Μόνον ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θεραπεύει τὴν ψυχή

❈ Εἶναι ἀπαράδεκτο γιὰ παράδειγμα νὰ ἔρχεται κάποιος νὰ ἐξομολογηθεῖ (τώρα τὸ λέω γιά μᾶς, τοὺς Πνευματικοὺς) καὶ νὰ τὸν στέλνουμε γιὰ ψυχολογικὴ θεραπεία.

Προσέξτε, ἐὰν ἔχει ἀνάγκη νὰ πάρει φάρμακα, γιατί πάσχουν τὰ νεῦρα του, θὰ τὸν στείλουμε. Ναί…, ἀλλὰ ὄχι γιὰ τὴν θεραπεία τῆς ψυχῆς του, γιατί κανεὶς ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς δὲν θεραπεύει τὴν ψυχή.

Εἶναι πιθανὸν ὁ ἄνθρωπος, μὲ τὶς ἁμαρτίες ποὺ ἔκανε, νὰ ἔβλαψε καὶ τὸ νευρικὸ του σύστημα. Διότι ἡ ψυχὴ ἐπηρεάζει καὶ τὸ νευρικὸ σύστημα. Καί ἂν κανεὶς κάνει μεγάλα λάθη, μεγάλες ἁμαρτίες στὴν ψυχή, ἐπηρεάζει καὶ τὸ σῶμα καὶ τὸ νευρικὸ σύστημα. Ἐκεῖ χρειάζεται νὰ πάρει φάρμακα. Ἐκεῖ εἶναι ὁ ρόλος τοῦ ψυχιάτρου. Ἀλλὰ, δὲν κάνει ψυχιατρικὴ ἐκείνην τὴν ὥρα ὁ ψυχίατρος. Ἐκείνη τὴν ὥρα κάνει νευρολογία, κάνει θεραπεία τῶν νεύρων.

Ἀληθινός ψυχίατρος εἶναι ὁ Χριστός...ἀληθινό ψυχοφάρμακο εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, εἶναι τό Πνεῦμα τό Ἅγιο

Βλέπετε, σήμερα οἱ ἄνθρωποι ὅλοι εἶναι ἄρρωστοι ψυχολογικά. Ἤ σχεδόν ὅλοι.. μέ κατάθλιψη.. μέ μιά χούφτα ψυχοφάρμακα πού παίρνουν κάθε μέρα.. Γιατί; Γιατί προσπαθοῦν νά συντηρήσουν μιά ψυχή, ἡ ὁποία δέν τρώει. Ὅπως ἕνας ἄνθρωπος ἄς ποῦμε που εἶναι σέ ἀσιτία καί προσπαθεῖς μέ τί;.. Νά τόν ξεγελάσεις μέ χάπια; Νά νιώσει καλά; Πρέπει νά φάει ὁ ἄνθρωπος γιά νά στερεωθεῖ.

Περί Ψυχολόγων - Ψυχιάτρων

❈ Οἱ «λεγόμενοι» ψυχίατροι καί ψυχοθεραπευτές -ψυχολόγοι δέν γνωρίζουν κἄν τί εἶναι ἡ ψυχή.

Εἶναι μάλιστα - θὰ ‘λεγα - ἀπόλυτα δικαιολογημένο τὸ ὅτι δὲν ξέρουμε, τό ὅτι δὲν ξέρουν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ θεραπεύσουν τὴν ψυχή, γιατί ἁπλούστατα δὲν ξέρουν κἄν τί εἶναι ἡ ψυχή. Μόνον ἡ Ἐκκλησία ξέρει. Μόνον οἱ Ἅγιοι Πατέρες γνωρίζουν τί εἶναι ἡ ψυχή, ὅσο βέβαια τούς ἔχει δοθεῖ ἀπό τόν Πάνσοφο Θεό νὰ γνωρίζουν.

