Ἀληθινά ἀντικοινωνικός εἶναι αὐτός πού δέν Κοινωνεῖ τήν Θεία Κοινωνία, δέν Κοινωνεῖ μέ τόν Θεό.

*Ἐρώτηση*: Μία μητέρα καυχιόταν καί ἔλεγε, ὅτι ἡ γέννηση ἑνός παιδιοῦ εἶναι δημιουργία, εἶναι χαρά, ἄρα εἶναι ἕνα πολύ σπουδαῖο γεγονός καί πρέπει νά γιορτάζουμε τά γενέθλια τοῦ παιδιοῦ. Εἶναι σωστό αὐτό τό πράγμα;

*Ἀπάντηση*: Ἡ παράδοση πού λέει ὅτι πρέπει νά γιορτάζουμε τά γενέθλια εἶναι κάκιστη καί προέρχεται ἀπό τήν Δύση, δηλαδή ἀπό τούς ἄθεους.. Ἡ παράδοσή μας εἶναι νά γιορτάζουμε τόν Ἅγιό μας. Πολλά παιδιά δέν ξέρουν κἄν πότε γιορτάζει ὁ Ἅγιός τους, ἀλλά ξέρουν πολύ καλά πότε γεννήθηκαν. Αὐτό εἶναι καρπός τοῦ ἐγωισμοῦ καί τῆς ὑπερηφάνειας, ἡ ὁποία ἔχει θρέψει γενιές καί γενιές, ἰδίως τίς τελευταῖες γενιές.

Αὐτή ἡ ἄθεη ἀγωγή πού ἔχει ἔρθει ἀπό τήν Δύση λέει ὅτι πρέπει νά τονώσεις στό παιδί τήν αὐτοπεποίθησή του, νά τό μάθεις νά στηρίζεται στόν ἑαυτόν του, νά παλεύει στή ζωή του, γιατί ἄν δέν μάθει νά παλεύει, νά εἶναι ἀνταγωνιστικός καί νά ἔχει έφόδια, τίποτα δέν θά πετύχει στή ζωή του.

Ἡ ἀγωγή αὐτή δέν κάνει καμία ἀναφορά στόν Θεό, στήν ἐμπιστοσύνη στήν Θεία Πρόνοια. Πρόκειται γιά μία τέλεια αὐτονόμηση ἀπό τόν Θεό. Αὐτό εἶναι ὁ μεγάλος ἐγωισμός τῶν γονέων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν κάνει κέντρο τόν ἑαυτόν τους καί τό παιδί τους. Αὐτό εἶναι πλήρης ἀποτυχία.

Αὐτό τό ἔθιμο δέν εἶναι Ὀρθόδοξο...

Σήμερα ἔχει ἐπικρατήσει μιά συνήθεια νά γιορτάζουν οἱ ἄνθρωποι τά γενέθλιά τους... καί τά μικρά παιδιά... καί τοῦρτες... καί τραγούδια... καί «νά ζήσει... καί νά μία σοφός... καί νά ἕνας σοφός...». Νά σᾶς πῶ ὅτι αὐτό τό ἔθιμο δέν εἶναι Ὀρθόδοξο. Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν γιορτάζουμε τά γενέθλια τά σωματικά, τά βιολογικά.

Τὰ γενέθλια Ἀρχιερέων

Τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει εἰσχωρήσει ἡ δυτικὴ κοσμικὴ συνήθεια νὰ γιορτάζουν οἱ Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι τὰ κοσμικά τους γενέθλια. Αὐτὴ ἡ συνήθεια δὲν ἔχει τὴν ρίζα της στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, καθότι εἶναι καθαρὰ ἐξύμνηση τοῦ ἐγὼ τοῦ ἀνθρώπου.

Τὰ κοσμικὰ γενέθλια ἑορταζόντουσαν ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες, τοῦ μὴ Χριστιανικοῦ κόσμου. Ἀπέβλεπαν στὴν ἐξύμνηση τοῦ ἐγὼ τοῦ ἑορτάζοντος καὶ λάμβαναν χώρα μέ φαγοπότι, χωροὺς καὶ στὶς περισσότερες φορὲς μὲ ἀσέλγειες καὶ ἁμαρτωλὰ πάθη.

Ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση εἶναι νὰ ἑορτάζουμε τὴν ὀνομαστική μας ἑορτή, ποὺ εἶναι ἡ πραγματικὴ πνευματικὴ γέννησή μας ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν, μέσα ἀπὸ τὸ Ἅγιο Βάπτισμα. Ἡ ὀνομαστικὴ ἑορτὴ ἔχει σκοπὸ νὰ μᾶς ὑπενθυμίσει τὴν ἀναγέννησή μας καὶ νὰ μᾶς ὑπενθυμίσει ὅτι ὀφείλομε νὰ μιμηθοῦμε τὴν ζωὴ τοῦ Ἁγίου ποὺ φέρομε τὸ ὄνομά του. Ἑορτάζομε μὲ ἔργα ἀγάπης, ἐλεημοσύνης καὶ γενικὰ μέ καλά ἔργα.

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἑορτάζει τρία μόνο γενέθλια:

Γέροντα, πότε γιορτάζουμε; Ὅταν γεννηθήκαμε ἤ ὅταν βαπτισθήκαμε;

 

- Γέροντα, πότε γιορτάζουμε; Όταν γεννηθήκαμε ή όταν βαπτισθήκαμε;

- Γιορτάζουμε όταν γιορτάζει ο Άγιός μας, το όνομα του οποίου πήραμε στο Βάπτισμα.

- Τότε τί γίνεται με όσους έχουν ονόματα, που δεν είναι ονόματα Αγίων;

Γιατί γιορτάζουμε τήν ὀνομαστική μας γιορτή καί ὄχι τά γενέθλια‏...

 Από το βιβλίο "Ένα όνομα για την αωνιότητα"

Όταν έμαθα πως έφερα μόνο ένα λατινικό όνομα (Βιργίλιος λέγεται ο συγγραφέας, Ρουμάνος στην καταγωγή), όπως αρμόζει σ΄έναν απόγονο της Ρώμης, αλλ' ακόμα το όνομα του πιο μεγάλου ποιητού της ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ένιωσα περήφανος. Είναι ανθρώπινο να νιώθεις περήφανος γι΄αυτό που κατέχεις. Και να το παρουσιάζεις και να καυχάσαι γι΄αυτό. Περισσότερο από μια φορά, εξαιτίας του λατινικού μου ονόματος, ένιωσα σαν ένα παγώνι στολισμένο με ποικιλόχρωμα φτερά.

Και ρώτησα τη μαμά πρεσβυτέρα, τη μητέρα μου:

- Ποια μέρα πέφτει η γιορτή μου; 

Πρέπει να διευκρινίσω αμέσως πως εμείς οι Ρουμάνοι δε γιορτάζουμε ποτέ τα γενέθλιά μας, όπως το κάνουν οι άλλες χώρες της γης. Η φυσιολογική γέννηση η μέρα που βγαίνει κανείς από την κοιλιά της μητέρας του δεν είναι για μας ένα γεγονός, στο οποίο αξίζει κανείς να σταματήσει. Ή ακόμα και να το σκεφτεί. Διότι, μιλώντας λογικά, η φυσιολογική γέννηση δεν είναι τίποτε το εξαιρετικό για μια ανθρώπινη ύπαρξη. Ούτε τίποτα το χαρούμενο. Είναι ένα γεγονός που δεν αξίζει να γίνει μέρα γιορτής. Και να το θυμάται κανείς κάθε χρόνο της ζωής του. Ή και να κάνεις γνωστή την ημερομηνία του στους άλλους. Η φυσιολογική μας γέννηση είναι όμοια με τη γέννηση όλων των ζώων, που ονομάζονται μαστοφόρα.

   Το να θυμόμαστε την ημερομηνία της γεννήσεώς μας σημαίνει να θυμόμαστε πως ερχόμαστε στον κόσμο όπως τα σκυλιά, οι γάτες και τα μοσχάρια. Δεν είναι ένα ωραίο θέαμα. Είναι, αντίθετα, αηδιαστικό. Και ταπεινωτικό. Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι ένα γεγονός για να το διασώζει κανείς. Όχι περισσότερο από άλλες φυσιολογικές λειτουργίες, που γίνονται κρυφά.

 Αλλά δεν είναι μόνο επειδή η γέννησή μας δε μας ξεχωρίζει σε τίποτε από τα ζώα και επειδή ερχόμαστε στον κόσμο από τον ίδιο δρόμο με τους ποντικούς και τις αγελάδες, που αποφεύγουμε προσεχτικά να μιλάμε γι΄αυτή τη μέρα. Δεν είναι μόνο από ντροπή ούτε από υπερηφάνεια. Δεν είμαστε βέβαια πιο υπερήφανοι από τους άλλους λαούς της γης, που τραγουδούν, χορεύουν, προσκαλούν όλους τους φίλους και γιορτάζουν ως το πρωί με μουσική και σαμπάνια αυτή τη φυσιολογική υπόθεση. Δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχει ένας βαθύτερος λόγος. Είναι ότι εμείς οι Ρουμάνοι είμαστε όχι μόνο οι άμεσοι απόγονοι των Ρωμαίων, αλλ΄ακόμα και προπάντων ένας λαός χριστιανικός. Το χαρακτηριστικό του χριστιανού είναι εκείνο που κατέχουμε σαν το πολυτιμότερο πάνω στη γη.

Πῶς τιμοῦμε καί πῶς ἑορτάζουμε τόν Ἅγιο πού φέρουμε τό ὄνομά του;

  Η αγάπη μας προς τους Αγίους, και ιδιαίτερα προς αυτόν, που αξιωθήκαμε να φέρουμε το όνομά του, φανερώνεται και με τη μελέτη της ζωής του.

Πρώτη και βασική πηγή για τη ζωή τους, είναι οι ιερές Ακολουθίες της Εκκλησίας μας. Οι υμνωδοί, φωτισμένοι από το Θεό, έψαλλαν ολόκληρη τη ζωή τους, από τη γέννηση μέχρι το θάνατό τους.

 

Μέσα στα Μηναία, βρίσκουμε αρκετές πληροφορίες για τους Αγίους εκείνους, που είναι περισσότερο γνωστοί· τα Απολυτίκια, τα Κοντάκια, τα Καθίσματα, οι Κανόνες, εξυμνούν την άγια ζωή τους.

 

Τα Συναξάρια αποτελούν το βασικό ανάγνωσμα.

Οι Ομιλίες των Πατέρων συμπληρώνουν το βίο τους.

 

Υπάρχουν όμως κι άλλες αξιόλογες πηγές:

 

Ο Συναξαριστής, ένας τόμος για κάθε μήνα, όπου ο πιστός βρίσκει τους Αγίους που γιορτάζουν κάθε μέρα.

 

Βιβλία, που παρουσιάζουν τη ζωή αρκετών αγίων, κι εμείς προτιμούμε αυτό, που έχει τον άγιό μας.

 

Τεύχη, και Φυλλάδια, που προβάλλουν σύντομα, τη ζωή και τη διδασκαλία ενός Αγίου.

Πως εορτάζουμε τους Αγίους;

Οι γιορτές των μαρτύρων δικαιώνονται, όχι μόνο για εκείνους που γιορτάζουν, επειδή φέρνουν το όνομά τους, αλλά και μέσα στις ψυχές όλων εκείνων που τις γιορτάζουν.

 

Να τι σημαίνει αυτό που σας είπα· Μιμήθηκες το μάρτυρα; Ζήλεψες την αρετή του; Ακολούθησες τα ίχνη της καθαρής ζωής του;

Πῶς τιμοῦμε καί πῶς ἑορτάζουμε τόν Ἅγιο πού φέρουμε τό ὄνομά του; Πῶς ἑορτάζουμε «κατά Θεόν»;

  Μελέτη τῆς ζωῆς τῶν Ἁγίων
Ἡ ἀγάπη μας πρός τούς Ἁγίους, καί ἰδιαίτερα πρός αὐτόν, πού ἀξιωθήκαμε νά φέρουμε τό ὄνομά του, φανερώνεται καί μέ τή μελέτη τῆς ζωῆς του.
Πρώτη καί βασική πηγή γιά τή ζωή τους, εἶναι οἱ ἱερές Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας. Οἱ ὑμνωδοί, φωτισμένοι ἀπό τό Θεό, ἔψαλλαν ὁλόκληρη τή ζωή τους, ἀπό τή γέννηση μέχρι τό θάνατό τους.
Μέσα στά Μηναῖα, βρίσκουμε ἀρκετές πληροφορίες γιά τούς Ἁγίους ἐκείνους, πού εἶναι περισσότερο γνωστοί· τά Ἀπολυτίκια, τά Κοντάκια, τά Καθίσματα, οἱ Κανόνες, ἐξυμνοῦν τήν ἅγια ζωή τους.
Τά Συναξάρια ἀποτελοῦν τό βασικό ἀνάγνωσμα.
Οἱ Ὁμιλίες τῶν Πατέρων συμπληρώνουν τό βίο τους.
Ὑπάρχουν ὅμως κι ἄλλες ἀξιόλογες πηγές.
Ὁ Συναξαριστής, ἕνας τόμος γιά κάθε μήνα, ὅπου ὁ πιστός βρίσκει τούς Ἁγίους πού γιορτάζουν κάθε μέρα.
Βιβλία, πού παρουσιάζουν τή ζωή ἀρκετῶν ἁγίων, κι ἐμεῖς προτιμοῦμε αὐτό, πού ἔχει τόν ἅγιό μας.
Τεύχη, καί Φυλλάδια, πού προβάλλουν σύντομα, τή ζωή καί τή διδασκαλία ἑνός Ἁγίου.

Πῶς ἑορτάζουμε τούς Ἁγίους; 

Ἑορτάζουν οἱ Χριστιανοί γενέθλια;

ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

Η Εκκλησία μας δεν εορτάζει γενέθλια. Είναι κι αυτό μία από τις διαφορές, που έχουμε με τους παπικούς. Εμείς, οι Ορθόδοξοι, εορτάζουμε μόνο την ημέρα, κατά την οποία εορτάζει και ο Άγιός μας, για να μιμούμαστε τη ζωή του. Αντιθέτως, οι Δυτικοί εορτάζουν τα γενέθλιά τους. Αυτό είναι μια κακή συνήθεια, που μπήκε κι εδώ στην πατρίδα μας και ιδίως στα παιδιά. Άντε, τώρα, να θυμηθούν οι συγγενείς και οι φίλοι πότε γεννήθηκε ο ένας και ο άλλος. Ενώ η ονομαστική εορτή είναι ωραιότερη. Μαζί με τη μνήμη του Αγίου, εορτάζει και ο άνδρας ή η γυναίκα, που φέρει το όνομά του. Εμείς, λοιπόν, οι Ορθόδοξοι, δεν έχουμε τέτοια συνήθεια, δεν εορτάζουμε τα γενέθλια των ανθρώπων. Μόνο τρία γενέθλια τιμούμε και εορτάζουμε: τα γενέθλια της Υπεραγίας Θεοτόκου, τα γενέθλια του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, του μείζονος των Προφητών, και προπαντός τα γενέθλια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, που αποτελούν σταθμό στην Ιστορία και είναι το μεγαλύτερο γεγονός του κόσμου.

Τά γενέθλιά μας πρέπει νά τά γιoρτάζoυμε;

Ὅλoι μας γνωρίζoυμε τήν ἡμέρα πoύ γεννηθήκαμε. Γνωρίζoυμε μάλιστα καί τίς λεπτoμέρειες: ὥρα γέννησης (πoλλές φoρές καί λεπτά καί δευτερόλεπτα!!), τoπoθεσία (τώρα πιά μέ γεωγραφικές συντεταγμένες- μέ τήν βoήθεια ἑνός GPS), γνωρίζoυμε ὡρoσκόπια καί ὡρoσκόπoυς, γνωρίζoυμε τo κινέζικo ὡρoσκόπιo καί πoλλά ἄλλα. Καί ἄν ἐμεῖς oἱ ἴδιoι δέν δίνoυμε καί πoλύ μεγάλη σημασία σέ αὐτά, φρoντίζoυν ἄλλoι –ἀπό τό oικoγενειακό/φιλικό μας περιβάλλoν κυρίως- νά μᾶς κατατoπίσoυν σχετικά, νά μᾶς κάνoυν «πάρτυ» καί ἐκπλήξεις μέ τoῦρτες καί κεράκια…Καμιά φoρά μᾶς ἐνoχλεῖ ἄν τύχει καί μᾶς ξεχάσoυν, ἤ μᾶς πιάνει τo παραπoνo πoύ …μεγαλώνoυμε, ἐνῶ τίς περισσότερες φoρές ἀκoῦμε τήν φράση: «στά γενέθλια μoυ νoιώθω μελαγχoλικά».

Ὅλα αὐτά καθιστoῦν φανερό ὅτι τά γενέθλιά μας ἔχoυν καθαρά ἀνθρωπoκεντρικό χαρακτῆρα, δηλαδή τά πάντα κινoῦνται γιά τήν δική μας αὐταρέσκεια καί ἱκανoπoίηση καί ἀπέχoυν πoλύ ἀπό τoν σκoπό τῆς ἔλευσής μας σέ αὐτή τήν ζωή.

Αγ.Κοσμάς Αιτωλός:«Γονείς να δίνετε χριστιανικά ονόματα στα παιδιά σας»

ΠΩΣ ΝΑ ΕΟΡΤΑΖΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΟΥ (Δές τό σχόλιό μας πιό κάτω).

Καθώς ο Ιωακείμ και η Άννα δεν επροτίμησαν το αρσενικόν από το θηλυκόν, έτσι και η ευγενία σας να μην προτιμάτε τα αρσενικά παιδιά σας από τα θηλυκά, διατί όλα τα πλάσματα του Θεού είναι. 

Καθώς ο Ιωακείμ και η Άννα έβγαλαν την Θεοτόκον το όνομα με νόημα Μαρία, ομοίως και η ευγενία σας, όταν βαπτίζετε τα παιδιά σας, να τα εβγάνετε εις το όνομα των Αγίων, οπού έχουμε νόημα. 

Μαρία θέλει να ειπή Κυρία, ωσάν οπού έμελλεν η Θεοτόκος να γίνη βασίλισσα του ουρανού και της γης και πάσσης νοητής και αισθητής κτίσεως, να παρακαλή δια τας αμαρτίας μας.

Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΕΡΙ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΓΕΝΕΘΛΙΑΛΟΓΙΑΣ

Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

ΠΕΡΙ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ

Απόσπασμα από το βιβλίο:

Η ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

     Ο πατέρας αυτός της Εκκλησίας ασχολήθηκε με το θέμα της αστρολογίας στο βιβλίο του Εξαήμερος (Ο­μιλία ΣΤ), ερμηνεύοντας το Γεν. α' 14 (Και έστωσαν εις σημεία και εις καιρούς και εις ημέρας και εις ενιαυτούς), σε σχέση με τους ισχυρισμούς των υπερμάχων της αστρολογίας, που ακολουθούσαν τις αντιλήψεις των Χαλδαίων. Παραθέτουμε στη συνέχεια το σχετικό από­σπασμα:

Αλλ' αυτοί που πηδούν πέρα από το σκάμμα τανύζουν αυτό το χωρίον, δια να υποστηρίξουν την γενεθλιαλογίαν, και λέγουν ότι η ζωή μας εξαρτάται από την κίνησιν των ουρανίων σωμάτων. Και δια τούτο, λέγουν, οι Χαλδαίοι από τα άστρα συμπεραίνουν το μέλλον μας.

Και ενώ ο λόγος της Γραφής είναι απλούς, αυτοί τον ακούουν κατά την επιθυμίαν των ως εξής· Έστωσαν εις σημεία όχι των ατμοσφαιρικών μεταβολών, ούτε των επο­χιακών καιρικών μεταβολών, αλλά της τύχης της ζωής. Και τι λέγουν; Ότι ο μεν συνδυασμός των τάδε και τάδε κινουμένων άστρων με τους αστέρας που ευρίσκονται εις τον ζωδιακόν κύκλον, όταν συναντηθούν κατά το τάδε σχήμα, δημιουργεί την τάδε τύχην ενώ ο τάδε συνδυα­σμός των ιδίων φέρει την αντίθετον τύχην εις την ζωήν.

Χριστούγεννα παγκοσμιοποιημένα ἤ ἑλληνορθόδοξα;

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΕΝΔΡΟ, Ο ΑΗ ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΡΕΒΕΓΙΟΝ

Πολλὲς φορὲς κατὰ τὸ πάρελθον ἐπεχειρήθηκε νὰ καταργηθῇ ἡ ἑορτὴ τῶν Χριστουγεννων διὰ τῆς βίας ἀπὸ τὸ χριστιανικὸ πλήρωμα τῆς ἐκκλησίας. Τὸ 1644 στὴν Βρεττανία, ὁ Ὄλιβερ Κρόμγουελ καὶ τὸ κόμμα τῶν πουριτανῶν, θέλησαν νὰ καταργήσουν μὲ νόμο τὰ Χριστούγεννα. Ἔτσι ἡ ἥμερα ἀπαγορεύθηκε νὰ εἶναι ἀργία, ἡ δὲ βουλὴ συνεδρίαζε κάθε χρόνο τὴν ἥμερα τῶν Χριστουγέννων γιά περισσότερο ἀπὸ μία δεκαετία.

Τὸν περασμένο αἰῶνα στὴν κομμουνιστικὴ Ῥωσσία εἶχαν ἀπαγορεύθηκε τὰ Χριστούγεννα ἀπὸ τὸ 1917 ὡς τὸ 1990 ὁπὀτε καὶ κατέρρευσε τὸ καθεστώς. Ἐπὶ κυβερνήσεως δὲ Στάλιν εἶχαν ἀντικατασταθῇ ἀπὸ τὰ σταλινούγεννα!
Ἡ χειρότερη ὅμως πολεμικὴ τῶν Σιωνιστῶν εἲναι αὐτὴ τῆς ἐκκοσμικεύσεως τῶν Χριστουγέννων, ἡ ὁποία μεταβάλῃ τὸ ὑπερκόσμιο γεγονὸς σὲ ἐγκόσμιο καὶ ὑλιστικό. Ἐφθάσαμε σήμερα, νὰ προβάλουμε μία ἐντελῶς εἰδωλολατρικὴ ἀτμόσφαιρα στὰ σπίτια μας καὶ ὡς ἐκ τούτου καὶ στὴν κοινωνία μας, ἀφοῦ ἔτσι μᾶς προτιμᾷ ἡ παγκοσμιοποίηση καὶ ἡ κίνηση τῆς Νέας Ἐποχῆς.
Στὶς ΗΠΑ οἱ λεγόμενοι «πολιτικὰ ὀρθοὶ Ἀμερικανοί», ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς μὴ προσβολῆς τάχα τῶν ἀλλοθρήσκων (βλέπε καὶ τοὺς ἐν Ἑλλάδι διαννοουμένους) ἔχουν ἐπιδοθῇ σὲ ἔναν ἀγῶνα ἀπαλείψεως κάθε ἀναφορᾶς στὰ Χριστούγεννα. Ὅμως καὶ στὴν ὀρθοδόξη(;) πατρίδα μας εἶναι δυσεύρετες πλέον οἱ εὐχετήριες κάρτες ποὺ ἀναγράφουν «καλὰ Χριστούγεννα», ἀφοῦ βεβαίως ὁ νεοέλληνας μόνον ὡς ἀπλὲς γιορτὲς ἤ διακοπὲς ἐκλαμβάνει τὰ Χριστούγεννα. Ἀκόμη καὶ ἡ «ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ» συγχρονισμένη σὲ αὐτὸ τὸ πνεῦμα καὶ ὄχι στὸ ἑλληνορθόδοξο (ρωμαίικο) γράφει ἀπὸ τὰ Χριστούγεννα τοῦ 2004 σὲ ὅλες τὶς φωτεινὲς ἐπιγραφὲς της «καλὲς γιορτὲς».
Ἐπιπροσθέτως κατάφερε δυστυχῶς ἡ παγκοσμιοποίηση νὰ πιστέψουμε πὼς Χριστούγεννα χωρὶς δένδρο δὲν ὑφίστανται!!! Τὸ δένδρο κατέληξε νὰ εἶναι τὸ παγκόσμιο σύμβολο τῶν Χριστουγέννων καὶ ταυτοχρόνως κατέληξε νὰ βρίσκεται στὸ ἐπίκεντρό τῆς ἑορτῆς, μετατοπίζοντας τὴν προσοχή μας καὶ ἀπὸ Αὐτὸ τὸ Θεῖο Βρέφος.
Τὸ ἔθιμο αὐτὸ δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὶς ἑλληνορθόδοξες παραδόσεις μας