Ἰατρική καί Χριστιανισμός

ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ’ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ σχολείου Ἑκάλης

Οἱ διαστρεβλωτὲς καὶ συκοφάντες τῆς χριστιανικῆς πίστης ἔφτασαν στὸ σημεῖο νὰ ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ χριστιανισμὸς διδάσκει ὅτι οἱ ἀσθένειες θεραπεύονται μόνο μὲ θαύματα, παρουσιάζοντας ἔτσι τὴν πίστη μας ὡς ἀρνητὴ τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης. Καὶ γιὰ νὰ ἀποδείξουν μέ…ἐπιχειρήματα τὴ θέση τους αὐτή, ἰσχυρίστηκαν ὅτι ὁ Ἰησοῦς θεράπευε μὲ θαύματα τοὺς ἀσθενεῖς!!! Ἀλλὰ πόση ἔλλειψη λογικῆς πρέπει νὰ ἔχει κανεὶς, γιὰ νὰ καταλάβει ὅτι τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ στοὺς ἀρρώστους δὲν ἀναιροῦν τὴν ἴαση μέσῳ τῆς ἐπιστήμης; Ἄλλωστε ὁ Χριστὸς θεράπευε θαυματουργικά τούς ἀνθρώπους ὡς Θεὸς καὶ ὄχι ὡς ἄνθρωπος. Ὄχι γιὰ νὰ ὑποτιμήσει ἢ νὰ καταργήσει τὴν Ἰατρική, ἀλλὰ γιὰ νὰ καταδείξει ὅτι Αὐτός, ὡς Θεός, δὲν εἶχε ἀνάγκη τὶς ἰατρικὲς πρακτικὲς, γιὰ νὰ θεραπεύσει κάποιον ἀσθενῆ, ὅπως κάνουν οἱ ἄνθρωποι ἰατροί. Ἄλλωστε οἱ θεραπεῖες ποὺ πραγματοποιοῦσε γίνονταν κυρίως σὲ ἀνθρώπους ποὺ ἔπασχαν ἀπὸ ἀνίατα νοσήματα (π.χ. τύφλωση), τὰ ὁποῖα ἡ ἰατρικὴ ἐπιστήμη, οὔτε τότε οὔτε ἀκόμα καὶ σήμερα μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπίσει. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἔδειχνε τὴν φιλευσπλαγχνία καὶ συγκατάβασή Του στὸν ἀνθρώπινο πόνο, τιμοῦσε τὴν ἀξία τοῦ ἀνθρώπινου σώματος καὶ ἀναδείκνυε τὴ μεγάλη ἀξία τοῦ ἀγαθοῦ τῆς ὑγείας στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Ἔτσι, ὁ Χριστὸς ὡς φιλάνθρωπος, ἂν καὶ ἦλθε νὰ θεραπεύσει τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὰ πνευματικά της νοσήματα, δὲν παρέλειψε νὰ θεραπεύσει καὶ τὰ σωματικά. Πῶς λοιπὸν ἀπορρίπτει τοὺς ἰατρούς, Αὐτὸς πού ὑπῆρξε ὁ κατ’ ἐξοχὴν Ἰατρός;

Ὁ χριστιανισμὸς ὄχι μόνο καταφάσκει μὲ τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, ἀλλὰ καὶ τὴν τιμᾶ ἰδιαίτερα. Ἄλλωστε ἡ ἰατρικὴ εἶναι ἕνας δρόμος προκειμένου ὁ χριστιανὸς νὰ εὐεργετήσει πολλαπλῶς τὸν συνάνθρωπό του καὶ νὰ ἀσκήσει τὴν ἀρετὴ τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον.

Τί εἶναι ὁ Χριστιανισμός; Δηλαδὴ νὰ ἔχουμε Αἰώνια Ζωή. Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς!!!!

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2024/05/blog-post_904.html

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΚΑΘΕ ΕΠΟΧΗ;(Ἁγίου Θεοφάνη τοῦ Ἐγκλείστου)

Έφθασε στ’ αυτιά μου ότι, καθώς φαίνεται, θεωρείτε τα κηρύγματά μου πολύ αυστηρά και πιστεύετε ότι σήμερα κανένας δεν θα έπρεπε να σκέπτεται έτσι, κανένας δεν θα έπρεπε να ζει έτσι και επομένως κανένας δεν θα έπρεπε να διδάσκει έτσι. Οι καιροί έχουν αλλάξει!

Πόσο χάρηκα που το άκουσα. Αυτό σημαίνει ότι ακούτε προσεκτικά ό,τι λέγω, και όχι μόνο ακούτε, αλλά και είστε διατεθειμένοι να το τηρήσετε. Τι περισσότερο θα μπορούσαμε να επιθυμήσουμε εμείς που κηρύττουμε όπως διαταχθήκαμε και όσα διαταχθήκαμε;

Ανεξάρτητα από όλα αυτά, με κανένα τρόπο δεν μπορώ να συμφωνήσω με την γνώμη σας και το θεωρώ καθήκον μου να την σχολιάσω και να την διορθώσω. Διότι – μολονότι ίσως είναι παρά την θέληση και την πεποίθησή σας – προέρχεται από αμαρτωλή πηγή, σαν να μπορούσε ο Χριστιανισμός να μεταβάλλει τα δόγματά του, τους κανόνες του, τις αγιαστικές του τελετουργίες, για να ανταποκριθεί στο πνεύμα κάθε εποχής και προσαρμοσμένος στα μεταβλητά γούστα των υιών του αιώνος τούτου, να μπορούσε να προσθέσει η να αφαιρέσει κάτι.

Κι’ όμως δεν είναι έτσι. Ο Χριστιανισμός πρέπει να παραμένει αιώνια αμετάβλητος, χωρίς καθόλου να εξαρτάται ή να κατευθύνεται από το πνεύμα της εκάστοτε εποχής. Αντίθετα ο ίδιος ο Χριστιανισμός είναι διωρισμένος να κυβερνά και να διοικεί το πνεύμα του αιώνος για καθένα που υπακούει στις νουθεσίες του. Για να σας πείσω στο εν λόγω ζήτημα, θα σας αναφέρω μερικές σκέψεις για να τις μελετήσετε.

Κάποιοι είπαν πως η διδασκαλία μου είναι αυστηρή. Κατ’ αρχήν η διδασκαλία μου δεν είναι δική μου, ούτε θα έπρεπε να είναι. Από αυτή την ιερή θέση κανείς δεν πρέπει ούτε μπορεί να κηρύττει δικιά του διδασκαλία. Αν λοιπόν εγώ ή κάποιος άλλος τολμήσει ποτέ να το κάνει, μπορείτε να μας βγάλετε εκτός Εκκλησίας.

Συνάντηση Ἑλληνισμοῦ - Χριστιανισμοῦ στὴν Ἀθήνα τοῦ 1ου μ.Χ. αἰ.

Συνάντηση Ἑλληνισμοῦ - Χριστιανισμοῦ στὴν Ἀθήνα τοῦ 1ου μ.Χ. αἰ.

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος – θεολόγος

Καθοριστικῆς σημασίας εἶναι ὁρισμένα γεγονότα στὴν πορεία τῆς ζωῆς τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Ἕνα τέτοιο γεγονὸς ὑπῆρξε, γιὰ τὸν Διονύσιο Ἀρεοπαγίτη, ἡ συνάντησή του μὲ τὸν Ἀπόστολο τῶν ἐθνῶν Παῦλο. Συγκεκριμένα, ὅταν ὁ τελευταῖος κατῆλθε ἀπὸ τὴν Μακεδονία στὴν πόλη τῶν Ἀθηνῶν, «τὴν κατείδωλον οὖσαν», βρῆκε πρόσφορο ἔδαφος γιὰ συζήτηση μὲ διαφόρους φιλοσόφους, στωϊκοὺς καὶ ἐπικουρείους, ποὺ ἐνδιαφέρονταν νὰ μάθουν «τίς ἡ καινὴ αὕτη ἡ ὑπ’ αὐτοῦ λαλουμένη διδαχή».

Ὁ σοφὸς Παῦλος, στὴν ὁμιλία του στὸν Ἄρειο Πάγο, προκειμένου νὰ γίνῃ περισσότερο κατανοητός, χρησιμοποίησε καὶ λόγια φιλοσόφων, ὅπως τὸ τοῦ στωϊκοῦ Ἀράτου: «τοῦ γὰρ καὶ γένος ἐσμέν». Τὸ κήρυγμα τοῦ Παύλου (Πράξ. ιζ’ 22-34) βρῆκε ἀμέσως ἀνταπόκριση στὴν ψυχὴ τοῦ ὥριμου πλέον Διονυσίου, λόγῳ καὶ τῆς δικῆς του φιλοσοφικῆς προπαιδείας. Νέος εἶχε φτάσει μέχρι καὶ τὴν Ἡλιούπολη τῆς Αἰγύπτου, γιὰ νὰ μαθητεύσῃ κοντὰ στοὺς μεγάλους αἰγυπτίους σοφούς. Κατὰ τὴν ἐκεῖ, μάλιστα, παραμονή του, ἔγινε μάρτυρας ἑνὸς παραδόξου γεγονότος, τοῦ συσκοτισμοῦ τοῦ ἡλίου ἐν μέσω τῆς ἡμέρας, -κατὰ τὴν ὥρα τῆς Σταυρώσεως τοῦ Κυρίου-, ποὺ τὸν συγκλόνισε τόσο, ὥστε νὰ ἀναφωνήσῃ μὲ θαυμασμό: «ἤ Θεός πάσχει, ἤ τὸ πᾶν ἀπόλλυται». Φανταστῆτε, λοιπόν, τὸν συγκλονισμὸ ποὺ νοιώθει καὶ πάλι μέσα στὴν ψυχή του ὁ Διονύσιος, ὅταν ἀκούει, τώρα, τὸν Παῦλο νὰ μιλάῃ γιὰ τὸν πάσχοντα Θεὸ καὶ τὴν ἀνάστασή Του!

Ὑπῆρξε, ἀσφαλῶς, ἔργο τῆς θείας οἰκονομίας καὶ ὄχι μόνον προϊὸν ἀγαθῆς προαιρέσεως ἡ μεταστροφὴ τοῦ Ἁγίου στὴν νέα πίστη. Ἡ θεία χάρις ἐργάστηκε μὲ τέτοιον τρόπο, ὥστε νὰ μὴν χρειαστῆ ὁ Διονύσιος ἄλλες ἀποδείξεις, γιὰ νὰ προσκολληθῆ στὴν καινὴ διδασκαλία. Ἐκεῖνος, ὁ φιλόσοφος, θὰ γίνῃ πλέον μύστης μιᾶς ἄλλης σοφίας, «διαμείψας τῆ χαμαιζήλῳ τὴν ὑπὲρ ἄνθρωπον» (= ἀνταλλάσσοντας τὴν ὑπερ-άνθρωπη, τὴν θεϊκή, μὲ τὴν ἐπίγεια σοφία), στὴν ὁποία θὰ μυήσῃ, μὲ τὴν σειρά του, καὶ ἄλλους.

Ὁ ρόλος τοῦ Μ. Αλεξάνδρου στὴν διάδοση τοῦ χριστιανισμοῦ β)Καθοδηγούμενο τὸ ξαναγράψιμο τῆς ἱστορίας

 

«Τό Πνεῦμα τὸ Ἅγιον θά μαρτυρήσει τό ποιός εἶμαι ἐγώ».

Πολλοὶ ἄθεοι ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ θρησκεῖες ἔχουν τὶς δικές τους ἀντιλήψεις, καὶ πιστεύουν ἐξ ἴσου στοὺς δικούς της ἀνώτερους σκοπούς. Ἔτσι, εἰρωνικὰ ρωτοῦν:

«Καὶ ποῦ φαίνεται ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι πραγματικὴ θρησκεία;»

Τί μποροῦμε νὰ ἀπαντήσουμε στὰ λόγια τους αὐτά;

- Εἶναι πολὺ ἁπλοῦν. Μὴν ξεχνοῦμε ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι κατ᾿ ἐπίνοιαν, ἐφεύρεσις τοῦ ἀνθρώπου. Δεῖτε στὸν μασωνισμό∙ βλέπουν μπροστά τους τὸν ἥλιο:

«Ἂχ καημένε μου ἥλιε! Σὲ κάνω θεό μου»! Αὐτὸ εἶναι κατὰ μίαν ἐπίνοιαν∙ τὸ φτιάχνει ὁ ἄνθρωπος.Ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι κατὰ ἀποκάλυψιν.

Δεύτερον∙ ὁ Χριστιανισμὸς ἔχει γεγονότα∙ εἶναι λιγότερον τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ∙ εἶναι ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ἀνάληψις καὶ ἡ Πεντηκοστή. Εἶναι γεγονότα χειροπιαστά. Δὲν λέγω γιὰ τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν διδασκαλία του, παίρνω μόνον αὐτό: Ἡ Ἀνάστασις, ἡ Ἀνάληψις καὶ ἡ Πεντηκοστή, εἶναι βράχοι τῆς πίστεως ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἀληθινός. Διότι, ἂν δὲν ἦταν ὁ Χριστὸς ἀληθινὸς Θεός, θὰ ἐρχόταν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα;

Ἔλεγαν οἱ ἑβραῖοι ὅτι ἐσφετερίζετο θεῖες ἰδιότητες: «Ἀκούσατε τί εἶπε; ὅτι εἶναι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν εἰδικὴ σημασία! Τί ἄλλη μαρτυρία θέλουμε; ἔνοχος θανάτου!» φωνάξαν στὸ συνέδριο! Μάλιστα∙ ἂν ἦταν ἔνοχος ἀπέναντι στὸν Θεόν, θὰ πήγαινε στὰ τάρταρα τοῦ ᾅδου, ἀλλ᾿ ὁ Θεὸς εὐαρεστεῖται καὶ στέλνει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ ὁποῖον δίνει τὴν μαρτυρίαν τοῦ ποιός εἶναι ὁ Χριστός. Γι᾿ αὐτὸ εἶπε ὁ Χριστός:

Ἡ μαρτυρία τοῦ ἀρχαίου Κελτικοῦ Χριστιανισμοῦ

Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΕΛΤΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

Πηγή: εδώ

Σὲ ἱκετεύω μὲ τὴν τριάδα τοῦ ἀνέμου, τοῦ ἥλιου, τοῦ φεγγαριοῦ.

Σὲ ἱκετεύω μὲ τὸ νερό, τὸν παγωμένο ἀέρα, τὴ φωτιά, τὴ γῆ.

Σὲ ἱκετεύω μ’ ὅλο τὸ εὗρος τοῦ ἁρμονικοῦ στερεώματος, μὲ κάθε εὔτακτο τάγμα τῆς στρατιᾶς τῶν φωτεινῶν ἄστρων.

Σὲ ἱκετεύω μὲ κάθε ἔμψυχο πλᾶσμα ποὺ γνώρισε θάνατο καὶ ζωή.

Σὲ ἱκετεύω μὲ κάθε ἄψυχο κτίσμα, ὑπέροχο καὶ ἐράσμιο μυστήριο.

Σὲ ἱκετεύω στὴν ἀγάπη Σου, τὴ βαθύτερη τοῦ ὠκεανοῦ, ἐσένα τὸν ἵδιο, τοῦ φοβεροῦ ἥλιου βασιλιά.

Μὲ κάθε ἄγγελο, κάθε γενιά, κάθε δημιούργημα κάθε ὡραῖο ἅγιο ποὺ ὑπῆρξε καὶ θὰ ὑπάρξει, μὲ αὐτοὺς σὲ ἱκετεύω, Πατέρα.

Μὲ ὅλα τὰ στοιχεῖα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς σὲ ἱκετεύω, ἡ αἰώνια γλυκύτητα νὰ δοθεῖ στὴν ψυχή μου.

Ἡ λιτανευτικὴ αυτή εὐχὴ τοῦ 9ου αἰώνα, γραμμένη ἀπὸ μοναχό, προέρχεται ἀπὸ τὴν Ἰρλανδία, τὸ μικρὸ νησὶ τοῦ Ἀτλαντικοῦ ποὺ ἔμεινε ἔξω ἀπὸ τὸν γαλαξία τῆς Ρωμαϊκῆς οἰκουμένης. Διαφαίνεται στοὺς στίχους αὐτοὺς τόσο ὁ ἰδιότυπος χαρακτήρας, ὅσο καὶ τὸ κοινὸ αἴσθημα, ἡ ἴδια δύναμη ζωῆς, ποὺ διαπνέει καὶ τὸ σῶμα τοῦ μοναχισμοῦ τῆς Ἀνατολῆς.

Λαὸς ποὺ ἁπλωνόταν σὲ ὅλη τὴν Κεντρικὴ καὶ βόρεια Εὐρώπη, οἱ Κέλτες, ἀπὸ τὸν 2ο π.Χ. αἰῶνα ἀπωθοῦνται ἀπὸ τὰ Γερμανικὰ φύλα καὶ περιορίζονται στὴν Βρετανία, τὴν Ἰρλανδία καὶ ἕνα τμῆμα τῆς σημερινῆς Γαλλίας. Μυστηριώδεις γιὰ τοὺς Ἕλληνες καὶ τοὺς Ρωμαίους, μὲ ξεχωριστὴ ἀντίληψη τοῦ ὡραίου καὶ ἰδιαίτερη αἴσθηση τοῦ ἱεροῦ, δήλωναν στὸν Μέγα Ἀλέξανδρο ὅτι τὸ μόνο πρᾶγμα ποὺ φοβοῦνταν ἦταν μήπως ὁ οὐρανὸς πέσει στὸ κεφάλι τους!

Μνήμη πατρὸς Γεωργίου Μεταλληνοῦ (19 Δεκεμβρίου 2019 †): «Ὁ ὅρος Ἑλληνορθοδοξία ἢ καλύτερα Ὀρθοδοξία, σημαίνει στοὺς αἰῶνες τὴν ἀκατάλυτη ἕνωση Ἑλληνισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ»

Στίς 19 Δεκεμβρίου 2019 ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός, Καθηγητὴς καὶ πρ. Κοσμήτορας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν (ΕΚΠΑ).

Ἡ ἐν Χριστῷ κοίμηση τοῦ π. Γεωργίου ὑπῆρξε μεγάλη ἀπώλεια γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Θεολογία. Ὁ π. Γεώργιος ἦταν ἕνας πολὺ σπουδαῖος Ἀκαδημαϊκὸς Δάσκαλος καὶ Πατερικὸς Θεολόγος, πού τίμησε τὸν Ἱερὸ Κλῆρο καὶ γενικότερα τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ἦταν παρών, πάντοτε, σὲ ὅλους τούς ἀγῶνες τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, μὲ ἔγκυρες καὶ τεκμηριωμένες, ἐπιστημονικὰ καὶ θεολογικά, θέσεις, πού...στήριζαν ἰσχυρὰ τὴν διατήρηση τῆς ἑλληνορθόδοξης ταυτότητας καὶ αὐτοσυνειδησίας τόσο στὴν Ἐκκλησία ὅσο καὶ στὴν Ἐκπαίδευση.

Ἄφησε παρακαταθήκη τεράστιο ἔργο, τόσο συγγραφικὸ ὅσο καὶ ὀπτικοακουστικό, τὸ ὁποῖο θὰ συνοδεύει καὶ θὰ ἐπικουρεῖ τὴν ἀνύψωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Ρωμιοσύνης καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας γιὰ πολλὰ χρόνια. Μπορείτε νὰ δείτε ἐδῶ κείμενα, μελέτες, βίντεο καὶ ὁμιλίες τοῦ π. Γεωργίου ἀπό ἀναρτήσεις τοῦ ἰστολογίου μας!

Ὅλοι ὅσοι τὸν γνώρισαν καὶ τὸν ἔζησαν ἀλλὰ καὶ ὅσοι τὸν διαβάζουν καὶ τὸν ἀκοῦν, μποροῦν νὰ αἰσθανθοῦν τὴν τεράστια προσφορὰ καὶ τὴν δυναμικὴ παρουσία καὶ γνησιότητα τῶν ποικίλων, ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, παρεμβάσεών του.

Τί ἔπραξαν οἱ Χριστιανοί, σέ ἀντίθεση μέ τούς εἰδωλολάτρες, ὅταν ἔπεσε λοιμική ἀρρώστια στήν Ἀλεξάνδρεια!

«Ὁμιλίες Γέροντος Γρηγορίου - Β'», (2021) Μεταμόρφωσις Χαλκιδικῆς: Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον «Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος».

Ὅταν ἔπεσε μιά λοιμική ἀρρώστια στήν Ἀλεξάνδρεια, τόσο πολύ φοβήθηκαν οἱ εἰδωλολάτρες πού ἄφησαν τούς δικούς τους μέσα στά σπίτια καί ἔφυγαν στά βουνά. Μπῆκαν τότε οἱ Χριστιανοί, πῆραν τούς ἀρρώστους, τούς περιποιοῦνταν καί τούς θεράπευαν. Ὅταν τό εἶδαν αὐτό οἱ εἰδωλολάτρες, κεραυνοβολήθηκαν. Λένε: «Μά, τί ἄνθρωποι εἶναι αὐτοί; Ἐμεῖς ἐγκαταλείψαμε τά σπλάχνα μας καί αὐτοί τούς περιποιοῦνται!

Ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως: «Περί τῆς Ἑλληνικῆς Φιλοσοφίας ὡς προπαιδείας εἰς τόν Χριστιανισμόν»

Οἱ λόγοι τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου εἶναι πάντοτε ἐπίκαιροι καί εὐπρόσδεκτοι, ἰδίως ὅσοι ἀναφέρονται στήν Ἑλληνική Φιλοσοφία καί στό Ἑλληνικό Ἔθνος, καθώς διανύομε μία τόσο δύσκολη γιά τόν Ἑλληνισμό καί γιά τήν νεότητα περίοδο. Οἱ παρακάτω γραμμές ἀποτελοῦν τμῆμα ἐκτενέστερου συγγράματος τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, ὅπου περιλαμβάνονται ἀποφθέγματα καί φιλοσοφικοί λόγοι ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων μέχρι τῆς ἐποχῆς του.

Ἀπό τόν πρόλογον τοῦ Ἁγίου:

…οἱ Ἕλληνες σοφοί, εἴτε ἐξ ὁλοκλήρου, εἴτε ἐν μέρει, ὑπῆρξαν διδάσκαλοι τῆς ἀληθείας, τήν ἀγάπησαν καί τήν ἀναζήτησαν μέ πάθος καί τούς ὁδηγοῦσε πρός τήν ἀληθινή φιλοσοφία μία ἐρωτική ἀγάπη γιά τή γνώση τῆς ἀληθείας. Αὐτή ἡ ἀγάπη ὁδήγησε σταδιακά τό Ἑλληνικό Ἔθνος στήν καθαρότερη καί σαφέστερη γνώση...τῆς ἀληθείας καί ἐν τέλει στήν ἀλήθεια ἐξ ἀποκαλύψεως, τόν Χριστιανισμό.

Ἡ Ἑλληνική φιλοσοφία ὑπῆρξε γιά τήν Ἑλληνική φυλή ὁ παιδαγωγός γιά τήν κατανόηση τῆς ἐξ ἀποκαλύψεως ἀληθείας. Ὁ ἔρως πρός τήν φιλοσοφία ἔγινε ἔρως πρός τόν χριστιανισμό καί ἡ φιλοσοφία ἔγινε πίστη πρός τόν Χριστό. Ἄρα ὁ ἔρως πρός τήν ἀλήθεια ὑπῆρξε ὁ λόγος, γιά τόν ὁποῖο ἡ Ἑλληνική Φυλή ἔγινε λάτρης καί ὀπαδός τῆς ἐξ ἀποκαλύψεως ἀληθείας, τοῦ Χριστιανισμοῦ, εὐθύς ὡς ἐμφανίστηκε ἐπί τῆς γῆς. Ἔκτοτε, τόν ἀποδέχθηκε μέ θέρμη, τόν ἀγκάλιασε καί ἔδωσε μέ προθυμία τό αἷμα της γι’ αὐτόν. Ἐπειδή, λοιπόν ἡ Ἑλληνική φιλοσοφία ὑπῆρξε τόσο σπουδαία καί ἐξ αἰτίας της πρώτη ἡ Ἑλληνική φυλή ἀσπάσθηκε τόν Χριστιανισμό, ἐπέλεξα ὡς θέμα μελέτης... «τήν Ἑλληνικήν Φιλοσοφίαν ὡς προπαιδείαν εἰς τόν Χριστιανισμόν» ἐπειδή εἶναι θέμα ἐξαιρετικά σπουδαῖο γιά τούς Ἕλληνες.

Ἀπό τό κυρίως ἔργο τοῦ Ἁγίου:

Ἡ αἰτία τῆς ἀρνήσεως τοῦ Θεανθρώπου ἀπό τούς ἀνθρώπους βρίσκεται μέσα στούς ἴδιους.Μέσα στούς ἴδιους βρίσκεται καί ἡ αἰτία τῆς ἀποδοχῆς τοῦ Ἀντιχρίστου.

Ο Χριστιανισμός παραδόθηκε στον κόσμο με τέτοια αποδεικτικά στοιχεία, ώστε να μην υπάρχει καμιά δικαιολογία γι' αυτούς που δεν τον γνωρίζουν. Αιτία της άγνοιάς τους είναι η προαίρεσή τους και μόνο αυτή. Όπως λάμπει ο ήλιος στόν ουρανό, έτσι λάμπει και ο Χριστιανισμός.

Παραμορφώνοντας τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ (Πρωτοπρ. Βασίλειος Γεωργόπουλος, Ἐπίκ. Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς ΑΠΘ)

Ἡ ἀμφισβήτηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς διδαχῆς καί ἐμπειρίας σχετικά μέ τό πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου εἶναι ἕνα φαινόμενο μόνιμο στήν ἱστορική πορεία τῆς Ἐκκλησίας. Μαρτυρεῖται ἤδη ἀπ’ αὐτά τά ἀποστολικά χρόνια (Ά. Ἰωαν. 22-26. Β ́ Ἰωάν, 7). Πλῆθος αἱρέσεων καί θεωριῶν ἄλλοτε εὐθέως καί ἄλλοτε συγκεκαλυμμένως ἐπιχείρησαν καί ἐπιχειροῦν μέχρι σήμερα νά παραχαράξουν ἤ καί νά ἀντικαταστήσουν τήν ἐκκλησιαστική αὐτοσυνειδησία καί τό ἐν Ἁγίω Πνεύματι φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας σχετικά μέ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ἀπό τά μέσα τοῦ δεκάτου ἐνάτου αἰώνα ἀλλά καί κατά τή διάρκεια τοῦ εἰκοστοῦ δημιουργήθηκαν αἱρετικά καί παραχριστιανικά συστήματα ἀλλά καί ἀποκρυφιστικές θεωρίες οἱ ὁποῖες ὑπάρχουν μέχρι σήμερα καί συνεχίζουν νά παραμορφώνουν καί νά ἀκρωτηριάζουν τήν ἐξ Ἀποκαλύψεως διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀναφέρει πολύ χαρακτηριστικά ὁ καθηγητής κ. Εὐάγγελος Θεοδώρου: «Συχνά ὑπάρχουν ἰσχυρισμοί περί τοῦ Χριστοῦ, οἱ ὁποῖοι, εἴτε μέ ἔκδηλη ἀντιχριστιανική διάθεσι, εἴτε κατά συγκεκαλυμμένον τρόπο μέ χρῆσι εὐσεβοφανοῦς προσωπείου, ὑπονομεύουν αὐτά τά θεμέλια τοῦ χριστιανισμοῦ»1.

Ἡ διατύπωση τῶν αἱρετικῶν ἀντιλήψεων σχετίζεται στίς μέν αἱρετικές κινήσεις, μέ τήν δῆθεν ὀρθή κατανόηση τῆς Ἁγ. Γραφῆς, τήν ἀποκλειστικότητα τῆς ὁποίας κάθε τέτοια ὁμάδα διεκδικεῖ γιά τόν ἑαυτό της, στίς δέ παραχριστιανικές κινήσεις (π.χ. Μορμόνοι) μέ τήν ἀνεπάρκεια, κατ ́ αὐτές, τῆς ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ θείας Ἀποκαλύψεως καί τήν ἀνάγκη συμπληρώσεώς της καί σέ ἄλλες μέ μοναδικό μέσο ἑρμηνείας ἀποκλειστικῶς τό ἔργο τοῦ ἱδρυτῆ τῆς κίνησης (π.χ. Χριστιανική Ἐπιστήμη).

Ἀντιθέτως στά ἀποκρυφιστικά συστήματα σχετίζεται μέ τό ἐπιχείρημα τῆς ἀξιολόγησης τοῦ Χριστιανισμοῦ ὑπό τό πρίσμα μιᾶς ἐσωτεριστικῆς – μυστικῆς γνώσης ἤ ἀργέγονης σοφίας, πού ἰσχυρίζονται ὅτι κατέχουν ἤ ἀκόμα καί μέ ἀποκαλύψεις πνευμάτων σέ ὁρισμένους ἀποκρυφιστικούς χώρους (π.χ. Πνευματισμός).

Ὁ Χριστιανισμός δέν εἶναι θρησκεία...Ὁ Χριστιανισμός εἶναι Ἀποκάλυψις.

Αν ερωτούσαμε τον Ιησούν Χριστόν τι θα έλεγε για τις θρησκείες του κόσμου; Τι θα απαντούσε άραγε; Πιστεύετε ότι μπορούσε να απαντήσει ο Χριστός σε αυτό; Έχει απαντήσει παιδιά ο Χριστός. Ακούστε τι λέγει στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον 10,8.

πάντες ὅσοι ἦλθον πρὸ ἐμοῦ,

Όλοι εκείνοι που ήρθαν πριν από μένα με σκοπό να καλέσουν τους ανθρώπους σε μία θρησκεία, δηλαδή πως να σας το πώ, να τους κάνουν πρόβατα, δηλαδή να τους κάνουν ποίμνιο, συνεπώς όλες οι θρησκείες.

πάντες ὅσοι ἦλθον πρὸ ἐμοῦ,

Τι είναι αυτοί Κύριε; Πες μας τι είναι αυτοί που ήρθαν πριν από Σένα; Ο Βουδισμός, ο Βούδας, ο Κομφούκιος και δεν ξέρω ποιοι άλλοι που είχαν απαιτήσεις σαν ιδρυταί θρησκειών;

Ὁ ἀνθρωπισμὸς δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὸν Χριστιανισμό. Ἢ ἀνθρωπιστὴς θὰ εἶσαι ἢ Χριστιανός.

Ὁ ἀνθρωπισμὸς δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὸν Χριστιανισμό. Ἢ ἀνθρωπιστὴς θὰ εἶσαι ἢ Χριστιανός.

Ὁ σατανᾶς βοηθεῖ εἰς τήν προσευχήν καί στά καλά ἔργα ὡρισμένων…

Νομίζω ὅτι θά λυπηθῆ ὁ διάβολος, πού δέν μᾶς ἀρέσει ὁ χριστιανισμός πού προωθεῖ, ἀλλά τί νά γίνῃ; Δέν μπορεῖ κανείς νά ἀρέσῃ εἰς αὐτόν, ὅταν θέλῃ νά ἀρέσῃ στόν Θεόν…Ὡραῖα περιγράφει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ νέος Θεολόγος πῶς ὁ σατανᾶς βοηθεῖ εἰς τήν προσευχήν καί στά καλά ἔργα ὡρισμένων…»

~ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης

Π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος: Ὁ Χριστιανισμός δέν εἶναι θρησκεία, εἶναι Ἀποκάλυψις.

Θα πω ξανά αυτό που είπε ο Απόστολος Παύλος στου Αθηναίους: « ζητεῖν τὸν θεὸν εἰ ἄρα γε ψηλαφήσειαν αὐτὸν καὶ εὕροιεν ». 

Κοιτάξτε τα ρήματα. Το ρήμα ζητεῖν, να ζητώ. Ψηλαφήσειαν, το ρήμα ψηλαφίζω. Και εὕροιεν, και το ρήμα ευρίσκω. Αυτά τα ρήματα σημαίνει ότι ο άνθρωπος κινείται να βρει τον Θεό. 

Αλλά η θρησκεία συνεπώς όπως τίθεται, στην αναζήτηση του Θεού από τον άνθρωπο, είναι ένα άνοιγμα του ανθρώπου προς τον Θεόν. 

Δηλαδή προσπαθεί ο άνθρωπος να βρει τον Θεό, έστω κι αν αυτό το άνοιγμα του ανθρώπου προς τον Θεό είναι μειοδοτημένο, είναι θολερό, είναι ακαθόριστο. Γι’ αυτό γράφει ο Απόστολος Παύλος, ψηλαφήσειαν. Προσέξτε είναι χαρακτηριστικό το ρήμα του Αποστόλου Παύλου. Τι θα πει ψηλαφώ; Σημαίνει δεν έχω μάτια ή έχω αλλά είναι σκοτάδι και με το χέρι μου προσπαθώ να ψαχουλέψω να βρω ένα αντικείμενο και στο ψαχούλεμα που θα κάνω να ιδώ το σχήμα του αντικειμένου και ούτω καθεξής. Γι’ αυτό σας είπα προηγουμένως ο άνθρωπος ψάχνει να βρει τον Θεό, ψαχουλεύει.

Μάλιστα μερικοί ενώ είναι Χριστιανοί και αφήνουν το φως το πλήρες της αληθείας, σου λέει, ψάχνω να βρω τον Θεό. Αυτό είναι κατάντημα. Πολλές φορές το θεωρούμε ότι είναι σπουδαίο πράγμα. Ψάχνει λέει. Γιατί ψάχνεις; Δεν υπάρχει λόγος να ψάχνεις. Θα το δούμε λίγο πιο κάτω. Το να ψάχνεις είναι επαινετόν εφόσον δεν θα σου απεκαλύπτετο ο Θεός. Τη στιγμή όμως που γνωρίζεις τον Θεό γιατί να ψάχνεις να τον βρεις; Με την έννοια να τον ψηλαφάς. Αλλά καταλαβαίνετε όμως, σκοτάδι υπάρχει στον χώρο και από τον τρόπο με τον οποίον ψηλαφώ ένα αντικείμενο βγάζω διαφορετικά συμπεράσματα διότι δεν έχω πλήρη εικόνα του αντικειμένου.

Γι’ αυτόν τον λόγο παιδιά μέσα στον χώρο της θρησκείας υπάρχει διαφορετική αντίληψις περί Θεού. Αυτό είναι. Άλλος σου λέει είναι υπερβατικός ο Θεός, όπως έλεγε ο Πλάτων. Άλλος σου λέγει ότι ο Θεός είναι αυτή η ίδια η φύσις, όπως λέγει ο πανθεϊσμός.

Όταν ό Χριστιανισμός συρρικνωθεί στο έπακρο πάνω στη γή, τότε θα τελειώσει ή ζωή στον κόσμο.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΠΟΥ ΣΥΝΤΕΛΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

ΜΟΝΑΧΟΣ.: Όσα είπα αναφέρονται όχι μόνο στον μοναχισμό αλλά σ' όλη την Εκκλησία, τόσο την παλαιοδιαθηκική όσο και την καινοδιαθηκική. Ή ίδρυση της παλαιοδιαθηκικής Εκκλησίας από τον Θεό και ή παράδοση της στον ιουδαϊκό λαό παρουσιάστηκε αλληγορικά από τον Κύριο στην παραβολή των κακών γεωργών. Ή ίδρυση της καινοδιαθηκικής Εκκλησίας από τον Θεάνθρωπο και ή παράδοση της σ' άλλον λαό, τον χριστιανικό, πού αποτελείται άπ' όλα τα έθνη της γης, γνωστοποιείται μέσα από τα τέσσερα Ευαγγέλια, τις Πράξεις των Αποστόλων και όλες τις Επιστολές. Οι Ιουδαίοι όφειλαν να λογοδοτήσουν στον Θεό για τη διαφύλαξη και τη διαχείριση του δώρου Του. Επειδή με τη διαγωγή τους δεν Τον ευαρέστησαν, Αυτός, όταν πια με τη θέληση τους απομακρύνθηκαν πνευματικά από κοντά Του, τούς αποδοκίμασε και τούς τιμώρησε. Παρόμοια λογοδοσία θα ζητηθεί και από τούς χριστιανούς, λογοδοσία για το πώς διαχειρίστηκαν τόσο τον θείο θησαυρό της καινοδιαθηκικής Εκκλησίας, γενικά, όσο και το τμήμα της πού λέγεται μοναχισμός, ειδικότερα

ΚΟΣΜΙΚΟΣ.: Δεν υπάρχει δυνατότητα να προβλέψει κανείς, με τη βοήθεια της Αγίας Γραφής, την πορεία και την κατάληξη της καινοδιαθηκικής Εκκλησίας πάνω στη γή;

ΜΟΝΑΧΟΣ.: Ή Αγία Γραφή μαρτυρεί ότι οι χριστιανοί, όπως είχε συμβεί και με τούς Ιουδαίους, θ' αρχίσουν σιγά-σιγά να ψυχραίνονται απέναντι στην αποκαλυπτική διδασκαλία του Κυρίου. Δεν θα δίνουν πια πολλή προσοχή στην ανακαίνιση της ανθρωπινής φύσεως με τη χάρη του Θεανθρώπου. Θα λησμονήσουν την αιωνιότητα. Θα στρέψουν όλο τους το ενδιαφέρον στην επίγεια ζωή. Έτσι, θα καταγίνονται στη βελτίωση της βιοτικής τους καταστάσεως, σαν να είναι αιώνιοι πάνω στη γη, και στην ανάπτυξη της φθαρμένης τους φύσεως, με στόχο την ικανοποίηση όλων των διαστροφών απαιτήσεων και επιθυμιών της ψυχής και του σώματος.

Ἡ ἑλληνική καί ἡ κατά Χριστόν μόρφωσις, κατά τούς τρεῖς Ἱεράρχας († Ἀρχ. Γεώργιος Καψάνης)

… Ομιλία εκφωνηθείσα εις την εν Αγίω Όρει Αθωνιάδα Σχολήν τη 30η Ιανουαρίου 2001, εορτή των Τριών Ιεραρχών…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Αναδημοσιεύουμε από παλαιότερη ανάρτησή μας.

Η ελληνική και η κατά Χριστόν μόρφωσις, κατά τους τρεις Ιεράρχας († Ἀρχ. Γεώργιος Καψάνης)

Εορτάζουμε σήμερα την μνήμη των τριών μεγάλων Ιεραρχών και οικουμενικών διδασκάλων της Εκκλησίας, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Των τριών μεγίστων φωστήρων της Τρισηλίου Θεότητος. Οι άμβωνες της Κωνσταντινουπόλεως, της Αντιοχείας, της Καισαρείας της Καππαδοκίας, της Ναζιανζού έγιναν αιώνιοι άμβωνες της Εκκλησίας, από τους οποίους οι τρεις Ιεράρχαι κηρύττουν την Ορθόδοξο Θεολογία και πίστι μας και μας υποδεικνύουν την γνησία Χριστιανική ζωή.

Γι’ αυτό και σε κάθε ακολουθία και Θεία Λειτουργία τους μνημονεύουμε. Ο μακαρισμός και έπαινός τους στην Εκκλησία του Θεού είναι πολύς, αδιάκοπος και αιώνιος.

Τιμώνται ιδιαίτερα ο καθένας την ημέρα της μνήμης του και όλοι μαζί σήμερα, ώστε οι Χριστιανοί να τους θεωρούν ισαξίους και ισοτίμους.

Μετά την απελευθέρωσι του Γένους από την φοβερή τουρκική σκλαβιά, η νεοελληνική πολιτεία καθιέρωσε η σημερινή εορτή τους να εορτάζεται και ως εορτή της Παιδείας.

Η καθιέρωσις της εορτής αυτής ως εορτής των Γραμμάτων και της Παιδείας ήταν επιβεβλημένη. Είναι αλήθεια ότι μετά την απελευθέρωσι οι ηγεσίες του Ελληνικού Κράτους, επηρεασμένες από τα δυτικά ρεύματα και πρότυπα και μάλιστα κατά την περίοδο της Αντιβασιλείας των Βαυαρών, δεν ετίμησαν και δεν αξιοποίησαν δεόντως την Παράδοσι του Γένους και κάποτε ασέβησαν απέναντι της, εκτός εξαιρέσεων.

Όμως η ανακήρυξις των Τριών Ιεραρχών ως προστατών της Ελληνορθοδόξου Παιδείας ήταν πράξις αξία της Παραδόσεως του Γένους, αφού οι Τρείς Ιεράρχαι συνδυάζουν την Χριστιανική διδασκαλία με την θύραθεν και μάλιστα την Ελληνική μόρφωσι.

Τον 4ον αιώνα που έζησαν οι τρεις Ιεράρχαι, υπήρχε διαμάχη μεταξύ Χριστιανισμού και Ελληνισμού. Υπήρχαν δύο αντίθετα άκρα. Το ένα εκ μέρους Χριστιανών που απέρριπταν τελείως την Ελληνική σοφία, λόγω του φόβου της ειδωλολατρείας. Το άλλο εκ μέρους των φανατικών ελληνολατρών-ειδωλολατρών, που όχι μόνο απέρριπταν την Χριστιανική πίστι αλλά και θεωρούσαν τους Χριστιανούς αναξίους να σπουδάζουν τα Ελληνικά Γράμματα. Κύριος εκπρόσωπός των ήταν ο ειδωλολάτρης Ιουλιανός ο Παραβάτης, συμμαθητής του Μεγάλου Βασιλείου και του αγίου Γρηγορίου στην Αθήνα, που όταν έγινε αυτοκράτωρ εξέδωκε διάταγμα κατά των Χριστιανών διδασκάλων, να μη διδάσκουν την Ελληνική φιλοσοφία.

Τί εἶναι ὁ Χριστιανισμός-Ὀρθοδοξία, 25-1-2009, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης

Τί εἶναι ὁ Χριστιανισμός-Ὀρθοδοξία, 25-1-2009, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr https://www.facebook.com/Ὀρθόδοξες-Ὁμ...

Γιατί ὁ Χριστιανισμός δέν πρέπει νά ἀλλάζει (Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος)

   Οἱ καιροὶ ἔχουν ἀλλάξει!

Πόσο χάρηκα ποὺ τὸ ἄκουσα. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἀκοῦτε προσεκτικὰ ὅ,τι λέγω, καὶ ὄχι μόνο ἀκοῦτε, ἀλλὰ καὶ εἶστε διατεθειμένοι νὰ τὸ τηρήσετε. Τί περισσότερο θὰ μπορούσαμε νὰ ἐπιθυμήσουμε ἐμεῖς ποὺ κηρύττουμε ὅπως διαταχθήκαμε καὶ ὅσα διαταχθήκαμε;

Ἀνεξάρτητα ἀπὸ ὅλα αὐτά, μὲ κανένα τρόπο δὲν μπορῶ νὰ συμφωνήσω μὲ τὴν γνώμη σας καὶ τὸ θεωρῶ καθῆκον μου νὰ τὴν σχολιάσω καὶ νὰ τὴν διορθώσω. Διότι – μολονότι ἴσως εἶναι παρὰ τὴν θέλησι καὶ τὴν πεποίθησί σας – προέρχεται ἀπὸ ἁμαρτωλὴ πηγή, σὰν νὰ μποροῦσε ὁ Χριστιανισμὸς νὰ μεταβάλλη τὰ δόγματά του, τοὺς κανόνες του, τὶς ἁγιαστικές του τελετουργίες, γιὰ νὰ ἀνταποκριθῆ στὸ πνεῦμα κάθε ἐποχῆς καὶ προσαρμοσμένος στὰ μεταβλητὰ γοῦστα τῶν υἱῶν τοῦ αἰῶνος τούτου, νὰ μποροῦσε νὰ προσθέση ἤ νὰ ἀφαιρέση κάτι.

Κι’ ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι. Ὁ Χριστιανισμὸς πρέπει νὰ παραμένη αἰώνια ἀμετάβλητος, χωρὶς καθόλου νὰ ἐξαρτᾶται ἤ νὰ κατευθύνεται ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἑκάστοτε ἐποχῆς. Ἀντίθετα ὁ ἴδιος ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι διωρισμένος νὰ κυβερνᾶ καὶ νὰ διοικῆ τὰ πνεῦμα τοῦ αἰῶνος γιὰ καθένα ποὺ ὑπακούει στὶς νουθεσίες του. Γιὰ νὰ σᾶς πείσω στὸ ἐν λόγῳ ζήτημα, θὰ σᾶς ἀναφέρω μερικὲς σκέψεις γιὰ νὰ τὶς μελετήσετε.

Κάποιοι εἶπαν πὼς ἡ διδασκαλία μου εἶναι αὐστηρή. Κατ’ ἀρχὴν ἡ διδασκαλία μου δὲν εἶναι δική μου, οὔτε θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἱερὴ θέσι κανεὶς δὲν πρέπει οὔτε μπορεῖ νὰ κηρύττη δικιά του διδασκαλία. Ἂν λοιπὸν ἐγὼ ἤ κάποιος ἄλλος τολμήσει ποτὲ νὰ τὸ κάνη, μπορεῖτε νὰ μᾶς βγάλετε ἐκτὸς Ἐκκλησίας.

Ἐμεῖς κηρύττουμε τὴν διδασκαλία τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῶν ἁγίων Ἀποστόλων του καὶ τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας ποὺ κατευθύνεται ἀπὸ τὸ ἅγιο Πνεῦμα. Συνάμα φροντίζουμε μὲ κάθε δυνατὸ τρόπο νὰ διατηρήσουμε τὴν διδασκαλία αὐτὴ ἀκεραία καὶ ἀπαραβίαστη στὸν νοῦ καὶ στὴν καρδιά σας. Παρουσιάζουμε κάθε σκέψι καὶ χρησιμοποιοῦμε κάθε λέξι μὲ πολλὴ προσοχή, γιὰ νὰ μὴ σκιάσουμε μὲ κανένα τρόπο αὐτὴ τὴν λαμπρὴ καὶ θεία διδασκαλία. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ πράξη διαφορετικά.

Ἕνας τέτοιος νόμος ποὺ καθορίζει τὸ κήρυγμα τοῦ καθενὸς στὴν Ἐκκλησία νὰ εἶναι θεόπεμπτο, καθιερώθηκε ἀπὸ τὴν δημιουργία τοῦ κόσμου κι’ ἔτσι πρέπει νὰ παραμείνη ἰσχῦον ὥς τὸ τέλος τοῦ κόσμου. Ὁ Προφήτης Μωυσῆς μετὰ τὴν παράδοσι τῶν ἐντολῶν τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ στὸν Ἰσραηλιτικὸ λαό, κατέληξε στὰ ἑξῆς: «Οὐ προσθήσετε πρὸς τὸ ρῆμα ὅ ἐγὼ ἐντέλλομαι ὑμῖν, καὶ οὐκ ἀφελεῖτε ἀπ’ αὐτοῦ, φυλάσσεσθε τὰς ἐντολὰς Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ὅσα ἐγὼ ἐντέλλομαι ὑμῖν σήμερον» (Δευτ. 4,2).