«Μάθετε στὰ παιδιά σας νὰ προσεύχονται, καὶ μετὰ νὰ ὁμιλοῦν ξένες γλῶσσες καὶ νὰ παίζουν πιάνο...»

«Μάθετε στα παιδιά σας να προσεύχονται, και μετά να ομιλούν ξένες γλώσσες και να παίζουν πιάνο...»~ Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς~

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά μας, μεγαλώνουν μαζί τους και οι αγωνίες μας. Ειδικότερα σήμερα, αυτή η αγωνία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, βλέποντας τις απανωτές ειδήσεις για αυτοκτονίες εφήβων, αλλά και παιδιά να παλεύουν με εθισμούς, εξαρτήσεις, bullying, μοναξιά και μια τεράστια ψυχολογική πίεση. Τότε καταλαβαίνεις πως η ανατροφή ενός παιδιού δεν μπορεί να περιορίζεται στους βαθμούς, στις ξένες γλώσσες, στα πτυχία, στις δραστηριότητες και στις επιτυχίες.

Στη σημερινή εποχή βλέπουμε πολλές φορές γονείς να γεμίζουν το πρόγραμμα των παιδιών τους από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ξένες γλώσσες, φροντιστήρια, αθλητισμός, πολεμικές τέχνες, μουσική, χορός και μύριες τόσες άλλες δραστηριότητες και φυσικά τίποτα από όλα αυτά δεν είναι κακό. Όλα μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά μας γνώσεις, εμπειρίες, πειθαρχία και εφόδια.

Το μεγαλύτερο ερώτημα όμως που εύλογα προκύπτει είναι άλλο.. Μέσα σε όλη αυτή την προσπάθεια να εφοδιάσουμε τα παιδιά μας για τη ζωή, μήπως ξεχνάμε να τους δώσουμε το σημαντικότερο εφόδιο για να την αντιμετωπίσουν; Τους μαθαίνουμε να αγωνίζονται για έναν καλό βαθμό, αλλά τους μαθαίνουμε να γονατίζουν και να προσεύχονται; Τους μαθαίνουμε πώς να υπερασπίζονται τον εαυτό τους, αλλά τους μαθαίνουμε και πού να στραφούν όταν καμία ανθρώπινη δύναμη δεν αρκεί; Τους γεμίζουμε γνώσεις και δεξιότητες, αλλά φροντίζουμε εξίσου και την ψυχή τους; Γιατί μπορεί να προετοιμάζουμε άριστα τα παιδιά μας για να αντιμετωπίσουν τον κόσμο και να ξεχνάμε να τα προετοιμάσουμε για τις μάχες που θα δώσουν μέσα τους. Φυσικά και θέλω τα παιδιά μου να είναι καλοί μαθητές, να μορφωθούν, να προοδεύσουν και να αποκτήσουν όλα τα εφόδια που χρειάζονται για τη ζωή τους.

Όμως, ως πατέρας τριών παιδιών, η μεγαλύτερη ανησυχία μου αλλά και το μεγαλύτερο κέρδος μέχρι σήμερα είναι κάτι πολύ πιο ουσιαστικό.

Να είναι κοντά στον Θεό.

Γιατί, αν ένα παιδί έχει τον Θεό μέσα στην καρδιά του, αν έχει μάθει να προσεύχεται, να ελπίζει, να αγαπά, να ζητά βοήθεια όταν δυσκολεύεται και να γνωρίζει ότι δεν είναι μόνο του, τότε έχει αποκτήσει ένα θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορεί να χτίσει όλα τα υπόλοιπα. Τα άλλα, αργά ή γρήγορα, θα έρθουν. Βαθμοί, γνώσεις, ξένες γλώσσες, πτυχία, επαγγελματική πορεία και όλα όσα ονειρεύεται ένας γονιός για το παιδί του.

Όμως θα υπάρξουν αναπόφευκτα και οι αποτυχίες, γιατί κι αυτές είναι μέρος της ζωής και μάλλον το πιο σημαντικό γιατί στα δύσκολα διαμορφώνεται ο χαρακτήρας. Το σημαντικό λοιπόν είναι, όταν έρθουν, να έχεις μέσα σου κάτι που δεν γκρεμίζεται εύκολα. Γι’ αυτό ακριβώς η μεγαλύτερη χαρά μου βρίσκεται σε μια εικόνα που βλέπω σχεδόν καθημερινά.

Κάθε πρωί που ξυπνάω για να πάω στη δουλειά, βλέπω την πλέον έφηβη κόρη μου να έχει ήδη ξυπνήσει και να διαβάζει την Καινή Διαθήκη.

Εκείνη τη στιγμή δεν σκέφτομαι τους βαθμούς της ούτε τα πτυχία που μπορεί κάποτε να αποκτήσει. Απλά χαίρομαι γιατί βλέπω ένα παιδί να μεγαλώνει και να αναζητά τον Θεό.

Εκεί καταλαβαίνω ακόμη περισσότερο τα λόγια του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς. Πρώτα να μάθει το παιδί να προσεύχεται και μετά όλα τα υπόλοιπα ακολουθούν. Γιατί μπορεί να δώσουμε στα παιδιά μας όλα τα εφόδια για να κατακτήσουν τον κόσμο και να ξεχάσουμε να τους δώσουμε το σημαντικότερο εφόδιο για να αντιμετωπίσουν τον ίδιο τους τον εαυτό και τις δυσκολίες της ζωής.

Γι’ αυτό, αν κάποτε με ρωτήσετε τι θέλω περισσότερο για τα παιδιά μου, η απάντησή μου θα είναι εξαιρετικά απλή. Να είναι κοντά στον Θεό.

Από εκεί και πέρα, πιστεύω πως όλα τα υπόλοιπα θα βρουν τον δρόμο τους. Γιατί το μεγαλύτερο επίτευγμα ενός γονιού δεν είναι να μεγαλώσει ένα παιδί που ξέρει πολλά άλλα έναν άνθρωπο που, όταν η ζωή γίνει δύσκολη, θα ξέρει πού να στραφεί.

facebook

https://aktines.blogspot.com/2026/09/blog-post_159.html#more