Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης - Ὁ Χριστός μᾶς δίνει τή δυνατότητα νά μιλᾶμε μαζί Του

 – Γέροντα, ο καημός και ο πόνος μου είναι το θέμα της προσευχής. Βρίσκομαι πολύ πίσω. Τι να κάνω;

– Να μιλάς αυθόρμητα στον Χριστό, στην Παναγία, στους Αγγέλους, στους Αγίους, όπου κι αν βρίσκεσαι, και να τους λες ό,τι θέλεις. «Χριστέ μου, να λες, Παναγία μου, τη διάθεσή μου την ξέρεις. Βοήθησέ με!».Έτσι απλά και ταπεινά να τους μιλάς συνέχεια για ό,τι σε απασχολεί και ύστερα να λες την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

– Γέροντα, δεν προσεύχομαι συγκεντρωμένα.

– Όταν προσεύχεσαι, να σκέφτεσαι με ποιον μιλάς. Μιλάς με τον Θεό! Μικρό πράγμα είναι αυτό; Σε ένα επίσημο πρόσωπο με πόση προσοχή μιλάει κανείς! Προσέχει να μην πει καμιά ανοησία, πότε - πότε μπερδεύεται και η γλώσσα του από συστολή. Ε, από τη στιγμή που προσέχει κανείς τόσο πολύ, όταν μιλάει με έναν άνθρωπο, πόσο πιο προσεκτικός πρέπει να είναι, όταν μιλάει με τον Θεό; Βλέπεις, ακόμη και ένα μικρό παιδί, όταν πηγαίνει να μιλήσει στον πατέρα του ή σε έναν ηλικιωμένο, πηγαίνει με συστολή. Αν πρόκειται να μιλήσει στον δάσκαλό του, που τον φοβάται και λίγο, πλησιάζει με πιο μεγάλη συστολή. Κι εμείς, τώρα, μιλάμε με τον Ίδιο τον Θεό, με την Παναγία, με τους Αγίους, και να μην το καταλαβαίνουμε;

Θαυμαστές διηγήσεις γιά τό Μυστήριο τῶν Μυστηρίων

 Είναι γραμμένο στη Βίβλο του Λειμώνος ότι, ήταν ένας Ιερέας ανάξιος και πάντοτε, όταν ήθελε να λειτουργήσει, ασθενούσαν όλα τα μέλη του.

Την ώρα δε, που ήθελε να κοινωνήσει τα χέρια του έτρεμαν τόσο, που κινδύνευε να του πέσει το Άγιο Ποτήριο και είχε μεγάλο αγώνα ο άθλιος μέχρι να τελειώσει την Λειτουργία.

Μία μέρα έτυχε να είναι παρών ένας ευλαβής και ενάρετος πνευματικός, ο οποίος είδε ένα εξαίσιο θέαμα. Δηλαδή, την ώρα, που ήθελε να κοινωνήσει ο Ιερέας, μετατράπηκε ο Μαργαρίτης και έγινε βρέφος, ζωντανό και εκώλυε αυτόν της Ιεράς Μεταλήψεως. 

Τούτο επάλευε με τον Ιερέα και τον εμπόδιζε να μη κοινωνήσει αυτού.

π. Ἰωάννης Ρωμανίδης - Τά ἱερά λείψανα

 Υπάρχουν δύο γενικά είδη αγίων λειψάνων, αυτά που ευωδιάζουν και αυτά που και σώζωνται ολόκληρα ή σχεδόν ολόκληρα. Φαίνεται ότι τα πρώτα ανήκουν εις τους αγίους που ευρίσκοντο εις την κατάστσιν φωτισμού όταν εξεδήμησαν και τα δεύτερα εις αγίους που ευρίσκονται εις κατάστασιν δοξασμού. 

Από μαρτυρίας πατέρων προκύπτει το γεγονός ότι η άκτιστος δημιουργική, συνεκτική, προνοητική, καθαρτική, φωτιστική και θεωτική ενέργεια του Θεού είναι απλή, διαιρείται αδιαιρέτως και πανταχού παρούσα ενεργεί τα πάντα εν πάσι.

Έτσι ο θεούμενος εν Αγίω Πεύματι ευρισκόμενος βλέπει ως μέλος του Σώματος του Χριστού τον Πατέρα εν τω ενσαρκωθέντι Λόγω έσωθεν. Αυτών τα σώματα διατηρούνται τοιουτοτρόπως αφού η νοερά ενέργειά τους συνεχίζει να στροφαλίζεται κυκλικώς εντός της καρδίας τους εν κοινωνία με την θεωτικήν ενέργειαν της Αγίας Τριάδος. Πιθανόν θα ημπορούσαμεν να δούμεν τον στροφαλισμόν αυτόν με μαγνητικό αξωνικό τομογράφο.

Γιατί οἱ ἄνθρωποι ἐχθρεύονται τήν ἀλήθεια;

Αγίου Λουκά 
Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΘΡΕΥΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ;

«Και ελθόντι αυτώ εις το ιερόν προσήλθον αυτώ διδάσκοντι οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι τον λαού λέγοντες·  εν ποία εξουσία ταύτα ποιείς, και τις σοι έδωκε την εξουσίαν ταύτην;» (Μτ. 21, 23). Γιατί έκαναν στον Κύριο Ιησού Χριστό μία τέτοια ερώτηση; Και είναι σίγουρο ότι τον ρώτησαν με θυμό. «Πώς τολμάς εσύ να διδάσκεις το λαό; Ποιος σου το επέτρεψε, ποιος σου έδωσε αυτό το δικαίωμα; Εμείς μόνον έχουμε την εξουσία να διδάσκουμε το λαό».

Την απάντηση που τους έδωσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να δώσει. Αν στη θέση του βρισκόταν κάποιος που δεν είχε εξουσία να διδάσκει θα έχανε τον εαυτό του μπροστά στους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους και το πρώτο πράγμα που θα προσπαθούσε να κάνει θα ήταν να δικαιολογήσει τον εαυτό του. Ο Χριστός δεν τους απάντησε ευθέως. Τους έδωσε μία απάντηση που δεν την περίμεναν.

Αντί να δικαιολογεί τον εαυτό του και να τους προβάλλει επιχειρήματα, που να δικαιολογούσαν την εξουσία του να διδάσκει τον λαό, τους ελέγχει και τους αναγκάζει να παραδεχτούν πως δεν έχουν δίκαιο σ' αυτά που λένε.

«Οἱ ἅγιοι εἶναι φίλοι μας, μᾶς ὁδηγοῦν στή σωτηρία, εὔχονται καί μεσιτεύουν γιά μᾶς.»

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Πρέπει νά ᾿χουμε τή μεγαλύτερη δυνατή καί ζωντανή ἑνότητα μέ τούς πολίτες τοῦ οὐρανοῦ, μέ ὅλους τούς Ἁγίους , τούς Ἀποστόλους, τούς Προφῆτες, τούς Μάρτυρες, τούς Ἱεράρχες καί τούς Ὁσίους. Ὅλοι τους εἶναι μέλη τοῦ ἑνός σώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, στήν ὁποία ἀνήκουμε κι ἐμεῖς οἱ ἁμαρτωλοί. Ζῶσα κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Αὐτός εἶναι κι ὁ λόγος πού τούς ἐπικαλούμαστε στίς προσευχές μας, συνομιλοῦμε μαζί τους, τούς δοξολογοῦμε καί τούς ὑμνοῦμε.

Εἶναι ἀπόλυτα ἀπαραίτητο οἱ χριστιανοί νά ᾿ναι ἑνωμένοι μαζί τους, ἄν θέλουν νά προοδεύσουν στή χριστιανική τους ζωή. Οἱ ἅγιοι εἶναι φίλοι μας, μᾶς ὁδηγοῦν στή σωτηρία, εὔχονται καί μεσιτεύουν γιά μᾶς.

π. Παῦλος Σαβάμπε Τακούμα - Ὁ σαμουράι πού ἔγινε ὀρθόδοξος ἱερέας!

Ο π.Παύλος Σαβάμπε Τακούμα ήταν ο πρώτος ορθόδοξος ιερέας της Ιαπωνίας και ένας από τους τρεις πρώτους ορθοδόξους χριστιανούς.Ήταν γιος ενός σαμουράι και γαμπρός ενός σιντοιστη ιερέα.Ήταν φανατικός εθνικιστής και μισούσε κάθε ξένη επιρροή στην χώρα του.

Για καλύτερη κατανόηση της καταστάσεως στην Ιαπωνία κατα τον 19ο και τις αρχές του 20ου αιώνα διαβάστε τον βίο του Αγιου Νικολάου Κασάτκιν(ΕΔΩ)-του φωτιστού των Ιαπώνων-απ'όπου και ο θαυμαστός τρόπος με τον οποίο ο π.Παύλος ασπάστηκε την Ορθοδοξία.

Τί διαλύει τήν κακία τοῦ ἐχθροῦ μας;

 «Ὁ ἐχθρὸς τὸ φθονεῖ, ὅταν μας βλέπῃ νὰ ἔχουμε μεταξύ μας ἐπικοινωνία μὲ εἰλικρίνεια καὶ ἀγάπη ἐν Χριστῷ. Καὶ προσπαθεῖ νὰ σπείρῃ ἔχθρα καὶ διχόνοια ἐπειδὴ μισεῖ τὸ καλό...

Ἡ καλή μας πράξη νὰ φανερώνωμε τοὺς λογισμούς μας ὁ ἕνας στὸν ἄλλο, θὰ διαλύση τὴν κακία του».

Στάρετς Βαρσανούφιος

Πηγή

https://paraklisi.blogspot.gr/2017/06/blog-post_379.html

«Ἀνέβης εἰς ὕψος, ᾐχμαλώτευσας αἰχμαλωσίαν, ἔλαβες δόματα ἐν ἀνθρώποις, καὶ γὰρ ἀπειθοῦντας τοῦ κατασκηνῶσαι.».Ψαλμός 67, στίχος 19. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

«Ἀνέβης εἰς ὕψος, ᾐχμαλώτευσας αἰχμαλωσίαν, ἔλαβες δόματα ἐν ἀνθρώποις, καὶ γὰρ ἀπειθοῦντας τοῦ κατασκηνῶσαι.».Ψαλμός 67, στίχος 19. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 22-5-2017 (Κήρυγμα) Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης
http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Γιατί καί πῶς πρέπει νά διαβάζουμε τήν Ἁγία Γραφὴ

 Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς

 Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι κατὰ κάποιο τρόπο ἡ βιογραφία τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο αὐτό. Καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, ἡ Καινὴ Διαθήκη εἶναι ἡ βιογραφία τοῦ σαρκωθέντος Θεοῦ σ’ αὐτὸ τὸ κόσμο. 

Μέσα σ’ αὐτὴ περιγράφεται πῶς ὁ Θεός, γιά νά δείξει τὸν ἑαυτὸ Του στούς ἀνθρώπους, ἔστειλε τὸ Θεὸ Λόγο, ὁ ὁποῖος σαρκώθηκε καὶ ἔγινε ἄνθρωπος, καὶ σὰν ἄνθρωπος εἶπε στούς ἀνθρώπους, ὅλα ὅσα ὁ Θεὸςἔχει, ὅλα ὅσα ὁ Θεὸς ἐπιθυμεῖ γιά τὸν κόσμο αὐτὸ καὶ γιά τοὺς ἀνθρώπους πού ζοῦν σ’ αὐτόν. Ἀποκάλυψε ὁ Θεὸς Λόγος τὸ σχέδιό Του στόν κόσμο. Ὁ Θεὸς Λόγος μὲ τή βοήθεια τοῦ λόγου, ἔδειξε τὸ Θεὸ στούς ἀνθρώπους, ὄσο εἶναι δυνατὸ ὁ ἀνθρώπινος λόγος νά περιλάβει τὸν ἀπερίληπτο Θεό. Ὅ,τι εἶναι ἀπαραίτητο στόν κόσμο αὐτὸ καὶ στούς ἀνθρώπους πού ζοῦν σ’ αὐτόν, ὁ Κύριος τὸ ἔδωσε μέσα στήν Ἁγία Γραφή. Μέσα σ’ αὐτὴν ἔδωσε τίς ἀπαντήσεις γιά ὅλα τὰ ἐρωτήματα. Δέν ὑπάρχουν ἐρωτήματα πού νά βασανίζουν τὴν ἀνθρωπίνη ψυχὴ καὶ για τὰ ὁποῖα νά μὴν ἔχει δοθεῖ μέσα στήν Ἁγία Γραφὴ εἴτε ἄμεση εἴτε ἔμμεση ἀπαντήση. Οἱ ἄνθρωποι δέν μποροῦν νά ἐπινοήσουν περισσότερα ἐρωτήματα ἀπ’ ὄσες ἀπαντήσεις ὑπάρχουν μέσα στήν Ἁγία Γραφή. Τὸ ὅτι δέν βρίσκεις στήν Ἁγία Γραφὴ ἀπάντηση σὲ κάποιό σου ἐρώτημα, σημαίνει ἢ ὅτι ἔθεσες ἀσήμαντο ἐρώτημα ἢ ὅτι δέν μπόρεσες νά διαβάσεις τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ νά πάρεις τήν τελική ἀπάντηση.