Οἱ κοσμικοὶ «λεγόμενοι» ψυχίατροι δὲν μιλοῦν μά οὔτε καί γνωρίζουν τίποτε γιά τήν κάθαρση τοῦ νοῦ. Ἂν μελετήσει κανεὶς αὐτὲς τὶς «ψυχοθεραπεῖες» ποὺ κυκλοφοροῦν θά τό διαπιστώσει…

Ἡ ἴαση και θεραπεία τῶν ἁμαρτημάτων τῶν τριῶν μερῶν τῆς ψυχῆς. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Η ψυχή διαιρείται σε τρία μέρη, το λογιστικό (λογισμός), το θυμικό (θυμός) και το επιθυμητικό (επιθυμία). Του λογιστικού αμαρτήματα είναι: απιστία, αίρεση, αφροσύνη, βλασφημία, αχαριστία και οι συγκαταθέσεις των αμαρτημάτων, οι οποίες γίνονται από το παθητικό μέρος. Η ίαση και η θεραπεία αυτών των κακών είναι η αδίστακτη πίστη στο Θεό και τα αληθινά και χωρίς πλάνη Ορθόδοξα δόγματα της ευσέβειας, η αδιάκοπη μελέτη των λόγων του Πνεύματος, η καθαρή και αδιάλειπτη προσευχή, και η ευχαριστία προς το Θεό. Τα αμαρτήματα του θυμικού είναι: η ασπλαχνία, το μίσος, η ασυμπάθεια, η μνησικακία, ο φθόνος, ο φόνος και η συνεχής αυτών και των παρομοίων μελέτη.

Τό νόημα τῶν θλίψεων (Γέροντας Εὐστράτιος Γκολοβάνσκι)

Οι θλίψεις μοιάζουν με τα πικρά νερά που συνάντησε στη Μερρά ο εβραϊκός λαός, επιστρέφοντας στη γη της επαγγελίας (Εξ. 15:22-25). Και όπως τότε ο Μωυσής, με την πίστη του και με την προσευχή του, έκανε τα νερά της Μερράς γλυκά και πόσιμα, έτσι και τώρα ο αληθινός χριστιανός, με τη θερμή πίστη του και με την εγκάρδια προσευχή του, μπορεί να γλυκάνει τις καθημερινές του πίκρες, τις θλίψεις και τα βάσανα. Είναι, πραγματικά, οι θλίψεις πικρά φάρμακα, φάρμακα όμως που χορηγούνται από τον επουράνιο Γιατρό για τη θεραπεία της ψυχής. Μαλακώνουν τη σκληρή καρδιά, ταπεινώνουν το εγωιστικό φρόνημα, καταστέλλουν τα πάθη και οδηγούν στην αυτογνωσία, στη μετάνοια, στην προσευχή, στην ταπείνωση, στην υπομονή, στην ελπίδα, στην ευχαριστία.

Στο δρόμο μας για την ουράνια πατρίδα αναπόφευκτα θα συναντήσουμε τις θλίψεις. Ας συμφιλιωθούμε μαζί τους. Χωρίς σταυρό δεν ανέβηκε κανείς στον ουρανό. Όταν η κεφαλή τού σώματος της Εκκλησίας, ο Χριστός, φοράει στεφάνι από αγκάθια, πώς θέλουμε εμείς, τα πόδια, να βαδίζουμε σε δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα;

Τι να κάνουμε, όταν μας βρίσκει θλίψη;

Να μη θυμώνουμε, να μην αγανακτούμε, να μη βαρυγγωμούμε. Να θυμόμαστε ότι κάθε θλίψη είναι ένα πικρό αλλά ωφέλιμο φάρμακο της ψυχής, ένα φάρμακο που μας δίνει ο ουράνιος Γιατρός για τη θεραπεία και τη σωτηρία μας. Ας παραδίνουμε, λοιπόν, τον εαυτό μας στα χέρια Του με εμπιστοσύνη, καρτερικότητα, ηρεμία, γενναιοψυχία και ευγνωμοσύνη, για να στεφανωθούμε και να δοξαστούμε όπως οι μάρτυρες.

π. Ἰωάννης Ρωμανίδης - Οἱ ἄνθρωποι πού δέν βλέπουν τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι φυσιολογικοί

 Η Εκκλησία εις την περιγραφήν του Παύλου ομοιάζει με ψυχιατρικήν κλινικήν. Η αντίληψίς του όμως δια την νόσον της ανθρωπίνης προσωπικότητος είναι πολύ πιό διορατική απ' ό,τι είναι σήμερον γνωστόν εις την σύγχρονον ιατρικήν.

