Σελίδες

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ
ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ

Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

Ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι σύν-οδος.



ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΣΥΝΑΞΕΙΣ
ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ
ΕΤΟΣ 2010-2011
ΠΕΡΙΛΗΨΗ Δ΄ ΣΥΝΑΞΗΣ : Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝ-ΟΔΟΣ .

Πάνω στό γιο Δισκάριο εμαστε  συγκεντρωμένοι λοι

Πάνω στό γιο Δισκάριο, στήν γία Πρόθεση, βγαίνουν μερίδες γιά λα τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Στό κέντρο βρίσκεται μνός, τό ρνίον, Χριστός. Δεξιά Του  μερίδα τς περευλογημένης Θεοτόκου καί  ριστερά ο μερίδες τν γγέλων καί πάντων τν γίων. Κάτω πό τόν Κύριο ο μερίδες λων μας, ζώντων καί κεκοιμη­μέ­νων.
Ατή ἡ «σύναξη-σύνοδος τῶν πάντων ἐπί τό αὐτό» εναι μεγάλος καρπός τς Θείας Λειτουργίας: «Στόν Ορανό ο στρατιές τν γγέλων δοξολογον· κάτω, στίς κκλησίες, ο νθρωποι χοροστατον καί μιμονται τήν δια μέ κείνους (τούς γγέλους) δοξολογία. νω: τά Σεραφείμ ναβοον τόν τρισάγιο μνο. Κάτω: τόν διο μνο ναπέμπει τό πλθος τν νθρώπων.
Ὁ Οὐράνιος Πατέρας μᾶς συναρμόζει, ὅλους ἐμᾶς τά παιδιά Του, σέ μιάν οὐράνια καί ἐπίγεια συνάθροιση καί ὅλοι μαζί ἔχουμε μιάν ουράνια καί μιάν ἐπίγεια ἁρμονική μελωδία καί δοξολογία.  
Ὅλοι, μέ μία φωνή, Τόν δοξολογοῦμε. Γι’ αὐτό δέν ἔχει θέση στήν Ἐκκλησία μας ἡ πολυφωνική μουσική, διότι ἡ πολυφωνία δέν ἐκφράζει τήν πλήρη ἕνωση-ταύτιση.
Ἡ Θεία λειτουργία εἶναι σύν-οδος γνωμν, θελημάτων, πίστεων, συναισθημάτων τῶν πιστῶν καί ταύτιση μετά το Χριστο.
  λειτουργική σύν-οδος δέν εναι μόνον τοπική, σ’ ναν ρισμένο τόπο καί χρόνο, λλά καί σύν-οδος γνωμν, θελημάτων, διαθέσεων, πιθυμιν, καρδιακν σκιρτημάτων. Μόνον ὅταν συμβαίνει αὐτό, γινόμαστε ΕΝΑ. Μόνον ὅταν ἔχουμε τό ἴδιο θέλημα, πού  εἶναι καί τό ζητούμενο, τότε γινόμαστε ἀληθινά ἕνα.

Ὁ ἀληθινά ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι αὐτός πού πάει στήν Ἐκκλησία, ἀλλά αὐτός πού ἔχει ἀρνηθεῖ τό δικό του θέλημά καί ἔχει ταυτίσει τό θέλημά του μέ τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ.

