Ὁ Νεκτάριος Ἀργολίδος ἀπαντάει στόν Ἀργολίδος Νεκτάριο.Ὅταν σέ τιμωροῦν τά ἴδια σου τά λόγια…

Σχόλιο Χρήστου Βλαμάκη για το orthopraxia.gr (πάνω στο κείμενο του π. Ιωάννη Φωτόπουλου – που ακολουθεί)

Πολλά και μεγάλα τα λόγια, λόγος εριστικός και τάχα μου θεολογικός, από έναν Ιεράρχη που έχει ξεχάσει την αποστολή του. Βέβαια, μπορεί να δουλεύει για άλλον «κύριο» και δεν μπορεί να το κάνει για τον Χριστό πλέον. Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος, αλλά να μην μας το παίζει και τόσο σίγουρος για τα όσα, εντελώς, πλανεμένα μας λέει τώρα τελευταία. 

Ξέρετε γιατί; Διότι στα βιβλία που έγραφε, μέχρι πολύ πρόσφατα, μας έλεγε τα ακριβώς ανάποδα απ’ όσα μας λέει τώρα. Το βιβλίο «Ἡ ἱερή ἀρρώστια», είναι γραμμένο το 2017, όχι το 1980. Τον εκθέτει, λοιπόν, ίσως και ανεπανόρθωτα, ο ίδιος του ο εαυτός!

Στο εξαιρετικό κείμενο που έχει γράψει ο π. Ιωάννης Φωτόπουλος, θα δείτε ότι ο Σεβασμιώτατος έλεγε ακριβώς αυτά που σήμερα θεωρεί πλάνες.

Και έρχεται στο μυαλό τώρα ένα τραγούδι που έλεγε…

«ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ» Α΄

Τὸ νέκταρ … τοῦ Νεκταρίου…

Γεώργιος Τζανάκης

«Καθὲ μέρα καὶ ὅλη μέρα. Κάθε μέρα καὶ ἕνα καινούργιο. Κάθε μέρα καὶ ἕνα νεώτερο ἀκούγομε, καὶ βγαίνουν. Ὕστερα, τελευταῖα, θὰ μᾶς κάνουν τρομερὸ πόλεμο καὶ θὰ γίνουμε ἔτσι (σηκῶνει τὰ χέρια πρὸς τὰ πάνω καὶ στρέφει πρὸς τὰ κάτω δείχνοντας τὸ ἀνακάτωμα, τὸ γκρέμισμα) Καὶ ἡ Ἑλλάδα… θὰ σβήσῃ τὸ ὄνομά της, καὶ θὰ βγάλουνε ἕνα δικό τους ὄνομα. Θὰ πάρουνε ὅλη τὴν Ἑλλάδα. Ὁ σατανὰς ἔχει κίνησι, ἔχει δύναμι μεγάλη». (π. Εὐμένιος Λαμπάκης. 2002, μεταγραφὴ ἀπὸ βιντεοταινία).

«Κάθε μέρα καὶ ὅλη μέρα. Κάθε μέρα καὶ ἕνα καινούργιο». Αὐτὰ ἔλεγε ὁ ἅγιος Γέροντας Εὐμένιος ἀπὸ τὰ Ρούστικα Ρεθύμνου γιὰ τὴν κατάστασι ποὺ ἐπικρατοῦσε τότε καὶ ἐπικρατεῖ -πολὺ ἐντονώτερα- καὶ σήμερα, τὴν καθημερινὴ καὶ ὁλοήμερη ἐπίθεσι ἐναντίον τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρῖδος.

Καὶ δὲν εἶναι μόνον οἱ δεδηλωμένοι ἐχθροὶ τῆς πατρίδας καὶ τῆς πίστεως, ποὺ γαυριοῦν καὶ ἀπειλοῦν… Ἐνίοτε παρουσιάζονται ὡς τέτοιοι καὶ οἱ ταγμένοι ὑπερασπιστὲς τῆς πατρῖδος καὶ τῆς πίστεως, πολιτικοὶ καὶ ἐκκλησιαστικοί… Καὶ ἐδὼ ἡ θλίψις εἶναι μεγαλύτερη, γιατὶ καὶ ὁ κίνδυνος εἶναι μεγαλύτερος. Τὴν ἐπίθεσι τοῦ ἐχθροῦ τὴν βλέπεις καὶ ἀμύνεσαι, τὴν φθορὰ ποὺ ὕπουλα προκαλεῖ ἡ δράσι τοῦ σύγχρονου -συνειδητοῦ ἤ ἀσυνείδητου γενιτσαρισμοῦ δὲν τὴν καταλαβαίνεις εὔκολα.

Δὲν μπορεῖς εὔκολα νὰ τὸ πιστέψεις, νὰ τὸ παραδεχτεῖς. «Μὰ πῶς μπορεῖ ὁ κυβερνήτης νὰ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν πατρίδα καὶ μὲ τὶς ἐνέργειες ἤ τὶς παραλείψεις του νὰ ὑπονομεύῃ τὴν ἀκεραιότητα καὶ τὴν ἀσφάλειά της;» Εὔλογη ἡ ἀπορία.

Ὅμως (π.χ.): ὁ ἐποικισμὸς τῆς χώρας ἀπὸ τοὺς μεθοδικῶς εἰσβάλοντας λαθρομετανάστες, ἡ μὴ ἀποστολὴ συντεταγμένων γιὰ τὴν Ἑλληνική ΑΟΖ ποὺ δίνει ἐπίφασι νομιμότητος στὴν τουρκολυβιακή συμφωνία, μὲ ὅλα τὰ πρακτικά ἐπακόλουθα -καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ τὴν εὐλογία ἤ ἀδιαφορία, ΟΗΕδων, Εὐρωενωσιτῶν, Νατοϊκῶν, ΜΚΟυέδων, καὶ κυρίως τῶν πολιτικῶν μας (κυβερνητῶν καὶ ἀντιπολιτευομένων)- εἶναι, μερικὰ μόνον, ἐνδεικτικὰ στοιχεία τῆς σκληρῆς πραγματικότητος, ποῦ ζοῦμε.

«Πῶς γίνεται οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας νὰ μὴν τὴν ὑπερασπίζονται στὸν σύγχρονο διωγμὸ ποὺ ὑφίσταται ἡ πίστις καὶ οἱ πιστοί;» Καὶ ὄχι μόνον δὲν ὑπερασπίστηκαν, ὡς ὤφειλαν, τὴν Ἐκκλησία ἀλλὰ κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς χλευάζουν καὶ ὑβρίζουν ὅσους προσπάθησαν νὰ ψελίσουν λόγο… Ἕνα κραυγαλέο παράδειγμα, εἶναι καὶ ἡ περίπτωσις τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀργολίδος κ. Νεκταρίου, ὅπως παρουσιάζεται στὸ δημοσίευμά του «Ἡ γῆ εἶναι τετράγωνη»

(https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/37137-argolidos-nektarios-i-gi-einai-tetragoni)

Ἐνοχή ἤ λύπη

            Μια προσεκτική εξέταση του εαυτού μας μπορεί να αποβεί λυτρωτική. Όμως κι εδώ υπάρχει μια παγίδα. Αναλογιζόμενοι τις αμαρτίες μας και την κατάντια μας πολλές φορές κατακλυζόμαστε από βαρειά αισθήματα ενοχής. Η κατάσταση αυτή της ενοχής δεν έχει σχέση με την αληθινή μετάνοια , αλλά μπορεί να οδηγήσει στην αίρεση, γιατί δηλώνει: α) φόβο για την επερχόμενη τιμωρία , από μέρους του Θεού (δηλαδή , τελικά, ο Θεός δεν είναι πατέρας που μας περιμένει με ανοιχτή την αγκαλιά, αλλά μόνον αδυσώπητος δικαστής και σκληρός τιμωρός ) , και β) αμαρτωλή έπαρση και εγωισμό («πώς είναι δυνατόν εγώ να έχω κάνει τέτοια αμαρτία…!» ) .

Μπροστά στόν πνευματικό

 

«Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου»

Όταν είμαστε έτοιμοι για το μεγάλο βήμα, ας προστρέξουμε στον πνευματικό, που θα τον νιώθουμε σαν πατέρα, και ας του ανοίξουμε την καρδιά μας. Για να ‘ναι ευπρόσδεκτη από τον Θεό η εξομολόγησή μας, πρέπει να γίνει με ταπείνωση, με φόβο Θεού, με ειλικρίνεια, με ακρίβεια, χωρίς υπερβολές.

Ας έχουμε υπ’ όψη μας ότι κατά την ώρα της εξομολόγησης:

α) Δεν ζητάμε από τον ιερέα να μας ρωτήσει εκείνος. Όπως τονίσαμε και στην αρχή, η εξομολόγηση δεν είναι ανάκριση∙ αλλά ούτε και μπορεί ο ιερέας να γνωρίζει τι κρύβουμε μέσα μας.

β) Δεν μεταφέρουμε ευθύνες σε άλλους, ούτε αναφέρουμε άλλους. Γιατί πολλοί έχουμε τη συνήθεια, αντί να εξομολογούμαστε τα δικά μας αμαρτήματα, να …εξομολογούμαστε των άλλων! Και βέβαια το πιο εύκολο πράγμα είναι να εξομολογηθεί κανείς τις αμαρτίες άλλων, ή να θεωρεί υπεύθυνους όλους τους άλλους για τη δική του κατάντια. Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος συμβουλεύει : «Ξεγύμνωσε, ξεγύμνωσε το τραύμα σου στον ιατρό. Μη ντραπής, αλλά λέγε: Δικό μου, πάτερ, είναι το τραύμα, δική μου η πληγή! Η δική μου ραθυμία το προξένησε και όχι κάτι άλλο. Κανείς άλλος δεν είναι αίτιος της αμαρτίας μου, ούτε άνθρωπος ούτε διάβολος ούτε σώμα ούτε άλλο τίποτε, παρά μόνο η αμέλειά μου». Και ο άγιος  Ισαάκ ο Σύρος συμπληρώνει:

Μετάνοια:Ἕνας ἀτελείωτος δρόμος

METANOIA: ΕΝΑΣ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Φεύγοντας από το εξομολογητήριο, με ψυχές καθαρές, χρειάζεται να προσέξουμε ιδιαίτερα. Πολλοί λέμε πως μετά την εξομολόγηση αισθανόμαστε «ξαλαφρωμένοι». Όμως η εξομολόγηση δεν είναι ένα ναρκωτικό. Ίσα-ίσα θα πρέπει να φεύγουμε με βαθύτερη συνείδηση της αμαρτωλότητάς μας, με συνεχή προβληματισμό, αλλά και με δυνατή αίσθηση της άπειρης αγάπης του Θεού, που, παρ’ όλη την κατάντια μας, μας δέχεται.

Ο αγώνας μας θα πρέπει να γίνει εντονώτερος . Να διορθώσουμε τα λάθη μας. Να μην ξαναγυρίσουμε στα ίδια αμαρτήματα. Να εργαζόμαστε με επιμέλεια τις εντολές του Θεού. Ο αγώνας αυτός οπωσδήποτε δεν είναι εύκολος. Είναι επίπονος και οδυνηρός. Δυστυχώς όλοι μας δεν έχουμε τη διάθεση να επιδιώξουμε με υπομονή και επιμέλεια την θεραπεία των παθών μας. Θέλουμε άμεσα αποτελέσματα ∙ όλα να γίνουν εδώ και τώρα. Είμαστε άνθρωποι των «κουμπιών», του αυτοματισμού και ζητάμε όλα να αλλάξουν αμέσως. Πάμε στον πνευματικό και νομίζουμε πως αυτός έχει κάποιο μαγικό ραβδί που θα βοηθήσει αυτόματα. Όμως μια αμαρτωλή και παθολογική κατάσταση, που τη χτίζουμε ολόκληρες δεκαετίες, δεν αλλάζει σε μια στιγμή.

Αὐτοέλεγχος καί αὐτοκριτική

α'μέρος ΑΥΤΟΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ

  ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Έλλειψη αγάπης , πνεύματος θυσίας, υποχωρητικότητας κι αλληλοκατανόησης.

Έλλειψη ενδιαφέροντος , καλωσύνης και χρόνου για  την σύζυγο και τα παιδιά.

Εριστικότητα, πείσμα, υπονόμευση συζύγου.

Αδιαφορία για την ανατροφή και χριστιανική αγωγή των παιδιών.

Παράλογες και εγωιστικές απαιτήσεις από σύζυγο και παιδιά.

Άκαιρες, πιεστικές και αδικαιολόγητες επεμβάσεις στη ζωή και στις αποφάσεις των παιδιών, ή στις οικογένειές τους. Υπονόμευση των προσπαθειών τους και του δεσμού τους.

Μοιχεία.

ΣΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ

Απάτη, νοθεία στην εργασία ή στο εμπόρευμα.

Αισχροκέρδεια, κατάχρηση, παρανομία, τοκογλυφία, απόκρυψη εμπορευμάτων, κλοπή.

Αὐτοέλεγχος καί αὐτοκριτική

ΑΥΤΟΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ

Όπως σημειώσαμε και πιο πάνω, πολλοί προσερχόμενοι στην εξομολόγηση, δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα ή δεν έχουμε κάτι να πούμε και φέρνουμε σαν δικαιολογία την αδύναμη μνήμη μας. Γι’ αυτό και ζητάμε από τον ιερέα να μας βοηθήσει. Όπως λέει και ο π. Αλέξανδρος Ελτσιανίνωφ, «η αδύναμη μνήμη και η ξεχασιά δεν αποτελεί πάντα δικαιολογία. Μπορεί να προέρχεται από έλλειψη σοβαρότητος απέναντι στην αμαρτία, από την πώρωσή μας. Η αμαρτία που βαραίνει τη συνείδησή μας δεν θα ξεχαστεί».

Είναι απαραίτητο πριν προσέλθουμε στον πνευματικό, να καθίσουμε σ’ ένα ήσυχο μέρος, να προσευχηθούμε θερμά στον Θεό να μας δώσει αληθινή μετάνοια , να φωτίσει τα κρυπτά των καρδιών μας και να κάνουμε μια όσο το δυνατόν τίμια βυθοσκόπηση. Ένας από τους κύριους σκοπούς αυτού του μικρού βιβλίου είναι να βοηθήσει σε μια καλύτερη προετοιμασία και σ’ ένα τίμιο αυτοέλεγχο.