Τῇ Κυριακῇ τῆς Ὀρθοδοξίας, περί τῶν ἁγίων εἰκόνων -Θεοφάνους Κεραμέως

Θεοφάνους Κεραμέως

Ὁμιλία Κ΄

«Τῇ Κυριακῇ τῆς Ὀρθοδοξίας, περί τῶν ἁγίων εἰκόνων»

(J.P. Migne, Patrologia Graeca, t. 132, 425Α-441D)

Λαμπρὰ ἑορτὴ, καὶ πανήγυρις ἐπέστη σήμερον τοῖς φιλεόρτοις ὑμῖν, τῆς τῶν σεβασμίων εἰκόνων προσκυνήσεως τὰ ἐγκαίνια. Διὸ πᾶσα ἡ πληθὺς τοῦ Χριστωνύμου λαοῦ ἐνταῦθα συνελήλυθε πνευματικῆς εὐφροσύνης ἐπαπολαύουσα. Κἂν γοῦν οὐ συγχωρεῖ τοῦ σώματος ἡ ἀσθένεια ἱκανῶς τὰ τῆς διδασκαλίας ἀφοσιώσασθαι, τὸ γοῦν μετρίως εἰπεῖν μὴ ὀκνήσωμεν, ἵνα μὴ τοὺς συνειλεγμένους τῇ τελείᾳ σιγῇ ἀνι-άσωμεν. Ἔσται δὲ ὁ λόγος διηγηματικός, σαφηνίζων ἐν ἁπλῷ καὶ ἀκατασκευάστῳ διηγήματι, ἐκ ποίας λαβῆς ἡ τῆς ἑορτῆς ταύτης συνέστη ἀρχή.

Ἐπειδὴ διά τῆς ἀρῤήτου τοῦ Θεοῦ Λόγον ἐνανθρωπήσεως καὶ τοῦ ἀποστολικοῦ κηρύγματος ἡ τῶν εἰδώλων κατηργήθη προσκύνησις, μὴ φέρων τὴν ἧτταν ὁ τῆς Ἐκκλησίας ἀρχῆθεν πολέμιος, ἐξήγειρε κατ᾿ αὐτῆς τοὺς ἐξάρχους τῶν αἱρέσεων τὰ ὀρθά τῆς πίστεως διαστρέφοντας δόγματα. ᾿Αλλὰ καὶ τούτων ὑπὸ τῶν θεοφόρων Πατέρων διαφόροις συνόδοις ὑποβληθέντων τῷ ἀναθέματι, ἄλλο τῇ Ἐκκλησία ὁ παλαμναῖος ἐχθρὸς ἐπισπείρει ζιζάνιον, ἐν σχήματι δῆθεν εὐλαβείας ὑποθεὶς εἰδωλολατρείαν νομίζεσθαι τήν τῶν ἁγίων εἰκόνων προσκύνησιν. Εὑρίσκει οὖν ἐπὶτοῦτο ἐπιτήδειον ὄργανον τὸν Ἰσαύρον Λέοντα, ὃς ἰδιώτης ἦν πρότερον, καὶ μάγοις Ἑβραίοις ἐντυχών ποτε κατὰ πάροδον, διδάσκεται παρ᾽ αὐτῶν, ὡς ἐγκρατὴς ἔσται τῆς βασιλείας Ῥωμαίων, εἰ ὅρκοις αὐτὸν ἐμπεδώσῃ ἀφανίσαι τά τῶν σεπτῶν εἰκόνων ἱδρύματα. Ὅ δή πεποιηκὼς καὶ μετ᾿ οὐ πολὺ τοῦ θρόνου τῆς βασιλείας ὁ τύραννος ἐπιβάς, καὶ ὥσπερ δεδιὼς μὴ ψευδορκήσας ἁμαρτάνων ὀφθῇ, ἐπισπεύδει γοργῶς τήν ὑπόσχεσιν, καὶ πόλεμον ἐγείρει κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τὸν χαλεπώτατον, ὑπερορίσας μὲν τὸν ἐν Πατριάρχαις ἁγιώτατον Γερμανὸν τῷ ἀσεβεῖ δόγματι μὴ πεισθέντα, ἀποξέει δὲ πάντα τὰ ἐν τοῖς θείοις ναοῖς ἱερὰ ἐκτυπώματα, καὶ ἀντ᾽ ἐκείνων, ζώων ἀλόγων καὶ κνωδάλων τύπους κελεύσας ἐγγράφεσθαι.

Οἱ εἰκόνες ὡς κριτήριο ὀρθοδοξίας, (α' μέρος), 17-10-2022, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορειτου

 Οι εικόνες ως κριτήριο ορθοδοξίας, Αθ. Μυτιληναίου (α' μέρος), 17-10-2022, Αρχιμ. Σάββα Αγιορειτου

«Οἱ Ἅγιες Εἰκόνες εἶναι ἕνα παράθυρο στὸν οὐρανὸ» Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

«Οἱ Ἅγιες Εἰκόνες εἶναι ἕνα παράθυρο στὸν οὐρανὸ»

