Τυχικός: Πάφου ἢ πρώην Πάφου;

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΥΧΙΚΟΣ: ΠΑΦΟΥ ή πρώην ΠΑΦΟΥ

Γράφει ο Γεώργιος Αναστασίου, Θεολόγος-Αθήνα

Α. Είναι γνωστό: Μητροπολίτης της Αποστολικής Εκκλησίας της Κύπρου, ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός, με συνοπτικές διαδικασίες που θα ζήλευαν ολοκληρωτικά καθεστώτα κηρύχθηκε έκπτωτος και μαζί με τον Μητροπολίτη καταδικάστηκε στο πρόσωπό του η εκκλησιαστική τάξη και πληγώθηκε το κύρος της Αποστολικής Εκκλησίας της Κύπρου.

Για να γίνει αντιληπτό το ήθος απονομής της Εκκλησιαστικής Δικαιοσύνης εν τη Εκκλησία της Κύπρου αρκεί να προσέξουμε ότι ένα και το αυτό πρόσωπο ανέλαβε τους εξής ρόλους: Αρχικά, για πολλούς μήνες, λειτούργησε ως διαμορφωτής της κοινής γνώμης με επανειλημμένες συνεντεύξεις και απαξιωτικές δηλώσεις εναντίον του συνεπισκόπου του, και στη συνέχεια: Κατήγορος, Ανακριτική Επιτροπή, Ανακριτής, Εκκλησιαστικός Εισαγγελέας, μάρτυρας κατηγορίας, Δικαστής, Πρόεδρος Δικαστηρίου και κυρίως λαλίστατος εκπρόσωπος Τύπου! Πιστοί ρώτησαν τον Αρχιεπίσκοπο, πώς είναι δυνατόν ένα πρόσωπο να έχει όλες αυτές τις ιδιότητες αλλά ο Αρχιεπίσκοπος, τώρα αποφάσισε να… σιωπήσει. Το ίδιο και οι εκπρόσωποί του… Επιβλήθηκε σιγή…

Χωρίς να ακολουθηθεί η παραμικρή διαδικασία που απαιτούν οι ιεροί κανόνες, ο Καταστατικός Χάρτης και οι Διεθνείς Συμβάσεις περί δίκαιης δίκης, με διαδικασία που απαξιώνει την Αρχιερατική Τιμή και Αξια και συνεπώς την ίδια την Εκκλησία της Κύπρου, ο Μακαριώτατος επέβαλε την επιθυμία του και ο Μητροπολίτης Τυχικός κηρύχθηκε έκπτωτος ενώ ο Αρχιεπίσκοπος ανέλαβε Τοποτηρητής της Μητροπόλεως Πάφου.

Μικτοὶ Γάμοι: Τὸ κατ’οικονομία ἔγινε κανόνας

Συντάκτης Γιάννης Κοτζάμπασης

Τα τελευταία χρόνια τελούνται όλο και περισσότεροι μικτοί γάμοι. Μικτοί γάμοι λέγονται οι γάμοι που τελούνται μεταξύ Ορθοδόξων και αιρετικών, Ορθοδόξων και Ισλαμιστών ή Βουδιστών κ. α.

Στην Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησία , την Ορθοδοξία, υπάρχουν κανόνες που θεσπίστηκαν από τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας στις Οικουμενικές Συνόδους βάσει των οποίων πορεύτηκε και πορεύεται η Εκκλησία. Βασικός στόχος των πιστών των Ορθοδόξων χριστιανών είναι σωτηρία. Τρία είναι τα στάδια που οδηγούν στην σωτηρία 1) η κάθαρση από τα πάθη , 2) η αγιότητα , 3) η Θέωση. Τα μέσα που χρησιμοποιεί η Εκκλησία για την πνευματική πρόοδο των πιστών είναι τα μυστήρια. Το βάπτισμα είναι το πρώτο μυστήριο που με αυτό γινόμαστε μέλη της Εκκλησίας αλλά και αποκτούμε το δικαίωμα να συμμετέχουμε και στα άλλα μυστήρια που οδηγούν στην αγιότητα.

Ένα από τα μυστήρια που βοηθούν τον άνθρωπο στην σωτηρία είναι και ο γάμος. Είναι ο χώρος όπου δύο άνθρωποι, ένας άνδρας και μία γυναίκα, βοηθά ο ένας τον άλλον πνευματικά για να φθάσουν στην Βασιλεία του Θεού και παράλληλα να γίνουν συνδημιουργοί του Θεού και να κάνουν τα παιδιά τους πολίτες του ουρανού. Εάν δεν καταφέρουμε να δημιουργήσουμε ως γονείς τις προϋποθέσεις για την σωτηρία των παιδιών μας, έχουμε αποτύχει σαν γονείς. Όσα πτυχία κι’ αν φροντίσουμε να πάρουνε όσες περιουσίες και να τους αφήσουμε είναι άχρηστα γιατί έχουν ημερομηνία λήξεως, και αυτά μας ακολουθούν μέχρι τον τάφο.