Δια να κατανοήσωμεν αυτήν την πραγματικότητα, πρέπει να ίδωμεν μέσω του Παύλου την Βιβλικήν κατανόησιν της φυσιολογικής και της μη φυσιολογικής καταστάσεως του ανθρώπου.

Ο νοσών άνθρωπος αποκαθίσταται εις την φυσιολογικήν του κατάστασιν, όταν οδηγήται "εις πάσαν την αλήθειαν" υπό του Πνεύματος της Αληθείας, δηλαδή εις την θέαν του Χριστού εν τη δόξη του Πατρός Του (Ιω. 17). Οι άνθρωποι που δεν βλέπουν την δόξαν του Θεού δεν είναι φυσιολογικοί. "Πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού" (Ρωμ. 3:23). Με άλλα λόγια ο μόνος άνθρωπος, που εγεννήθη εις την φυσιολογικήν Του κατάστασιν είναι ο Κύριος της δόξης ο Οποίος γεννηθείς σαρκί εκ της Θεοτόκου ανέλαβε εκουσίως τα αδιάβλητα πάθη (τ.έ. πείναν, δίψαν, κόπωσιν, ύπνον, φθοράν, θάνατον, φόβον θανάτου), παρ' ότι ως κατά φύσιν πηγή της ακτίστου "δόξης," καταργεί ταύτα. Η άλλη όψις του εν λόγω θέματος είναι, ότι ο Θεός δεν αποκαλύπτει την δόξαν Του εις τον καθένα, διότι δεν θέλει να κολάση τους μη καταλλήλως προητοιμασμένους με ανιδιοτελή αγάπην. Η έκπληξις των προφητών της Π. Δ., ότι ηδύναντο να ζούν ακόμη, παρ' ότι είδον τον θεόν, και η παράκλησις του λαού προς τον Μωϋσή να ζητήση από τον Θεόν να σταματήση να δείχνη την δόξαν Του, την οποίαν δεν ηδύναντο να υποφέρουν πλέον, είναι εν προκειμένω σαφώς επιβεβαιωτικά.

Περί ψυχῆς καί θεραπείας αὐτῆς, 2o μέρος

Ἀκοῦστε ἐδῶ τήν ὁμιλία:Περί ψυχῆς καί θεραπείας αὐτῆς, 2o μέρος

Ὁμιλία στίς 21-06-2008 (Σύναξη Γονέων).

Λέγαμε μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ κάποια πράγματα σχετικά μέ τό ἐρώτημα, ἄν ὑπάρχουν προβλήματα ἀμιγῶς ψυχολογικά καί ἄλλα πού τά λέμε πνευματικά καί ἄν μπορεῖ ἕνας Χριστιανός νά προσλάβει κάτι ἀπό αὐτές τίς λεγόμενες ψυχοεπιστῆμες:ψυχολογία, ψυχοθεραπεία καί ψυχιατρική.

Εἴχαμε πεῖ πώς οἱ ὅροι εἶναι παραπλανητικοί. Ἡ ψυχιατρική εἶναι ἡ ἐπιστήμη πού ἀσχολεῖται μέ τό νευρικό σύστημα, ἑπομένως θά ἔπρεπε νά λέγεται νευροϊατρική, νευρολογία. Οἱ ψυχίατροι ἀσχολοῦνται μέσω τῆς ἐπιστήμης τους μέ τούς ἱστούς, τά νευρικά κύτταρα, τούς νευροδιαβιβαστές καί τίς δυσλειτουργίες πού ὑπάρχουν καί προσπαθοῦν νά τίς διορθώσουν μέ τά φάρμακα πού δίνουν. Αὐτό εἶναι σωστό. Ὁ ὅρος ὅμως εἶναι παραπλανητικός, γιατί, ὅταν κάποιος ἀκούει τήν λέξη «ψυχο-ιατρική», πηγαίνει ἐκεῖ γιά νά θεραπευτεῖ ἡ ψυχή του. Ἡ ψυχή ὅμως εἶναι ἀόρατη καί συνεπῶς δέν μπαίνει στό μικροσκόπιο καί ὁ μόνος πού μπορεῖ νά τήν προσεγγίσει εἶναι ὁ Θεός -ὡς Ἰατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων πού λέμε στίς εὐχές- καί τό σῶμα Του, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία.