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀπόσπασμα 17/10/21

Σήμερα ποὺ γιορτάζουμε, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, τὶς Ἅγιες Εἰκόνες, γιατὶ γιορτάζουμε τὴν Ζ’Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ τοὺς Πατέρες ποὺ συγκρότησαν αὐτὴν τὴν Σύνοδο, θυμόμαστε τί εἶναι οἱ Ἅγιες Εἰκόνες. Οὐσιαστικά, εἶναι ἕνα παράθυρο στὸν οὐρανό. Μέσα ἀπὸ τὶς Ἅγιες Εἰκόνες, μπορεῖ νὰ δεῖ ὁ Χριστιανὸς τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ εἶναι πάρα πολὺ σπουδαῖο πράγμα οἱ Ἅγιες Εἰκόνες, καὶ πάρα πολὺ καλὰ κάνουνε οἱ ἁπλοὶ Χριστιανοί, οἱ ἀμόρφωτοι κοσμικὰ ἀλλὰ μὲ τὴν μόρφωση τῆς εὐσεβείας, οἱ ὁποῖοι σέβονται πάρα πολὺ τὶς Ἅγιες Εἰκόνες, καὶ μάλιστα καὶ τὰ ἁπλά, τὰ μικρὰ εἰκονάκια, αὐτὰ τὰ χάρτινα ποὺ κυκλοφοροῦν εὑρέως στὶς ἡμέρες μας. Καὶ πρέπει νὰ τὰ σεβόμαστε γιατὶ καὶ ἡ πιὸ μικρὴ, καὶ ἡ πιὸ ἀπὸ εὐτελὲς, θὰ λέγαμε, ὑλικὸ φτιαγμένη Εἰκόνα, εἶναι πηγὴ Θείας Χάριτος, ἐφόσον τὴν ἀσπαζόμαστε μὲ εὐλάβεια.

Οἱ αἱρετικοὶ παπικοὶ δὲν δέχονται, ἔχουν ἀπορρίψει τὴν Ζ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν προσκυνοῦν. Δὲν ἀσπάζονται τὶς Ἅγιες Εἰκόνες. Ἁπλῶς, κάνουν ἀπὸ μακριὰ μιὰ ὑπόκλιση, καὶ ἀπ’ ὅτι φαίνεται, κάτι τέτοιο θέλουν νὰ ἐπιβάλλουν καὶ στοὺς Ὀρθοδόξους μὲ τὰ φίμωτρα· νὰ τοὺς ἀναγκάζουν νὰ βλασφημοῦν στὶς Ἅγιες Εἰκόνες, νὰ μὴν τὶς προσκυνοῦν, νὰ μὴν τὶς ἀσπάζονται.

Ὅπως ὅρισε ἡ Ζ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος καὶ οἱ Ἅγιοι τριακόσιοι ἑξήντα ἑπτὰ Πατέρες ποὺ γιορτάζουμε σήμερα, οἱ ὁποῖοι ὅρισαν ὅτι ὅποιος δὲν ἀσπάζεται, δὲν φιλᾶ δηλαδή, τὶς Ἅγιες Εἰκόνες, αὐτὸς εἶναι ἀναθεματισμένος. Δηλαδή, χωρισμένος ἀπὸ τὸν Χριστό, καὶ προορισμένος γιὰ τὴν αἰώνια κόλαση. Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, πόσο μεγάλη βλασφημία εἶναι αὐτὸ ποὺ γίνεται στὶς μέρες μας, νὰ πηγαίνουν κάποιοι καὶ νὰ προσκυνοῦν μὲ τὸ φίμωτρο. Οὐσιαστικά, νὰ φιλᾶνε τὸ πανὶ ποὺ φορᾶνε καὶ ὄχι νὰ ἀσπάζονται τὴν Ἅγια Εἰκόνα, ἡ ὁποία εἶναι πηγὴ Χάριτος καὶ δὲν ἔχει καμία ἀνάγκη ἀπὸ ἀπολύμανση, ὅπως δυστυχῶς, τὸ κάνουν κι αυτό.

Λόγος ἀπολογητικός πρός ὅσους διαβάλλουν τίς Ἅγιες Εἰκόνες. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός.Μέρος ἕκτο

Του αγίου Πατρός και Διδασκάλου της Εκκλησίας μας, Ιωάννη του Δαμασκηνού 

ΛΟΓΟΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΣ 

ΠΡΟΣ OΣΟΥΣ ΔΙΑΒΑΛΛΟΥΝ ΤΙΣ ΑΓΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ 

Μέρος έκτο: && 52-68 

Μαρτυρίες παλαιών και δοκίμων Πατέρων περί των ιερών εικόνων(συνέχεια) 

52. Του αγίου Γρηγορίου του Νύσσης από λόγο που εκφωνήθηκε στην Κωνσταντινούπολη για τη θεότητα του Υιού και του Πνεύματος και Εις τον Αβραάμ, από τον λόγο 44, του οποίου η αρχή είναι «κάτι τέτοιο παθαίνουν στους ωραίους λειμώνες όσοι αρέσκονται στο να βλέπουν τα άνθη». Και ύστερα από μερικά λέγει: 

