Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης: Ὀρθοδοξία καί Οἰκολογία. Πατερικές θέσεις

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

OPΘOΔOΞIA KAI OIKOΛOΓIA

ΠATEPIKEΣ ΘEΣEIΣ

Ἐπικαιροποίηση - Εἰσαγωγικὰ

Ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο ἐπαναφέρουμε στὴνδημοσιότητα τὸ ἄρθρο μας αὐτὸ ποὺγράφτηκε πρὶν ἀπὸ εἴκοσι ἑπτὰ ἔτη (27), τὸ1991, εἶναι ἡ διαρκὴς ἐπέκταση καὶ προβολὴτοῦ οἰκολογικοῦ κινήματος καὶ ἡ αὔξηση τῶνοἰκολογικῶν ἐκδηλώσεων καὶ προγραμμάτων,μὲ τὰ ὁποῖα οἱ ἱδρυτὲς καὶ ὀργανωτές, ἐνῶεὐθύνονται οἱ ἴδιοι γιὰ τὰ οἰκολογικὰ δεινά, ὑποκριτικὰ προσπαθοῦν νὰ ἐμφανισθοῦν ὡς«σωτῆρες» τοῦ κόσμου. Στὴν ἐπιδίωξή τους αὐτὴ βρῆκαν δυστυχῶς σύμμαχο καὶ τὴν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἔγινε ὄργανο τῶν νεοταξικῶν καὶ νεοεποχίτικων σχεδιασμῶν, ποὺ στοχεύουν στὴν νόθευση τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ καὶ στὴν κατάργησή του, ὥστε νὰ περάσουμε στήν «Νέα Ἐποχή» τοῦ Ἀντιχρίστου.

Διαρκῶς πληθαίνουν τὰ στοιχεῖα καὶ οἱ ἀποδείξεις γιὰ τὸ ποιοί βρίσκονται πίσω ἀπὸ τὸ οἰκολογικὸ κίνημα. Ἀνάμεσα σ᾽ αὐτοὺς καὶ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ ἀποκληθείς «πράσινος πατριάρχης», ποὺ δέχθηκε τὴν ἐπικίνδυνη αὐτὴ στράτευση καὶ τώρα πρωτοστατεῖ. Ἀφορμὴ γιὰ τὴν ἐπαναδημοσίευση τοῦ ἄρθρου μας στάθηκε ἡ ἀνάγνωση στὸ Διαδίκτυο, στὸν ἱστότοπο ΑΒΕΡΩΦ, ἄρθρου μὲ τίτλο «Ποῦ ὁδηγεῖ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὁ Πατριάρχης;» ὑπὸ τὸ ὄνομα Φαίη, στὶς 30 Μαΐου τοῦ 2018. Πρόκειται γιὰ ἀπομαγνητοφώνηση βίντεο-ντοκιμαντὲρ τοῦ James Corbett μὲ ἐνδιαφέρουσες ἀποκαλύψεις, μέρος τοῦ ὁποίου φέρει τὸν τίτλο «Οἱ πετρελαιολιγάρχες, ὑπὲρ τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς». Μὲ αὐτοὺς τοὺς ὀλιγάρχες τῆς τρυφῆς, τῆς πολυτέλειας, τῆς ἐκμετάλλευσης τῶν πτωχῶν καὶ ἀδυνάτων, οἱ ὁποῖοι ρυπαίνουν τὸν κόσμο μὲ τοὺς ὑδρογονάνθρακες καὶ τὴν ὑπερεκμετάλλευση τῶν πόρων τῆς γῆς, γιὰ νὰ αὐξάνουν τὰ κέρδη τους καὶ νὰ καλοπερνοῦν αὐτοὶ καὶ οἱ ἀπόγονοί τους, μὲ αὐτὸ τὸ ὑποκριτικό, εἰδωλολατρικό, ἀντιχριστιανικὸ κίνημα συνεργάζεται δυστυχῶς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἡ ἄλλοτε «Ἐκκλησία τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων».