Ἕνας ἀκόμα παραπλανητικός ὅρος εἶναι ὁ ὅρος «ψυχολογία» πού δέν ἰσχύει, γιατί ψυχολογία σημαίνει λόγος γιά ψυχή, ἀλλά οἱ ἴδιοι οἱ ψυχολόγοι ἀρνοῦνται τήν ὕπαρξη τῆς ψυχῆς. Ὁπότε γιά ποιά ψυχή μιλᾶνε; Οὐσιαστικά εἶναι ἕνας λόγος γιά συμπεριφορές, δηλαδή πῶς θά βοηθηθεῖ ἕνας ἄνθρωπος στό νά διορθώσει τήν συμπεριφορά του.

«Περί ψυχῆς καὶ θεραπείας αὐτῆς» 1ο μέρος.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Δεῖτε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Περί ψυχῆς καὶ θεραπείας αὐτῆς» 1ο μέρος

Σκέφτηκα μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ μέ τίς εὐχές τοῦ Γέροντα, νά ἀναλύσουμε ἕνα θέμα πού ἔχει σχέση μέ τά παιδιά καὶ τούς γονεῖς καὶ μὲ αὐτά πού λέγαμε στίς συνάξεις περί ψυχῆς καὶ θεραπείας τῆς ψυχῆς. Ἔχω τήν αἴσθηση, ὅτι ὑπάρχει ἕνα μπέρδεμα μέσα μας, μέ αὐτό πού λέγεται «ψυχολογία» καὶ μέ τούς ὅρους πού χρησιμοποιοῦμε μερικές φορές, σὰν νά εἶναι τεκμηριωμένες ἐπιστημονικές γνώσεις καὶ ὅτι ἔχουν κάποια συγκεκριμένη ἔννοια.

Ἕνα πρῶτο ἐρώτημα εἶναι ἄν μποροῦμε νά ὑιοθετήσουμε τήν ψυχολογία, ὅπως εἶναι καὶ ὅπως κυκλοφορεῖ ὡς ἐπιστήμη. Εἴχαμε πεῖ στίς συνάξεις ὅτι ἡ ψυχολογία δὲν εἶναι ἐπιστήμη καὶ ὅτι ὁ ὅρος αὐτός πού τῆς ἀποδίδεται εἶναι παραπλανητικός.

Εἶναι ὅντως ἐπιστήμη ἡ ψυχολογία καὶ ἡ ψυχοθεραπεία καὶ μπορεῖ νά θεραπεύσει; Σὰν ὅρος ἡ ψυχολογία σημαίνει λόγος γιά τήν ψυχή. Λέω ὅμως ὅτι ὁ ὅρος εἶναι παραπλανητικός, γιατί ὅταν λέω ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί κάνουν λόγο γιά τήν ψυχή, θά δεῖτε ὅτι οὐσιαστικά κάνουν λόγο γιά τίς ἐνέργειες τῆς ψυχῆς.

Τά τραύματα τῆς ψυχῆς

«Εμείς που πέσαμε, ας πολεμάμε προπαντός τον δαίμονα της απογοητεύσεως.

Διότι αυτός έρχεται κοντά μας την ώρα της προσευχής και, υπενθυμίζοντας την προηγούμενη κατάσταση της καθαρότητας, επιδιώκει να μας απομακρύνει από την προσευχή.

Μη παραξενεύεσαι λοιπόν κι’ αν ακόμη πέφτεις καθημερινά, ούτε να δραπετεύεις απ’ τον αγώνα, αλλά να στέκεσαι γενναία. Έτσι ο άγγελος, που σε φιλάει, θα σεβασθεί την υπομονή σου. Όταν το τραύμα είναι ζεστό και πρόσφατο, εύκολα γιατρεύεται.

Ἡ θεραπεία μας. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης.

Ἡ θεραπεία μας. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης.
Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 08-06-2016, Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου.