«Ἐντεῦθεν δεσμοῖς πρότερον διαλαμβάνει ὁ πατὴρ τὸν παῖδα. Εἶδον πολλάκις ἐπὶ γραφῆς εἰκόνα τοῦ πάθους καὶ οὐκ ἀδακρυτὶ τὴν θέαν παρῆλθον ἐναργῶς τῆς τέχνης ὑπ' ὄψιν ἀγούσης τὴν ἱστορίαν. Πρόκειται ὁ Ἰσαὰκ παρ' αὐτῷ τῷ θυσιαστηρίῳ ὀκλάσας ἐπὶ τὸ γόνυ καὶ περιηγμένας ἔχων εἰς τοὐπίσω τὰς χεῖρας, ὁ δὲ ἐπιβεβηκὼς κατόπιν τῷ ποδὶ τῆς ἀγκύλης καὶ τῇ ἀριστερᾷ χειρὶ τὴν κόμην τοῦ παιδὸς πρὸς ἑαυτὸν ἀνακλάσας ἐπικύπτει τῷ προσώπῳ ἐλεεινῶς πρὸς αὐτὸν ἀναβλέποντι καὶ τὴν δεξιὰν καθωπλισμένος τῷ ξίφει πρὸς τὴν σφαγὴν κατευθύνει. Καὶ ἅπτεται ἤδη τοῦ σώματος ἡ τοῦ ξίφους ἀκμή, καὶ τότε αὐτῷ γίνεται θεόθεν φωνὴ τὸ ἔργον κωλύουσα (:Από εδώ παίρνει προηγουμένως ο πατέρας το παιδί του δεμένο. Είδα πολλές φορές σε τοιχογραφία τη σκηνή του πάθους και δεν προσπέρασα τη θέα χωρίς να δακρύσω, γιατί η τέχνη μου έδειχνε με ζωντάνια την υπόθεση.Παρίσταται ο Ισαάκ δίπλα στο θυσιαστήριο γονατισμένος και έχοντας δεμένα τα χέρια πίσω, ενώ ο πατέρας πατάει πίσω τα λυγισμένα πόδια και τραβώντας με το αριστερό χέρι τα μαλλιά του παιδιού προς το μέρος του, σκύβει στο πρόσωπό του, που τον ατενίζει με οδύνη, και κρατώντας στο δεξί το μαχαίρι το κατεβάζει για τη σφαγή. Και η κόψη του μαχαιριού αγγίζει κιόλας το σώμα, και τότε του έρχεται φωνή από το Θεό που εμποδίζει την πράξη)». 

53. Του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου από την ερμηνεία της προς Εβραίους Επιστολής: 

«Καί πως εἰκὼν τοῦ δευτέρου τὸ πρῶτον, ὁ Μελχισεδὲκ τοῦ Χριστοῦ, ὥσπερ ἄν τις εἴποι σκιὰν τῆς γραφῆς τῆς ἐν χρώμασι τὸ πρὸ ταύτης σκίασμα τοῦ γραφέως· διὰ τοῦτο γὰρ ὁ νόμος καλεῖται σκιά, ἡ δὲ χάρις ἀλήθεια, πράγματα δὲ τὰ μέλλοντα.

Λόγος ἀπολογητικός πρός ὅσους διαβάλλουν τίς Ἅγιες Εἰκόνες. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός.Μέρος πέμπτο

Του αγίου Πατρός και Διδασκάλου της Εκκλησίας μας, Ιωάννη του Δαμασκηνού 

ΛΟΓΟΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΣ 

ΠΡΟΣ OΣΟΥΣ ΔΙΑΒΑΛΛΟΥΝ ΤΙΣ ΑΓΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ 

Μέρος πέμπτο: && 28-51 

Μαρτυρίες παλαιών και δοκίμων Πατέρων περί των ιερών εικόνων. 

[Στο εξής ο ιερός Δαμασκηνός παραθέτει και σχολιάζει μαρτυρίες παλαιότερών του δοκίμων πατέρων για τις ιερές εικόνες· βλ. Migne, P. G. 94,1260A] 

28. Του αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη από την επιστολή προς Τίτον: 

«Χρή τοιγαροῦν καὶ ἡμᾶς ἀντὶ τῆς δημώδους περὶ αὐτῶν ὑπολήψεως εἴσω τῶν ἱερῶν συμβόλων ἱεροπρεπῶς διαλαβεῖν καὶ μηδὲ ἀτιμάζειν αὐτὰ τῶν θείων ὄντα χαρακτήρων ἔκγονα καὶ ἀποτυπώματα καὶ εἰκόνας ἐμφανεῖς τῶν ἀπορρήτων καὶ ὑπερφυῶν θεαμάτων (:Πρέπει λοιπόν και εμείς, αντί να έχουμε την απλοϊκή γι’ αυτά τα πράγματα αντίληψη, να διεισδύσουμε ιεροπρεπώς στο βαθύτερο νόημα των ιερών συμβόλων και να μην ατιμάζουμε αυτά που είναι καρποί και αποτυπώσεις και φανερές εικόνες των άγνωστων και υπερφυσικών θεαμάτων)». 

29. (Σχόλιο Ιερού Δαμασκηνού:)Πρόσεξε ότι είπε να μην ατιμάζουμε τις εικόνες των αγίων. 

30. Επίσης του αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, από το σύγγραμμά του «Περί θείων ονομάτων»: 

«Ταύτης καὶ ἡμεῖς μεμυήμεθα· νῦν μὲν ἀναλόγως ἡμῖν διὰ τῶν ἱερῶν παραπετασμάτων τῆς τῶν λογίων καὶ ἱεραρχικῶν παραδόσεων φιλανθρωπίας αἰσθητοῖς τὰ νοητὰ καὶ τοῖς οὖσι τὰ ὑπερούσια περικαλυπτούσης καὶ μορφὰς καὶ τύπους τοῖς ἀμορφώτοις τε καὶ ἀτυπώτοις περιτιθείσης καὶ τὴν ὑπερφυᾶ καὶ ἀσχημάτιστον ἁπλότητα τῇ ποικιλίᾳ τῶν μεριστῶν συμβόλων πληθυούσης τε καὶ διαπλαττούσης(:Σ’ αυτήν έχουμε μυηθεί και εμείς· τώρα δηλαδή ανάλογα με τη δυνατότητά μας, κατανοούμε τα θεία πράγματα μέσα από τα ιερά παραπετάσματα της φιλανθρωπίας των λογίων και ιεραρχικών παραδόσεων, η οποία καλύπτει τα νοητά με τα αισθητά και τα υπερούσια με αυτά που υπάρχουν, και δίνει μορφές και τύπους σε αυτά που είναι χωρίς μορφή και τύπο, και με την ποικιλία των επί μέρους συμβόλων πληθύνει και διαπλάθει την υπερφυσική και ασχημάτιστη απλότητα)». 