Μεγάλος σταθμὸς στὴν ἀνάπτυξη τοῦ οἰκολογικοῦ κινήματος ἦταν ἡ «Διάσκεψη γιὰ τὴ γῆ» ποὺ ἔγινε στὸ Ρίο τῆς Βραζιλίας τὸ 1992, προϊὸν τῆς ὁποίας ἦταν ἡ «Χάρτα τῆς γῆς», «ἕνα οἱονεὶ θρησκευτικὸ ἔγγραφο, τὸ ὁποῖο ὁ Μιχαὴλ Γκορμπατσὸφ ποὺ βοήθησε τὸν Μορὶς Στρόνγκ στὸ προσχέδιο τοῦ κειμένου, περιέγραψε ὡς τὴν ἀντικατάσταση τῶν Δέκα Ἐντολῶν καὶ ὅτι ἐπεδίωκε νὰ ὁδηγήσει σὲ μιὰ ἐποχὴ λατρείας τῆς γῆς καὶ παγκόσμιας ὑπευθυνότητας». Εἶναι στοὺς πολλοὺς γνωστὴ ἡ εἰκόνα ποὺ παρουσιάζει τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη μαζὶ μὲ ἄλλους θρησκευτικοὺς ἡγέτες νὰ στέκεται εὐλαβικά, σχεδὸν προσκυνηματικά, μπροστὰ σὲ μιὰ τεράστια ὑδρόγειο σφαίρα, μπροστὰ στὸ εἴδωλο τῆς «Θεᾶς Γῆς» (Γροιλανδία, Σεπτέμβριος 2007).

Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον

Ὁσίου Παρθενίου τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου

Τὸ Πνεῦμα τό Ἅγιον ὑπῆρχε, ὑπάρχει καὶ θὰ ὑπάρχει. Παρακάλεσέ Το νὰ ἐπιφοιτήοει πάνω σου, γιὰ νὰ βρίσκεσαι πάντοτε ἐντός τῆς Χάριτός Του.

Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἶναι ζωὴ ὅλων τῶν ὄντων, Πνεῦμα ζωοποιόν. Παρακάλεσέ Το νὰ ζωοποιήσει τὴν ψυχή σου γιὰ τὴν αἰώνια ζωή.

Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἶναι πῦρ. Παρακάλεσέ Το νὰ ἀποτεφρώσει ὅλο τὸ κακὸ ἐντός σου καὶ νὰ ἀνάψει μέσα σου τὸν λύχνο τῆς καρδιᾶς σου γιὰ πάντα, ὥστε νὰ μὴ τὴν καταλάβει κανένα σκότος.

Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἶναι φῶς. Παρακάλεσέ Το νὰ σὲ φωτίσει, γιὰ νὰ λάμψεις ὡς ἀστὴρ στὸ πνευματικὸ στερέωμα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἶναι Θεός. Παρακάλεσέ Το νὰ σὲ ἁγιάσει καὶ νὰ σὲ καταστήσει μέτοχον Αὐτοῦ εἰς τοὺς αἰώνας.

Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἶναι τὸ πᾶν. Παρακάλεσέ Το ὡς «θησαυρὸ τῶν ἀγαθῶν» νὰ ἐκχυθεῖ στὴν καρδιά σου καὶ νὰ τὴν πληρώσει μὲ τὴν ἀτελεύτητη χαρά, γιὰ νὰ εἶσαι πλούσιος εἰς τοὺς αἰώνας.

Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἶναι Πνεῦμα ἀθάνατον. Παρακάλεσέ Το νὰ γίνεις καὶ σὺ πνεῦμα, διότι εἶναι ἀδύνατον στὴν σάρκα καὶ τὸ αἷμα νὰ κληρονομήσουν τὴν αἰώνιο ζωή. Πρέπει καὶ αὐτὰ μὲ θαυμαστὸ τρόπο ἀπὸ αὐτὴν ἀκόμη τὴν ζωὴ νὰ γίνουν πνευματικά. Λέγε στὴν καρδιά σου:...

«Καρδιά μου, τί κάνεις ἐδῶ στὴν γῆ;

Γέρων Σωφρόνιος.Τήν ψυχολογική κατάσταση πρέπει...

"- Την ψυχολογική κατάσταση πρέπει να την μετατρέπουμε σε πνευματικό φαινόμενο, σε κλάμα. Υπάρχει μια μέθοδος την οποία πρέπει να γνωρίζη ο Χριστιανός. Δηλαδή, αισθανόμαστε έναν πειρασμό, από περιφρόνηση εκ μέρους των ανθρώπων, ή μια άδικη επίθεση. Τότε η καρδιά πικραίνεται από την αδικία αυτή και κάνει διαφόρους λογισμούς που επηρεάζουν όλη μας την ζωή. Αμέσως σταματά η προσευχή.

Η μέθοδος θεραπείας είναι να αφήσουμε τότε τον αδελφό που μας αδικεί και να αναπτύξουμε διάλογο με τον Θεό. Δηλαδή να λέμε:

“Θεέ μου, εγώ φταίω. Δεν είμαι άξιος να με αγαπούν οι άνθρωποι ...”.

Σέ ἔκανε νά αἰσθάνεσαι συντριβή γιά τά ἁμαρτήματά σου χωρίς νά σοῦ πεῖ κάτι (Ἀπό τόν βίο τοῦ π.Ἰουστίνου)

 Μία μαρτυρία για έναν από τους μεγαλύτερους σύγχρονους πνευματικούς,

τον π.Ιουστίνο Πίρβου(+16 Ιουνίου 2013)...... ΕΔΩ

 Ως πνευματικός μου έδωσε ένα μάθημα που δεν θα ξεχάσω ποτέ.Είχα κάνει ένα λάθος,αλλά δεν με είχε θλίψει και τόσο η αμαρτία μου,το πήρα επιπόλαια.

Πήγα στον πατέρα Ιουστίνο για να εξομολογηθώ:

«Πάτερ,έκανε το τάδε πράγμα»

Κοίταζα τα μάτια του για να δω την αντίδρασή του:Θα με μαλώσει,θα μου φωνάξει,τι θα κάνει;

Δεν είπε τίποτα Άφησε το κεφάλι του κάτω ως συνήθως.Τον κοίταξα προσεκτικά και τότε τα έχασα από την αντίδραση του γέροντα.

Γέρων Εὐσέβιος... Γέρων Φιλόθεος....

 Να σηκώνεται το πρωί ο πιστός, να γονατίζει και να λέει: ''Κύριε φύλαξέ με από την περιέργεια και την αργολογία. Θέλω να είμαι οικοδομητικός και για τον εαυτόν μου και για τους άλλους. Να οικοδομούμαι και να οικοδομώ.

Ηχητικό Αγιολόγιο 27 Ιουνίου

Ακούστε το βίο των Αγίων της Ορθοδοξίας που εορτάζουν σήμερα 27 Ιουνίου


Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)

27 Ιουνίου Συναξαριστής. Σαμψών Οσίου, Ανθούσης Οσίας, Ανεκτού, Ιωάννας Μυροφόρου, Λουκά Ερημίτου,Θεραπών, Μακάριου, Μαρκίου & Μαρκίας, Πιερίου Ιερομ.,Ιωάννας Οσίας,Μνήμη διηγήσεως Συνεσίου, Ιακώβου Νεομάρτυρα, Σεραπίων Οσίου, Γρηγορίου,Αλεξάνδρου,Βλαδίμηρου & Πέτρου Αγίων,Κυρίων Β΄Αγίου.

Ὁ Ὅσιος Σαμψὼν ὁ Ξενοδόχος

Ὁ Ὅσιος Σαμψὼν ἐγεννήθηκε στὴ Ρώμη, ἀπὸ εὔπορους καὶ εὐσεβεῖς γονεῖς καὶ ἦταν συγγενὴς τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ἐσπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία καὶ ἰατρική. 
Μεταχειρίσθηκε ὅμως τὴν ἰατρικὴ ὄχι σὰν ἐπικερδὲς ἐπάγγελμα, ἀλλὰ γιὰ εὐεργετικοὺς καὶ φιλανθρωπικοὺς σκοπούς. Ὁδηγὸς στὸ βίο του ἦταν ὁ λόγος τοῦ Κυρίου: «Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ἡμῶν οἰκτίρμων ἐστί». 
Ἔτσι ὁ Ὅσιος Σαμψὼν ἦταν προστάτης ἰατρὸς τῶν φτωχῶν. Τὴν οἰκία του τὴν εἶχε μετατρέψει σὲ νοσοκομεῖο καὶ περιέθαλπε πάσχοντες ἀστέγους.
Ὅταν ἀπέθαναν οἱ γονεῖς του, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ὁ Σαμψὼν συνέχισε τὴν ζωή του στὴν Κωνσταντινούπολη προσευχόμενος στοὺς ναοὺς τῶν Ἁγίων Προφητῶν. Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μηνᾶς (536 – 552 μ.Χ.), βλέποντας τὸ ἔργο καὶ τὴν ἀρετὴ τοῦ Σαμψών, τὸν ἐχειροτόνησε ἱερέα.
Μὲ ὅση περιουσία τοῦ ἀπέμεινε, ὁ Ὅσιος ἔκτισε νοσοκομεῖο, ποὺ ἀναδείχθηκε σὲ φημισμένο φιλανθρωπικὸ ἵδρυμα. Ἡ φήμη του προσείλκυσε τὴν εὔνοια καὶ αὐτοῦ τοῦ αὐτοκράτορος Ἰουστινιανοῦ (541 μ.Χ.), τὸν ὁποῖο ἐθεράπευσε ἀπὸ βαριὰ ἀσθένεια. Ὁ αὐτοκράτορας ἀπὸ εὐγνωμοσύνη ἀνακαίνισε τὸν ξενώνα, ποὺ εἶχε καταστραφεῖ ἀπὸ πυρκαγιὰ τὸ 532 μ.Χ., δίνοντάς του τὸ ὄνομα τοῦ ἰατροῦ ποὺ τὸν ἐθεράπευσε.

27 Ἰουνίου. Σαμψών ὁσίου τοῦ ξενοδόχου. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ - Ἡμέρας. Τετ. ε΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Ῥωμ. ιε΄ 7-16).

Ρωμ. 15,7          διὸ προσλαμβάνεσθε ἀλλήλους, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς προσελάβετο ὑμᾶς εἰς δόξαν Θεοῦ.

Ρωμ. 15,7                  Ακριβώς δε αυτό και σας παρακαλώ να δέχεσθε με αγάπην και καλωσύνην και να εξυπηρετήτε με προθυμίαν ο ένας τον άλλον, όπως ακριβώς και ο Χριστός σας εδέχθη με άπειρον αγάπην ως αδελφούς του εις δόξαν του Θεού.

Γιά τόν θεῖο φόβο Β΄, Ἀββᾶ Δωρόθεου-Ἀσκητικά, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης

Γιά τόν θεῖο φόβο Β΄, Ἀββᾶ Δωρόθεου-Ἀσκητικά, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης, Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 19-6-2018 (ὁμιλία σέ προσκυνητές), http://hristospanagia3.blogspot.gr,ht... καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr Κατέβασμα ὁμιλιῶν ἀπό τό YouTube σέ mp3 http://hristospanagia3.blogspot.gr/20...

«Ὁράματα τοῦ Κυρίου καί τοῦ διαβόλου» (Μ. Ἀντωνίου), Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκούστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Ὁράματα τοῦ Κυρίου καί τοῦ διαβόλου» (Μ. Ἀντωνίου)

Ὁμιλία στίς 25-10-2017

Σκέφτηκα σήμερα, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, νά ποῦμε μέ βάση τήν διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου καί τῶν ἄλλων Πατέρων, πῶς μποροῦμε νά διακρίνουμε, ἄν ἕνα ὅραμα εἶναι ἀπό τόν Θεό ἤ ἀπό τόν διάβολο, γιατί πολλές φορές πλανώμεθα. Ξεγελιόμαστε ἀπό τόν διάβολο, ὁ ὁποῖος, ὅπως ἔχουμε πεῖ, μετασχηματίζεται καί σέ ἄγγελο φωτός. Δηλαδή μπορεῖ νά φανερώνεται σάν ἄγγελος, νά μοιάζει μέ ἄγγελο, ἀκόμα καί μέ τήν Παναγία, ἀκόμα καί μέ τόν ἴδιο τόν Κύριο, ἤ μέ ἁγίους καί νά μπερδέψει τόν ἄνθρωπο. Πολλοί μπερδεύονται καί πλανῶνται ἀπό τέτοια δαιμονικά ὁράματα.

Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, ὅπως καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι, εἶχαν ἐμπειρία τοῦ πράγματος. Ὁ σύγχρονος Ἅγιός μας, ὀ Ἅγιος Παΐσιος ἔλεγε, ὅτι ἀπό τά διακόσια τέσσερα ὁράματα πού εἶχα, μόνο δύο ἦταν ἀληθινά, τοῦ Θεοῦ δηλαδή. Τά ἄλλα εἶναι δαιμονικά, ἤ μπορεῖ νά εἶναι καί πλάσματα τῆς φαντασίας μας. Μπορεῖ νά εἶναι ἐπιθυμίες ἐσωτερικές καί ἐξαιτίας αὐτῶν τῶν ἐπιθυμιῶν νά ἔχουμε καί τέτοιες ὁράσεις. Κάποιος, ἄς ποῦμε, θέλει πολύ νά δεῖ τήν Παναγία, θέλει, θέλει... θέλει νά δεῖ τήν Παναγία καί μπορεῖ στό τέλος νά νομίζει ὅτι τήν εἶδε, ἀλλά νά μήν εἶναι παρά ἕνα δημιούργημα δικό του, τῆς ἐπιθυμίας του.

- Πῶς μπορεῖ νά γίνει ἡ διάκριση; Ποιά εἶναι τά ὁράματα τοῦ Κυρίου καί ποιά εἶναι τοῦ διαβόλου; Ποιές εἶναι οἱ ἀγαθές ὀπτασίες;

Λέει λοιπόν ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, τήν διδασκαλία του τήν ἔχει καταγράψει ὁ μαθητής του ὁ Μέγας Ἀθανάσιος. Χρωστοῦμε μεγάλη εὐγνωμοσύνη στόν Μέγα Ἀθανάσιο, τόν μεγάλο αὐτόν Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας γιά ὅλα αὐτά πού ἔκανε γιά τήν Ἐκκλησία μέ πάρα πολύ κόπο, πάρα πολλούς διωγμούς καί ἀγῶνες, γιά τά θεόπνευστα συγγράματά του καί κατεξοχήν γιά τόν Βίο τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου πού μᾶς ἄφησε. Μέσα στόν Βίο ἔχει καί αὐτές τίς διδασκαλίες πού θά διαβάσουμε ἀπόψε καί θά δεῖτε, ὅτι ὅλα αὐτά πού λέει ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, εἶναι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γιατί εἶναι θεμελιωμένα πάνω στήν Ἁγία Γραφή. Ἡ διάκριση πού ἔχει εἶναι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐπιβεβαιώνεται καί ἀπό ἄλλα παρόμοια περιστατικά ἄλλων Ἁγίων, τά ὁποῖα εἶναι ἀποθησαυρισμένα στήν Ἁγία Γραφή.

Προσευχήθηκε καί ἀμέσως καταλάβαινε καί μιλοῦσε μιάν ἄλλη γλώσσα!

  Ο Μέγας Παΐσιος, διά χειρός Φώτη Κόντογλου.

Στα μέρη της Συρίας ήταν ένα ασκητής στολισμένος με πολλές αρετές που κάποτε ενώ προσευχόταν του ήλθε ο εξής λογισμός:

Άραγε κατάφερε να γίνει ο ίδιος όμοιος με κάποιον από αυτούς οι οποίοι ευαρέστησαν τον Θεόν;

Και εκεί που συλλογιζόταν το θέμα αυτό, άκουσε μια φωνή άνωθεν, που του έλεγε:

Πήγαινε στην Αίγυπτο και εκεί θα βρεις έναν ασκητή που ονομάζεται Παΐσιος, ο οποίος έφτασε στην ταπείνωση και στην προς Θεόν αγάπη όπως και εσύ.

Ο τίμιος εκείνος γέροντας δεν λογάριασε την μακρινή απόσταση και ξεκίνησε αμέσως για να πάει στην Αίγυπτο, να τον συναντήσει.

 

Όταν, λοιπόν, έφτασε στο όρος της Νιτρίας άρχισε να ρωτά τους μοναχούς πού μένει ο Παΐσιος. Και επειδή τον Μέγα Παΐσιο τον γνώριζαν όλοι, ο γέροντας έμαθε που έμενε, όπως και ο Παΐσιος πληροφορήθηκε τον ερχομό του γέροντα.

 

Διότι καθώς ο γέροντας μπήκε στην έρημο και κατευθυνόταν προς εκείνον, αμέσως συναντήθηκαν. Έτσι, αφού, διά της θείας χάριτος, γνωρίστηκαν μεταξύ τους, “αγκαλιάστηκαν με τα χαράς, και έκαμαν τον εν Χριστώ ασπασμόν”!

Ὁ ἅγιος Τύχων καί τά σταφύλια!

  Ο Άγιος Τύχων, επίσκοπος Αμαθούντος Κύπρου.

Ο Άγιος Τύχων, επίσκοπος Αμαθούντος (4ος- 5ος αι.), είναι ένας από τους πιο γνωστούς αγίους της Κύπρου. Πήρε την προσωνυμία του θαυματουργού για τα πολλά θαύματα που έκανε και όσο ζούσε, αλλά και μετά την κοίμησή του. Ένα απ’ αυτά, εντυπωσιακό και παράδοξο, είναι και τούτο:

Κάποτε μερικοί εργάτες φύτευαν αμπέλι σ’ ένα χωράφι. Πάνω στη δουλειά ένας απ’ αυτούς πέταξε, σαν άχρηστα, μερικά ξερά κλήματα. Ο άγιος πήρε ένα τέτοιο κλήμα κι αφού προσευχήθηκε στο Θεό, παρακαλώντας Τον να του δώσει ζωή και βλάστηση και καρπούς, το φύτεψε στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Και, ω του θαύματος!

 

Το ξερό εκείνο κλήμα αμέσως ρίζωσε, έβγαλε φύλλα, άνθισε κι έκανε σταφύλια ώριμα και γλυκά! Κι ας ήταν μήνες πριν από την εποχή των σταφυλιών!΄

Ι.Μ. Πειραιῶς: Ἡ κακόδοξη θεωρία τῆς «οἰκονομίας τοῦ πνεύματος»

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ 

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ 

Ἐν Πειραιεῖ τὴ 11η Ιουνίου 2018 

Ὅλος ὁ κόσμος μοιάζει μ’ ἕνα καζάνι ποὺ βράζει. Τὰ μεγάλα παγκόσμια γεγονότα τρέχουν μὲ ἰλιγγιώδη ταχύτητα ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο καὶ ὅλα δείχνουν, ὅτι βαδίζουμε ὁλοταχῶς σὲ ἕνα τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Ἡ ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ κατρακύλα, ἡ ὁποία κυριαρχεῖ στὶς τραγικὲς καὶ ἀποκαλυπτικὲς ἡμέρες μας, εἶναι πρωτοφανὴς καὶ δὲν ἔχει προηγούμενο στὴν παγκόσμια ἱστορία. Ἡ δύστυχη πατρίδα μας χωρὶς ἀμφιβολία παίζει πρωταγωνιστικὸ ρόλο σ’ ὅλη αὐτὴ τὴν κατρακύλα. Τὸν τελευταῖο καιρὸ φαίνεται ὅλα τὰ δαιμόνια μαζεύτηκαν στὴν Ἑλλάδα καὶ βάλθηκαν ὅλα μαζί, νὰ γκρεμίσουν ὅ,τι ἔχει ἀπομείνει ὄρθιο. Πῆραν ἐντολὴ ἀπὸ τὸν ἀρχηγό τους, τὸν Ἑωσφόρο, νὰ ἔρθουν ἐδῶ, διότι ἐδῶ ὑπάρχουν ἀκόμη ἀντιστάσεις, ἐνῶ στὶς ἄλλες χῶρες ἔχουν ὁλοκληρώσει τὸ καταχθόνιο ἔργο τους. Μέχρι τώρα κατόρθωσαν πολλά. Ὁ ἀρχηγός τους δὲν... ἔχει παράπονο. Παρελάσεις ὁμοφυλοφίλων, νόμος περὶ ἀλλαγῆς φύλου, νόμος περὶ ἀναδοχῆς παιδιῶν ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια καὶ βάλε! Ὅμως δὲν φθάνουν αὐτά. Πρέπει νὰ ἐπακολουθήσουν καὶ ἄλλα, πολλὰ ἄλλα. Ὅσα δὲν μπορεῖ ἀκόμη νὰ χωρέσει τὸ μυαλό μας, μπροστὰ στὰ ὁποῖα ὠχριοῦν τὰ προηγούμενα. Και ὅλα αὐτὰ μέχρι πότε; Μέχρις ὅτου ξεχειλίσει τὸ ποτήρι τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ. 

 

Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κάνει θραύση ἰδιαίτερα μάλιστα μετὰ τὴ συνοδικὴ κατοχύρωσή της ἀπὸ τὴν «Σύνοδο» τῆς Κρήτης, ἐνῶ παράλληλα κάθε τόσο νέες οἰκουμενιστικὲς θεωρίες βγαίνουν στὸ φῶς τῆς δημοσιότητος. Πρόσφατα στὸ ἰστολόγιο «Ἀμέθυστος», δημοσιεύτηκε σὲ συνέχειες ἄρθρο ἑνὸς «Ὀρθοδόξου» Ἐπισκόπου του Πατριαρχείου τῆς Ἀντιόχειας, του George Khodr, μὲ τίτλο: «Ὁ Χριστιανισμὸς σὲ ἕναν πλουραλιστικὸ κόσμο: Ἡ Οἰκονομία τοῦ ἁγίου Πνεύματος» σὲ μετάφραση καὶ σχόλια τοῦ θεολόγου κ. Γεωργίου Μπόρα.

Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου: Ἡ ἑνότητα τῶν πιστῶν καὶ ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

 

Ὁμιλία ποὺ ἐκφωνήθηκε στὶς 19/5/91, κατὰ τὴν Κυριακὴ ἑορτασμοῦ τῆς μνήμης τῶν Ἁγίων 318 Πατέρων τῆς Ἃ΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου

 

Σή­με­ρα ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας, ἀ­γα­πη­τοί μου, τι­μᾶ τήν μνή­μη τῶν ἁ­γί­ων τρι­α­κο­σί­ων δε­κα­ο­κτώ Πα­τέ­ρων τῆς Α΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου, τῆς ἐν Νι­καί­ᾳ. Καί τήν τι­μᾶ ἀ­φε­νός μέν γιά νά δο­ξά­σει τόν Ἅ­γιο Τρι­α­δι­κό Θε­ό, πού πάν­το­τε δι­α­σώ­ζει τήν ἀ­λή­θεια μέ­σα στήν Ἐκ­κλη­σί­α Του –δι­ό­τι οἱ Σύ­νο­δοι πάν­το­τε δι­έ­σω­ζαν τήν ἀ­λή­θεια τή δογ­μα­τι­κή– καί ἀφετέρου δέ γιά νά τι­μή­σει τούς θε­ο­φό­ρους Πα­τέ­ρες πού συγ­κρο­τοῦ­σαν αὐ­τές τίς Οἰ­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους.

Ἀλ­λά ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας ὁ­μοί­ως θέ­λει νά προ­βάλ­λει –ἔ­τσι του­λά­χι­στον φαί­νε­ται στή ση­με­ρι­νή εὐ­αγ­γε­λι­κή πε­ρι­κο­πή–[1] τήν ἑ­νό­τη­τα τῶν πι­στῶν ἐν ἀ­γά­πῃ καί ἀ­λη­θεί­ᾳ. Προ­σέξ­τε: τήν ἑνότητα ἐν ἀ­γά­πῃ καί ἀ­λη­θεί­ᾳ!

Αὐ­τό τό ἴ­διο πρό­βλη­μα φαί­νε­ται ὅ­τι ὑ­πάρ­χει πάν­το­τε μέ­σα στήν Ἐκ­κλη­σί­α, τό πρό­βλη­μα τῆς ἑ­νό­τη­τος ἐν ἀ­γά­πῃ καί ἀ­λη­θεί­ᾳ, ἀ­κρι­βῶς γιατί κα­τά κά­ποι­ον τρό­πο δέν εἶ­ναι λί­γοι ἐ­κεῖ­νοι πού διατα­ράσ­σουν αὐ­τή τήν ἑ­νό­τη­τα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, πάν­το­τε, φυ­σι­κά μέ­χρι σή­με­ρα, ἀλ­λά καί μέ­χρι πού νά τε­λει­ώ­σει ἡ Ἱ­στο­ρί­α.

