Γιατί πρέπει νά διαβάζουμε τήν Ἁγία Γραφή 1. Συμβουλευτικό Ἐγχειρίδιο, Ἁγίου Νικοδήμου. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Γιατί πρέπει νά διαβάζουμε τήν Ἁγία Γραφή 1. Συμβουλευτικό Ἐγχειρίδιο, Ἁγίου Νικοδήμου. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης
Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 24-04-2009
στήν Θεσσαλονίκη.
http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Πῶς θά σωθοῦμε ̎ ,Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

'Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:̎Πῶς θά σωθοῦμε ̎

Ὀμιλία στίς 01-04-2015

Σκέφθηκα νά ποῦμε μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, τήν εὐχή τοῦ π. Θεοδώρου καί τοῦ Σεβασμιωτάτου, ἕνα θέμα κάπως εἰσαγωγικό γιά τήν Ἐκκλησία καί ποιός εἶναι ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας. Γιατί δηλαδή ὑπάρχει ἡ Ἐκκλησία. Ἴσως εἶναι κάτι πού δέν εἶναι πολύ ξεκαθαρισμένο μέσα μας. Πολλοί ἔχουν τήν Ἐκκλησία σάν κάτι καλό καί λένε: «καλό εἶναι νά πηγαίνει κανείς στήν Ἐκκλησία».

- Τί γίνεται ὅμως τελικά μέσα στήν Ἐκκλησία; Γίνεται κάτι οὐσιαστικό σέ μᾶς;

Οἱ Πατέρες λένε ὅτι σωζόμαστε ἐντός τῆς Ἐκκλησίας καί, ὅποιος εἶναι ἐκτός, δέν μπορεῖ νά σωθεῖ. Γιατί ἄραγε; Τί ρόλο παίζει ἡ Ἐκκλησία δηλαδή; Γιατί ὑπάρχει ἡ Ἐκκλησία; Οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς εἶπαν ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἕνα ἰατρεῖο. Τί ἰατρεῖο; Σωμάτων ἤ ψυχῶν; Προφανῶς ψυχῶν. Κατεξοχήν. Γιατί σωμάτων ξέρουμε εἶναι τά νοσοκομεῖα. Ἀλλά ὅταν κανείς θεραπεύσει τήν ψυχή, θεραπεύει πολλές φορές καί τό σῶμα. Καί ὁ Χριστός μας εἶπε ὅτι ἡ ἀρρώστια τῆς ψυχῆς δημιουργεῖ ἀρρώστια καί στό σῶμα. Γι’ αὐτό εἶπε: «ἴδε ὑγιής γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μή χεῖρόν σοί τι γένηται» (Ἰω. 5,14). Μήν ξαναμαρτήσεις, γιά νά μή σοῦ γίνει τίποτα χειρότερο ἀπό αὐτό πού ἤδη εἶχες, τήν παραλυσία. Πού σημαίνει ὅτι ἡ παραλυσία ἦταν ἀποτέλεσμα ἁμαρτιῶν. Ἀρχικά δηλαδή εἶχε ἀρρωστήσει ἡ ψυχή καί μετά ἔγινε παράλυτος. Ὁ Χριστός τοῦ θεράπευσε τό σῶμα καί τοῦ λέει «πρόσεξε μήν ξαναμαρτήσεις νά μήν πάθεις κάτι χειρότερο ἀπό τήν παραλυσία».