Λόγος ἀπολογητικός πρός ὅσους διαβάλλουν τίς Ἅγιες Εἰκόνες. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός.Μέρος τρίτο

Του αγίου Πατρός και Διδασκάλου της Εκκλησίας μας, Ιωάννη του Δαμασκηνού 

ΛΟΓΟΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΣ 

ΠΡΟΣ OΣΟΥΣ ΔΙΑΒΑΛΛΟΥΝ ΤΙΣ ΑΓΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ 

Δ΄μέρος:&&15-20 

15. Απάντησε λοιπόν στην ερώτησή μου: Είναι ένας Θεός, ο Θεός; «Ναι», θα μου πεις, όπως νομίζω, ένας νομοθέτης». Τι λοιπόν, νομοθετεί τα αντίθετα; Γιατί τα Χερουβίμ δεν είναι βέβαια έξω από την κτίση. Γιατί λοιπόν προστάζει να σκεπάζουν το ιλαστήριο [ιλαστήριο ονομαζόταν το χρυσό κάλυμμα της Κιβωτού] σκαλιστά χερουβίμ κατασκευασμένα από χέρια ανθρώπων[:Έξ. 25,16-19: «Καὶ ποιήσεις ἱλαστήριον ἐπίθεμα χρυσίου καθαροῦ, δύο πήχεων καὶ ἡμίσους τὸ μῆκος καί πήχεως καὶ ἡμίσους τὸ πλάτος. καὶ ποιήσεις δύο Χερουβὶμ χρυσοτορευτὰ καὶ ἐπιθήσεις αὐτὰ ἐξ ἀμφοτέρων τῶν κλιτῶν τοῦ ἱλαστηρίου, ποιηθήσονται Χεροὺβ εἷς ἐκ τοῦ κλίτους τούτου καὶ Χεροὺβ εἷς ἐκ τοῦ κλίτους τοῦ δευτέρου τοῦ ἱλαστηρίου· καὶ ποιήσεις τοὺς δύο Χερουβὶμ ἐπὶ τὰ δύο κλίτη, ἔσονται οἱ Χερουβὶμ ἐκτείνοντες τὰς πτέρυγας ἐπάνωθεν, συσκιάζοντες ἐν ταῖς πτέρυξιν αὐτῶν ἐπὶ τοῦ ἱλαστηρίου, καὶ τὰ πρόσωπα αὐτῶν εἰς ἄλληλα· εἰς τὸ ἱλαστήριον ἔσονται τὰ πρόσωπα τῶν Χερουβίμ (:Θα κατασκευάσεις και το Ιλαστήριο, το κάλυμμα δηλαδή της Κιβωτού, από χρυσάφι καθαρό. Θα έχει μήκος δύο πήχεις και μισό και πλάτος ένα πήχυ και μισό. Θα κατασκευάσεις και δύο ομοιώματα των Χερουβίμ, σκαλιστά με χρυσάφι και θα τα τοποθετήσεις στα δύο άκρα του καλύμματος της Κιβωτού. Θα βρίσκεται το ένα Χερούβ στη μία πλευρά του καλύμματος και το δεύτερο Χερούβ στην απέναντι πλευρά. Και θα στερεώσεις τα δύο Χερουβίμ στις δύο πλευρές του καλύμματος. Θα είναι έτσι τοποθετημένα τα Χερουβίμ, ώστε να απλώνουν τα φτερά τους επάνω από το κάλυμμα και να το σκιάζουν από όλα τα μέρη με τα φτερά τους, συγχρόνως δε το πρόσωπο του ενός θα είναι απέναντι από το πρόσωπο του άλλου. Η όψη τους θα είναι γυρισμένη προς τα κάτω, προς το Ιλαστήριο)»]; Ή είναι φανερό ότι είναι αδιανόητο να κάνουμε εικόνα του Θεού, επειδή είναι απερίγραπτος και ασχημάτιστος, ή κάποιου άλλου ως θεού, για να μην προσκυνείται η κτίση λατρευόμενη ως θεός; Ενώ την εικόνα των χερουβίμ, που είναι περιγραπτά και παρίστανται με δουλοπρέπεια στον θρόνο του Θεού, προστάζει να την κάνουμε για να σκεπάζει με δουλοπρέπεια το ιλαστήριο· γιατί έπρεπε η εικόνα των θείων μυστηρίων να επισκιάζεται με την εικόνα των ουράνιων λειτουργών. 

Τι λες πάλι για την κιβωτό, τη στάμνα, το ιλαστήριο; Δεν είναι χειροποίητα; Δεν είναι έργα ανθρώπινων χεριών; Δεν είναι κατασκευασμένα από ευτελή, όπως λες εσύ, ύλη; Τι ήταν και η σκηνή ολόκληρη; Δεν ήταν εικόνα; Δεν ήταν σκιά και προεικόνιση; Λέει λοιπόν ο θείος απόστολος αναφερόμενος στους ιερείς του μωσαϊκού νόμου: «Οἵτινες ὑποδείγματι καὶ σκιᾷ λατρεύουσι τῶν ἐπουρανίων, καθὼς κεχρημάτισται Μωϋσῆς μέλλων ἐπιτελεῖν τὴν σκηνήν· ὅρα γάρ φησι, ποιήσεις πάντα κατὰ τὸν τύπον τὸν δειχθέντα σοι ἐν τῷ ὄρει(:Αυτοί όμως οι ιερείς προσφέρουν λατρεία που αποτελεί προτύπωση και σκιά των επουρανίων, της πνευματικής δηλαδή και αρχέτυπης λατρείας που τελείται στους ουρανούς, σύμφωνα με την εντολή που έδωσε ο Θεός στον Μωυσή, όταν αυτός επρόκειτο να κατασκευάσει τη Σκηνή του Μαρτυρίου.