( Σύναξη στό Ἐνοριακό Κέντρο Ἀμπελειῶν Πέλλης)
http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Πρός ἐπίδοξους… ἱεροκήρυκες: Περί ἡσυχίας (Ἀββᾶς Ἀμμωνᾶς)

Γνωρίζετε βέβαια αγαπητοί μου αδελφοί, ότι από τότε που έγινε η παράβασις των πρωτοπλάστων, δεν μπορεί η ψυχή να γνωρίση, όπως πρέπει, τον Θεό, εάν δεν περιοριστή μακρυά από τους ανθρώπους και από κάθε περισπασμό. Διότι τότε θα δοκιμάση τον πόλεμο των εχθρών της. Και αφού νικήση σε κάθε προσβολή των αντιπάλων, τότε το πνεύμα του Θεού θα κατοικήση μέσα της και όλος ο κόπος της θα μεταβληθή σε χαρά και αγαλλίασι. Βέβαια στον καιρό του πολέμου θα υπομείνη θλίψεις, στενοχώριες και άλλα πολυποίκιλα βάσανα. Αλλά ας μη φοβηθή. Δεν θα νικηθή, εφ’ όσον αγωνίζεται στην ησυχία.

Αυτός ήταν ο λόγος που οι άγιοι πατέρες ζούσαν απομονωμένοι στην έρημο, όπως ο Ηλίας ο θεσβίτης, ο Ιωάννης ο βαπτιστής και όλοι οι υπόλοιποι πατέρες.

Ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας, Ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς (Νέο Βιβλίο)

 

ΑΡΧ. ΣΑΒΒΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, 

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, Ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς (ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ) 

Τό βιβλίο αὐτό πού ἐκδίδεται μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τήν εὐλογία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας κ.κ. Ἰωήλ, εἶναι  προϊόν μιᾶς ταπεινῆς ὁμιλίας πού ἀπομαγνητοφωνήθηκε καί ἔτυχε κάποιας μικρῆς ἐπεξεργασίας. 

Περιλαμβάνει μέ ἁπλᾶ λόγια τόν ρόλο τῆς Ἐκκλησίας στήν θεραπεία τῆς ψυχῆς τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου. Ἐπισημαίνονται λανθασμένες ἀντιλήψεις καί ἑρμηνεῖες τους.

 Στή συζήτηση θίγονται καίρια πνευματικά θέματα, ὅπως ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή. 

Εὐχόμεθα ταπεινά μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τίς εὐχές τῆς Κυρίας Θεοτόκου καί ὅλων τῶν Ἁγίων μας τό βιβλίο νά γίνει ἀφορμή προβληματισμοῦ καί πνευματικῆς οἰκοδομῆς ὅλων μας.

Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Περί ψυχῆς καί θεραπείας αὐτῆς, 3ο μέρος.Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΑΥΤΗΣ, 3o ΜΕΡΟΣ.
ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΣΑΒΒΑΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ
Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 21-06-2008 (Σύναξη Γονέων).

http://hristospanagia3.blogspot.gr/ 

Πῶς ἡ ἐξομολόγηση θεραπεύει τήν ψυχή. Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

ΠΩΣ Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ.
Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα Ἁγιορείτου στίς 27-08-2011
(Συνάξεις νέων στό Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ἱ. Ν. Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης)

http://hristospanagia3.blogspot.gr/ 

Ἡ ἐκκλησία εἶναι θεραπευτήριο καί ὄχι δικαστήριο τῶν ψυχῶν

Δεν καταδικάζει για τα αμαρτήματα, αλλά παρέχει συγχώρηση των αμαρτημάτων.
Τίποτα δεν κάνει τόσο χαρούμενη τη ζωή μας, όσο η ευχαρίστηση που νιώθουμε στην Εκκλησία. Στην Εκκλησία συντηρούν τη χαρά τους οι χαρούμενοι, στην Εκκλησία αποκτούν την ευθυμία οι στεναχωρημένοι και την ευφροσύνη οι λυπημένοι, στην Εκκλησία βρίσκουν την ανακούφιση οι ταλαιπωρημένοι και την ανάπαυση οι κουρασμένοι.

Ἡ θεραπευτική τῶν πνευματικῶν νοσημάτων- Εἰσαγωγή στήν ἀσκητική παράδοση

Jean-Claude Larchet τομ . Α΄ εκδ . Αποστολική Διακονία,  Αθήνα 2008, μτφ . Χ. Κούλας, σελ. 7-17

Η θέωση του ανθρώπου είναι ο σκοπός του Χριστιανισμού. «Αὐτός (=ο Θεός) γάρ ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν»: μ” αυτή τη διατύπωση, οι Πατέρες (1) ανακεφαλαίωσαν το νόημα της Σαρκώσεως του Λόγου, πολλές φορές ανά τους αιώνες.

Ενώνοντας στο θεϊκό Του πρόσωπο τη θεία φύση με την ανθρώπινη φύση, ασυγχύτως και αχωρίστως , ο Χριστός επανέφερε στην αρχέγονη κατάσταση την ανθρώπινη φύση, εμφανιζόμενος, κατ” αυτό τον τρόπο, ως ο Νέος Αδάμ. Επιπλέον, οδήγησε τη φύση του ανθρώπου στην τελείωση, για την οποία προορίζεται: την τέλεια ομοίωση προς το Θεό, την κοινωνία με τη θεία φύση (Β” Πέτρ . 1,4). Μέσα στην Εκκλησία, το σώμα του Χριστού, έχει δοθεί σε κάθε άνθρωπο, που θα ενωθεί μαζί Του δια του Αγίου Πνεύματος, η δωρεά να γίνει θεός κατά χάρη.

Η Οικονομία της Αγίας Τριάδος έχει σκοπό τη θέωση του ανθρώπου και δια του θεούμενου ανθρώπου την ένωση όλων των δημιουργημάτων με το Θεό (2) .

Περί μετανοίας καί θεραπείας τῆς ψυχῆς

ΙΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου

  Ο αυτό-δικαιωθείς Φαρισαίος και ο μετανοήσας Τελώνης

 Αν ακούσουμε και μόνο τους τίτλους από τα δελτία ειδήσεων, αν και μόνο μια πρόχειρη ματιά ρίξουμε στις καθημερινές εφημερίδες, θα διαπιστώσουμε πως το κακό και η αμαρτία διαχέονταιστον κόσμο με διάφορες μορφές: Επιθετικότητα, έχθρες, ζήλειες, φυλετικές διακρίσεις, φόνοι, πόλεμοι, αυτοκτονίες, οικολογικές καταστροφές κ.λπ. Πολλοί άνθρωποι, εσκεμμένα, από άγνοια, ή αναγκαστικά, βιώνουν επομένως την αποτυχία, τη δυστυχία, την αποξένωση. Το έλεος του Θεού είναι όμως αμέτρητο. Η φιλανθρωπία Του συγχωρεί μετανοημένες ανομίες και αδικίες. Γιατί Εκείνος λέγει: «Δε θέλω το θάνατο του αμαρτωλού, ώσπου να επιστρέψει και να ζήσει». Και πάλι ο Κύριος Ιησούς λέγει: «Εβδομήντα φορές το επτά» (συνεχώς) να συγχωρείτε τα αμαρτήματα των άλλων (βλ. Ευχή επί Εξομολογουμένων).

Γιά τήν θεραπεία τῆς ψυχῆς μας

  

Ἀδελφοί μου Χριστιανοί,

1. Στόν κόσμο αὐτό πού ἤρθαμε πρέπει νά βροῦμε τόν Θεό καί ἀλλοίμονό μας ἄν δέν τόν βροῦμε. Γιατί τό νά βροῦμε τόν Θεό καί νά ζοῦμε σωστά τήν ζωή μας κατά τόν Νόμο Του, αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας. Ἄς τό μάθουμε καί ἄς τό καταλάβουμε: Ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας δέν εἶναι νά γίνουμε πλούσιοι οὔτε νά γίνουμε ἄρχοντες καί ἐπίσημοι, οὔτε τέλος πάντων νά ψευτοζήσουμε βολεύοντας τά προβλήματά μας ἀπό ᾿δῶ καί ἀπό ᾿κεῖ, ἀλλά ὁ σκοπός γιά τόν ὁποῖο ἤρθαμε στόν κόσμο εἶναι να βροῦμε τόν Θεό καί νά ἑνωθοῦμε μαζί Του. Ὅπως τό ψάρι ἔγινε γιά νά κολυμπάει και ὅπως τό πουλάκι ἔγινε γιά νά πετάει, ἔτσι, ἀγαπητοί μου, καί ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι γενήκαμε γιά τόν Θεό.

Ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς γίνεται μόνο μέ την καθαρή γενική ἐξομολόγηση

Εξομολόγηση και Ψυχοθεραπεία-Π.Κ.Στρατηγόπουλος