Το μυστήριο του γάμου τελείται κανονικά μόνον σε βαπτισμένους Ορθοδόξους χριστιανούς. Οι μικτοί γάμοι απαγορεύονται από τους Ιερούς κανόνες της Εκκλησίας μας. Στον ΙΔ (14) κανόνα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου λέει τα εξής:

Ὁ Μητροπολίτης Τυχικὸς κηρύχθηκε ἔκπτωτος ἐπειδὴ τηρεῖ καὶ σέβεται τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες.

Στυλιανός Κεμεντζετζίδης

Φιλόθεος Κεμεντζετζίδης

Μέ πολύ πόνο καί θλίψη παρακολούθησε ὁ πιστός λαός τήν “ἐν Ἁγίω Πνεύματι” (;) συνελθοῦσα Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, τήν παρελθοῦσα Πέμπτη 22 Μαϊου, κατά τήν ὁποία κηρύχθηκε ἔκπτωτος ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Πάφου κ. Τυχικός.

Μέ ἰδιαίτερη ἀγωνία περιμέναμε νά πληροφορηθοῦμε τά “ἐγκλήματα” στά ὁποῖα ὑπέπεσε ὁ φιλήσυχος ἀρχιερέας, γιά νά ὑποστεῖ τέτοια πρωτοφανῆ στήν σύγχρονη ἐκκλησιαστική ἱστορία ποινή καί ταπείνωση ἀπό τούς δικαστές του!

Ἐπί 3 ἡμέρες διαβάζουμε ὁρυμαγδό ἀνακοινώσεων γιά τά “ὁλισθήματα” στά ὁποῖα ὑπέπεσε ὁ κ. Τυχικός, τῶν ὁποίων ἡ βαρύτητα μάλιστα “συγκλόνισε” ὅλη τήν ἑλληνόφωνη ὀρθοδοξία καθώς καί τίς δύο κυβερνήσεις Ἑλλάδος καί Κύπρου. Δημοσιογράφοι, καταφανῶς ἀθεολόγητοι, μᾶς βομβαρδίζουν μέ πηχιαίους τίτλους καί μᾶς πληροφοροῦν γιά τήν ὀργή τοῦ Ἀρχιεπισκόπου πού δέν μποροῦσε νά ἀνεχθεῖ ἄλλο, αὐτήν τήν μοναδική παραφωνία, στήν κατά τά ἄλλα ἄσπιλη ἐκκλησιαστική ζωή τῆς Μεγαλονήσου.

Βλέποντας τίς κατηγορίες ἀντιλαμβάνεται κάθε καλόπιστος παρατηρητής ὅτι πολλές ἀπό αὐτές ἀγγίζουν τά ὅρια τοῦ γραφικοῦ, καθώς ἄν ἐπρόκειτο γιά τέτοια “παραπτώματα” νά ἐκδιώκεται κάποιος ἱεράρχης, δέν θα παρέμενε κανένας ἐπίσκοπος στή θέση του. Μᾶλλον ὅμως αὐτές οἱ “κατηγορίες” παρουσιάστηκαν γιά νά πλαισιώσουν τίς τρεῖς βασικές καταγγελίες, γιά νά φανεῖ στό ἀδαές πλῆθος ὅτι ἐδῶ δέν ἔχουμε μία ἁπλῆ περίπτωση σφάλματος, ἀλλά ἕναν “ἐκκλησιαστικό ἐγκληματία” ὁλκῆς, ὁ ὁποῖος βαρύνεται μέ ὁλόκληρο τόν ἐκκλησιαστικό ποινικό κώδικα καί εἶναι ἄξιος κάθε ποινῆς!

Ἀκοινώνητος εἶναι αὐτός πού δέν παίρνει Θεία Κοινωνία ...

Ὁ 10ος Ἀποστολικός Κανόνας, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐπικυρωθεῖ καί ἀπό τήν Πενθέκτη Οἰκουμενική Σύνοδο, ἄρα ἔχει Οἰκουμενικό κύρος καί εἶναι ἀλάθητος, λέει: «Ὅποιος συμπροσευχηθεῖ μέ ἀκοινώνητο κἄν ἐν οἴκῳ, ἄν εἶναι κληρικός καθαιρεῖται, ἄν εἶναι λαϊκός ἀφορίζεται». Ἀκοινώνητος εἶναι αὐτός πού δέν παίρνει Θεία Κοινωνία (μή Ὀρθόδοξος).

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία στίς 13 – 12 - 2014)