Λόγος ἀπολογητικός πρός ὅσους διαβάλλουν τίς Ἅγιες Εἰκόνες. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός.Μέρος Δεύτερο

Του αγίου Πατρός και Διδασκάλου της Εκκλησίας μας, Ιωάννη του Δαμασκηνού 

ΛΟΓΟΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΣ 

ΠΡΟΣ OΣΟΥΣ ΔΙΑΒΑΛΛΟΥΝ ΤΙΣ ΑΓΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ 

Μέρος δεύτερο:&&9-14 

9. Αλλά επειδή μιλάμε για την εικόνα και την προσκύνηση, ας κάνουμε γι’ αυτά μερικές διευκρινίσεις. Η εικόνα λοιπόν είναι ομοίωμα που φέρει τα χαρακτηριστικά του πρωτοτύπου, με κάποια διαφορά όμως προς αυτό. Γιατί η εικόνα δεν είναι όμοια εξ ολοκλήρου προς το αρχέτυπο. Εικόνα λοιπόν ζωντανή, φυσική και απαράλλακτη του αόρατου Θεού[Κολ.1,15: «ὅς ἐστιν εἰκὼν τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου, πρωτότοκος πάσης κτίσεως(:Αυτός ο Υιός είναι εικόνα του αόρατου Θεού, ο Οποίος δεν φαίνεται με τα σωματικά μας μάτια. Είναι πρωτότοκος, που δεν κτίσθηκε, αλλά γεννήθηκε από την ίδια την ουσία του Πατρός, πριν να δημιουργηθούν όλα τα κτίσματα)»] είναι ο Υιός, ο Οποίος φέρει στον εαυτό Του ολόκληρο τον Πατέρα και ταυτίζεται εξ ολοκλήρου προς Αυτόν, διαφέροντας μόνο ως προς το αιτιατό. Γιατί αίτιο φυσικό είναι ο Πατέρας, ενώ αιτιατό ο Υιός, επειδή δεν προέρχεται ο Πατέρας από τον Υιό, αλλά ο Υιός από τον Πατέρα. Από Αυτόν έξαλλου έχει την ύπαρξη, αν και όχι ύστερα από Αυτόν, πράγμα που σημαίνει τον γεννήτορα Πατέρα. 

10. Υπάρχουν όμως και στον Θεό εικόνες και παραδείγματα, όσων πρόκειται να γίνουν από Αυτόν, δηλαδή η προαιώνια και πάντοτε αμετάβλητη βούλησή Του. Γιατί το θείο είναι κατά πάντα άτρεπτο και δεν υπάρχει σε αυτό καμιά μεταβολή ή σκιά μετατροπής[Ιακ.1,17: «Πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον ἀπὸ τοῦ πατρὸς τῶν φώτων, παρ᾿ ᾧ οὐκ ἔνι παραλλαγὴ ἢ τροπῆς ἀποσκίασμα(:Κάθε καλό που δίνεται στους ανθρώπους και κάθε τέλειο δώρο προέρχεται από τον ουρανό και κατεβαίνει από τον Θεό, ο Οποίος είναι ο δημιουργός των ουράνιων φωτεινών σωμάτων και η ύψιστη και μοναδική πηγή κάθε φωτισμού, φυσικού ή πνευματικού. Σ’ Αυτόν δεν υπάρχει καμία αλλοίωση και μεταβολή σαν αυτές που γίνονται στη σελήνη ή συντελούνται από τη διαδοχή της νύχτας και της ημέρας. Αλλά ούτε και σκιά υπάρχει σαν εκείνη που δημιουργείται από την περιστροφή και τη μετακίνηση των άστρων και των ουράνιων σωμάτων)»]. Αυτές τις εικόνες και τα παραδείγματα ονομάζει «προορισμούς» ο άγιος Διονύσιος[ο Αρεοπαγίτης], ο σπουδαίος γνώστης των θείων πραγμάτων, ο οποίος μαζί με τον Θεό μελέτησε τα σχετικά με τον Θεό πράγματα. Γιατί στη βούληση του Θεού ήταν αποτυπωμένα και απεικονισμένα όλα όσα είχαν προορισθεί από Αυτόν, πριν από τη δημιουργία, και θα γίνονταν οπωσδήποτε, ακριβώς όπως κάποιος που θέλει να κτίσει ένα σπίτι, συλλαμβάνει πρώτα και ζωγραφίζει το σχέδιο στο μυαλό του[Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Περί θείων ονομάτων, P. G. 3,824C]. 

Λόγος ἀπολογητικός πρός ὅσους διαβάλλουν τίς Ἅγιες Εἰκόνες. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Του αγίου Πατρός και Διδασκάλου της Εκκλησίας μας, Ιωάννη του Δαμασκηνού 

ΛΟΓΟΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΣ 

ΠΡΟΣ OΣΟΥΣ ΔΙΑΒΑΛΛΟΥΝ ΤΙΣ ΑΓΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ 