 

Στήν Ἁγία Γραφὴ ὁ Θεὸς ἔδειξε:

 

1) Τὶ εἶναι ὁ κόσμος, ἀπό ποῦ προέρχεται, γιά ποιὸ λόγο ὑπάρχει, πρὸς τά ποῦ πορεύεται, ποῦ θὰ καταλήξει.

 

2) Τὶ εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ἀπό ποῦ ἔρχεται, ποῦ πηγαίνει, ποία εἶναι ἡ οὐσία του, γιά ποιὸ λόγο ὑπάρχει, πῶς θὰ τελειωθεῖ.

«Τί ἔκανε ὁ Κύριος τῆς ζωῆς μας γιά μᾶς τά ἀσήμαντα, ἀχάριστα καί κακότροπα πλάσματα;»

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Τί ἔκανε ὁ Κύριος τῆς ζωῆς μας γιά μᾶς τά ἀσήμαντα, ἀχάριστα καί κακότροπα πλάσματα; Κατέβηκε ἀπό τούς οὐρανούς, φόρεσε τή σάρκα μας, ἔκανε πολλά καί σπουδαῖα θαύματα. Ὑπόφερε, ἔχυσε τό αἷμα Του, πέθανε, κατέβηκε στόν Ἅδη, ἔδεσε τό σατανά, καταπάτησε τήν κόλαση, ἐλευθέρωσε τούς δεσμῶτες τοῦ Ἅδη καί τούς ὁδήγησε στόν οὐρρανό. Ἀναστήθηκε «ἐκ νεκρῶν» γιά νά συναντήσει καί μᾶς μαζί Του.

Ἄς ἐφαρμόσουμε τουλάχιστο τήν ἔσχατη ἐντολή Του.

Ἄς ἀγαπήσουμε ἀλλήλους.

Ἄς γίνουμε ἐπιμελεῖς στήν τήρηση καί τῶν ἄλλων ἐντολῶν Του κι ἄς πάψουμε νά Τόν προσβάλλουμε μέ τήν ἰσχυρογνωμοσύνη καί τήν ἀντίδρασή μας.

Κύριε, βοήθησέ μας!

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: Τοῦ ἔλεγα, πάω νά πάρω τσιγάρα καί τό παιδάκι, ἔλεγε: «Ποιός ξέρει, κάποιον θά ἤθελε νά ἐξυπηρετήση»»

 Μια φορά ένα παιδί δευτέρας γυμνασίου ήρθε στο καλύβι και χτύπησε το σιδεράκι στην πόρτα. Είχα ένα τσουβάλι γράμματα να διαβάσω, αλλά είπα, ας βγω να δω τι θέλει.

-Τι είναι, παλληκάρι; του λέω.

-Αυτό είναι το καλύβι του πατρός Παϊσίου; με ρωτάει. Θέλω τον πάτερ Παΐσιο.

 

-Αυτό είναι, αλλά αυτός δεν είναι εδώ. Πήγε να αγοράση τσιγάρα, του λέω.

 

-Φαίνεται κάποιον πήγε να εξυπηρετήση, μου λέει με καλό λογισμό.

 

-Για τον εαυτό του πήγε να τα αγοράση, του λέω. Του είχαν τελειώσει και έκανε σαν τρελλός για τα τσιγάρα. Εμένα με άφησε εδώ μόνον μου και ούτε ξέρω πότε θα γυρίση. Αν δω ότι αργεί, θα σηκωθώ να φύγω.

 

Βούρκωσαν τα μάτια του και με καλό πάλι λογισμό είπε:

Πεντηκοστιανοί - αἵρεση καί πλάνη

 του Στυλιανού Γερασίμου

Επιτρέπεται η προσκύνηση της Παναγίας και της εικόνας σύμφωνα με τον λόγο του Θεού;

Οι Πεντηκοστιανοί υποστηρίζουν ότι η προσκύνηση οποιουδήποτε άλλου προσώπου εκτός του Θεού και του Χριστού, δεν επιτρέπεται από τον λόγο του Θεού. Απαγορεύεται και η προσκύνηση των εικόνων σαν ειδωλολατρεία. 

Παραθέτουν έτσι τα εξής χωρία: • Ματθ. δ', 10: “γέγραπται γάρ, Κύριον τον Θεόν σου προσκυνήσεις και αυτώ μόνω λατρεύσεις”, • Δευτερονόμιο δ' 15, 16, 23: “φυλάξεσθε σφόδρα τας ψυχάς υμών,... μη ανομήσητε και ποιήσητε υμίν εαυτοίς γλυπτόν ομοίωμα, πάσαν εικόνα,

ομοίωμα αρσενικού ή θηλυκού,... προσέχετε υμείς, μη επιλάθησθε την διαθήκην Κυρίου του Θεού υμών, ήν διέθετο προς υμάς, και ποιήσητε υμίν εαυτοίς γλυπτόν ομοίωμα πάντων, ών συνέταξεν Κύριος ο Θεός σου”, • Ψαλμός ριε' 4-8: “τά είδωλα των εθνών αργύριον και χρυσίον, έργα χειρών ανθρώπων... ου λαλήλουσιν,... ουκ όψονται,... όμοιοι αυτοίς γένοιντο οι ποιούντες αυτά και πάντες οι πεποιθότες επ’ αυτοίς”, • Πράξ. ι', 25-26: Ο Απόστολος Πέτρος αρνήθηκε προσκύνηση από τον εκατόνταρχο Κορνήλιο, • Αποκ. ιθ', 10 και κβ', 8-9: ο άγγελος αρνήθηκε προσκύνηση από τον Ιωάννη.

 

Αυτά τα χωρία τα οποία επικαλούνται οι Πεντηκοστιανοί δεν αναφέρονται στους αγίους αλλά σε άλλους θεούς. Εμείς όμως τους αγίους δεν τους τιμούμε ως θεούς, αλλά ως ανθρώπους αγίους. Ποιός ορθόδοξος είπε ποτέ: “Θεέ Δημήτριε πρέσβευε υπέρ εμού”.

Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος: Ἡ πρώτη συνάντηση μου μέ τόν Γέροντα Σωφρόνιο

Ὁμιλία στό Ἰάσιο Ρουμανίας, τήν 13η Νοεμβρίου 2016.

Βίντεο ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη στὸ Ἰάσιο

Βίντεο τῆς ὀμιλίας

Εὐχαριστῶ τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μολδαβίας κ. Θεοφάνη πού μέ προσκάλεσε σέ αὐτό τό πνευματικό συμπόσιο γιά νά μιλήσουμε γιά μιά μεγάλη σύγχρονη πατερική μορφή, τόν Γέροντα Σωφρόνιο Σαχάρωφ, ὁ ὁποῖος ἔζησε καί ἐξέφρασε τήν πατερική παράδοση μέ τήν 

ἀσκητική, ἡσυχαστική καί ἐμπειρική θεολογία καί σέ μερικά σημεῖα τήν παρουσίασε μέ σύγχρονους ὅρους, πού διαφέρουν ἀπό τόν τρόπο πού τούς χρησιμοποιοῦν οἱ σύγχρονοι μεταπατερικοί θεολόγοι. Γνωρίζω τήν θεολογική εὐαισθησία καί τήν ποιμαντική ἀγωνία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου σας, γι’ αὐτό καί ἐκτιμῶ τήν προσπάθειά του αὐτή.

Εἰσαγωγικά πρέπει νά πῶ ὅτι μέ ἀξίωσε ὁ Θεός νά ἔχω Γέροντα τόν Μητροπολίτη Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας Καλλίνικο, μέ τόν ὁποῖο παρέμεινα στήν Μητρόπολη δεκαπέντε χρόνια καί ἀπό τόν ὁποῖο παρέλαβα τήν ἡσυχαστική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί τήν ὀρθόδοξη ποιμαντική πείρα καί ἀπό τόν ὁποῖο ἔλαβα τήν Χάρη τῆς ἱερωσύνης.

 Ἦταν ἕνας θαυμαστός Ἱεράρχης μέ ἀγάπη γιά τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους, μέ καθαρότητα βίου καί θεολογική παιδεία, μέ ἱεραποστολικό ζῆλο καί ὁσιακό τέλος. Ὁ ἅγιος Παΐσιος ὅταν τόν συνάντησε γιά πρώτη φορά εἶπε, κατά τήν μαρτυρία ἑνός ὑποτακτικοῦ του, τοῦ ἱερομονάχου π. Παϊσίου: «Πρώτη φορά βλέπω τέτοιον Δεσπότη! Μέχρι τώρα δέν ἔχω δεῖ σάν τόν Καλλίνικο». Καί ὅταν τοῦ εἶπαν ὅτι, πλησιάζοντας πρός τό τέλος τῆς ζωῆς του, ἔλεγε: «Ἐλπίζω νά μέ συνοδεύη τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ», ὁ ἅγιος Παΐσιος εἶπε: «Ὄχι ἁπλῶς τόν συνοδεύει, ἀλλά τόν καταδιώκει τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ». Θεράπευσε δαιμονισμένους ὅσο ζοῦσε, ἀλλά καί μετά τήν κοίμησή του ἐπετέλεσε θαυματουργικές ἐπεμβάσεις. (Γι’ αὐτό ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀπεφάσισε τήν ἁγιοκατάταξή του, καί ἐστάλη ἡ ἀπόφαση αὐτή στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο γιά τήν τελική πράξη ἁγιοκατατάξεως).

 

Αὐτά πού μοῦ εἶπε ὁ Γέροντας Σωφρόνιος, κατά τήν πρώτη συνάντησή μας τόν Ἰούλιο τοῦ ἔτους 1976, τά προσέλαβα ἐμπειρικά. Τά εἶχα διαβάσει προηγουμένως στούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, [...]. Στόν Γέροντα Σωφρόνιο βρῆκα ἕναν ζωντανό ὀργανισμό.

 

Ὁ μακαριστός Γέροντάς μου εἶχε γνήσιο ὀρθόδοξο φρόνημα καί διακατεχόταν ἀπό τήν ἀτμόσφαιρα τῆς πνευματικῆς ἐλευθερίας. Δέν μέ δέσμευσε πνευματικά, δέν ἤθελε νά μέ κάνη ὀπαδό, ἀλλά μαθητή τοῦ Χριστοῦ.

Ὅσιος Νικήτας ὁ ἐκ Θηβῶν (+23 Ἰουνίου)

 

Εορτάζει στις 23 Ιουνίου

Στο ανθόσπαρτο περιβόλι της Βοιωτικής γης, άνθισε και η ευλογημένη ψυχή της Οσιακής μορφής του Αγίου Νικήτα του εκ Θηβών. Ο Όσιος γεννήθηκε στην πόλη των Θηβών στις αρχές του 11ου αιώνος. Οι γονείς του, πολύ πιστοί άνθρωποι, του γνώρισαν το Χριστό και σε ηλικία πέντε ετών τον οδήγησαν στο σχολείο της εποχής.

Περνώντας τα χρόνια και γνωρίζοντας την κοσμική παιδεία και την εκκλησιαστική γραμματεία, πιο έντονα πια αισθάνεται την ανάγκη να αναχωρήσει από τον κόσμο και να αφιερωθεί στο Θεό. Στα δεκαέξι του χρόνια, μαζί με τον αδελφό του, φεύγει κρυφά για το μοναστήρι του Θεοκλήτου και εκεί κείρεται μοναχός. Όμως ο ίδιος ζητά κάτι περισσότερο, η καρδιά του θερμά παρακαλά το Θεό να οδηγήσει τα βήματά του σε μία πιο έντονη πνευματική ζωή, ζητούσε λοιπόν ουσιαστικά την απόλυτη ησυχία και την πλήρη αφοσίωση στο Σωτήρα Χριστό. Όμως επειδή είναι νέος μοναχός, δεν τολμά να ζητήσει κάτι τέτοιο. Το κάνει αυτό θερμό αίτημα προσευχής.

   Κάποια στιγμή η προσευχή του εισακούγεται, η παράκληση του γίνεται δεκτή από τον ηγούμενο, ο οποίος ουσιαστικά έχει λάβει Θεία Εντολή από Άγγελο Κυρίου να μην αποτρέψει το μοναχό Νικήτα να φύγει για να δοκιμασθεί σε μεγαλύτερους αγώνες. ΄Ετσι και με την ευλογία του γέροντά του, οδηγεί τα βήματά του στην περιοχή της Οστείας (Χώστια – Πρόδρομος σήμερα). 

  Εκεί βρίσκει σπηλιά στο βουνό και ξεκινά τους ισάγγελους του αγώνες. 

Η φήμη του εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα και εκατοντάδες ψυχές καθημερινά τον επισκέπτονταν, ζητώντας τις συμβουλές του, τον εμπιστεύονταν και με σιγουριά κατέθεταν τα προβλήματά τους με τη βεβαιότητα ότι είχαν μπροστά τους έναν Άγιο, που ακούγεται η προσευχή του στο Θρόνο του Χριστού. Οι αυξανόμενες ανάγκες οδήγησαν τον Όσιο να δημιουργήσει σε σπήλαιο, Ναό που τον αφιέρωσε στο Σωτήρα Χριστό.