14η. Εὑρισκόμεθα εἰς τάς παραμονάς τῶν ἁγίων Θεοφανείων· ὤ πόση συγκατάβασις! Γυμνός εἰσέρχεται εἰς τά ρεῖθρα τοῦ Ἰορδάνου! Ποῖος; Ἐκεῖνος, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Ἀνάρχου Γεννήτορος, ὅς τό πάλαι εἶπε: «γενηθήτω». Καί ἰδού τά πάντα παρέστησαν ἐνώπιον αὐτοῦ! Γυμνός, ἵνα εἰς ἡμᾶς γυμνωθέντας τήν υἱοθεσίαν χαρίσῃ.
Ὁ Ἰορδάνης ἰδών τόν ἀόρατον ὁραθέντα, τόν ἄσαρκον σαρκωθέντα, ἐτρόμαξε καί μετέστρεψε τόν ροῦν αὐτοῦ πρός τά ὀπίσω! Ὁ δέ βαπτιστής Ἰωάννης ἔντρομος γέγονε· «Πῶς», λέγει, «νά βαπτίσῃ ὁ δοῦλος τόν Δεσπότην, πῶς νά φωτίσῃ ὁ λύχνος τό φῶς;» Ποῖον φῶς; Ἐκεῖνο τό μακάριον, τό τρισήλιον φάος, «τό φωτίζον πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον!».
Ὁ δέ ἄναρχος Πατήρ συμμαρτυρεῖ τόν συνάναρχον Υἱόν Του, ἐνῷ ὁ Παράκλητος ἐν εἴδει περιστερᾶς κατελθών καί μένων ἐπί τήν ἄχραντον κεφαλήν τοῦ Ἰησοῦ, ἐβεβαίωσε τήν ἐπαλήθευσιν τοῦ λόγου.
Σκιρτᾷ καί ἀγάλλεται κάθε χριστιανική ψυχή πρό τοῦ μεγαλείου τοῦ μυστηρίου τῆς Θεοφανείας! Ὤ ποῖον Θεόν Πατέρα ἔχομεν! Ἄχ, παρεγνωρίσθη, ἐλησμονήθη, αὐτή ἡ καρδία τοῦ Θεοῦ, πού τόσον ἀγαπᾷ τόν ἄνθρωπον! Φωνάζει διά τοῦ προφήτου: «Μή ἐπιλήσεται γυνή τοῦ παιδίου αὐτῆς τοῦ μή ἐλεῆσαι τά ἔκγονα τῆς κοιλίας αὐτῆς; Εἰ δέ καί ταῦτα ἐπιλάθοιτο γυνή, ἀλλ᾿ ἐγώ οὐκ ἐπιλήσομαί σου» (Ἠσ. 49, 14-15)· «Εἰ (πρώην) γάρ ἐχθροί ὄντες (τῷ Θεῷ), κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ διά τοῦ θανάτου τοῦ Υἱοῦ Αὐτοῦ, πολλῷ μᾶλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα ἐν τῇ ζωῇ Αὐτοῦ» (Ρωμ. 5,10).
Ὤ, πόσην παράκλησιν δίδουν τά ἀνωτέρω λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, εἰς τήν νεωστί μετανοήσασαν ψυχήν! Μεγάλην παρρησίαν πρός τόν Θεόν ἔχει ἐκείνη ἡ ψυχή, ὅπου οἰκτίρει τόν πλησίον αὐτῆς καί τόν συμπαθεῖ ἔργῳ καί λόγῳ!