1. Θα έπρεπε βέβαια εμείς, συναισθανόμενοι πάντοτε την αναξιότητά μας, να σιωπούμε και να εξομολογούμαστε στον Θεό τις αμαρτίες μας, αλλά όταν όλα στον καιρό τους είναι καλά· επειδή όμως βλέπω την Εκκλησία, την οποία ο Θεός έκτισε πάνω στο θεμέλιο των αποστόλων και των προφητών με ακρογωνιαίο λίθο τον Χριστό τον Υιό Του, να βάλλεται, σαν σε θαλάσσια φουρτούνα που υψώνεται με αλλεπάλληλα κύματα, και να ανακατώνεται και να αναταράσσεται από τη βίαιη πνοή των πονηρών πνευμάτων, και τον χιτώνα του Χριστού, τον υφασμένο με τη χάρη του Θεού, Αυτόν που οι απόγονοι των ασεβών θέλουν με αυθάδεια να κομματιάσουν, τον βλέπω να σχίζεται, και το σώμα Του, δηλαδή τον λαό του Θεού και τη θεοπαράδοτη από παλιά διδασκαλία της Εκκλησίας να κατακερματίζεται σε διάφορες δοξασίες, γι' αυτό θεώρησα πως δεν είναι σωστό να σιωπώ και να δέσω τη γλώσσα μου, φέροντας στη σκέψη μου την απόφαση που απειλεί λέγοντας: «ἐὰν ὑποστείληται, οὐκ εὐδοκεῖ ἡ ψυχή μου ἐν αὐτῷ· ὁ δὲ δίκαιος ἐκ πίστεώς μου ζήσεται(:εάν κανείς κρύψει κάτι από φόβο και το συγκαλύψει, δεν επαναπαύεται η ψυχή μου σε αυτόν)»[Αββακ.2,4] και «ἐάν ἴδης τήν ῥομφαίαν ἐρχομένην και μή ἀναγγείλῃς τῷ ἀδελφῷ σου, ἐκ σοῦ ἐκζητήσω τὸ αἷμα αὐτοῦ (:αν δεις το φονικό μαχαίρι να πλησιάζει και δεν ειδοποιήσεις τον αδελφό σου, θα ζητήσω το αίμα του από σένα)»[Ιεζ. 33,8]. 

Επειδή λοιπόν με τάρασσε αφόρητος φόβος, αποφάσισα να μιλήσω, χωρίς να υπολογίσω μπροστά στην αλήθεια το μεγαλείο των βασιλέων· γιατί άκουσα τον θεοπάτορα Δαβίδ να λέει: «Καὶ ἐλάλουν ἐν τοῖς μαρτυρίοις σου ἐναντίον βασιλέων καὶ οὐκ ᾐσχυνόμην» (: και μιλούσα για τις μαρτυρίες και τις εντολές Σου μπροστά σε βασιλιάδες και δεν ντρεπόμουνα αλλά με κάθε παρρησία μιλούσα μπροστά σε αυτούς)» [Ψαλμ.118,46] και μάλιστα κεντριζόμουνα από αυτό ακόμα πιο πολύ να μιλήσω. Γιατί είναι φοβερό πράγμα ο λόγος του βασιλιά που καταδυναστεύει τους υπηκόους, και είναι ανέκαθεν λίγοι εκείνοι που περιφρόνησαν τα βασιλικά διατάγματα, όσοι δηλαδή γνωρίζουν ότι ο επίγειος βασιλιάς εξουσιάζεται από τον Θεό και ότι οι νόμοι είναι ισχυρότεροι των βασιλέων. 

Γιά τόν ἱερό Ναό, τίς Ἅγιες Εἰκόνες, τόν συνωστισμό καί τήν Θεία Κοινωνία. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 Γιά τόν ἱερό Ναό, τίς Ἅγιες Εἰκόνες, τόν συνωστισμό καί τήν Θεία Κοινωνία. 

Πρός δόξαν τοῦ Παναγίου μας Τριαδικοῦ Θεοῦ τῆς «πηγῆς τοῦ ἁγιασμοῦ» ἡμῶν: 

1. Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ὁ Χριστός μας. Πῶς εἶναι δυνατόν ὁ Πανάγαθος Κύριος νά ἐπιτρέψει νά ἀσθενήσουμε μέσῳ τοῦ Παναγίου σώματος καί τοῦ τιμίου αἵματός Του; Ἡ Θεία Κοινωνία θεώνει τόν πιστό. Γίνεται ὅλος πῦρ-φῶς. 

2. «Θεοῦ τό Σῶμα καί θεοῖ με καί τρέφει· θεοῖ τό πνεῦμα, τόν δέ νοῦν τρέφει ξένως», λέμε στήν ἀκολουθία τῆς Θείας Μεταλήψεως. 

3. Ἐπίσης κατά τήν μαρτυρία τοῦ Ἁγίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου, τά μέλη μας γίνονται Χριστός. Στόν 15ο Ὕμνο του γράφει: “Μέλη Χριστοῦ γινόμεθα, μέλη Χριστός ἡμῶν… καί χείρ Χριστός καί ποῦς Χριστός ἐμοῦ τοῦ παναθλίου… ἀσχημοσύνην σώματος ὅλως μή καθορῶντες, ἀλλ’ ὅλοι ὅλῳ σώματι Χριστῷ ὁμοιωθέντες”. Πῶς εἶναι δυνατόν αὐτός πού γίνεται θεός κατά χάριν νά μεταδώσει νόσο; 

4. Ἐπίσης τό Ἀντίδωρο πού δίδεται κατ’ οἰκονομίαν ἀντί τοῦ «Δώρου» (δηλαδή τῆς Θείας Μεταλήψεως), ὅπως καί τά Κόλλυβα, ἡ Ἀρτοκλασία, τό Ἅγιον Ἔλαιον, ὁ Ἁγιασμός, ὅλα αὐτά εἶναι πηγή ἁγιασμοῦ καί ὄχι μολυσμοῦ, ἀφοῦ ἔχουν τήν Θεία Χάρη ἡ ὁποία σκηνώνει σ’ αὐτά διά τῶν ἀναγινωσκομένων εὐχῶν. 