Τό πρό­βλη­μα τῆς ἑ­νό­τη­τος τῶν ἀν­θρώ­πων ἤ­δη εἶ­χε τε­θεῖ καί με­τά τόν κα­τα­κλυ­σμό τοῦ Νῶε. Θά θυ­μᾶ­στε, ὅ­ταν ἔ­γι­ναν πολ­λοί οἱ ἀ­πό­γο­νοι τοῦ Νῶ­ε, θέ­λη­σαν νά δι­α­τη­ρή­σουν αὐ­τήν τήν ἑ­νό­τη­τα, πρίν ἀ­κό­μη δι­α­σπα­ροῦν στά πέ­ρα­τα τῆς οἰ­κου­μέ­νης, καί ἄν ἦ­ταν δυ­να­τόν νά δι­α­τη­ρή­σουν αὐ­τήν τήν ἑ­νό­τη­τα καί με­τά τήν δι­α­σπο­ρά τους. Γι’ αὐ­τό θέ­λη­σαν νά ἀ­φή­σουν ἕ­να μνη­μεῖ­ο ἑ­νό­τη­τός τους, πού θά ἦ­ταν ἕ­να ὑ­λι­κό μνη­μεῖ­ο, ἕ­νας πλίνθι­νος πύρ­γος, ὁ ὁποῖος θά ἔ­φθα­νε ἕ­ως τόν οὐ­ρα­νό –του­λά­χι­στον τέ­τοι­α ἀν­τί­λη­ψη μπο­ροῦ­σαν νά ἔχουν πε­ρί οὐ­ρα­νοῦ! Ἦταν ὁ γνω­στός μας πύρ­γος τῆς Βα­βέλ. Ὁ Θε­ός ὅ­μως, ὅ­πως γνω­ρί­ζου­με ἀ­πό τήν Ἁ­γί­α Γρα­φή, ἀ­πό τό βι­βλί­ο τῆς Γε­νέ­σε­ως, συ­νέ­χε­ε τίς γλῶσ­σες τους, μπέρ­δε­ψε τίς γλῶσ­σες τους, γιά νά μήν πραγ­μα­το­ποι­η­θεῖ αὐ­τό τό μνη­μεῖ­ο.[2]

Αὐ­τό βε­βαί­ως γι’ αὐ­τούς ἦ­ταν δεῖγ­μα μιᾶς ἑ­νό­τη­τος, ὅ­πως ἤ­δη σᾶς εἶ­πα, ἀλ­λά ἑ­νό­τη­τος ἀν­θρω­πο­κεν­τρι­κῆς, δη­λα­δή ἐ­πα­νά­λη­ψη τοῦ πρα­πα­το­ρι­κοῦ ἁ­μαρ­τή­μα­τος. Δι­ό­τι ποι­ό ἦ­ταν τό προ­πα­το­ρι­κό ἁ­μάρ­τη­μα; Ἦ­ταν...ὁ ἀν­θρω­πο­κεν­τρι­σμός· δη­λα­δή ἐ­γώ, ὁ Ἀ­δάμ, νά γί­νω θε­ός. Μά στό σχέ­διο τοῦ Θε­οῦ ἦ­ταν νά γί­νει ὁ Ἀ­δάμ κα­τά χά­ριν θε­ός. Ὄχι· ἐ­γώ νά γί­νω θε­ός, ἀλ­λά χω­ρίς τόν Θε­ό. Αὐ­τή ἡ αὐ­το­νο­μί­α, αὐ­τός ὁ ἀν­θρω­πο­κεν­τρι­σμός.

Τό ἴδιο ἀ­κρι­βῶς γί­νε­ται καί μέ τούς πλα­νῆ­τες, πού γυ­ρί­ζουν γύ­ρω ἀ­πό τόν ἥ­λιο καί φω­τί­ζον­ται, παίρ­νο­ντας ὅ­μως τό φῶς ἀ­πό τόν ἥ­λιο. Ἄν οἱ πλα­νῆ­τες, ἄς ποῦμε, ἔ­λε­γαν κά­ποι­α στιγ­μή «Δέν χρει­α­ζό­μα­στε τό φῶς τοῦ ἥ­λιου· θά χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με τό δι­κό μας τό φῶς», θά τούς λέγαμε: «Ποι­ό δι­κό σας φῶς;... Ἐ­σεῖς οἱ πλα­νῆ­τες δέν εἶ­στε αὐ­τό­φω­τοι». Τό ἴ­διο θά λέ­γα­με καί στούς πρω­το­πλά­στους: