Σελίδες

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ
ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2019

Κάποιος εὐσεβής γέροντας κείτονταν στό νεκροκρέβατό του. Οἱ φίλοι του κάθισαν γύρω του και θρηνοῦσαν. Ἀκούγοντας τους νά θρηνολογοῦν ὁ γέροντας γέλασε τρεῖς φορές. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ.

Κάποιος ευσεβής γέροντας κείτονταν στο νεκροκρέβατό του. Οι φίλοι του κάθισαν γύρω του και θρηνούσαν. Ακούγοντας τους να θρηνολογούν ο γέροντας γέλασε τρεις φορές.

 Οι μοναχοί τον ρώτησαν: «Γιατί γελάτε, γέροντα;».
 Εκείνος απάντησε: «Την πρώτη φορά γέλασα, επειδή όλοι σας φοβάστε τον θάνατο, τη δεύτερη, επειδή κανείς από εσάς δεν είναι προετοιμασμένος για θάνατο, καί την τρίτη, επειδή εγώ τώρα μεταβαίνω από τον μόχθο στην ανάπαυση». Ιδού, πώς πεθαίνει ο δίκαιος! Δεν φοβάται τον θάνατο. Είναι προετοιμασμένος για τον θάνατο. Βλέπει πώς μέσω του θανάτου μεταβαίνει από τον επίμοχθο βίο στην αιώνια ζωή.
Όταν η φύση του ανθρώπου αναλογιστεί την αρχική της κατάσταση στον Παράδεισο, τότε βλέπει τον θάνατο ως κάτι αφύσικο, όπως καί την αμαρτία, αφύσικη.
Ο θάνατος εκπορεύεται από την αμαρτία. Ένας άνθρωπος πού έχει μετανοήσει καί καθαριστεί από την αμαρτία, δεν βλέπει πιά τον θάνατο ως εκμηδένιση, αλλά ως τη θύρα προς την αιώνια ζωή.

13 Ἀπριλίου 1204: Ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τοὺς Φραγκολατίνους

Γράφει ὁ πατὴρ Γεώργιος Μεταλληνός, Ὁμότιμος καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς σχολῆς Ἀθηνῶν

Ἐκεῖνον τὸν Ἀπρίλιο... (Ἡ ἅλωση τοῦ 1204)
Ἂν ἡ 29η Μαΐου εἶναι ἡμέρα πένθους γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, διότι φέρνει στὴ μνήμη μας τὴν ἅλωση τῆς Πόλης ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς τὸ 1453, ἄλλο τόσο ἀποφρὰς εἶναι γιὰ τὸ Γένος μας καὶ ἡ 13η Ἀπριλίου, διότι κατ᾿ αὐτὴν ἔπεσε ἡ Πόλη τὸ 1204 στοὺς Φράγκους. Τὸ δεύτερο γεγονὸς δὲν ὑστερεῖ καθόλου σὲ σημασία καὶ συνέπειες ἔναντι τοῦ πρώτου. Αὐτὴ εἶναι σήμερα ἡ κοινὴ διαπίστωση τῆς ἱστορικῆς ἔρευνας. Ἀπὸ τὸ 1204 ἡ Πόλη, καὶ σύνολη ἡ Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ῥώμης, δὲν μπόρεσε νὰ ξαναβρεῖ τὴν πρώτη της δύναμη. Τὸ φραγκικὸ χτύπημα ἐναντίον της ἦταν τόσο δυνατό, ποὺ ἔκτοτε ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν «μία πόλη καταδικασμένη νὰ χαθεῖ» (Ἑλ. Ἀρβελέρ). Ἀξίζει, συνεπῶς, μία θεώρηση τοῦ γεγονότος αὐτοῦ ἔστω καὶ στὰ περιορισμένα...

ὅρια ἑνὸς ἄρθρου.