5. Οἱ Ἅγιες Εἰκόνες ἐπίσης εἶναι πηγή ἁγιασμοῦ. Προσκυνώντας τες προσκυνοῦμε τήν Θεία Χάρη, δηλαδή τό Ἅγιο Πνεῦμα πού ὑπάρχει στόν εἰκονιζόμενο. Ὅποιος δέν τίς προσκυνᾶ, ἀφορίζεται, δηλαδή χωρίζεται ἀπό τόν Θεό (σύμφωνα μέ τήν Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο). Τίς καθαρίζουμε τακτικά ἀπό εὐλάβεια καί ὄχι ἀπό φόβο μετάδοσης μικροβίων. 

Ἡ θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας ''Ἴλγιν Τσερνιγκώβ (16 Ἀπριλίου)

 

Αυτή η εικόνα της Παναγίας αγιογραφήθηκε το 1658 από τον εικονογράφο Γρηγόριο Ντουμπένσκι ο οποίος αργότερα εκάρη μοναχό με το όνομα Γεννάδιος
Το 1662,η εικόνα δάκρυζε για οχτώ ημέρες (16-24 Απριλίου)

Οἱ Ἅγιες Εἰκόνες καί ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Οἱ Ἅγιες Εἰκόνες καί ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης,Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 18-10-2017 (Κήρυγμα) Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://www.HristosPanagia.gr

71 Ψαλμός,στίχος 7,«Ἀνατελεῖ ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ»,Οἱ Ἅγιες Εἰκόνες, (Ἁγίου Παϊσίου),Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

71 Ψαλμός,στίχος 7,«Ἀνατελεῖ ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ»,Οἱ Ἅγιες Εἰκόνες, (Ἁγίου Παϊσίου),Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης,Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 12-9-2017 (Κήρυγμα) Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://www.HristosPanagia.gr

Γιά τίς ἅγιες εἰκόνες...Ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος

 http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/07/blog-post_710.html

«Ἡ Δύναμη τῶν Ἁγίων Εἰκόνων» – Ὁ δαίμονας μισεῖ τὴν προσκύνησή Τους

Mᾶς διηγήθηκε κάποιος ἀπὸ τοὺς Γέροντες, ὅτι ἔλεγε ὁ ἀββᾶς Θεόδωρος ὁ Ἠλιώτης πὼς ἦταν κάποιος Ἔγκλειστος στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν στὰ Ἱεροσόλυμα, πολὺ ἀγωνιστής, τὸν ὁποῖο πολεμοῦσε ὁ δαίμονας τῆς πορνείας.
Μιὰ ἡμέρα λοιπόν, καθὼς τοῦ ἔκανε σφοδρὴ ἐπίθεση, ἄρχισε ὁ Γέροντας νὰ χάνει τὸ κουράγιο του καὶ νὰ λέει στὸν δαίμονα: «Ὥς πότε δὲν ὑποχωρεῖς; Φύγε λοιπόν, γέρασες μαζί μου». Τοῦ φαίνεται τότε ὀφθαλμοφανῶς ὁ δαίμονας καὶ τοῦ λέει:
«Ὁρκίσου ὅτι δὲν θὰ πεῖς σὲ κανέναν ὅσα θὰ σοῦ πῶ καὶ δὲν σὲ ξαναπολεμῶ ἄλλο».
Καὶ ὁρκίστηκε ὁ Γέροντας: «Μὰ Αὐτὸν ποὺ κατοικεῖ στοὺς οὐρανούς, δὲ θὰ πῶ σὲ κανέναν ὅσα μοῦ πεῖς».
Τοῦ λέει ὁ δαίμονας: «Μὴν προσκυνήσεις αὐτὴν τὴν Εἰκόνα καὶ δὲν σὲ πολεμῶ ἄλλο». Εἰκόνιζε δὲ ἡ Εἰκόνα τὴν Δέσποινα μας, τὴν ἁγία Θεοτόκο, νὰ κρατᾶ στὴν ἀγκαλιὰ τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό.
Λέει ὁ Ἔγκλειστος στὸν δαίμονα: «Ἄφησέ με νὰ τὸ σκεφτῶ».

Γιά τίς ἅγιες εἰκόνες (Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἱερεμία)

          ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

    ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 11 Ὀκτωβρίου 2015

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

 

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΓΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

 

1.Ἡ σημερινή Κυριακή, ἀδελφοί χριστιανοί, λέγεται « Δ´ Κυριακή τοῦ Λουκᾶ». Τήν Κυριακή αὐτή τιμοῦμε τήν Ζ´ Οἰκουμενική Σύνοδο, πού συγκροτήθηκε στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας, τό ἔτος 787 μ.Χ., ἔλαβαν δέ μέρος σ᾽ αὐτήν 367 ὀρθόδοξοι Πατέρες. Στήν Σύνοδο αὐτή εἶχαν πολλή δύναμη οἱ Μοναχοί, γιατί ἦταν παρόντες σ᾽ αὐτήν 136 Ἀρχιμανδρίτες Μοναστηρίων. Οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Συνόδου αὐτῆς κατεδίκασαν τήν εἰκονομαχία καί κήρυξαν τήν τιμή τῶν ἁγίων εἰκόνων. Ἔτσι, λοιπόν, ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί στούς ἱερούς μας ναούς καί στά σπίτια μας ἔχουμε ἱερά εἰκονίσματα· καί πιστεύουμε καί σεβόμαστε καί ἐπικαλούμαστε τήν πρεσβεία τῶν ἁγίων πού εἰκονίζονται σ᾽ αὐτά.

2. Νά ἔχετε εἰκονίσματα στά σπίτια σας, ἀδελφοί μου χριστιανοί, καί πρό παντός νά ἔχετε εἰκόνα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας μας. ᾽Αφοῦ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ σαρκώθηκε καί ἔγινε ἄνθρωπος, ἀσφαλῶς πρέπει νά εἰκονίζεται καί νά ἁγιογραφεῖται. Καί ἀκόμη, χριστιανοί μου, στά σπίτια σας νά ἔχετε εἰκόνες τῶν ἁγίων πού ἔχουν τά μέλη τῆς οἰκογενείας σας. Ἔτσι, τά παιδάκια σας καί τά ἐγγονάκια σας θά σκέπτονται συχνά τόν ἅγιό τους βλέποντας τήν εἰκόνα του καί θά τόν ἀγαποῦν περισσότερο.