Γνωρίζουμε ἐπίσης καί τά λεγόμενα ψυχοσωματικά νοσήματα πού ὑπάρχουν ὡς ὅρος στήν ἰατρική καί ἔχουν ὡς αἰτία τήν ψυχή καί ὄχι τό σῶμα. Γιά παράδειγμα, τό ἕλκος τοῦ δωδεκαδακτύλου ἤ τοῦ στομάχου ἔχει ὡς αἰτία τό ἄγχος. Δέν ἔχει αἰτία σωματική ἤ κάποιο μικρόβιο. Βρίσκουν καί κάποια μικρόβια, ἀλλά κύρια αἰτία λένε οἱ γιατροί εἶναι τό ἄγχος, τό στρές, ἀρρωσταίνει ἡ ψυχή. Οἱ ἅγιοι Πατέρες λένε πώς τό ἄγχος δέν εἶναι ἀθῶο. Εἶναι ὀλιγοπιστία στόν Θεό, ἡ ὁποία ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα νά ἔρχεται ὁ διάβολος καί νά δημιουργεῖ καταστάσεις οἱ ὁποῖες βλάπτουν ὄχι μόνο τήν ψυχή ἀλλά καί τό σῶμα. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἕνα ἰατρεῖο τῶν ψυχῶν.

«Φοβερό καί φριχτό θάναι τό τέλος τοῦ κόσμου τῆς περηφάνειας»

ὁ Ὅσιος Παπουλάκος

Ἡ φαρμακερή περηφάνεια τ᾿ ἀνθρώπου νά παραστήσει τό Θεό, εἶναι ἡ ρίζα σ᾿ ὅλα τοῦτα τά καμώματα. Ἀντίς ὅμως νά παραστήσει τό μικρό Θεό μέ τήν περηφάνεια του, ὁ ἄνθρωπος παρασταίνει τό μικρό διάβολο, γιατί τά ἔργα τῆς περηφάνειας δέν εἶναι ἔργα τοῦ Θεοῦ, ἀλλα παγίδες τοῦ σατανᾶ. Πασχίζει νά μικρύνει τόν καιρό καί νά κοντύνει τόν τόπο, μόνο γιά ν᾿ ἀποχτήσει περισσότερο πλοῦτος καί βασανίζεται ἀπό τή λαχτάρα τοῦ χρυσαφιοῦ, γιατί θέλει, μέ τή βοήθειά του, νά ζεῖ ἄνομα κι ἀνώφελα. Κοροϊδεύει κάι κοροϊδεύεται πώς τάχα μ᾿ ὅλα τοῦτα θά καλυτερέψει τ᾿ ἀνθρώπινο γένος, ἐνῷ στό βάθος ἔγνοια εἶναι πῶς νά ξεσπάσουν ἀτιμώρητα τά πάθεια. Νά μπορεῖ ἀκίντυνα νά χορταίνει τή λαιμαργία του καί νά μπορεῖ χωρίς φόβο νά ζεῖ μέ κανόνα τήν πορνεία. Ὁ ἄνθρωπος πὄχει γιά κανόνα τό λόγο τοῦ Χριστοῦ, δέν ἔχει χρεία ἀπό τέτοια γιατρικά τοῦ σατανᾶ, γιατί οὔτε λαίμαργος εἶναι , οὔτε πόρνος, οὔτε μοιχός, οὔτε κλέφτης, οὔτε ψεύτης, κοντολογίς δέν εἶναι περήφανος καί γιά τοῦτο δέ νοιάζεται νά μικρύνει τόν καιρό καί νά κοντύνει τόν τόπο.

Μέ τό δρεπάνι τήν ἡμέρα τῆς Ἁγίας Τριάδας

Μας το αφηγήθηκε ο αδελφός Μίτα Όρσιτς από τό Ντάλιε. Το 1931 συνέβη στήν περιοχή μας το εξής γεγονός: Ένας άνθρωπος που δεν είχε φόβο Θεού ούτε ντρεπόταν τους ανθρώπους, πήρε τό δρεπάνι καί βγήκε στο λιβάδι να κόψει τά χόρτα ανήμερα της Αγίας Τριάδας. Έκοβε χόρτα μόνος στο λιβάδι. Κανείς δε βρισκόταν στη δουλειά σ’ απόσταση που βλέπει το μάτι. Κόβοντας χόρτα ο άνθρωπος αυτός, ξαφνικά άκουσε μια φωνή παιδιού. Κοίταξε από ’δώ κοίταξε άπ’ εκεί, αλλά δεν είδε κανέναν.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος, τὸ χαστούκι στὸν Ἄρειο καὶ οἱ «ἀγάπες» τῶν οἰκουμενιστῶν