  1. Στὶς 12/13 Ἀπριλίου 1204, ἔπειτα ἀπὸ μία πεισματικὴ καὶ μακρόχρονη πολιορκία, κατελάμβαναν οἱ Φραγκολατίνοι Σταυροφόροι τὴν Κωνσταντινούπολη. Ἡ χριστιανικὴ αὐτοκρατορία τῆς Ῥωμανίας/ Βυζαντίου ἔσβηνε κάτω ἀπὸ τὸ θανάσιμο πλῆγμα τῆς φραγκικῆς Δύσεως. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἦταν σημαντικότατο σὲ δύο κατευθύνσεις: α) ἐσωτερικά, διότι σφράγισε καθοριστικὰ τὴν περαιτέρω πορεία τῆς αὐτοκρατορίας, καὶ β) ἐξωτερικά, διότι καθόρισε ἐπίσης τελεσίδικα τὶς σχέσεις μὲ τὴν Δύση, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἀνερχόμενη δύναμη τῶν Ὀθωμανῶν. Ἡ τραγικὴ ἱστορικὴ ἐπιλογὴ τοῦ Ῥωμαίικου, ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὸν γνωστὸ ἐκεῖνο λόγο «κρεῖττον (…) φακιόλιον (…) Τούρκων ἢ (παρὰ) καλύπτρα λατινική», ὑποστασιώνεται στὰ 1204, ὅταν πλέον ἀποκαλύπτονται ἀδιάστατα οἱ διαθέσεις τῆς Φραγκιᾶς ἔναντι τῆς Ῥωμαίικης Ἀνατολῆς.
Ἀπὸ τὸ 1095 ἀρχίζουν οἱ σταυροφορίες, ἐκστρατεῖες δηλαδὴ τοῦ Χριστιανικοῦ κόσμου τῆς Εὐρώπης, μὲ σκοπό, κατὰ τὶς ἐπιφανειακὲς διακηρύξεις, τὴν ἀπελευθέρωση καὶ ὑπεράσπιση τῶν Ἁγίων Τόπων. Στὶς ἐπιχειρήσεις αὐτές, ποὺ κράτησαν ὡς τὸν 15ο αἰώνα, πρωτοστατοῦσαν οἱ ἑκάστοτε Πάπες, διότι ἦσαν «ἱεροὶ πόλεμοι» κατὰ τῶν ἀπίστων. Βέβαια ἡ ἔρευνα ἔχει ἐπισημάνει στὶς ἐκστρατεῖες αὐτὲς καὶ ταπεινὰ ἐλατήρια, λ.χ. τυχοδιωκτισμό, δίψα πλουτισμοῦ κ.ἄ. 
Εἶναι ὅμως σήμερα πέρα ἀπὸ κάθε ἀμφιβολία ὅτι οἱ σταυροφορίες κύριο σκοπὸ εἶχαν τὴν φραγκικὴ κυριαρχία στὴν Ὀρθόδοξη Ἀνατολὴ καί, τελικά, τὴν διάλυση τῆς Ὀρθοδόξου Αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ῥώμης, ποὺ ἦταν τὸ ἐμπόδιο στὸν ἐπεκτατισμὸ καὶ τὰ μονοκρατορικὰ σχέδια τῆς μετακαρλομάγνειας Φραγκοσύνης. Τὸ 1204, ἡ ἅλωση τῆς Πόλης ἀπὸ τοὺς Φράγκους, ἡ διάλυση τῆς «Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας» καὶ ἡ ἐπακολουθήσασα Φραγκοκρατία ἐπιβεβαιώνουν τὴν ἐκτίμηση αὐτή.

Ἑνός ἐστι χρεία


(Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός)


ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ


“Ενός εστί χρεία”


“Όποιος με την καρδιά του μίσησε τις αμαρτίες του καί, φωτισμένος από τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος, θέλει πιά να υπηρετήσει τον κοινό Κύριο και Βασιλιά μας, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει είναι τούτο:

Να συλλογιστεί καλά και να καταλάβει, πώς αυτή η νέα κατάσταση και ενασχόληση, με την οποία θέλει να καταπιαστεί, είναι η πιο αξιόλογη εργασία, η πιο θαυμαστή σοφία, το πιο μεγάλο αγαθό απ΄όσα βρίσκονται στον κόσμο. Μάλιστα, για να το πούμε καλύτερα, δεν υπάρχει κανένα άλλο αγαθό, πού να΄ναι τόσο θετικό και ωφέλιμο όσο τούτο, στο οποίο αναφέρθηκε ο Κύριος όταν είπε: “Ενός εστί χρεία” (Λουκ.10:42). Δηλαδή, ένα πράγμα μόνο μας χρειάζεται: Ν΄αγαπάμε τον Κύριο και να Τον υπηρετούμε.

Αυτό μας λέει και ο σοφός συγγραφέας του Εκκλησιαστή: “Να φοβάσαι το Θεό και να τηρείς τις εντολές του, γιατί σ΄αυτά βρίσκεται η αξία και ο σκοπός κάθε ανθρώπου” (12:13) και γι΄αυτό το λόγο πλάστηκε από το Δημιουργό.

Για να συλλάβεις, όμως, την αρετή αυτή μέσα στην καρδιά σου και να την ποθήσεις ολόψυχα, χρειάζεται να συλλογίζεσαι από το ένα μέρος τις αναρίθμητες ευεργεσίες και δωρεές που έλαβες από τον πανάγαθο Θεό, και από το άλλο τα πολλά, τ΄αμέτρητα αμαρτήματά σου. Έπειτα, να μελετάς τα τέλη της ζωής σου, δηλαδή το θάνατο, τη φοβερή κρίση του Κυρίου, τη δόξα του παραδείσου και την αιώνια κόλαση. Και αφού τα συλλογιστείς όλ΄ αυτά, να ετοιμαστείς με επιμέλεια, εκτιμώντας την αξία και το μεγαλείο του έργου που σου ανέθεσε ο Θεός.

Μιά κατάσταση ρεμπελιό

Μιά κατάσταση ρεμπελιό


Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Κατά γενική ὁμολογία, στίς ἡμέρες μας, τό οἰκοδόμημα τῆς τρισχιλιετοῦς πολιτισμικῆς μας κληρονομιᾶς ἔχει καταρρεύσει σχεδόν ὁλοσχερῶς. Ἀπανωτές ‘’σεισμικές δονήσεις’’, μέ ἔμφαση τά τελευταῖα χρόνια, κατάφεραν νά μήν ἀφήσουν τίποτε ὄρθιο. Παιδεία, πολιτική, ἦθος, ἠθική, καλλιτεχνική δημιουργία, ἐκκλησιαστική διοίκηση, βιώνουν μιά παρακμή ἄνευ προηγουμένου.
Τά πάντα ἔχουν ἰσοπεδωθεῖ. Οἱ πάντες ἔχουν ναρκωθεῖ. Καί οἱ ἀρμόδιοι γιά τήν λήψη ‘’μέτρων ἀντισεισμικῶν’’ ὄχι μονάχα ἀδρανοῦν προδοτικῶς, ἀλλά ἀπό πάνω,‘’τῶν οἰκιῶν ἡμῶν ἐμπιπραμμένων’, κατά τήν κρίση τῶν προγόνων μας, ‘’ἄδουν’’ χύδην καί ὑβριστικῶς.
Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά στήν μακραίωνη ἱστορική μας διαδρομή, πού ὡς λαός ἔχουμε ξεπέσει καί ἔχουμε περιέλθει σέ κατάσταση κρίσεως καθολικῆς. Ἡ διαφορά, ὅμως, εἶναι, ὅτι στήν παροῦσα κρίση παραχώθηκε στανικῶς κάθε ἴχνος συνειδητοποίησης τῶν συνεπειῶν της καί τεχνηέντως καταργήθηκε κάθε περιθώριο ἀποφασιστικῆς ἀντιμετώπισής της.
Ἄρχοντες καί λαός ἔχουμε κυριολεκτικά παραλύσει. Ἔχουμε φτάσει στά ἔσχατα τῆς πνευματικῆς καί ψυχικῆς μας καταβαράθρωσης. Ἀπόδειξη, τό πῶς συνεχίζουμε καί στεκόμαστε ἀπέναντι στούς δυνάστες τῆς Ψυχῆς μας καί τῆς Πατρίδος μας. Τοὐτέστιν, ἀπέναντι στίς μεθοδίες τοῦ μισόκαλου καίστίς δηλωμένες ὀρέξεις τῶν ἐπιβούλων τοῦ Γένους μας:
Ἐνῷ ζοῦμε ὑπό καθεστός ἀδιαμφισβήτητης σκλαβιᾶς στά πάθη μας καί στούς ‘’ἑταίρους’’,ἐντούτοις ἐπιμένουμε ἐμπράκτως νά ὑποστηρίζουμε, ὅτι αὐτό πού βιώνουμε εἶναι ἡ πᾶσα ἐλευθερία! Τέτοια ἑκουσία σκλαβιά δέν ματάγινε στήν Πατρίδα μας.
Πρίν ἀπό ἀρκετά χρόνια, ὁ φιλόσοφος καί λόγιος πολιτικός Παναγιώτης Κανελλόπουλος ἔγραφε σχετικῶς: ‘’Ἡ τάσις πρός τήν ὑποδούλωση εἶναι ἀπό τά σημαντικώτερα συμπτώματα τοῦ αἰῶνα μας. Πλῆθος ἄνθρωποι ἐλεύθεροι, μορφωμένοι (τοὐλάχιστον συμβατικά καί τυπικά), ἄνθρωποι ‘’προοδευμένοι’’ ἤ ‘’προοδευτικοί’’ ζητοῦν, τείνουν νά ὑποδουλωθοῦν. Καί θέλουν νά ‘’διακριθοῦν’’, νά ξεχωρίσουν ‘’δυναμικά’’ στήν πορεία πρός τήν ὁλοκληρωτική ὑποδούλωση’’.
Τόν παραπάνω στοχασμό τοῦ Παναγιώτη Κανελλόπουλου ἔρχεται στήν ἴδια περίπου χρονική στιγμή νά συμπληρώσει καί ὁ καθηγητής Ἀλέξανδρος Τσιριντάνης, γράφοντας: ‘’Ὑποψήφιοι τύραννοι ὑπῆρχαν πάντοτε. Τό ἐρώτημα εἶναι, γιατί στήν ἐποχή μας ἐπρόβαλαν τόσοι ὑποψήφιοι δοῦλοι, μέσα στήν ἄνθιση τῶν ἰδανικῶν τῆς ἐλευθερίας. Τί συνέβη, ὥστε οἱ τύραννοι αὐτοί νά βροῦν ἕτοιμο τό ἔδαφος γιάτήν τυραννία;’’

ΕΥΛΟΓΙΑ! Ἀκούστε τόν Ἅγιο Ἄνθιμο τῆς Χίου νά ὁμιλεῖ καί νά ψάλλει

Σε μία σπάνια ηχογράφηση, ο Άγιος Άνθιμος της Χίου συζητά με τον μακαριστό Μητροπολίτη Χίου Παντελεήμονα Φωστίνη, εύχεται για όλον τον κόσμο και ψάλλει κατανυκτικά δύο τροπάρια.

Ἡ μεγάλη πλάνη τῶν ''καλῶν ἀνθρώπων''

 Î”εν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Η μεγάλη πλάνη των ''καλών ανθρώπων'': Από την μία προσέχουν να μην πατήσουν και σκοτώσουν ακόμα και τα μυρμήγκια και από την άλλη σκοτώνουν τον εαυτόν τους, μένοντας μακριά από τον Χριστό.
Αυτός είναι ο λόγος που οι ''καλοί άνθρωποι'' δεν σώζονται, αλλά κολάζονται. Σώζονται μόνο οι πραγματικά Χριστιανοί, οι μετανοημένοι Χριστιανοί... Εκείνοι που έχουν οργανική και μυστηριακή σχέση (εξομολογούνται, Κοινωνούν) με τον Χριστό.

Ακούς τον άλλον να λέει: 

Στή διάρκεια τῆς προσευχής προσπάθησε νά ἑνώσεις τό θέλημά σου μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ - Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης

    Στη διάρκεια της προσευχής

 
προσπάθησε να ενώσεις το θέλημά σου
 
με το θέλημα του Θεού 
 
και όχι να προσπαθήσεις
 
να τραβήξεις το θέλημα του Θεού
 
στο δικό σου θέλημα.
 
Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης



Πηγή:https://anastasiosk.blogspot.com/2019/04/blog-post_72.html 

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019

110. Πάντοτε νά ἔχουμε καλούς λογισμούς γιά τούς ἄλλους, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

110. Πάντοτε νά ἔχουμε καλούς λογισμούς γιά τούς ἄλλους, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 16-4-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, http://hristospanagia3.blogspot.gr/, http://www.HristosPanagia.gr, http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

109. Ὁ ἔπαινος κάνει κούφιο τόν ἄνθρωπο καί ἐγωιστή, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

109. Ὁ ἔπαινος κάνει κούφιο τόν ἄνθρωπο καί ἐγωιστή, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 15-4-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου ζωντανή μετάδοση_ Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης_http://hristospanagia3.blogspot.gr_ht... καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

108. Ἀληθινή πρόοδος τῶν παιδιῶν εἶναι ἡ ταπείνωση, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

108. Ἀληθινή πρόοδος τῶν παιδιῶν εἶναι ἡ ταπείνωση, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 13-4-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου ζωντανή μετάδοση_ Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης_http://hristospanagia3.blogspot.gr_ht... καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

«Ἡ ἐξουδένωση προξενεῖ τήν ταπείνωση» Στ΄ μέρος, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης


«Ἡ ἐξουδένωση προξενεῖ τήν ταπείνωση» Στ΄ μέρος
Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 30-11-2018

            Μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, συνεχίζουμε τήν ἀρκετά ἐκτενῆ δεύτερη ὑπόθεση πού, ὅπως ἔχουμε πεῖ, ἔχει τίτλο ὅτι ἐκ φύσεως ἡ ἐξουδένωση ὁδηγεῖ στήν ταπείνωση, ἐνῶ ἡ τιμή στήν ὑπερηφάνεια καί γι΄ αὐτό οἱ ταπεινόφρονες προτιμοῦν νά περιφρονοῦνται, νά ἐξουδενώνονται καί χαίρονται ὅταν γίνεται αὐτό, ἐνῶ λυποῦνται ὅταν τμῶνται[1]. Εἴχαμε μείνει στή μέση τῆς διδασκαλίας τοῦ περίφημου Γέροντα, τοῦ ἀββᾶ Ζωσιμᾶ, ὁ ὁποῖος μιλάει γιά τήν ἀντιμετώπιση τῆς ἀδικίας καί πῶς πρέπει νά στεκόμαστε ἀπέναντι σ’ αὐτόν, ὁ ὁποῖος μᾶς ἀδικεῖ μέ ὁποιοδήποτε τρόπο, μᾶς βρίζει, μᾶς ἐξουδενώνει, μᾶς βλάπτει. Μᾶς ἔχει πεῖ ὁ Ἅγιος, τό λέγαμε χθές, ὅτι πρέπει νά τόν ἀντιμετωπίζουμε σάν ἰατρό, σάν ἀπεσταλμένο ἀπό τόν Θεό, σάν τό ἰατρικό ἐργαλεῖο πού χρησιμοποιεῖ ὁ μεγάλος ἰατρός, ὁ Χριστός. Ἔλεγε χαρακτηριστικά, εἶναι ὁ καυτῆρας, ὁ θερμοκαυτῆρας τοῦ Ἰησοῦ αὐτός ὁ ἄνθρωπος πού μᾶς ἀδικεῖ μέ ὁποιοδήποτε τρόπο καί, ὅπως ὁ γιατρός μέ αὐτό τό ἐργαλεῖο ἀφαιρεῖ τούς καρκίνους τοῦ δέρματος, μᾶς ἀφαιρεῖ καί αὐτός ὁ ἄνθρωπος πού μᾶς ἐξουδενώνει τήν ὑπερηφάνεια, τόν ἐγωισμό, τή λάσπη, τή βρωμιά, τήν ἀκαθαρσία, τήν ἀρρώστια πού ἔχουμε.
            Εἴχαμε μείνει στό σημεῖο πού ἔλεγε ὅτι πρέπει νά μιμηθοῦμε τόν Χριστό, ὁ Ὁποῖος ὅταν ἐχλευάζετο, δέν ἀνταπέδιδε τόν χλευασμό καί ἐνῶ ἔπασχε -ἐταλαιπωρεῖτο φοβερά ἀπό τούς Φαρισαίους καί τούς Ἀρχιερεῖς- δέν ἀπειλοῦσε. Ἐνῶ θά μποροῦσε ὄχι μόνο νά ἀπειλήσει, ἀλλά καί νά πραγματοποιήσει τίς ἀπειλές Του. Καί ἐπάνω στόν σταυρό πού ἦταν καί χλευαζόταν ἀπό τούς παραπορευόμενους, ἀπό αὐτούς πού περνοῦσαν ἀπό κάτω καί ἄκουγε πάρα πολύ εἰρωνικά λόγια, ὅπως «ἄν εἶσαι Θεός, κατέβα ἀπό τόν σταυρό.. ἐσύ ἔσωσες ἄλλους, ἄν μπορεῖς σῶσε καί τόν ἑαυτό Σου... αὐτό πού ἔλεγες, ὅτι σώζεις τούς ἄλλους» καί πολλά ἄλλα. Καί ὁ Κύριος τί ἔκανε σ’ ὅλα αὐτά; Ἐνῶ θά μποροῦσε νά κατεβάσει ἕναν ἄγγελο ἤ μιά λεγεώνα ἀγγέλων καί ὅλους αὐτούς νά τούς ἀποκεφαλίσει, νά τούς πάρει τή ζωή, ἀντίθετα τούς ὑπερασπίστηκε μπροστά στόν Θεό-Πατέρα καί εἶπε «ἄφες αὐτοῖς˙ οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι»[2]. Συγχώρεσέ τους Πατέρα Μου Οὐράνιε. Καί λέει καί ἕνα ἐπιχείρημα ὑπέρ αὐτῶν, οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι. Ὄχι μόνο δηλαδή ζητάει ἀπό τόν Θεό-Πατέρα νά μήν τούς καταλογίσει τή συγκεκριμένη ἁμαρτία τῆς σταυρώσεως, ἀλλά δίνει καί ἕνα ἐπιχείρημα, τούς δικαιολογεῖ. Καί πράγματι πολλοί ἀπ’ αὐτούς δέν ξέρανε τί κάνανε, ποιόν σταυρώνουν, ὅτι σταυρώνανε τόν Θεό.
            Καί ὁ ἴδιος ὁ διάβολος, ξέρετε, εἶχε ἐξαπατηθεῖ, νόμιζε ὅτι εἶναι ἄνθρωπος ὁ Χριστός. Λέει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς σέ μιά ὁμιλία του στό Μέγα Σάββατο, ὅτι ἀπό τήν ἀρχή, ὅταν ὁ διάβολος εἶδε τόν Χριστό προβληματιζότανε τί νά εἶναι, νά εἶναι ἄνθρωπος ἤ νά εἶναι Θεός; Ἔβλεπε κάποια ἔτσι γεγονότα πού φώναζαν ὅτι εἶναι Θεός. Ἀπ’ τήν ἄλλη ὅμως ἔβλεπε ὅτι κουραζότανε, ὅτι κοιμόταν, ὅτι ἔτρωγε ὅπως κάθε ἄνθρωπος καί κατέληξε στό συμπέρασμα ὅτι εἶναι ἄνθρωπος.

Σάββατο τοῦ Λαζάρου [:Ιω.11,1-45] , Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου, Μέρος πρῶτο


ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ [:Ιω.11,1-45]
      Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

[Μέρος πρώτο: υπομνηματισμός των εδαφίων 11,1-17]

 «Τ καιρ κείν, ν τις σθενν, Λζαρος π Βηθανας, κ τς κμης Μαρας, κα Μρθας τς δελφς ατς(:Ήταν τότε κάποιος που λεγόταν Λάζαρος, ο οποίος είχε αρρωστήσει. Αυτός καταγόταν από τη Βηθανία, το χωριό της Μαρίας και της Μάρθας της αδελφής της). ν δ Μαρα λεψασα τν Κριον μρ, κα κμξασα τος πδας ατο τας θριξν ατς, ς δελφς Λζαρος σθνει(:Και ήταν η Μαρία εκείνη που αργότερα, λίγο πριν από τον θάνατο του Κυρίου, Τον άλειψε με το μύρο και σκούπισε τα πόδια Του με τα μαλλιά της. Και ο Λάζαρος που ασθενούσε, ήταν αδελφός της)»[Ιω.11,1-2].
    Πολλοί από τους ανθρώπους όταν δουν κάποιους, που είναι αρεστοί στον Θεό, να πάσχουν από κάποιο κακό(όπως για παράδειγμα να έχουν αρρωστήσει ή να πάσχουν από φτώχεια ή από κάποιο άλλο παρόμοιο) σκανδαλίζονται, μη γνωρίζοντας ότι γνώρισμα των κατεξοχήν φίλων του Θεού είναι το να πάσχουν από αυτά· και ο Λάζαρος λοιπόν ήταν ένας από τους φίλους του Χριστού και ήταν ασθενής. Αυτό λοιπόν έλεγαν και εκείνοι που στάλθηκαν: «Κύριε, δε ν φιλες σθενε(:Κύριε, να, ο φίλος Σου που τόσο πολύ αγαπάς είναι άρρωστος)». Αλλά ας εξετάσουμε από την αρχή την περικοπή.
    «Τ καιρ κείν, ν τις σθενν, Λζαρος π Βηθανας(:Ήταν τότε κάποιος που λεγόταν Λάζαρος, ο οποίος είχε αρρωστήσει. Αυτός καταγόταν από τη Βηθανία)». Δεν ανέφερε έτσι απλά και τυχαία από πού καταγόταν ο Λάζαρος, αλλά για κάποια αιτία, την οποία θα αναφέρει στη συνέχεια· τώρα ας εξετάσουμε το παρόν χωρίο. Και τις αδελφές του μάς τις αναφέρει προς μεγάλη ωφέλεια, και ακόμη, αυτό που επιπλέον είχε η Μαρία, προσθέτοντας και λέγοντας: «ν δ Μαρα λεψασα τν Κριον μρ, κα κμξασα τος πδας ατο τας θριξν ατς, ς δελφς Λζαρος σθνει(:Η Μαρία πάλι ήταν εκείνη που αργότερα, λίγο πριν από τον θάνατο του Κυρίου, Τον άλειψε με το μύρο και σκούπισε τα πόδια Του με τα μαλλιά της. Και ο Λάζαρος που αρρώστησε ήταν αδελφός της)».
   Εδώ μερικοί απορώντας λένε: «Πώς», λένε, «ανεχόταν ο Χριστός γυναίκα να ενεργεί με τέτοιον τρόπο;». Κατά πρώτον λοιπόν πρέπει να μάθουμε εκείνο, ότι δεν είναι αυτή η πόρνη που αναφέρει ο Ματθαίος[Ματθ.26,7-13], ούτε αυτή που αναφέρει ο Λουκάς[Λουκ. 7,37-48], διότι άλλη είναι αυτή· καθόσον εκείνες μεν ήσαν πόρνες και γεμάτες από πολλά κακά, ενώ αυτή ήταν σεμνή και σπουδαία· διότι φρόντιζε για την υποδοχή του Χριστού. Δείχνει επίσης ο ευαγγελιστής ότι και οι αδερφές του Λαζάρου αγαπούσαν τον Κύριο και όμως επέτρεψε να πεθάνει ο Λάζαρος.

Παῦλος καί Σιλουανός καί Τιμόθεος

ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΙ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ ΚΑΙ ΤΙΜΟΘΕΟΣ (Α' Θεσ. 1,1)

 
Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη (+)
 

      Ο νέος περίπατός μας στον κόσμο της Αγίας Γραφής θα έπρεπε για την ακρίβεια να φέρη τον τίτλο Στοχασμοί πάνω στην δευτέρα αποστολική περιοδεία του Παύλου. Προτιμήσαμε όμως την φράσι Παύλος και Σιλουανός και Τιμόθεος διότι είναι βιβλική, αλλά και διότι αυτή η τριάδα των ονομάτων συνδέεται αποκλειστικά με την εν λόγω περιοδεία.
 
Ας αφήσουμε λοιπόν τον νου μας να πετάξη αιώνες πίσω, ας πα­ρακολούθηση αυτό το Ιεραποστολικό ταξείδι και ας του αφιερώση ιε­ρές σκέψεις.
 
Κατ αρχήν σημειώνουμε το διάγραμμα: Αντιόχεια - Συρία - Κιλικία -Λυκαονία (Δέρβη, Λύστρα) - Φρυγία - Γαλατία - Τρωάδα - Σαμοθράκη -Νεάπολις (σημερινή Καβάλα) - Φίλιπποι - Θεσσαλονίκη - Βέροια -Αθήναι - Κόρινθος (παρέμεινε ενάμισυ έτος) - Έφεσος - Καισαρεία -Ιεροσόλυμα - Αντιόχεια.
 
Χρονολογικά η περιοδεία τοποθετείται στα έτη 49-52 μ.Χ. Σ' αυ­τόν τον προσδιορισμό βοήθησε και μία μισοκατεστραμμένη επιγραφή που ανακαλύφθηκε στους Δελφούς γραμμένη το 52 μ.Χ. Σ' αυτήν μνη­μονεύεται ο Γαλλίων, ο ανθύπατος της Αχαΐας, αυτός που με τον τρόπο του βοήθησε τον Παύλο στην Κόρινθο (Πράξ. 18, 14-16).
 
      Το πρώτο που στοχαζόμαστε σχετικά με την περιοδεία αυτή του Αποστόλου είναι ότι ο Θεός συμπαρίσταται σε κάθε γνήσιο Ιεραπο­στολικό έργο. Και το πρώτο σημάδι της βοηθείας του είναι η προσέλευσις συνεργατών. Την πρώτη αποστολική του περιοδεία, ο Απόστο­λος την ξεκίνησε με τον Βαρνάβα και τον Μάρκο. Αλλά στην δεύτερη ήταν αδύνατο να του συμπαρασταθή ο Βαρνάβας, εξ αιτίας κάποιου προβλήματος σχετικά με τον Μάρκο. Και να που η Πρόνοια του δίνει τον Σιλουανό (ή Σίλα). Μετά από λίγο όταν έφθασαν στα Λύστρα προστίθεται και ο νεαρός Τιμόθεος. Αργότερα στην Τρωάδα εμφανίζεται και ο ιατρός Λουκάς. Τέλος στην Κόρινθο εμφανίζεται μεταξύ άλλων και το ευσεβές ανδρόγυνο Ακύλας και Πρίσκιλλα, που έμελλε να συμπαρασταθή υπερβολικά στο αποστολικό του έργο.
 
Έτσι ενώ στην αρχή βρέθηκε μόνος του, χωρισμένος από τον Βαρνάβα και τον Μάρκο, στο τέλος τον βλέπουμε τριγυρισμένο με τό­σα εκλεκτά πρόσωπα. Οι εργάτες του Ευαγγελίου ας τα σκέπτωνται αυ­τά και ας μη δειλιούν όταν κάποτε ξεκινούν χωρίς βοηθούς ένα έργο θεάρεστο. Ο Κύριος θα στείλη ενισχύσεις.
 
      Ο δεύτερος στοχασμός έχει σχέσι με τα εμπόδια που ξεπροβάλ­λουν στο αποστολικό έργο. Πολλές φορές οι εχθροί του Ευαγγελίου σχεδιάζουν να καταστρέψουν μία Ιεραποστολική εργασία. Ο Θεός ό­μως έχει τον τρόπο να αχρηστέψη εκείνος τα σχέδια τους.
 
Στην Κόρινθο οι Εβραίοι δεν ήθελαν να πεισθούν ότι ο Ιησούς ήταν ο προφητευμένος Μεσσίας. Καθώς ο Παύλος αράδιαζε τα αγιο­γραφικά επιχειρήματα, αυτοί αντέλεγαν με μανία. Εκτρέπονταν ακόμη και σε υβριστικά και βλάσφημα λόγια για το πρόσωπο του Ιησού. Ό­ταν δε έβλεπαν ότι καρποφορούσε το έργο του Αποστόλου, αφού και ο ίδιος ο αρχηγός της εβραϊκής συναγωγής, ο Κρίσπος, ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό, σχεδίαζαν να δημιουργήσουν δυσάρεστα επεισόδια στον Απόστολο. Ήταν αποφασισμένοι ακόμη και να τον χτυπήσουν και να τον κακοποιήσουν. Σκέπτονταν να τον σύρουν και στα δικαστήρια. Όλα αυτά τα αντιλήφθηκε ο Παύλος, και σαν άνθρωπος άρχισε να φο­βάται. Είχε έντονο τον λογισμό να εγκαταλείψη την Κόρινθο. Άλλωστε είχε πικράν πείραν από την κακία των Εβραίων. Ήδη πριν από ολίγο καιρό στην Θεσσαλονίκη δοκίμασε φοβερό διωγμό και παρ' ολίγον θα θανατωνόταν. Αναγκάσθηκε τότε να εγκαταλείψη την πάλι, νύκτα.

Τά μικρά ἁμαρτήματα



(Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός)


ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ


“Τα μικρά αμαρτήματα”

Μολονότι τα αμαρτήματα που αναφέραμε ήδη είναι τα βαρύτερα και πρέπει να τα μισείς ολόψυχα, όμως μή νομίζεις ότι μπορείς να πέφτεις σε ελαφρότερα χωρίς φόβο ή έλεγχο της συνειδήσεως. Να θυμάσαι πώς θ΄απολογηθείς στον φοβερό και αδέκαστο Κριτή ακόμα και για κάθε λόγο ανώφελο που θα βγει από το στόμα σου (πρβλ. Ματθ. 12:36).

Όποιος καταφρονεί τον μικρό γκρεμό, γρήγορα θα πέσει σε μεγαλύτερο. Από ένα καρφί που λείπει, φεύγει το πέταλο, κι από το πέταλο, γκρεμίζεται το άλογο, κι από το άλογο, χάνει τη ζωή του ο άνθρωπος! Αν φρόντιζε από την αρχή να βάλει ένα καρφί στο πέταλο και ν΄αποκαταστήσει την ασήμαντη ζημιά, δεν θα σκοτωνόταν πρόωρα για την αμέλειά του.

Τα μεγάλα παλάτια, πάλι, και οι μεγαλόπρεπες οικοδομές πώς γκρεμίζονται; Πρώτα πέφτει ένα μικρό λιθάρι, μετά ανοίγει λιγάκι ο τοίχος σε κάποιο σημείο, κι έπειτα αρχίζουν λίγο-λίγο να καταρρέουν, ώσπου γίνονται ερείπια.

Μα και της άμμου οι κόκκοι δεν είναι μικροσκοπικοί και ελαφρότατοι;

«Καί σχίσας τό χειρόγραφον ἀκούει παρά πάντως: Ἀλληλούϊα»

Αποτέλεσμα εικόνας για σταυρος,ακαθιστος υμνος
 
 
Μητροπολίτου Ἐδέσσης, Πέλλης και Ἀλμωπίας κ.ΙΩΗΛ

 Ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος ἐννοιολογικῶς χωρίζεται στά δύο. Οἱ μισοί οἰκοι ἀπό τό γράμμα Α-Μ ἀναφέρονται στά γεγονότα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Πῶς συνέλαβε τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, πῶς τόν γέννησε, πῶς τόν ἐσπαργάνωσε, πῶς τόν ὁδήγησε στό Ναό γιά νά εὐλογηθεῖ. 
Οἱ ὐπόλοιποι δώδεκα οἴκοι ἀπό τό γράμμα Ν ἔως τό Ω ἀναφέρονται στήν ἔνσαρκη οἰκονομία τοῦ Σωτῆρος. Πῶς ὁ Κύριος ἔγινε ἄνθρωπος, πῶς κατεπλάγησαν οἱ ἄγγελοι ἀπό τό ἔργο τῆς ἐνανθρωπήσεως κ.τ.λ.
  Σέ ἕναν ἀπό τούς οἴκους πού ἀκούμε σήμερα ὁ ὑμνογράφος παίρνοντας ἀφορμή ἀπό ἕνα χωρίο τοῦ Παύλου ἀπό τήν πρός Κολασσαεῖς ἐπιστολή μᾶς λέγει πώς, ὁ Χριστός τό χειρόγραφο τῶν ὀφειλῶν μας τό ἔσκισε «καί σχίσας τό χειρόγραφον» καί μᾶς χάρισε τό χρεολύσιο. Μᾶς ἔδωσε χάρη. Ἀπήλειψε καί ἐξαφάνισε τό χρέος μας.
Γιά νά δοῦμε ποιό εἶναι τό χειρόγραφο τῶν ὀφειλῶν μας; 
Γιά νά καταλάβουμε τήν ἔννοια τοῦ χειρογράφου πρέπει νά ἀνατρέξουμε στήν πρός Κολασσαεῖς ἐπιστολή, ὅπου ὁ Παῦλος ἀπευθύνεται στούς πρώην εἰδωλολάτρες καί νῦν χριστιανούς καί τούς λέγει πώς ὁ Χριστός «ἐξαλείψας τό καθ᾿ ἡμῶν χειρόγραφον τοῖς δόγμασιν, ὅ ἦν ὑπεναντίους ἡμῖν. καί αὐτό ἦρεν ἐκ μέσου προσηλώσας αὐτῷ τῷ σταυρῷ». Τό χειρόγραφο τῶν ὀφειλῶν μας, λέγει ὁ Χρυσόστομος τό προσήλωσε ὁ Χριστός στό Σταυρό. Ὁ διάβολος εἶναι ὁ ἀρχιληστής τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἔριξε τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό τά καλύτερα στά χειρότερα. Ἀπό τόν Παράδεισο τόν ὁδήγησε στόν Ἅδη. Ἡ τροφή, ἡ σκέπη καί ἡ πανοπλία τοῦ διαβόλου εἶναι τά ἁμαρτήματα τά δικά μας.
Πιό ἀναλυτικά. Ὅταν δημιουργηθήκαμε ὁ Θεός ἔκανε μιά συμφωνία μαζί μας.
Μᾶς ὑποσχέθηκε ἀπό τή μεριά του νά μᾶς κάνει Θεούς κατά χάριν. Ἀλλά ζήτησε καί ἀπό μᾶς νά τοῦ κάνουμε ὑπακοή. «Ἧ, δ᾿ ἄν ἡμέρα φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε». Παραβήκαμε τή συμφωνία. Ἐνῶ πρίν ἀπό τήν πτώση ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἐλεύθερος τῆς φθορᾶς καί τῆς ἁμαρτίας, μετά τήν πτώση ἔγινε ἄνθρωπος παθητός, δηλαδή θνητός. Καταδικάστηκε νά γεννιέται «διά πάθους καί ἁμαρτίας», ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Μάξιμος.
 Ἡ ἁμαρτωλή ροπή εἶναι νόμος τῆς φύσεώς μας. Γεννιώμαστε μέσα στήν ἁμαρτία. Κληρονομοῦμε μέ τή γέννησή μας τή ροπή πρός τό κακό. Κάθε φορά πού γεννιέται ἕνας ἄνθρωπος ἀναβιώνει ἡ προπατορική ἁμαρτία. «συνήκμαζε ἀεί τῷ παθητῷ τῆς γεννήσεως διά τῆς ἁμαρτίας ἡ πρώτη παράβασις». 

Παπα-Χαράλαμπος Διονυσιάτης Μοναδικό video!!!

Ἅγιος Νεομάρτυς Στάνισλαβ (Nasadil)

  

 Στις 9 Ιουνίου 2019 τον Καθεδρικό Ναό της Κομήσεως της Θεοτόκου και Αγίου Ιωάννου του Ελεήμονος στο Κόσιτσε θα  πραγματοποιηθεί η επίσημη αναγνώριση και κατάταξη και η εγγραφή στο ημερολόγιο της Εκκλησίας της  Τσεχίας και Σλοβακίας ενός νέου αγίου μάρτυρα. 
Ο π.Στάνισλαβ Nasadil ήταν ιερέας της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Γεννήθηκε το στις 20 Οκτωβρίου 1904 στο Loštice κοντά στο Mohelnice στην επικράτεια της μεταγενέστερης Τσεχοσλοβακίας και είχε προηγουμένως αγιοκαταταχθεί από τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία(1961).
 Έφυγε στη Σερβία για να σπουδάσει θεολογία το 1923.

Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος τῆς Χίου καί τά μπιλιέτα πρός τήν ἡγουμένη Βρυαίννη

https://proskynitis.blogspot.com/2019/04/blog-post_85.html?m=1

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ

1.Μπορεῖτε νά δεῖτε τίς προηγούμενες δημοσιεύσεις τοῦ ἱστολογίου μας πατώντας τό: Παλαιότερες ἀναρτήσεις (δεῖτε δεξιά)

2.Καλλίτερη θέαση τοῦ ἱστολογίου μέ τό Mozilla.

3.Ἐπιτρέπεται ἡ ἀναδημοσίευση τῶν ἀναρτήσεων μέ τήν προϋπόθεση ἀναγραφῆς τῆς πηγῆς

4.Ἐπικοινωνία: hristospanagia@yahoo.gr
.
Γιά ἐνημέρωση μέσῳ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου στεῖλτε μας τό e- mail σας στό hristospanagia@yahoo.gr

ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΤΩΣΤΕ ΟΜΙΛΙΕΣ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ- ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...