Τότε γίνεται κάποιος ἕνα μέ τούς ἄλλους, ἕνα μέ τόν Χριστό, ἕνα μέ τήν Ἐκκλησία. Αὐτό ἀκριβῶς μᾶς δίδαξε ὁ Χριστός Μας, ὅταν εἶπε: «ὅποιος θέλει νά μέ ἀκολουθήσει πρέπει νά ἀρνηθεῖ τόν ἑαυτό του», δηλ. πρέπει νά ἀρνηθεῖ τό θέλημα του καί νά οἰκειωθεῖ τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ. Χωρίς αὐτήν τήν προεργασία δέν μπορεῖ κανείς νά γίνει μαθητής, νά ἀκολουθήσει τόν Χριστό καί νά ἑνωθεῖ μαζί Του... «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ  ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ…»  Ἐδῶ ὁ Κύριος (μέ τό νά ὁμιλεῖ γιά σταυρό καί γιά ἄρση τοῦ σταυροῦ μας) σαφῶς ὑπονοεῖ τό μαρτυρικό φρόνημα πού πρέπει νά διαθέτει ὁ χριστιανός.
Ποιά λοιπόν εἶναι ἡ δική μας ὁμολογία μέσα στήν καθημερινότητά μας καί πόσο καλλιεργοῦμε τό μαρτυρικό φρόνημα;
Μήπως, γιά παράδειγμα, ἀπό ντροπή καί φόβο ἀποφεύγουμε τήν προσευχή στό ἑστιατόριο πρίν ἀπό τό γεῦμα;  Μήπως ἀπό ντροπή καί φόβο ἀποφεύγουμε νά κάνουμε τό σχῆμα τοῦ σταυροῦ ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία ὅταν περνοῦμε;  Εἴμαστε λοιπόν ὄντως μέσα στήν Ἐκκλησία; Τότε γιατί τά παιδιά μας χάσανε τόν δρόμο;
Μήπως γιατί ἐμεῖς οἱ γονεῖς τόν εἴχαμε ἤδη χάσει προηγουμένως; Καί μήπως τόν χάσαμε διότι, μέ τόν φόβο τοῦ κοινωνικοῦ μας ἀποκλεισμοῦ, δέν θελήσαμε νά ἐγκαταλείψουμε πλήρως τίς κοσμικές ἐκδηλώσεις καί τίς κοσμικές παρέες, ὅταν μετανοήσαμε;
Πράγματι, χωρίς ἴχνος μαρτυρικοῦ φρονήματος δέν κάναμε καλή ἀρχή στήν πνευματική μας πορεία. Δέν θελήσαμε νά κάνουμε ὅλες ἐκείνες τίς ἀπαραίτητες θυσίες πού ἀπαιτοῦνται γιά νά μπορέσουμε νά τηρήσουμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τό ὀδυνηρό ἀποτέλεσμα ἦταν ἀπογοητευτικό γιά τά παιδιά μας. Εἶδαν μόνο τύπους καί ὑποκρισία σ’ ἐμᾶς.
Τό καυτό ἐρώτημα πού ἐγείρεται ἄμεσα γιά μᾶς εἶναι τό ἑξῆς:
Ἄν συνεχίζουμε νά ὑποκύπτουμε σ’ αὐτές τίς μικρές κοσμικές-δαιμονικές προκλήσεις, τότε πῶς θά μπορέσουμε νά μήν προδώσουμε τόν Χριστό  ὅταν μᾶς ζητηθεῖ νά πάρουμε τό χάραγμα γιά νά μήν χάσουμε τή ζωή μας;
Κύριος εναι τό Α καί τό Ω, ἡ ἀρχή και τό τέλος, τό θεμέλιο ἀπό τό ὁποῖο ξεκινᾶνε ὅλα, καί νοποιός, Αὐτός πού μᾶς ἑνώνει.
Μόνον τότε συνοδεύουμε, συνοδοιπορομε, νωνόμαστε μαζί μέ τον Χριστό λλά καί μέ λους, σοι εναι νωμένοι μαζί Του, ὅταννεργομε μέ θεμέλιο, ατία, ἀφορμή λλά καί τέλος-σκοπό, τόν Κύριο. Ἡ πιό «καλή» πράξη μας, ὅταν δέν γίνεται ἐξ’ αἰτίας τοῦ Χριστοῦ καί μέ σκοπό τόν Χριστό, εἶναι ἁμαρτία.
Ἄς προσπαθοῦμε λοιπόν συνεχῶς νά ἔχουμε τήν ἀληθινή ἐν Χριστῷ ἀγάπη, πού μᾶς κάνει συνεπεῖς συν-οδίτες καί λατρευτές τοῦ Κυρίου. Ἄς προσπαθήσουμε μέ ὅλη μας τήν προθυμία «νά συνδεθοῦμε σέ μία ἀγάπη... προσφέροντας ἔργα ἀγάπης ὁ ἕνας στόν ἄλλον. Ὅσο μποροῦμε,  ἄς ἀναζητήσουμε τήν ἑνότητα, ἐπιζητώντας τήν ἀγαθή μονάδα, τόν Θεό.
Ἀπαραίτητος ὁ προσωπικός πνευματικός ἀγώνας γιά νά γίνουμε σύν-οδοι. Ὁ πιστός ὀφείλει νά νεκρωθεῖ ὡς πρός τόν κόσμο, τά πάθη καί τόν παλαιό ἄνθρωπο. Πρέπει νά εἶναι συσταυρωμένος μέ τόν Χριστό. Τότε δέν φοβᾶται τόν θάνατο. Ὁ βασικός  ἀνασταλτικός παράγοντας στήν πνευματική ζωή εἶναι ὁ φόβος τοῦ θανάτου. Φοβόμαστε μήν πεθάνουμε, καί τοῦτο διότι δέν ἔχουμε αὐτήν τήν ζωντανή πίστη στήν ἀθανασία.
Να εἶσαι ἀποφασισμένος νά πεθάνεις. Αὐτό λέει ὁ Χριστός. Ὅταν λέει «νά ἄρεις τόν σταυρό», ἐννοεῖ "νά εἶσαι ἕτοιμος νά πεθάνεις".
Ἡ Θεία  Λειτουργία εἶναι Σύνοδος θεραπευτική. «Ἄν αὐτός πού πορνεύει, ὁ ἀλαζόνας, καθώς καί αὐτός πού ἔχει ὁποιοδήποτε ἐλάττωμα, συνεχῶς εἰσέρχονται στήν Ἐκκλησία, σύντομα θά ξεπεράσουν τά πάθη τους καί θά  ἐπανέλθουν στήν κατάσταση τῆς πνευματικῆς ὑγείας, ἀφοῦ συνεχῶς θά ἀπολαμβάνουν τήν (σωτήρια) διδασκαλία.
Ὁ πιστός πού μένει μακρυά ἀπό τόν Κυριακάτικο ἐκκλησιασμό[1], αὐτοκαταδικάζεται σέ ὑπαρξιακή μοναξιά, λιμοκτονεῖ πνευματικά. 
Ἄς μήν μᾶς ἀπογοητεύει τό πλῆθος τῶν ἀσθενειῶν μας, τά πάθη μας καί οἱ ἁμαρτίες μας, γιατί ὁ Χριστός εἶναι ὁ Μόνος Μεγάλος Θεραπευτής τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων. Ἄς μήν ξεχωριζόμαστε ἀπό τήν Ἐκκλησία, πού εἶναι τό Σῶμα Του. «Ἐκεῖνος, βέβαια, πού ξεχώρισε τόν ἑαυτό του ἀπό τήν σύνοδο αὐτήν καί τόν στέρησε ἀπό τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων, καί ἐγκατέλειψε το ἰατρεῖο, ἀκόμη καί ἄν νομίζει ὅτι εἶναι ὑγιής, σύντομα θά ἀσθενήσει πνευματικά»[2].
Αὐτός λοιπόν εἶναι ὁ κύριος σκοπός τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καί τῆς ἐνορίας:  ἡ θεραπεία τῶν ψυχῶν. Ἀποστολή καί ρόλος-σκοπός τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τό νά ὁδηγήσει τούς ἀνθρώπους στήν πνευματική ὑγεία.
Τά θεραπευτικά μέσα εἶναι: ἡ  τήρηση τῶν ἐντολῶν, ἡ νήψη, ὁ ἀγώνας κατά τῶν παθῶν γιά τήν κάθαρση τῆς καρδιᾶς, ἡ νοερά προσευχή, ἡ γνήσια μετάνοια.

Τό εὐλογημένο ἀποτέλεσμα;
-Ἡ θέωση τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἕνωσή του μέ τόν Θεό.

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Τῼ ΘΕῼ ΔΟΞΑ!



[1]     Σύμφωνα μέ τούς ἱερούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Χριστιανός πρέπει νά λειτουργεῖται τουλάχιστον τίς Κυριακές καί τίς μεγάλες ἑορτές. Ἐάν κάποιος χωρίς εὔλογη αἰτία ἀπουσιάσει γιά τρεῖς συνεχόμενες Κυριακές ἀπό τήν Θεία Λειτουργία, ἀφορίζεται. Δηλαδή νεκρώνεται πνευματικά, ὄχι διότι ἡ Ἐκκλησία τόν τιμωρεῖ, ἀλλά διότι ἐκεῖνος στέρησε τήν ψυχή του ἀπό τήν ἀναγκαία γιά τή συντήρησή της τροφή, πού εἶναι ὁ Χριστός, ἡ Θεία Χάρις.
[2] Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
 
Πηγή εἰκόνας: Ἱ. Ἡσ. Ἀνάστασις  Χριστοῦ-Ἐμμαούς, Ἅγιος Βασίλειος, Λαγκαδᾶ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Γιά τίς σαρκικές διαστροφές ἐντός τοῦ γάμου, Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου





ΓΙΑ ΤΑ ΣΑΡΚΙΚΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΑΜΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ» ΠΟΥ ΤΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ










Διήγησις τοῦ π. Σάββα Ἁγιορείτη
περί τοῦ Ἁγίου Παϊσίου: «Μοῦ διηγήθηκε κάποια κυρία ἀπό τήν Θεσσαλονίκη, ὅτι
κάποτε ὁ Ὅσιος Παΐσιος ἔδωσε δυναμικό τέλος σ’ ἕνα φορτικό καί ἄκρως ἐφάμαρτο
συζυγικό της βάσανο. Εἶχαν διαφορετικό Πνευματικό ἐκείνη καί ὁ σύζυγός της. Ὁ
δικός της Πνευματικός ἦταν πατερικός καί εὐσυνείδητος καί ὑπεδείκνυε τίς
θεοχάρακτες γραμμές καί προϋποθέσεις τοῦ τίμιου γάμου. Ὁ Πνευματικός τοῦ
συζύγου της ἦταν νεωτεριστής καί μεταπατερικός καί ἔλεγε στό σύζυγό της τό
γνωστό καί βλάσφημο καί ἀμοραλιστικό λόγιο ὅτι "ὁ Θεός ἀφήνει ἐλεύθερες
τίς κρεβατοκάμαρες καί δέν ἀσχολεῖται μέ τό τί κάνουν οἱ σύζυγοι κατά τήν σχέση,
ἀλλά μέ τήν καρδιά…". Ὁ σύζυγος ἀπαιτοῦσε νά μεταβληθεῖ ἡ σύζυγός του σέ
χοιρώδη καί λασπώδη κρεάτινη μάζα καί διαρκῶς τήν πίεζε νά ἐνδώσει, μέ εὐλογία
τοῦ Πνευματικοῦ του, στήν παρά φύσιν θεομίσητη καί βδελυρή ἁμαρτία!!! Ἐκείνη ἀκολουθοῦσε
τήν ὑπόδειξη τῆς φωνῆς τοῦ Θεοῦ μέσω τοῦ καλοῦ της Πνευματικοῦ καί οὐδέποτε
διανοήθηκε νά προβεῖ σέ ἕνα τέτοιο παθογενές ἀνοσιούργημα..


Κάποτε ἀπελπισμένη
κατέφυγε στήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Σουρωτῆς καί συνάντησε τόν ἐκεῖ
παρεπιδημοῦντα Γέροντα τῆς ἀδελφότητος Ὅσιο καί Θεοφόρο πατέρα Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη.
Τοῦ ἐκμυστηρεύθηκε τό πρόβλημά της καί ζήτησε τήν βοήθειά του. Ὁ Ὅσιος, κατά
μαρτυρία τῆς γυναίκας, ἔγινε κατά τό κοινῶς λεγόμενο «ἡφαίστειο» ἀπό ἱερά ἀγανάκτηση.
Ὑπέδειξε στή γυναίκα νά μήν ἐνδώσει οὔτε καί μέ ἀπειλή θανάτου στίς
σιχαμερότερες καί θανασιμότερες ἁμαρτίες πού ἔχει νά παρουσιάσει ὀ ἐκπεσών ἄνθρωπος.
Ἐξήγησε ὅτι μέσω αὐτῶν τῶν ἁμαρτιῶν ἐπεισέρχεται ὁ διάβολος στό γάμο καί
φυγαδεύεται ὁ Παράκλητος.


Γίνονται οἱ ἄνθρωποι ὑποκτηνώδη ὄντα, πού ἔπρεπε νἀ ἐντρέπονται
τά φυσιολογικά κτήνη καί νά διδάσκονται ἀπ’ αὐτά. Ἐξήγησε ἀκόμη ὅτι εἶναι ἀναίρεση
τοῦ σκοποῦ τοῦ γάμου πού διασώζει τό κατά φύσιν καί ἀναγάγει στό ὑπερ φύσιν,
καί ὅτι οἱ βδελυρές καί πυρίκαυστες οὐρανόθεν στά Σόδομα αὐτές πράξεις εἶναι οἱ
προσφιλέστερες στόν διάβολο, γιατί ὁδηγοῦν τόν κατ’ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν Θεοῦ πλασθέντα
ἄνθρωπο στήν κατακόρυφη πτωτική κατεύθυνση τοῦ διεστραμμένου δαίμονα καί ὄχι
στήν ὑπερυψωθεῖσα θριαμβευτική θέση, πού ὑπέδειξε ἡ τεθεωμένη ἀνθρώπινη φύση
πού προσέλαβε ὁ Χριστός, ἤτοι στά δεξιά τοῦ Πατρός… Ὀνόμασε τίς πράξεις αὐτές
μάστιγα τῆς ἐποχῆς καί παθογένεια γιά τά διαζύγια, τήν ψυχική διάσπαση τῶν
συζύγων, καί ἰδίως γιά τήν διαστροφή καί κατρακύλα τῶν σημερινῶν παιδιῶν, πού εἰσροφοῦν
δαιμονική ἐνέργεια ἀπό τά κυριαρχικά δικαιώματα πού ἔχει ὁ διάβολος ἐπί τοῦ
γενετικοῦ ὑλικοῦ ἀπό τό ὁποῖο προέρχονται καί ἀπό τίς χαίνουσες πνευματικές
πληγές, πού ὐπάρχουν ἀθεράπευτες στίς ψυχές τῶν γονέων τους..


Ἐκεῖνο πού ἔκανε ἰδιαίτερη ἐντύπωση
στήν κυρία ἐκείνη, ἦταν ἡ ἐπιμονή τοῦ Ὁσίου Παϊσίου νά καταγγείλει τόν
«Πνευματικό» τοῦ συζύγου της στόν Ἐπίσκοπο του γιά νά τόν καθαιρέσει. Τῆς εἶπε ἐπί
λέξει: «Νά πᾶς νά τό πεῖς στό Δεσπότη γιά νά τόν ξυρίσει!!!».


Διαπιστώνουμε τήν
ξεκάθαρη, σύμφωνη μέ ὅλους τούς Ἁγίους Πατέρες, θέση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, ἐνάντια
στίς ὅποιες σαρκικές διαστροφές εἴτε ἐκτός, εἴτε ἐντός τοῦ γάμου. Αὐτές καθιστοῦν
τό γάμο ἕναν «νομιμοφανή» σοδομισμό μέ καταστροφικές συνέπειες τόσο στούς
συζύγους, πού ἄν δέν μετανοήσουν κολάζονται, ὄσο καί στά τέκνα τους. Διαπιστώνουμε ἐπίσης τήν ἁγιοπατερική στάση του ἀπέναντι ἐκείνων τῶν «Πνευματικῶν», τῶν χωρίς Ἅγιο Πνεῦμα, πού συμβουλεύουν ὀλέθρια τά πνευματικά τους τέκνα «χαϊδεύοντας» τά πάθη τους. Ὅπως μᾶς διδάσκει ἡ Ἁγιοπατερική Γραμματεία ὁ Πνευματικός ἔχει ἐξουσία νά συγχωρεῖ ἐκεῖνα πού συγχωροῦνται σύμφωνα μέ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ καί ὄχι τά πάντα. Ἡ ἐθελοτυφλία καί ἡ ἄνομη κακή συγχώρηση αὐτῶν πού ἁμαρτάνουν ἀμετανόητα κολάζει τόσο τόν ἐξομολογούμενο ὅσο καί τόν Πνευματικό του.


Ὁ Κύριος νά μᾶς δίνει σύνεση καί νά μᾶς εὐλογεῖ ὅλους δι’ εὐχῶν τοῦ Ἁγίου
Του, Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου».




























ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ

1.Μπορεῖτε νά δεῖτε τίς προηγούμενες δημοσιεύσεις τοῦ ἱστολογίου μας πατώντας τό: Παλαιότερες ἀναρτήσεις (δεῖτε δεξιά)

2.Καλλίτερη θέαση τοῦ ἱστολογίου μέ τό Mozilla.

3.Ἐπιτρέπεται ἡ ἀναδημοσίευση τῶν ἀναρτήσεων μέ τήν προϋπόθεση ἀναγραφῆς τῆς πηγῆς

4.Ἐπικοινωνία: hristospanagia@yahoo.gr
.
Γιά ἐνημέρωση μέσῳ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου στεῖλτε μας τό e- mail σας στό hristospanagia@yahoo.gr

ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΤΩΣΤΕ ΟΜΙΛΙΕΣ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ- ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...