Ὑπάρχει μία τάση ἀπὸ νεοπαγανιστὲς νὰ σπιλωθεῖ ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἐπειδὴ χαστούκισε τόν αἰρετικὸ Ἄρειο εἰς τὴν Α΄ Σύνοδο τῆς Νίκαιας το 325 μ.Χ. ἀντιβαίνοντας τὸ Κατὰ Ματθαῖον, Κεφ Ε΄«38 Ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη, Ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος. 39 ἐγὼ δὲ λέγω ὑμὶν μὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ· ἀλλ' ὅστις σὲ ραπίζει εἰς τὴν δεξιὰν σιαγόνα, στρέψον αὐτῶ καὶ τὴν ἄλλην·». Ἐπίσης θεωροῦν ὑποκριτικὸ τὸ ὅτι ὁ Θεὸς ἐνῶ εἰς τὸ Εὐαγγέλιο δίδει τὴν ἐντολὴ νὰ μὴν κάνεις ποτὲ κακὸ εἰς ἐπιστροφὴ στοὺς κάνοντας κακὸ εἰς ἐσέ, ἐπισκέπτεται τὸν Ἅγιο Νικόλαο στὴν φυλακή του καὶ τὸν συγχωροῦν.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Τὴν ἐποχὴ τοῦ Μ. Κωνσταντίνου ἐμφανίζεται καὶ ὁ αἱρετικὸς Ἄρειος. Ὃ Ἄρειος πρέσβευε καὶ διαλαλοῦσε περίτρανα ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι Θεὸς ἀλλὰ κτίσμα καὶ ποίημα τοῦ Θεοῦ. Ἂν καὶ καθαιρεῖται, ἐξακολουθεῖ νὰ ὑποστηρίζει σθεναρὰ τὴν ἄποψή του μὲ συνέπεια νὰ παρασύρονται ἀρκετοὶ ἀπὸ τὰ κηρύγματά του καὶ νὰ ἐπικρατεῖ στὶς τάξεις τῆς Ἐκκλησίας μεγάλη σύγχυση. Βλέποντας ὁ Μ. Κωνσταντῖνος τὸ πρόβλημα ποὺ εἶχε δημιουργηθεῖ συγκαλεῖ σὲ σύσκεψη ὅλους τούς Ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς πρώτους τῶν...

Μοναχῶν στὴ Νίκαια, γιὰ νὰ ἀποδειχθεῖ ποιὸς τελικὰ ἔχει δίκαιο.

Αὐτογνωσία (Ἁγίου Ἰωάννη τῆς Κροστάνδης)

Δοκίμασόν με, ο Θεός, και γνώθι την καρδίαν μου, έτασόν με και γνώθι τας τρίβους μου. Και ίδε ει οδός ανομίας εν εμοί, και οδήγησόν με εν οδώ αιωνία." Ψαλμ. 138, 23-24

Από τότε που ο πρώτος άνθρωπος αμάρτησε, οι άνθρωποι σκοτίστηκαν τόσο πολύ στο ίδιο το κέντρο της ύπαρξής τους (την καρδιά), που πολύ συχνά δεν έχουνε συνείδηση ή συναίσθηση της πανταχού παρουσίας του Θεού· κι έτσι, έχουνε την εντύπωση πως τέσσερεις τοίχοι με μια οροφή από πάνω, τους κρύβουνε από Εκείνον, που όλα τα γεμίζει με την παρουσία Του και που βλέπει ακόμη και όποιον κρύβεται σε κάποιο τόπο μυστικό. "Ει κρυβήσεταί τις εν κρυφαίοις, και εγώ ουκ όψομαι αυτόν; Μη ουχί τον ουρανόν και την γην εγώ πληρώ; λέγει Κύριος" Ιερεμ. 23,24"Γυμνός ειμι, και εκρύβην" Γεν. 3, 10 είπε ο Αδάμ κρυπτόμενος από τον Θεό. Ωστόσο, όχι, αυτό σε τίποτα δεν τον ωφέλησε· ο Θεός τον έβλεπε.

Ὁ Γέρων Πορφύριος ὑπῆρξε ἕνας σύγχρονος Στάρετς τῆς ἑλληνικῆς Ὀρθοδοξίας

Αρχιμανδρίτης Ιωαννίκιος Κοτσώνης, Καθηγούμενος
της Ἱ. Μ. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σοχοῦ

Φώτο: Εν πλω λίγο πριν τα Καυσοκαλύβια (εδώ)

Κ.Ι: Οι δωρεές του Αγίου Πνεύματος στο Γέροντα Πορφύριο και, δια μέσου του μακαριστού Γέροντος, στο σύγχρονο Ελληνισμό, αλλά και την οικουμενική Ορθοδοξία, είναι άπειρες. Κι εσείς, πατέρα Ιωαννίκιε, συγκαταλέγεστε μεταξύ εκείνων, είστε κι αγιορείτης, που είχαν δεχθεί τη ευλογία του Θεού να γνωρίσουν το Γέροντα Πορφύριο.
αρχ. Ι.: Ο Γέρων Πορφύριος υπήρξε ένα σύγχρονος στάρετς της ελληνικής Ορθοδοξίας. Ήταν μια χαρισματική μορφή. Είχε δεχθεί τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος από πολύ ενωρίς. Όπως ο ίδιος μου έλεγε, τα δύο εκείνα στοιχεία που πολύ τον βοήθησαν στη ζωή του και του έδωσαν αυτή την πνευματική χάρη, ήταν, πρώτα, για να χρησιμοποιήσω τα δικά του λόγια, «η χαρούμενη υπακοή, που έκαμνα στους Γεροντάδες μου».
Έτσι μου έλεγε ο ίδιος και μου εξηγούσε: «Μου έλεγαν, για παράδειγμα: «Νικήτα» -αυτό ήταν το όνομά του ως μοναχού στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους- «τρέξε κάτω στον αρσανά να πάρεις αυτό το τσουβάλι με το αλεύρι. Και προτού να τελειώσει ο Γέροντάς μου την εντολή του, εγώ ήδη είχα αρχίσει να τρέχω για τον αρσανά, να φορτωθώ το τσουβάλι και με χαρούμενη υπακοή να επιστρέψω».

Μέ σκοτώνουν πρός δόξαν Θεοῦ. Μήν ἀγανακτήσεις».

Είναι συγκλονιστική η μαρτυρία του π. Σωφρονίου Aγιοταφίτη,ο οποίος παρέλαβε το τίμιο λείψανο του Μάρτυρα για να το ντύσει και να το ετοιμάσει για την ταφή, ότι το σώμα του παρέμενε επί πέντε ημέρες μετά το μαρτύριό του ζεστό και εύκαμπτο.
«Όταν άρχισα να τον ντύνω -διότι οι άλλοι δεν μπορούσαν, δεν άντεχαν να τον βλέπουν από τις κακουχίες που είχε- του λέγω σαν να ήταν ζωντανός: 
-Γέροντα μου, τώρα θα με βοηθήσεις να σε ντύσω, διότι βλέπεις είμαι μόνος μου. Όταν άρχισα και του έβαλα την φανέλα, το πρώτο χέρι αμέσως το εκατέβασε μόνος του. Όπως και το άλλο χέρι. Και τα πόδια ομοίως. Του μάζευα τα πόδια να του φορέσω τα ρούχα και όταν τελείωνα τα άπλωνε μόνος του. Στο αριστερό πόδι από κάτω, είχε κτύπημα με το τσεκούρι.

Τό μήνυμα τῆς ἡμέρας

Ὅταν σοῦ τύχει κανείς πού φιλονικεῖ καὶ πολεμᾶ τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ προφανές, πάψε τὴν φιλονικία καὶ ἄφησέ τον, γιατὶ ἔχει ἀπολιθωθεῖ ἡ διάνοιά του.

Το αγιογραφικό ανάγνωσμα της Κυριακής 11-12-2016

Ἡ καθημερινή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἀπαραίτητη γιά τόν Χριστιανo. Ὅπως ὁ ἄρτος γιά τό σῶμα ἔτσι καί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ γιά τήν ψυχή ἀποτελεῖ ζωτική ἀνάγκη. Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μόνο μέ ψωμί. ἀλλά καί μέ κάθε λόγο πού ἐκπορεύεται ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ (Ματθ. 4, 4): «Οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνο ζήσεται ἄνθρωπος ἀλλ' ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ». Εἴθε καθημερινά νά μελετοῦμε τό λόγο Του καί νά τρέφουμε τήν ψυχή μας μ' αὐτόν. Μαζί μέ τά Ἅγια Μυστήρια καί τόν Πνευματικό ἀγῶνα, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ συντηρεῖ ἀναμμένη τήν λαμπάδα τῆς πίστεως μέσα μας καί μᾶς καθιστᾶ ζωντανά κυτταρα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Σύν Θεῷ θά ἀναρτῶνται τά ἀναγνώσματα πού ἔχει ὁρίσει ἡ Ἁγία Μας Ἐκκλησία νά ἀναγινώσκονται καθημερινά ἀπό τούς Χριστιανούς γιά τό 2016. Κάνετε κλίκ πάνω στήν εἰκόνα καί μεγενθύνετε γιά νά διαβάσετε τό κείμενο.

Απόστολος: Προς Κολασσαείς κεφ. γ΄ 4 - 11

γ΄ 4 - 11

Ευαγγέλιον: Κατά Λουκάν κεφ. Ιδ΄ 17 - 24

Ιδ΄ 17 - 24

Ευχαριστοῦμε τήν ἀδελφότητα Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» γιά τήν ὁλοπρόθυμη ἄδεια χρήσης καί ἀναδημοσίευσης τοῦ κειμένου μετά τῆς συντόμου ἑρμηνείας, πού ἔχει εκπονήσει ὁ μακαριστός θεολόγος Π. Τρεμπέλας.

Τά καλά πού προξενεῖ ἡ ἀκακία.Συμβουλευτικό Ἐγχειρίδιο, Ἁγίου Νικοδήμου.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Τά καλά πού προξενεῖ ἡ ἀκακία.Συμβουλευτικό Ἐγχειρίδιο,
Ἁγίου Νικοδήμου.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης
Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 27-03-2009 στήν Θεσσαλονίκη.

http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Κυριακή ΙΑ΄ Λουκᾶ (Ἁγίων Προπατόρων): Περί τῶν καλουμένων ἐν τῷ δείπνω (Ὅσιος Θεοφύλακτος, Ἀρχιεπίσκοπος Βουλγαρίας)

(Λουκ. ιδ΄, 16-24)

«Κι ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε· Ἔκαμε κάποιος ἄνθρωπος μεγάλο δεῖπνο κι ἐκάλεσε πολλούς. Τὴν ὥρα τοῦ τραπεζιοῦ ἔστειλε τὸ δοῦλο του νὰ πῆ στοῦς καλεσμένους· Ἐλᾶτε, εἴναι ὅλα ἔτοιμα. Κι ἄρχισαν ὅλοι μὲ μιὰ γνώμη νὰ παρακαλοῦν νὰ μὴν παρευρεθοῦν. Ὁ πρῶτος τοῦ εἶπε ἀγόρασα χωράφι καὶ ἔχω ἀνάγκη νὰ βγῶ καὶ νὰ τὸ δῶ. Σὲ παρακαλῶ, θεώρησέ με δικαιολογημένο. Κι ὁ δεύτερος εἶπε ἀγόρασα πέντε ζευγάρια βόδια καί πηγαίνω νὰ τὰ δοκιμάσω. Σὲ παρακαλῶ, θεωρησὲ με δικαιολογημένο. Κι ὁ τρίτος εἶπε. Ἔκαμα τὸ γάμο μου καὶ γι’ αὐτὸ δὲν μπορῶ νἀρθῶ». Κι ὅταν κάποιος ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ ἦσαν μαζί στὸ τραπέζι εἶπε· μακάριος εἶναι ὅποιος πάρη τὸ γεῦμα του στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὁ Κύριος τοῦ ἐξηγεῖ πλατύτερα, πῶς πρέπει νὰ φανταζώμαστε τὰ δεῖπνα τοῦ Θεοῦ. Καὶ λέει τὴν παραβολὴ αὐτή, ὀνομάζοντας ἄνθρωπο καὶ τὸν φιλάνθρωπο πατέρα του. Γιατὶ ὅταν ὁ Θεὸς κάνη ὑπαινιγμὸ γιὰ τὴν τιμωρητική του δύναμη ὀνομάζεται στὴν Γραφὴ πάνθηρας καὶ πάρδαλη καὶ ἄρκτος.

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: «Σέ παρακαλῶ, φίλε μου. Γιά τό καλό τῆς ψυχῆς σου. Ἄλλαξε μυαλό! Μετανόησε! Διορθώσου! Καί γύρισε στήν Ἐκκλησία μας»

Αν δεν υπάρχει ο Ζων και Παντοδύναμος Θεός, και αν δεν είναι ισχυρότερος από τον θάνατο, τότε ο θάνατος είναι ο μοναδικός πανίσχυρος Θεός. Και τότε κάθε ζωντανή ύπαρξη δεν είναι παρά ένα κλωτσοσκούφι του θανάτου. Ένα ποντικάκι στο στόμα της γάτας.

Μία φορά, αντικρούοντάς τον, του είπατε: «Ο Θεός υπάρχει. Για σένα δεν υπάρχει». Και δεν σφάλατε. Γιατί εκείνοι που αποκόπτονται από τον Αιώνιο και Ζωοδότη Κύριο, εδώ στην γη αποκόπτονται από την ζωή την πραγματική.

Αυτοί, ούτε εδώ, ούτε στην άλλη ζωή δεν θα γευθούν το μεγαλείο του Θεού και της πλάσης Του. Και καλλίτερα να μην είχαμε γεννηθή, παρά να είμαστε αποκομμένοι από τον Θεό.

Αν ήμουν στην θέση σου, θα του έλεγα τα εξής:

Κάνεις λάθος, φίλε μου! Ορθότερο θα ήταν, αν έλεγες: «Εγώ δεν έχω Θεό». Διότι το βλέπεις, ότι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι γύρω σου, που αισθάνονται τον Θεό, και γι’ αυτό το διακηρύττουν ότι υπάρχει Θεός. Λοιπόν, μη λες: «Δεν υπάρχει Θεός»! Περιορίσου να λες: «Εγώ δεν έχω Θεό»!

Κάνεις λάθος! Μη μιλάς σαν τον άρρωστο, που λέει ότι δεν υπάρχει πουθενά υγεία!

Ἄκουσε τήν φωνή ἀγγέλου

Άκουσε τή φωνή αγγέλου

Τό Ρωσικό περιοδικό «Ορθοδοξία» στη Νέα Υόρκη αναφέρει τό παρακάτω θαυμαστό γεγονός που συνέβη τό 1935:

Ο επίσκοπος Αλάσκας Άντωνίνος ταξίδευε στη θάλασσα μ’ ένα καράβι. Τό καράβι συντρίφτηκε σ’ ένα νησί στη Βερίγγειο θάλασσα. Μαζί μέ τέσσερις ανθρώπους ο δεσπότης κατάφερε να φθάσει ως την ακτή, αλλά γρήγορα αυτοί οι τέσσερις πέθαναν. Ο επίσκοπος έμεινε σ’ αυτό τό νησί 13 ημέρες, σ’ ένα βράχο σκεπασμένος μέ χιόνι. Προσευχόταν ασταμάτητα στο Θεό κι ένα πρωί άκουσε τη φωνή του αγγέλου: «Ακόμα τρεις ημέρες καί θα σωθείς».