1)Ἡ προετοιμασία τῶν πιστῶν γιά τήν Θεία Κοινωνία, 2)Τί εἶναι οἱ εἰκόνες_mp3+κείμενο

Π. Σάββας 2011-03-10_1.Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ & 2. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 10-03-11 (Συνάξεις Κυκλαρχισσῶν στό Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ι. Ν. Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης).

Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)

1ο κείμενο:

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΣΥΝΑΞΕΙΣ

ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ

ΕΤΟΣ 2010-2011

Βιβλίο πρός μελέτην: ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ,

Ἁγίου Νικολάου Καβάσιλα, PG 150, 368-492.

Σύναξη ΙΔ’

α΄ Ποιό εἶναι συνοπτικά τό νόημα ὅλης τῆς Θείας Λειτουργίας

Παράγραφοι 4-10

Ἡ ἀκολουθία τοῦ Καιροῦ (Γ΄ μέρος). Ἡ προετοιμασία γιά τήν Θεία Λειτουργία.(mp3+κείμενο περίληψη).

Π. Σάββας 2011-02-17_Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ _3ο ΜΕΡΟΣ_ Η ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΩΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙA (ΙΑ΄ ΣΥΝΑΞΗ ΦΙΛΙΚΩΝ ΚΥΚΛΩΝ)_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 17-2-2011 (Συνάξεις Κυκλαρχισσῶν στό Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ἱ.Ν. Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης-Ἱπποδρομίου Θεσσαλονίκης).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, ‘Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία)

ΚΕΙΜΕΝΟ-ΠΕΡΙΛΗΨΗ:

Αἱ Ἅγιαι Εἰκόνες

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23^ο. Αἱ Ἅγιαι Εἰκόνες

1. Η απαγόρευσις της Παλαιάς Διαθήκης

Είναι γνωστόν, ότι εις την Παλαιάν Διαθήκην απαγορεύεται απολύτως η κατασκευή και η λατρεία ειδώλων:

«Δεν θα κατασκευάσης ποτέ δια τον εαυτόν σου είδωλον ούτε εικόνα από όσα υπάρχουν εις τον ουρανόν άνω, όσα εις την γην και όσα εις τα ύδατα κάτω από την γην. Δεν θα προσκύνησης αυτά, ούτε θα τα λατρεύσης· διότι εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου, Θεός ζηλότυπος» (Έξοδος 20,4-5). Δεν θα ακολουθήσετε και δεν θα κατασκευάσετε θεούς χυτούς* εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σας (Λευϊτ. 19,4). «Δεν θα κατασκευάσετε δια τον εαυτό σας χειροποίητα είδωλα, ούτε γλυπτά, ούτε θα στήσετε ειδωλολατρικήν στήλην, ούτε θα θέσετε εις την χώραν σας περίοπτον λίθον, ώστε να προσκυνήσετε αυτόν εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σας» (Λευϊτ. 26,1).

Πώς πρέπει να ερμηνεύσωμεν τα χωρία αυτά;

Μερικοί αιρετικοί διαχωρίζουν το πρώτον μέρος των χωρίων από το δεύτερον και το παρερμηνεύουν.

Είναι, όμως, φανερόν, ότι το κύριον βάρος της σημασίας πίπτει ακριβώς εις την φράσιν:

«Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου».

Εἰκόνα : Ἕνα παράθυρο πρός τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

 
«Εἶδον εἶδος Θεοῦ τό ἀνθρώπινον καί ἐσώθη μου ἡ ψυχή»(«Εἶδα τήν ἀνθρώπινη μορφή τοῦ Θεοῦ καί σώθηκε ἡ ψυχή μου»)

(Ἅγ. Ιωάννης ὁ Δαμασκηνός).

Ἡ εἰκόνα στήν ὀρθόδοξη θεολογία ἔχει χαρακτήρα παιδευτικό καί ἐκφαντορικό (ἀποκαλυπτικό). Παιδαγωγεῖ τόν πιστό μιλῶντας του μέ γλώσσα εὐαγγελική, μέ τήν γλώσσα τῆς Θείας Ἀποκάλυψης. Ἀπευθύνεται ταυτόχρονα  καί στήν ψυχή καί στό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου. Ἀποκαλύπτει (ἐκφαίνει-φανερώνει) τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί τά μέλη Της.

Ἡ σημασία τῶν εἰκόνων …

Γράφει ὁ Ἰωάννης Μόσχος στό ὡραῖο βιβλίο του, Λειμωνάριο. Στό Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν ζοῦσε ἔγκλειστος ἕνας μεγάλος ἀσκητής, πού τόν πολεμοῦσε σκληρά ὁ δαίμων τῆς πορνείας.
Καί ἦταν τόσο σκληρός καί ἀνυποχώρητος ὁ διάβολος στίς ἐπιθέσεις ἐναντίον του, πού μιά ἡμέρα ὁ ἀσκητής αὐτός αἰσθάνθηκε τόσο κουρασμένος, πού παρακάλεσε τόν διάβολο, νά τοῦ κάμει λίγο χάρη!…
‐Μέχρι πότε πιά! Σταμάτα λίγο! Νά πάρω ἀνάσα!…
Ἀκούοντας τά λόγια του αὐτά, πετάχθηκε μπροστά του ὀφθαλμοφανῶς ὁ διαβολάκος καί τοῦ εἶπε: