Γιατί κάνουμε τό καλό, Ἁγίου Παïσίου, 13-7-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Γιατί κάνουμε τό καλό, Ἁγίου Παïσίου, 13-7-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Τά ἐκ προθέσεως σφάλματα, Ἁγίου Παïσίου, 12-7-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Τά ἐκ προθέσεως σφάλματα, Ἁγίου Παïσίου, 12-7-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Χαιρόμαστε μέ τήν χαρά τοῦ ἄλλου; Ἁγ. Νικολάου Ἀχρίδος, 28-7-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Χαιρόμαστε μέ τήν χαρά τοῦ ἄλλου; Ἁγ. Νικολάου Ἀχρίδος, 28-7-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου ζωντανή μετάδοση, Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Διάλεξις γερόντων πρός ἀλλήλους περί λογισμῶν

ΔΙΑΛΕΞΙΣ ΓΕΡΟΝΤΩΝ ΠΡΟΣ ΑΛΛΗΛΟΥΣ ΠΕΡΙ ΛΟΓΙΣΜΩΝ

Ἐρώτησις. Πῶς δεῖ εἶναι τὸν μοναχὸν ἐν τῷ κελλίῳ; 

Ἀπόκρισις Τοῦ ἀπέχεσθαι τῆς τῶν ἀνθρώπων γνώσεως ἵνα τοῦ λογισμοῦ σχολάζοντος ἡ γνῶσις τοῦ Θεοῦ κατοικήσῃ ἐν αὐτῷ. 

Ἐρ. Τί θέλει εἶναι ὁ μοναχός; 

Ἀπ. Ὁ μοναχὸς περιστερά ἐστιν. Ὥσπερ γὰρ ἡ περιστερὰ ἐξερχομένη τὸν καιρὸν αὐτῆς εἰς τὸν ἀέρα τινάσσει τὰς πτέρυγας αὑτῆς καὶ, ἐὰν βραδύνῃ ἔξω τῆς κοίτης αὐτῆς, ὑπὸ ἀγρίων πετεινῶν κολαφιζομένη ἀπολεῖ τὴν εὐπρέπειαν αὐτῆς· οὕτως καὶ ὁ μοναχός· ἔρχεται τῷ καιρῷ
τῆς συνάξεως ἐκτινάξαι τοὺς λογισμοὺς αὐτοῦ καὶ ἐὰν βραδύνῃ ἔξω τοῦ κελλίου αὐτοῦ κολαφιζόμενος ὑπὸ τῶν δαιμόνων σκοτίζονται αὐτοῦ οἱ λογισμοί. 

Ἐρ. Ποίῳ λογισμῷ ἐκφέρει ὁ διάβολος τὸν μοναχὸν ἐκ τοῦ κελλίου αὐτοῦ; 

Ἀπ. Ὁ διάβολος ἐπαοιδός ἐστιν· ὥσπερ γὰρ ὁ ἐπαοιδὸς ἁπαλοῖς λόγοις ἐκφέρει τὸ θηρίον ἐκ τοῦ φωλεοῦ αὐτοῦ καὶ ἐπιλαβόμενος αὐτοῦ ἐπιρρίπτει αὐτὸ εἰς τὰς πλατείας τῆς πόλεως ἀπολύων αὐτὸ εἰς χλεύασμα τῶν ἀνθρώπων, καὶ ὅταν καταγηράσῃ μετ' αὐτοῦ ὕστερον ἢ πυρὶ αὐτὸ καταναλίσκει ἢ καταποντίζει αὐτό· οὕτως καὶ ὁ μοναχὸς τὸν αὐτὸν τρόπον πάσχει ὅταν ὑπὸ τῶν λογισμῶν ἑλκόμενος καταλείπῃ τὸ κελλίον αὐτοῦ.

Ἐρ. Ἐὰν ἐξέλθῃ ἀδελφὸς εἰς διακονίαν καὶ συναντήσῃ αὐτῷ γυνὴ κατὰ τὴν ὁδὸν, πῶς δύναται φυγεῖν τὸν πόλεμον τῆς πορνείας; 

Ἀπ. Τὸν μὲν πόλεμον οὐ δύναται φυγεῖν, τὴν δὲ πρᾶξιν δύναται ἐκφυγεῖν ἐὰν σιωπήσῃ εἰς τὴν ὥραν τῆς ἀπαντήσεως. Ὥσπερ γὰρ τὸ πυρεκβόλον συγκρουόμενον μετὰ τοῦ θειαφίου ἐκβάλλει τὸ πῦρ, οὕτως καὶ ἡ λαλιὰ τοῦ ἀνδρὸς μετὰ τῆς γυναικὸς συγκρουομένη τὴν ἁμαρτίαν ἀπεργάζεται. 

Ἐρ. Ποίῳ λογισμῷ ἔρχεται ἡ πορνεία εἰς τὸν ἄνθρωπον; 

Ἀπ. Οὔτε μία, οὔτε δύο, οὔτε πέντε, οὔτε δέκα ὁδοὶ ἀρκοῦσιν τῇ πορνείᾳ· πάντες γὰρ οἱ λογισμοὶ τοῦ διαβόλου τὴν πορνείαν ἔχουσιν κεκρυμμένην. 

Ἐρ. Καλόν ἐστιν κτήσασθαι δύο χιτῶνας; 

Ἱερέας Ἀββακούμ: Προσευχόταν γιά χιλιάδες νεκρούς καθημερινά κι αὐτό ἔφερε μεγάλη εὐλογία στή ζωή του.

Ιερέας Αββακούμ

Στη Ρωσία, στα χρόνια του Τσάρου Νικολάου του Α΄, όταν επίσκοπος του Βλαντιμίρ (1821-1849) ήταν ο Παρθένιος Τσέρκωφ, τοποθετήθηκε ένας ιερέας, που τον έλεγαν Αββακούμ, στη φτωχότερη ενορία της επισκοπής του. Ήταν γιος νεκροθάφτη, νυμφεύτηκε μια φτωχή κοπέλα και ζούσαν με μεγάλη φτώχεια αλλά ο π. Αββακούμ ήταν ένας άνθρωπος πολλής προσευχής. 

Ιδιαίτερα του άρεσε να προσεύχεται για τους νεκρούς. Είχε ένα σημειωματάριο, όπου έγραφε τα ονόματα όλων των νεκρών για τους οποίους είχε ακούσει. Όλους αυτούς δεν τους μνημόνευε μόνο στην προσκομιδή αλλά και στις ιδιαίτερες προσευχές του, το πρωί και το βράδυ. Έτσι η προσευχή του κρατούσε ώρες ολόκληρες.

Το γεγονός αυτό στενοχωρούσε τη σύζυγο του που συνήθιζε να του λέει:

-Πρέπει να σταματήσεις αυτές τις μακρές βοηθητικές προσευχές που κάνεις και να με βοηθάς στον κήπο και σε άλλες δουλειές. Είμαι πολύ κουρασμένη. Ούτε μοναχός είσαι ούτε έγκλειστος. Αν θέλεις να προσεύχεσαι τόσο πολύ, πήγαινε στον επίσκοπο και ζήτησέ του να σου δώσει καλλίτερη ενορία, όπου θα μπορούμε να έχουμε ανθρώπους να μας βοηθούν. Τότε θα μπορείς να προσεύχεσαι όσο θέλεις. 

Ο π. Αββακούμ της έλεγε πως η προσευχή είναι το πρώτο καθήκον του ιερέως και δεν πρέπει να το παραμελεί. Σχετικά με την καλλίτερη ενορία σκέφτηκε πως είναι ανοίκειο να τη ζητήσει από τον επίσκοπο. Έπρεπε να κάνουν υπομονή, ωσότου του προσφερθεί καλύτερη θέση. Η σύζυγος του συμφωνούσε απρόθυμα.

Πῶς ἐμφανίζεται κάθε χρόνο ἡ Ἁγία Νεφέλη στό Ὄρος Θαβώρ στήν ἑορτή τῆς Μεταμόρφωσης τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.

Λένε πως το όρος Θαβώρ, έγινε σαν τόπος, μάρτυρας της αποκαλύψεως της Θείας Δόξης σε υλικό σώμα.Την ώρα της Μεταμόρφωσης ο Κύριος,  άνοιξε στην κυριολεξία τα μάτια των μαθητών Του για να δουν, όσο χωρούσε η αντιληπτικότητά τους, την θεία φύση σε φυσικό σώμα. Παραστάτες αυτής της μεταμορφώσεως, ο προφήτης Ηλίας και ο προφήτης Μωϋσής, με πλήθος συμβόλων!.Θαυμαστό γεγγονός στη σύχρονη εποχή, αποτελεί και η  εμφάνιση της Αγίας Νεφέλης κάθε χρόνο στην Ιερά Αγρυπνία στο Όρος Θαβώρ κατά την εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.Το 2015 η Αγία Νεφέλη εμφανίστηκε δύο φορές με συνολική διάρκεια περίπου 3 ώρες.Συγκλονιστικές είναι οι μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων.Εκεί στο Όρος Θαβώρ – όπου έγινε η Μεταμόρφωση του Σωτήρος – κάθε χρόνο, στις 6 Αυγούστου,εμφανίζεται μια αόρατη θαυμαστή πλευρά αυτής της γιορτής όπου σε μια οποιαδήποτε εκκλησία του κοσμου δε μπορείς να δεις εκτός αν στο αποκαλύψει ο Θεός σε προσωπικό επίπεδο.Κατά την τέλεση της Μεγάλης Εορτής της Μεταμορφώσεως Σωτήρος  Χριστού,  στην Ιερά Μονή του Θαβωρίου Όρους της Γαλιλαίας, συμβαίνει ένα θαυμαστό γεγονός κατά το οποίο καλύπτεται και επισκιάζεται το Θαβώριο Όρος από ένα φωτεινό σύννεφο.Το φαινόμενο αυτό είναι ορατό και διαβεβαιώνεται από πλήθη πιστών Ορθοδόξων προσκυνητών οι οποίοι μετά την ολονύκτια αγρυπνία και το πέρας της Θείας Λειτουργίας, βγαίνουν στον περίβολο της αυλής προσευχόμενοι ψάλλοντας ύμνους…Και ενώ ο καιρός είναι αίθριος, έρχεται στις 4 η ώρα το πρωί μια φωτεινή Νεφέλη που συνεχώς πυκνώνει, καλύπτοντας το Θαβώριο Όρος και την Ιερά Μονή, λάμποντας ολοένα και περισσότερο, εκπέμποντας ένα Θείο Φως που έχει ευωδιάζον ερυθροκυανόλευκο χρώμα!Όσοι δεν πιστεύουν λένε  ότι δεν είναι παρά ένα μετερεωλογικό φαινόμενο. Αυτό το σύννεφο όμως είναι πολύ διαφορετικό από τα συνηθισμένα σύννεφα που κατεβαίνουν το πρωί πάνω από τα βουνά.

«Αρχίζοντας η αγρυπνία βλέπεις στην κορυφή του βούνου,προς τη Ναζαρέτ,μες το σκοτάδι της νύχτας κάτι πορτοκαλί.Αυτό κινείται κάθετα προς την εκκλησία και στέκεται εκεί σαν μία πορτοκαλί γλώσσα μέχρι στις δώδεκα-μία σε μεγάλη απόσταση από το Όρος Θαβώρ.

Και όταν αρχίζει η Θεια Λειτουργία, ειδικά τη στιγμή του Χερουβείκου,έρχεται το σύννεφο προς το βουνό και αρχίζει να παίρνει διάφορα σχήματα και τότε αρχίζουν να κόβονται από το σύννεφο κομματια στρόγγυλα ή μακρόστενα και παίρνουν τη μορφή πουλιών ή αγγέλων και έρχονται πάνω από τον τρούλο της εκκλησίας.Εκεί υπάρχει μία όπως σ’όλα τα κτίσματα της περιοχής όπου ανεβαίνει ο κόσμος και επικαλείται το Άγιο Πνεύμα.

Τα λογια είναι φτωχά για τι αισθάνεσαι όταν αυτά τα κομματάκια,απαλά σα βαμβάκι,έρχονται και τ’αγγίζεις με τα χέρια σου,τα αισθάνεσαι στο πρόσωπό σου.Σου’ρχεται ν’ανέβεις σ’αυτό το κομμάτι να φύγεις και να μη σ’ενδιαφέρει τίποτα. Ταυτόχρονα με αυτό το θαύμα ένα άρωμα εξαίσιο σα λιβάνι απλώνεται στον αέρα αλλά δεν είναι λιβάνι,σα ρητίνη αλλά δεν είναι ρητίνη.Είναι ένας συνδυασμός ανατολίτικων κωνοφώρων και λιβανιού.Φυσικά και εδώ βρίσκονται αυτοί που αμφιβαλλουν λέγοντας ότι κάποιο κόλπο έκαναν οι Έλληνες ή ότι είναι μετερεωλογικό φαινόμενο.

Φυσικά κατεβαίνοντας από το Θαβώρ,μετά από την αγρυπνία,με τους Έλληνες, τους Άραβες,τους Βουλγάρους,τους Ρωσους και τους Ρουμάνους να ψάλλουν το «Μετεμορφώθης εν τω όρει Χριστέ ο Θεός» δεν επιθυμείς τίποτα το εγκόσμιο,παρά να ζεις έτσι αιωνίως.

Σ’αυτή την περίπτωση όπως και με το Άγιο Φως αυτά τα θαύματα ,αυτήν την παρηγοριά, τα δίνει ο Θεός τελικά γι’αυτούς που πιστεύουν,γιατί όπως λέει η Αγία Γραφή »ήρθα να δώσω σ’αυτούς που έχουν και ήρθα να πάρω απ’ αυτούς που δεν έχουν». Δηλαδή ο Θεός "παίρνει απ’αυτούς που έχουν λίγη πίστη και αρχίζουν να σχολιάζουν και να αμφισβητούν τον Θεό,την παρουσία Του και τις ενέργείες Του. Ενω σ’αυτόυς που λένε »Πιστεύω Κύριε βοήθει μου τη απιστία» αποκαλύπτει την πιο μεγάλη χαρά

Πράγματι εκεί στο Όρος Θαβώρ καταλαβαίνεις γιατί ο Απ. Πέτρος είπε στον Χριστό ότι δε θέλει να φύγει από εκεί. Πραγματικά δε σου’ρχεται να φύγεις από το Θαβώρ. Ολες οι εγκόσμιες εκδηλώσεις ωχριούν μπροστά στο τι γίνεται στο Όρος Θαβώρ».

Να σημειωθεί ότι στο όρος Θαβώρ ( η λέξη Θαβώρ είναι Εβραϊκή και σημαίνει, Έλευσης Φωτός.) υπάρχουν τρεις εκκλησίες από τις οποίες μόνο μία είναι Ορθοδοξη Ελληνική.

Από τις μαρτυρίες των αυτοπτών μαρτύρων το φωτεινό σύννεφο κατεβαίνει μόνο πάνω από την Ορθόδοξη Εκκλησία .

ΠΗΓΗ

https://agiopneymatika.blogspot.com/2019/08/blog-post_51.html

Γιατί δέν δεχόμαστε τήν «ἄρση τῶν ἀναθεμάτων» τοῦ 1965; (Ἱερά Μητρόπολη Πειραιῶς)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 31η Ιουλίου 2019

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ «ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ» ΤΟΥ 1965;

        Είμαστε δυστυχώς υποχρεωμένοι να επανερχόμαστε ξανά και ξανά στα ίδια. Ο λόγος για τα καταιγιστικά άρθρα των θιασωτών της λεγομένης «Οικουμενικής Κινήσεως», μέσω των οποίων επαναλαμβάνουν τα παράδοξα επιχειρήματά τους, ότι δήθεν «ωρίμασαν οι καιροί για την ενότητα του κατακερματισμένου κόσμου»,

«ωρίμασαν οι συνθήκες για την ένωση των εκκλησιών». Ότι παρήλθε ο καιρός του «διχασμού και του μίσους» και ήρθε «η εποχή της αγάπης και της καταλλαγής». Ήρθε ο καιρός να κατανοήσουμε πως οι προπάτορές μας, οι οποίοι ευθύνονται για την διάσπαση, «έπεσαν θύματα του αρχεκάκου» και πως «τώρα βρίσκονται στα χέρια του Δικαιοκρίτη για να απολογηθούν για τις πράξεις τους» (σ.σ. και μαζί τους οι άγιοι Πατέρες) και πως εμείς δεν θα τους μιμηθούμε στη«μισαλλοδοξία» τους, αλλά θα «αγαπηθούμε» με τους «αδελφούς μας ετερόδοξους», διότι τους παρεξηγήσαμε και «φουσκώσαμε» τις «νόμιμες διαφορές» με αυτούς, όπως αποκάλεσε πρόσφατα ο «πάπας» Φραγκίσκος, τις δεκάδες αιρετικές κακοδοξίες της θρησκευτικής του κοινότητας!

        Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι η λέξη «αίρεση» είναι παντελώς απούσα από το λεξιλόγιο όλων αυτών. Η φοβερή, για την Εκκλησία, αυτή λέξη και έννοια, δεν ακούστηκε στην «Σύνοδο» της Κρήτης (Ιούνιος 2016), διότι, για τους θιασώτες και προωθητές του οικουμενιστικού συγκρητισμού, δεν υπάρχουν στις μέρες μας αιρέσεις, αλλά αυτές απαντώνται μόνον στην αρχαία Εκκλησία! Σήμερα, κατ’ αυτούς, δεν υπάρχουν αιρέσεις, αλλά«διαφορετικές παραδόσεις», οι οποίες, όχι μόνο δεν είναι κακό να υπάρχουν, αλλά με τη γνωριμία μας με τους αιρετικούς, μπορούμε να πλουτίσουμε την εκκλησιαστική μας παράδοση! Άλλωστε δεν είναι καθόλου τυχαίο πως στην ψευδοσύνοδο της Κρήτης, η οποία ειρήσθω έχει ξεχαστεί και ελάχιστοι πλέον αναφέρονται σ’ αυτή, οι αιρετικές θρησκευτικές κοινότητες αναγνωρίστηκαν ως «Ετερόδοξες Εκκλησίες», δηλαδή εκκλησίες με ετέρα δόξα, όχι κατ’ ανάγκην κακόδοξη! Κάπως έτσι είναι στημένο το σκηνικό της «Οικουμενικής Κινήσεως»!

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος: Σημεία τῶν καιρῶν – ἡ πόρνη μετά τοῦ κόκκινου θηρίου.

Σημεία των καιρών – η πόρνη μετά του κόκκινου θηρίου.

Ομιλία του μακαριστού π. Αθανασίου Μυτιληναίου,  13/03/83

Ενθυμείστε εις το ενδέκατον κεφάλαιον της Αποκαλύψεως το εξής χωρίον; 

Και εδόθη μοι κάλαμος όμοιος ράβδω, λέγων μοι· Έγειραι, και μέτρησον τον ναόν του Θεού, και το θυσιαστήριον, και τους προσκυνούντας εν αυτώ· και την αυλήν την έξωθεν του ναού έκβαλε έξω, και μη αυτήν μετρήσεις, ότι εδόθη τοις έθνεσι· και την πόλιν την αγίαν πατήσουσι μήνας τεσσαράκοντα δύο·

Το ενθυμείστε αυτό; Εκεί στον οικείον τόπον, ερμηνεύσαμε, ότι Εκκλησία κατά την ερμηνεία των Πατέρων είναι η αγία πόλις, η Ιερουσαλήμ. 

Πως τώρα παίρνει ο ιερός Ευαγγελιστής την παραγγελία να μην μετρήσει την πόλιν; Διότι το μέτρημα, είχαμε δει τότε, δεν είναι παρά το σύμβολον της προστασίας κάτω από την οποία προστασία βρίσκεται μόνον ο ναός και το θυσιαστήριον που ήταν εις την έσω αυλήν.

Η λοιπή πόλις / Εκκλησία δεν προστατεύεται. Λέει, μην την μετρήσεις την υπόλοιπη. Δεν προστατεύεται.

Τί είναι αυτό; Είναι εκείνοι που εβαπτίσθησαν μεν, λαϊκοί και κληρικοί, λαϊκοί και κληρικοί το υπογραμμίζω, αλλά έμειναν εις μίαν εκκοσμικευμένην Εκκλησίαν. 

Γράφει ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς. Σέρβος, πολλά δεινοπαθήσας, μακαρίτης πλέον. Γράφει στο βιβλίο του «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος». Αντιγράφω:

«Μόνον με την Θεανθρωπίνην του δύναμη ο Χριστιανισμός είναι το άλας της γης. Άλας, το οποίον διαφυλάττει τον άνθρωπον δια να μην διαφθαρεί εν τη αμαρτία και το κακό. Εάν όμως διαχυθεί ο Χριστιανισμός εις διαφόρους ουμανισμούς τότε μωραίνεται, γίνεται άλας άναλον (ανάλατο), το οποίον κατά τον παναληθή λόγον του Σωτήρος  εις ουδέν ισχύει έτι, εί μή βληθήναι έξω και καταπατείσθαι υπό τών ανθρώπων. Πάσα προσπάθεια και απόπειρα να εξισωθεί ο Χριστιανισμός με το πνεύμα του αιώνος τούτου, με τας φευγαλέας κινήσεις κάποιων ιστορικών εποχών, και επιπλέον με τα πολιτικά κόμματα ή καθεστώτα (να ταιριάξει και να συμμαχήσει) αφαιρεί από τον Χριστιανισμόν εκείνην την ειδοποιόν αξίαν η οποία τον καθιστά μοναδικήν Θεανθρωπίνη θρησκεία εις τον κόσμον. Μεταβάλλεται σε αλάτι ανάλατο.»

Θα σημειώναμε κι εμείς με την σειρά μας ότι μια «Εκκλησία» που υπηρετεί ένα άθεο καθεστώς.. –υπηρετεί, όχι απλώς υπάρχει, γιατί και στην αρχαία Ρώμη υπήρχε ειδωλολατρεία και κάτω από την Ρώμη ήταν η Εκκλησία, η Εκκλησία των κατακομβών- αλλά μία «Εκκλησία» που ΥΠΗΡΕΤΕΙ στους σκοπούς του ένα άθεο καθεστώς, δεν είναι δυνατόν να είναι εκ Θεού φυτεία. Και όπως λέγει ο ίδιος ο Κύριος, πάσα φυτεία που δεν εφύτευσεν ο Θεός εκριζωθήσεται [πάσα φυτεία ην ουκ εφύτευσεν ο πατήρ μου ο ουράνιος εκριζωθήσεται -Ματθ. 15,13] 

Ὁ Πανιερώτατος Μόρφου κ. Νεόφυτος καί οἱ ἐπικριτές του

Ο ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΣ ΜΟΡΦΟΥ κ. ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥ

Κωνσταντῖνος Γ. Καρακατσάνης,τ. Καθηγητής Πυρηνικῆς Ἰατρικῆς τοῦ Α.Π.Θ

Σεβασμός, βαθύτατη ἐκτίμηση καί τιμή ὕψιστη ὀφείλονται εἰς τόν Πανιερώτατον Μητροπολίτην Μόρφου τῆς Κύπρου κ.Νεόφυτον, ὁ ὁποῖος ὑπακούοντας εἰς τήν φωνήν τῆς Ἀρχιερατικῆς συνείδησής του, ὀρθοτόμησε τόν λόγον τῆς ἀληθείαςσυμφώνως πρός τήν γραπτή καί προφορική Παράδοση τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας.

Τί εἶπε ὁ Πανιερώτατος κ. Νεόφυτος; Ὑπεστήριξε τήν σαφέστατη θέση τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας ὅτι, δηλαδή, ἡ ἔργῳ ἀσκούμενη ὁμοφυλοφιλία (ΟΦΦ, στό ἑξῆς) εἶναι πάθος βδελυκτό[1], τό ὁποῖο ἐπισύρει τήν παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ «ἐπί τούς υἱούς τῆς ἀπειθείας». Ἀπεκάλυψε, ἐπίσης, τήν θέση τοῦ συγχρόνου μεγάλου Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτου, εἰς τόν ὁποῖον εἶχε χαρισθεῖ ὀξύτατο διορατικό χάρισμα -πεῖραν τοῦ ὁποίου ἔλαβε καί ὁ ὑπογράφων- ὅτι μεταξύ τῶν αἰτίων τῆς ΟΦΦ περιλαμβάνεται καί ἡ ἀφύσικη (καί βδελυκτή γιά πολλούς) πρακτική τῆς συνεύρεσης τῶν συζύγων[2]κατά τήν διάρκεια τῆς ἐγκυμοσύνης.

Πολλοί ἔσπευσαν νά κρίνουν καί νά εἰρωνευθοῦν τήν προαναφερθεῖσα τοποθέτηση τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου. Δέν διερωτήθηκαν, ὅμως, οἱ ἐπικριτές τοῦ Ἁγίου· ποῖος ἔχει τίς ἀπαραίτητες προϋποθέσεις νά διερευνήσει τά αἴτια τῆς βαθύτατης αὐτῆς ψυχοσωματικῆς στρέβλωσης· ὁ ἐμπεπλεγμένος καί βιαίως συρόμενος ἀπό τά ἴδια πάθη, τά ὁποῖα τοῦ ἔχουν συσκοτίσει τό νοερόν ὄμμα τῆς ψυχῆς ἤ ὁ κεκαθαρμένος καί ἔμφορτος πνευματικῶν ἐμπειριῶν καί ἀρετῶν, ὁ ὁποῖος ἔχει καταστήσει τόν ἑαυτόν του ζῶν κατοικητήριον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;

Ἡ πρόσφατη ἐπιστήμη τῆς Ἐπιγενετικῆς ἔχει παράσχει ἰσχυρές ἐνδείξεις ὅτι ἐμπειρίες οἱ ὁποῖες δημιουργοῦν ἔντονα ψυχικά βιώματα, προκαλοῦν τήν ἔκκριση ὁρμονῶν, οἱ ὁποῖες ὄχι μόνον μεταβάλλουν τήν γονιδιακή «ἔκφραση» ἐπί τά χείρῳ, ἀλλά, μέσῳ ἐπιγενετικοῦ μηχανισμοῦ, ἡ «ἔκθεση» σέ αὐτές καταγράφεται ὡς μνημονικό γεγονός ἐπί τοῦ γονιδιώματος καί ἐξακολουθεῖ νά ὑπάρχει καί μετά τήν πάροδο τοῦ βιώματος αὐτοῦ[3].

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης σέ σχετική συζήτηση μέ τόν ὑπογράφοντα - ὁ ὁποῖος εἶχε πνευματική ἐπικοινωνία καί συνεβουλεύετο τόν Ἅγιο ἐπί δέκαεννέα συναπτά ἔτη- τοῦ εἶχε δώσει τήν «ἄνωθεν πληροφορία» ὅτι ἀκόμη καί κατά τήν φυσιολογική συνεύρεση τῶν συζύγων κατά τή διάρκεια τῆς ἐγκυμοσύνης τό ἔμβρυο βιώνει (τήν ἀνεπιθύμητη) ἐμπειρία τῆς σαρκικῆς ἡδονῆς! Ὁμιλοῦσε, ἀκόμη, ὁ ἴδιος Ἅγιος γιά τήν ὕπαρξη κληρονομικῶν παθῶν, τά ὁποῖα, ὅμως, ὑπερνικῶνται μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ καί μέ τά Ἁγιαστικά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας.

Οἱ ἔχοντες συναίσθηση -μετά ἀπό εἰλικρινῆ ἐξέταση τοῦ ἑαυτοῦ των- τοῦ πνευματικοῦ σκοτασμοῦ τόν ὁποῖον βιώνουν, δέν ὀφείλουν νά βάλουν ἔστω ἕνα ἐρωτηματικό, νά ἐνδιατρίψουν καί νά ἐξετάσουν μέ μεγαλύτερη προσοχή τά ὅσα ἡ Ἁγία Ἐκκλησία μας συμβουλεύει καί καθορίζει;

Ἐπειδή τό προαναφερθέν θέμα εἶναι ὕψιστης πνευματικῆς σπουδαιότητας, «ἄς τό ἀφήσουμε σέ αὐτούς, πού ἀγαπήσανε πολύ τόν Θεόν καί εἶναι θεολόγοι σάν τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι νομολόγοι…», ὅπως ἔγραφε γιά τό θέμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τό ἔτος 1969 ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης[4]· διότι, ἄλλως, ὅσοι διδάσκουν ἀποκυήματα τοῦ δικοῦ τους νοῦ, θά εἶναι ἀναπολόγητοι κατά τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως!

Κωνσταντῖνος Γ. Καρακατσάνης
τ. Καθηγητής Πυρηνικῆς Ἰατρικῆς τοῦ Α.Π.Θ.

[1] Λευιτ. ΙΗ΄, 22.

[2] https://www.youtube.com/watch?time_continue=14&v=-XlAjMBWXv0

[3] Meaney MJ, Szyf M. Environmental programming of stress responses through DNA methylation; life at the interface between a dynamic environment and a fixed genome. Dialogues in Clinical Neuroscience, 2005 June; 7(2): 103- 123. Meaney MJ, Szyf M, Secki JR. Epigenetic mechanisms of perinatal programming of hypothalamic- pituitary- adrenal function and health. Trends in MolecularMedicine, Vol 13(7):269-277, July 2007. Csoka AB, Szyf M. Epigenetic side- effects of common pharmaceuticals. A potential new field in Medicine and Pharmacology. Medical Hypotheses Vol 73(5):770-778, November 2009.

[4] ΚΕΙΜΕΝΑ-ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ. Γέροντος ΠΑΪΣΙΟΥ τοῦ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ. Ἐκδόσεις ΑΓΙΟΤΟΚΟΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ, Θεσσαλονίκη, 2009, σελ. 18-26.

http://aktines.blogspot.com/2019/08/blog-post_10.html?m=1#more

Ἅγιος Παΐσιος: «Τὸ Κυπριακὸ θὰ λυθεῖ κατ' εὐχὴν»

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2015/07/blog-post_45.html#more

Θέλεις ὁ Θεός νά εἰσακούσει τίς προσευχές σου;

Θέλεις ο Θεός να εισακούσει τις προσευχές σου; Να εισακούσεις, εσύ πρώτα το Θεό. 

(†) Δημήτριος Παναγόπουλος, ιεροκήρυκας

https://paraklisi.blogspot.com/2019/07/blog-post_768.html

12 Αὐγούστου. Φωτίου καί Ἀνικήτου τῶν μαρτύρων. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ. Ἡμέρας. Δευτ. θ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ Κορ. ια΄ 31 - ιβ΄ 6).

Α Κορ. 11,31      εἰ γὰρ ἑαυτοὺς διεκρίνομεν, οὐκ ἂν ἐκρινόμεθα·

Α Κορ. 11,31              Διότι εάν εξετάζαμεν τον ευατόν μας με προσοχήν και μετανοούσαμε ειλικρινώς δια τα αμαρτήματά μας και έτσι προετοιμασμένοι προσηρχόμεθα στο μέγα μυστήριον, δεν θα κατεδικαζόμεθα και δεν θα ετιμωρούμεθα έτσι από τον Θεόν.

Ἀνάπαυσις τῆς ψυχῆς κοντά στόν Κύριο-, 16-7-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀνάπαυσις τῆς ψυχῆς κοντά στόν Κύριο-Πνευματικό Ἀλφάβητο, Ἁγ. Δημητρίου Ροστώβ, 16-7-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου ζωντανή μετάδοση, Καλή Σκύδρας http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: "Ἂν ἔπεσες, ἀδελφέ μου, ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ θεϊκοῦ νόμου, μὴν ἀπελπίζεσαι. Ἀγωνίσου νὰ ἐπιστρέψεις καὶ ὁ Θεὸς θὰ σὲ στολίσει καὶ θὰ σὲ στερεώσει μὲ τὶς ἀρετές του"

Ἀπόδοση στὴν Νεοελληνικὴ:
Σάββας Ἠλιάδης - Δάσκαλος

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «ΝΕΑ ΚΛΙΜΑΞ»: Ἑρμηνεία τοῦ τετάρτου Ἀναβαθμοῦ τοῦ Α΄ ἤχου: Ἀντίφωνον Β΄

«Εἰς τὰ ὅρη τῶν σῶν, ὕψωσάς με νόμων, ἀρεταῖς ἐκλάμπρυνον, ὁ Θεός, ἴνα ὑμνῶ σε».
Ὁ μὲν Θεοπάτωρ Δαβὶδ ἔτσι ἄρχισε τὸν β΄ Ψαλμὸ τῶν Ἀναβαθμῶν: «Ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου εἰς τὰ ὅρη, ὅθεν ἤξει ἡ βοήθειά μου» (Ψαλμ. 120,1), ἐννοώντας ὅρη τοὺς οὐρανούς, ἐπειδὴ εἶναι ψηλοὶ καὶ στέκονται πάνω ἀπ` αὐτὸν τὸν κόσμο, ὅπως λένε ὁ Χρυσόστομος καὶ ὁ Εὐθύμιος. Διότι οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ ἦταν αἰχμάλωτοι στὴν Βαβυλώνα, ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς ἔλπιζαν νὰ ἔλθει ἡ βοήθεια τοῦ Κυρίου καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσει στὴν πατρίδα τους, τὴν Ἱερουσαλήμ. Ὁ δὲ Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ὁ μελουργὸς τῶν Ἀναβαθμῶν αὐτῶν, ὡς ὅρη ἐννοεῖ τοὺς νόμους καὶ τὰ προστάγματα τοῦ Θεοῦ, ἐπειδή, ὅπως τὰ ψηλὰ βουνὰ στέκονται ψηλότερα ἀπὸ τὴ χαμηλὴ γῆ καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ γήινα, ἔτσι καὶ οἱ νόμοι καὶ οἱ προσταγὲς τοῦ Θεοῦ εἶναι ψηλότερα ἀπὸ κάθε γήινο νόημα καὶ μᾶς ἀνεβάζουν στὰ ὕψη τῆς πρακτικῆς καὶ τῆς θεωρητικῆς ἀρετῆς, μὲ τὴν προϋπόθεση ὅτι ὅλοι μας καὶ ὁλοκληρωτικὰ εἴμαστε προσηλωμένοι σ` αὐτὲς καὶ τὶς ἐργαζόμαστε μὲ προθυμία(1).
Καὶ μὲ ἄλλα λόγια δέ, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πὼς οἱ νόμοι καὶ οἱ ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ μοιάζουν μὲ ἕναν μεγάλο φάρο, ὁ ὁποῖος ἀνάβει πάνω σὲ ψηλὸ μέρος, γιὰ νὰ ὁδηγεῖ...
στὸ λιμάνι αὐτοὺς ποὺ ταξιδεύουν στὴ θάλασσα. Γι΄ αὐτὸ εἶπε ὁ Προφητάναξ Δαβίδ: «Φωτοβόλος λύχνος στὴν πορεία τῆς ζωῆς μου εἶναι ὁ Νόμος σου. Φῶς πλούσιο στοὺς δρόμους μου». (Ψαλμ. 118,105) καὶ πάλι: «οἱ ἐντολὲς τοῦ Κυρίου σκορπίζουν μέχρι τῶν πλέον μακρινῶν περάτων ἄπλετο τὸ φῶς καὶ φωτίζουν τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν ἀνθρώπων» (Ψαλμ. 18,9). Καὶ ὁ Ἠσαΐας ἔλεγε: «διότι γνωρίζω, ὅτι φῶς εἶναι τὰ προστάγματά σου γιὰ τοὺς ἀνθρώπους τῆς γὴς» (Ἠσ. 26,9).

Ποιὸς δὲ ὑψώνεται στὰ ὅρη τῶν νόμων καὶ τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ; Ὅποιος, ὄχι μόνο τοὺς μελετᾶ θεωρητικά, ἐξετάζοντάς τους καὶ περιεργαζόμενος τοὺς θαυμαστοὺς λόγους καὶ τὶς αἰτίες κάθε ἐντολῆς, ἀλλὰ τὶς κάνει πράξεις καὶ ἔργα στὴ ζωή του, ὅσο εἶναι δυνατό, ἄλλοτε μὲν φωνάζοντας μὲ τὸν Δαβίδ: «Στὴ μελέτη τῶν ἐντολῶν σου θὰ ἐπιδοθῶ μὲ χαρὰ καὶ θὰ καταβάλλω κάθε προσπάθεια νὰ κατανοήσω τοὺς δρόμους σου» (Ψαλμ. 118,15), ἄλλοτε δέ: «Μὲ ἱερὸ πόθο σήκωσα τὰ χέρια μου πρὸς τὶς ἐντολές σου, τὶς ὁποῖες ἀγάπησα πάρα πολὺ» (Ψαλμ.118, 48). Ποιὸς ὑψώνεται στὰ ὅρη τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ; Ὅποιος ἀπορροφηθεῖ κατὰ τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιὰ ἀπὸ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν θεωρία αὐτῶν, ὅπως λέει ὁ ἑρμηνευτὴς τῶν Ἀναβαθμῶν Κάλλιστος. Διότι, κατὰ φυσικὴ συνέπεια, ὅποιο πράγμα σκέφτεται ὁ ἄνθρωπος, συχνὰ καὶ μὲ πόθο καρδιακό, πρὸς ἐκεῖνο ἔχει στραμμένο καὶ τὸν ἑαυτὸ τοὺ` ἔπειτα, σιγὰ σιγά, ἀφοῦ τοῦ γίνει συνήθεια ἐκεῖνο τὸ πράγμα, μεταβάλλεται σὲ μέρος τῆς φύσης του ἡ κλίση αὐτὴ καὶ ἡ ἀγάπη, καὶ γίνεται πραγματικὰ ἴδιος μὲ ἐκεῖνο τὸ πράγμα ποὺ ἀγαπᾶ.

Τί γίνεται δὲ μετὰ ἀπ` αὐτὴν τὴν ὕψωση; Ἄκουσε. Ὅπως ἀκριβῶς ἐκεῖνος ποὺ θὰ ἀνεβεῖ ἐπάνω σὲ ἕνα ψηλὸ βουνό, φωτίζεται πρῶτος ἀπ` ὅλους τούς ἄλλους ἀπὸ τὶς ἀκτίνες τοῦ ἡλίου, διότι ὁ ἥλιος προβάλλει πρῶτα τὸ φῶς του στὰ ψηλὰ βουνά, ἔτσι καὶ ὅποιος ἀνέβει στὰ ψηλὰ βουνὰ τῶν ἐντολῶν, αὐτὸς φωτίζεται πρῶτος ἀπὸ τὸ φῶς καὶ τὶς ἀκτίνες τοῦ ὑπερουσίου Ἡλίου Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔδωσε καὶ τὶς ἐντολές. Γι` αὐτὸ καὶ ὁ μελωδὸς ἐπιστρέφοντας ἐδῶ, λέει, ὅτι σὺ Θεάνθρωπε Ἰησοῦ Χριστέ, «ἀφοῦ μὲ ὑψώσεις» (2), δηλαδή, ἀφοῦ μὲ ἀνεβάσεις μὲ τὴ χάρη σου καὶ τὴ βοήθειά σου ἐπάνω στὰ ὅρη τῶν ἐντολῶν σου, ἐκλάμπρυνέ με, δηλαδή, φώτισέ με πολὺ (διότι ἐδῶ ἡ πρόθεση -ἐκ- σημαίνει ὑπερβολὴ) μὲ τὶς ἀρετές σου, ποὺ εἶναι πηγὲς φωτὸς καὶ θεότητας, οἱ ὁποῖες εἶναι σὰν ἀκτίνες ποὺ προέρχονται ἀπὸ σένα τὸ λαμπρὸ Ἥλιο τῆς δικαιοσύνης, ὅπως εἶπε ὁ Μαλαχίας: «Γιὰ σᾶς, οἱ ὁποῖοι εὐλαβεῖσθε τὸ ὄνομά μου, θὰ ἀνατείλει ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης». (Μαάλ. 4,2). Ὀνομάζει δὲ δικαιοσύνη ὁ Προφήτης κάθε ἀρετή. Γι` αὐτὸ εἶπε ὁ θεοφόρος Μάξιμος: «Κάθε ἀρετὴ δὲν ἔχει ἀρχὴ καὶ δὲν ὑπάρχει ἀπὸ αὐτὴν τίποτε παλιότερο στὸ χρόνο, καθὼς ἔχει τὸν μοναδικὸ Θεὸ γεννήτορα, ὁ ὁποῖος εἶναι ἄναρχος καὶ ἀτελεύτητος». (κεφ. μὴ΄ τῆς α΄ἑκατοντάδος τῶν θεολογ.).

Καὶ πάλι: «Ὅλα τὰ ἐνάρετα καὶ αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ ἀρετή, εἶναι προφανῶς ἔργα τοῦ Θεοῦ (αὐτόθι κεφ. ν΄) καὶ ὁ θεολόγος Γρηγόριος εἶπε στὸ ἐγκώμιο γιὰ τὸν Ἀθανάσιο: «Ἂν ἐπαινέσω τὴν ἀρετή, θὰ ἐπαινέσω τὸν Θεό, ἀφοῦ ἀπὸ αὐτὸν δίδεται ἡ ἀρετὴ στοὺς ἀνθρώπους καὶ τὸ νὰ ἀνεβαίνουμε πρὸς αὐτὸν ἢ νὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπ` αὐτὸν μὲ τὴ βοήθεια τῆς οἰκείας γινομένης σὲ ἐμᾶς ἐλλάμψεως». Εἶπε δὲ καὶ ὁ Ἰωάννης τῆς Κλίμακος: «Ὅλα τὰ πράγματα ἔλαβαν ἀπὸ τὸν Δημιουργὸ τάξη καὶ ἀρχή, μερικὰ δὲ καὶ τέλος, τὸ τέλος ὅμως τῆς ἀρετῆς εἶναι χωρὶς τέλος (τέλος ἀτελεύτητο)» (λόγ. κστ΄). Καὶ ὁ Χρυσόστομος λέει ὅτι ἡ ἀρετὴ εἶναι ἀνώτερη καὶ ἀπὸ αὐτὰ τὰ θαύματα: «Ἂν βέβαια ὅλοι μας ζούσαμε ὅπως ἔπρεπε, θὰ μᾶς θαύμαζαν τὰ παιδιὰ τῶν εἰδωλολατρῶν περισσότερο ἀπὸ ἐκείνους ποὺ θαυματουργοῦν. Διότι, τὰ μὲν θαύματα πολλὲς φορὲς εἶναι καὶ δημιουργήματα τῆς φαντασίας καὶ κάποιας ἄλλης πονηρῆς ὑποψίας, ἂν καὶ τὰ δικά μας θαύματα δὲν εἶναι τέτοιου εἴδους, ἐνῶ ὁ καθαρὸς βίος δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δεχτεῖ καμιὰ παρόμοια ἐπίδραση, ἀλλὰ ἡ ἀπόκτηση τῆς ἀρετῆς, κλείνει τὰ στόματα ὅλων. Ἂς φροντίσουμε λοιπὸν γι` αὐτήν` διότι εἶναι πολὺ μεγάλος ὁ πλοῦτος της καὶ τὸ θαῦμα πολὺ μεγάλο. Αὐτὴ παρέχει τὴν πραγματικὴ ἐλευθερία καὶ ὅταν οἱ ἄνθρωποι εἶναι δοῦλοι, τοὺς κάνει νὰ φαίνονται σπουδαιότεροι ἀπὸ τοὺς ἐλεύθερους, πράγμα ποὺ εἶναι πολὺ ἀνώτερο ἀπὸ τοῦ νὰ τοὺς δώσει τὴν ἐλευθερία. Δὲν κάνει τὸν φτωχὸ πλούσιο, ἀλλά, ἐνῶ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι φτωχός, τὸν κάνει νὰ φαίνεται πιὸ πλούσιος ἀπὸ τὸν πλούσιο. Ἂν ὅμως θέλεις νὰ κάνεις καὶ θαύματα, ἀπαλλάξου ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες σου καὶ τότε θὰ πετύχεις τὰ πάντα. Καθόσον, ἀγαπητέ μου, ἡ ἁμαρτία εἶναι πολὺ μεγάλος δαίμονας καί, ἂν κατορθώσεις νὰ τὴν ἐκριζώσεις, πέτυχες τότε πολὺ πιὸ μεγάλο κατόρθωμα ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἐκδιώκουν ἀμέτρητο πλῆθος δαιμόνων». Ἄκου καὶ τὸν Παῦλο, ποὺ γράφει γιὰ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν κατατάσσει πρὶν ἀπὸ τὰ θαύματα: «Δεῖξτε ζῆλο, λέει, γιὰ τὰ ἀνώτερα χαρίσματα καὶ θὰ σᾶς δείξω μία ἀκόμη πιὸ σπουδαία ὁδό». (ὁμιλ. εἰς τὸ κατὰ Ματθ. λόγ. λγ΄).

Αὐτὸς λοιπὸν ποὺ ὑψώνεται νοερὰ στὰ ὅρη τῶν νόμων καὶ τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς φωτίζεται ἀπὸ ἐκεῖ μὲ τὶς θεῖες φωτοχυσίες, κατὰ τὸν ἑρμηνευτὴ Κάλλιστο καὶ ἔτσι, ἀρχίζοντας πρῶτα ἀπὸ τὸ φόβο τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀρχὴ σοφίας κατὰ τὸν Δαβὶδ καὶ ἀρχὴ ἀρετῆς κατὰ τὸν ἅγιο Ἰσαὰκ (λόγ. α΄), σπουδάζει νὰ φυλάξει ὅλες τὶς ἐντολὲς καὶ ἀγωνίζεται νὰ ἀποκτήσει ὅλη τὴν χρυσὴ σειρὰ τῶν ἀρετῶν, δηλαδή, τὴν κάθαρση τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς, τὴν ἀπάθεια, τὴν ταπείνωση, τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον. Καὶ ἔτσι, ἐπιμένοντας σχολαστικὰ σ` αὐτά, ἀνεβαίνει στὸ Θεό, μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἀνεβαίνουν οἱ ἀγαθὲς ψυχὲς καὶ ἀφοῦ βρεθεῖ κοντὰ σ` αὐτὸ τὸ θεῖο φῶς, φωτίζεται καὶ καταλάμπει ἀπ` αὐτό. Βλέπει τὸν Θεό, ὅσο εἶναι δυνατὸν νὰ τὸν δεῖ καὶ τὸν βλέπει καὶ ὁ Θεός. Γίνεται λοιπὸν μέτοχος τοῦ ἄκρως ποθουμένου, ἱκανοποιεῖ τὸν πόθο καὶ τὸν θεῖο ἔρωτά του καὶ γίνεται ἕνας ἄγγελος. Συνυπάρχει ὁ νοῦς μὲ τὸν Νοῦ, ὁ κτιστὸς μὲ τὸν Ἄκτιστο καὶ ὁ πεπερασμένος μὲ τὸν Ἄπειρο. Καὶ κατ` αὐτὸν τὸν τρόπο διατηρεῖ ἀτελείωτο καὶ ἀεικίνητο στὴν καρδιὰ τοῦ τὸν πόθο καὶ τὸν ἔρωτα αὐτὸν πρὸς τὸν Θεό. Γι` αὐτὸ εἶπε ὁ θεολόγος Γρηγόριος: «ὅπου ὑπάρχει φόβος Θεοῦ, ἐκεῖ ὑπάρχει καὶ τήρηση τῶν ἐντολῶν. Ὅπου δὲ ὑπάρχει τήρηση τῶν ἐντολῶν, ἐκεῖ ὑπάρχει κάθαρση τῆς σάρκας ἀπὸ τὸ νέφος, τὸ ὁποῖο σκεπάζει τὴν ψυχὴ καὶ δὲν τὴν ἀφήνει νὰ δεῖ καθαρὰ τὴν θεία ἀκτίνα. Ὅπου δὲ ὑπάρχει κάθαρση, ἐκεῖ ὑπάρχει ἔλλαμψη. Εἶναι δὲ ἡ ἔλλαμψη ὁλοκλήρωση τοῦ πόθου τῆς μετοχῆς στὰ ποθούμενα μέγιστα, δηλαδή, τῶν τριῶν ὑποστάσεων (τῆς Ἁγίας Τριάδος) ἢ τοῦ μεγίστου, δηλαδή, τῆς μίας φύσεως τῶν τριῶν ἢ ὑπὲρ τὸ μέγα, δηλαδή, ἐπειδὴ ἡ θεότητα εἶναι πάνω ἀπὸ κάθε μέγεθος καὶ ποσότητα». (λόγος εἰς τὰ Φῶτα).

Παρακαλεῖ δὲ ὁ μελωδὸς τὸν Θεὸ νὰ τὸν στολίσει μὲ τὶς ἀρετές. Διότι οἱ ἀρετὲς εἶναι ἀπὸ τὴ φύση τους λαμπρὲς καὶ φωτεινὲς καὶ στὴ συνέχεια λαμπρύνουν καὶ φωτίζουν τοὺς ἐνάρετους. Αὐτὸ δὲ συμβαίνει, διότι ἀπὸ τὴ μία, ὅπως εἴπαμε, οἱ ἀρετὲς εἶναι ἀκτίνες καὶ ἀποτέλεσμα τοῦ πρώτου φωτὸς καὶ τοῦ ὑπερουσίου Ἡλίου, ἀπὸ τὴν ἄλλη δὲ καὶ διότι, ἂν οἱ ἁμαρτίες εἶναι ζοφώδεις καὶ σκοτεινές, ὡς γεννήματα τοῦ σκοτεινοῦ διαβόλου, εἶναι ἑπόμενο ὅτι οἱ ἀρετές, ὡς ἀντίθετες τῶν ἁμαρτιῶν, νὰ εἶναι φωτεινὲς καὶ λαμπρές. Αὐτὰ τὰ δύο δέ, τὰ μαρτυρεῖ ὁ Χρυσόστομος, λέγοντας, γιὰ μὲν τὴν ἁμαρτία τὰ παρακάτω: «Ἂς καθαρίσουμε τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὰ πάθη. Διότι, ἡ ἁμαρτία εἶναι σκοτάδι καὶ μάλιστα σκοτάδι βαθὺ καὶ ἀποδεικνύεται αὐτὸ ἀπὸ τὸ ὅ,τι, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε καὶ ἀσυνειδήτως, τὴν διαπράττουμε. «Διότι, κάθε ἕνας ποὺ ἀμετανόητα πράττει ἔργα κακὰ καὶ διεστραμμένα, ἀντιπαθεῖ καὶ ἀποστρέφεται τὸ φῶς καὶ δὲν ἔρχεται στὸ φῶς».(Ἰωάν. 3,20) Καὶ «Διότι ὅσα ἀπὸ τοὺς ἀσεβεῖς καὶ ἁμαρτωλοὺς γίνονται κρυφὰ καὶ στὸ σκότος, εἶναι αἰσχρὸ καὶ νὰ τὰ ἀναφέρει κανένας». (Ἔφ. 5,12) Καὶ ὅπως μέσα στὸ σκοτάδι δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ ξεχωρίσει τὸν φίλο ἢ τὸν ἐχθρό του, ἀλλὰ ἀγνοεῖ ὅλες τὶς φυσικὲς ἰδιότητες τῶν πραγμάτων, ἔτσι καὶ στὴν ἁμαρτία». (ὁμιλ. ε΄ εἰς τὸν Ἰωάννην). Γιὰ δὲ τὴν ἀρετή, ἑρμηνεύοντας τὸ «οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν» (Ματθ. 5,16), «δηλαδή, ἂς εἶναι πολλὴ ἡ ἀρετή, πλούσια ἂς εἶναι ἡ φωτιὰ καὶ τὸ ἀνέκφραστο φῶς. Διότι, ὅταν εἶναι τόση πολλὴ ἡ ἀρετή, εἶναι ἀδύνατο νὰ διαφύγει τῆς προσοχῆς, ἀκόμη καὶ ἂν αὐτὸς ποὺ τὴν κατέχει τὴν ἀποκρύπτει μὲ μύριους τρόπους». (ὁμιλ. ιε΄ εἰς τὸν Ματθαῖον).

Σὲ μερικὰ δὲ ἀντίγραφα τῶν Ἀναβαθμῶν βρίσκεται γραμμένο: «εἰς τὰ ὅρη τῶν σῶν νόμων» καὶ γράφεται «ἑλλάμπρυνον», ὄχι «ἐκλάμπρυνον». Ἀλλὰ αὐτὰ κι ἔτσι νὰ γράφονται, δὲν εἶναι ἀσύμφωνα μὲ τὸ νόημα τοῦ μελωδοῦ. Διότι, ὁ Χριστὸς εἶναι ἀληθινὸς ποιμένας καὶ πρόβατό του εἶναι ὁ χριστιανός, αὐτὸς ποὺ πρόθυμα μαθήτευσε κοντά του. Γι` αὐτὸ λέγεται νομὴ Χριστοῦ ἡ γνήσια τῶν ἐντολῶν καὶ τῶν ἀρετῶν τροφὴ τῆς ψυχῆς, σύμφωνα μὲ τὸ «οὐκ ἒπ ἄρτω μόνω ζήσεται ὁ ἄνθρωπος, ἀλλ΄ ἐπὶ παντὶ ρήματι τῷ ἐκπορευομένω διὰ στόματος Θεοῦ» (Δευτ. 8,3). «Ἑλλάμπρυνον» δέ, θέλει νὰ πεῖ, λάμπρυνέ με μέσα στὴν ψυχὴ καὶ στὴν καρδιά, καθὼς ἡ πρόθεση –ἐν- φανερώνει τὸ μέσα. Βέβαια, δὲν γίνεται ἀπὸ τὸν Θεὸ ἡ ἔλλαμψη ἐξωτερική, ἀλλὰ στὸ ἐσωτερικό της καρδιᾶς. Ὅταν δὲ πλημμυρίσει ἡ καρδιά, τότε ὑπερχειλίζει καὶ ἔξω στὸ πρόσωπο, ὅπως ἔγινε μὲ τὸν πρωτομάρτυρα Στέφανο. Ἐξ αὐτοῦ εἶπε ὁ ἑρμηνευτὴς τῶν Ἀναβαθμῶν Κάλλιστος: «ἔλλαμψη δέ, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πὼς εἶναι ὁ μυστικὸς καὶ μὲ ταχύτητα ἀστραπῆς πνευματικὸς φωτισμὸς τοῦ νοῦ, καὶ ἡ ὁποία γίνεται μὲ τὴ βοήθεια τῆς ἀπόκτησης τῶν ἀρετῶν». Λέει δὲ καὶ ὁ Ἰωάννης τῆς Κλίμακος: «Ὅταν λοιπὸν ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος συγχωνευτεῖ κατὰ κάποιον τρόπο μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τότε καὶ ἐξωτερικὰ στὸ σῶμα του, σὰν σὲ καθρέπτη δείχνει τὴν ἐσωτερικὴ λαμπρότητα τῆς ψυχῆς του. Κατ` αὐτὸν τὸν τρόπο δοξάστηκε καὶ ἐκεῖνος ὁ θεοπτης Μωυσῆς». (λόγος λ΄). Ἀλλὰ πάλι ὁ ἴδιος, ὁ Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, λέει τὰ ἑξῆς: «Ἡ ἄβυσσος τοῦ πένθους ἀντικρίζει τὴν (ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ) παράκληση. Καὶ ἡ καθαρότητα τῆς καρδιᾶς δέχεται τὴ θεία ἔλλαμψη. Ἔλλαμψη σημαίνει, ἀπερίγραπτη ἐνέργεια, ἡ ὁποία κατανοεῖται χωρὶς νὰ κατανοεῖται καὶ βλέπεται χωρὶς νὰ βλέπεται» (λόγος ζ΄ περὶ πένθους). Καὶ πάλι: «Ἡ ἀγάπη χορηγεῖ τὴ χάρη τῆς προφητείας, ἡ ἀγάπη παρέχει τὴ δύναμη τῆς θαυματουργίας, ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ ἄβυσσος τῆς θείας ἐλλάμψεως, ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ πηγὴ τῆς θεϊκῆς φωτιᾶς – ὅσο περισσότερη φωτιὰ ἀναβλύζει, τόσο περισσότερο κατακαίει ἐκεῖνο ποὺ διψάει. Ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ στάση καὶ ἡ ἑδραίωση τῶν Ἀγγέλων, ἡ προκοπὴ τῶν ἀνθρώπων. Ἀνάγγειλέ μας, ἐσύ, ἡ ὡραία ἀνάμεσα στὶς ἀρετές, ποῦ βόσκεις τὰ πρόβατά σου; Ποῦ κατασκηνώνεις τὸ μεσημέρι; Φώτισέ μας, πότισέ μας, ὁδήγησέ μας, χειραγώγησέ μας, ἐπειδὴ ἐπιθυμοῦμε νὰ ἀνεβοῦμε κοντά σου» (λόγ. λ΄).

Δὲς δέ, ἀδελφέ, ὅτι ἀφοῦ ὁ μελωδὸς εἶπε πρῶτα νόμους, ποὺ σημαίνει τὸ ἴδιο μὲ τὶς ἐντολές, ὕστερα λέει ἀρετές. Διότι, ἀπὸ τοὺς νόμους καὶ τὶς ἐντολὲς γεννιοῦνται οἱ ἀρετές. Γι` αὐτὸ εἶπε ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ ἀσκητής: «Ἄλλο εἶναι ἡ ἐφαρμογὴ τῆς ἐντολῆς καὶ ἄλλο ἡ ἀρετή, ἔστω καὶ ἂν παίρνουν ἡ μία ἀπὸ τὴν ἄλλη τὴν ἀφορμὴ γιὰ τὶς ἀγαθὲς πράξεις. Πράξη τῆς ἐντολῆς λέγεται, τὸ νὰ κάνεις τὸ διατεταγμένο, ἀρετὴ δέ, τὸ νὰ ἀπολαμβάνεις πραγματικὰ αὐτὸ ποὺ κάνεις». (κεφ. 193,194, περὶ νόμου πνευματικοῦ).

Ποιὸ δὲ ὠφέλιμο νόημα μπορεῖς νὰ κερδίσεις ἐσύ, ἀγαπητέ, ἀπὸ τὸν Ἀναβαθμὸ αὐτό; Ἄκουσε. Εἴπαμε πιὸ πάνω ὅτι ὁ νόμος καὶ οἱ ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ εἶναι κατὰ φύση ψηλὲς καὶ μετέωρες, ὄχι μόνο γιατί δόθηκαν ἀπὸ τὸν ὕψιστο Θεό, ἀλλὰ καὶ διότι διδάσκουν τὰ θεία καὶ ὑψηλὰ πράγματα, καὶ καθιστοῦν ὑψηλὰ πνευματικούς, αὐτοὺς ποὺ τὶς ἐργάζονται(3). Λοιπόν, γιὰ νὰ γίνει φανερὸ τὸ πνευματικό τους ὕψος, δόθηκαν στοὺς ἀνθρώπους σὲ μέρη καὶ ὅρη ψηλά. Ἔτσι, ὁ πρῶτος καὶ ἄγραφος νόμος ποὺ δόθηκε στὸν Ἀδάμ, δόθηκε μέσα στὸν Παράδεισο, ὁ ὁποῖος ἦταν ψηλότερος ἀπὸ ὅλα τὰ βουνὰ τῆς γής, ὅπως λέει γι` αὐτὸ ὁ Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός: «Στὴν Ἀνατολὴ βρίσκεται, ψηλότερα ἀπὸ κάθε σημεῖο τῆς γὴς (δηλ. ὁ Παράδεισος) (βιβλ. Β΄ κεφ. κη΄). Ἔτσι ὁ γραπτὸς νόμος δόθηκε στὸ ψηλὸ ὅρος τοῦ Σινᾶ. Ἔτσι καὶ ὁ νόμος τῆς χάριτος δόθηκε ἀπὸ τὸ ὅρος Σιῶν, ὅπως λέει ὁ Ἠσαΐας: «ἐκ Σιῶν ἐξελεύσεται νόμος» (Ἠσ. 2,3). Ὁμοίως καὶ ὁ Μιχαίας: «ἐκ Σιῶν ἐξελεύσεται νόμος» (Μιχ. 4,2). Ἀλλὰ καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος διηγεῖται ὅτι ὁ Κύριος ἐπάνω ἀπὸ τὸ ὅρος ἐκφώνησε τοὺς Μακαρισμοὺς καὶ τὶς περισσότερες ἀπὸ τὶς ἐντολές του: «Ἰδὼν δὲ τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὅρος καὶ ἀνοίξας τὸ στόμα αὐτοῦ ἐδίδασκεν αὐτοὺς» (Ματθ. 5, 1).

Ἐπειδὴ λοιπὸν ὁ Ἀδὰμ παρέβη τὸν πρῶτο καὶ ἄγραφο νόμο τοῦ Θεοῦ καὶ ἔπεσε ἀπὸ τὸ ὕψος κάτω στὴ γῆ καὶ στὰ γήινα, γὶ` αὐτὸ ὁ Θεὸς σπλαχνίστηκε τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων καὶ τοῦ ἔδωσε τὸν γραπτὸ νόμο, γιὰ νὰ τὸ βοηθήσει νὰ ἀνεβεῖ πάλι στὸ ὕψος ἐκεῖνο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἔπεσε. Φανερώνοντας αὐτὸ τὸ νόημα ὁ Ἠσαΐας ἔλεγε: «νόμον γὰρ εἰς βοήθειαν ἔδωκεν» (Ἠσ. 8,20). Ἐπειδὴ δέ, οὔτε μὲ τὸν γραπτὸ νόμο μπόρεσε ὁ ἄνθρωπος νὰ βοηθηθεῖ, γιὰ νὰ ἀρθεῖ στὸ ὕψος τοῦ θείου νόμου, ὁ Θεὸς τοῦ ἔδωσε καὶ τὸν νόμο τῆς χάριτος καὶ ἔτσι τὸν ἀνέβασε στὸ ὕψος ἀπὸ τὸ ὁποῖο κατρακύλισε.
Τώρα καὶ σὺ ἀδελφέ, ἂν ἔπεσες ἀπὸ τὸ ὅρος, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ θεϊκοῦ νόμου καὶ ἔκανες παράβαση στὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, μὴν ἀπελπίζεσαι γιὰ τὴ σωτηρία σου καὶ μὴν ἀφήνεσαι ὁλοκληρωτικὰ ἔκθετος στὰ πάθη καὶ στὰ γήινα. Ὄχι! Ἀλλὰ πὲς στὸν ἑαυτό σου ἐκεῖνο ποῦ εἶπε ὁ Ἱερεμίας: «Μήπως ἐκεῖνος ποῦ πέφτει, δὲν σηκώνεται; Μήπως ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος χάνει τὸ δρόμο του καὶ παραπλανᾶται, δὲν προσπαθεῖ νὰ ἐπιστρέψει στὸ δρόμο του;» (Ἱερ. 8,4). Καὶ θέλει νὰ πεῖ πὼς ναί, σηκώνεται καὶ ἐπιστρέφει. Λοιπόν, ἂς ἀγωνιστῶ κι ἐγώ, γιὰ νὰ ἀνεβῶ ξανὰ στὸ ὅρος τοῦ θείου νόμου ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἔπεσα. Ἂς μιμηθῶ κι ἐγὼ τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι, μολονότι σκλαβώθηκαν στὴν Βαβυλώνα, ὅμως μὲ τὴ θλίψη ποὺ ἐνίωσαν, σήκωσαν τὰ μάτια τους στὸν οὐρανὸ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ τους ἦρθε βοήθεια καὶ ἔτσι γύρισαν πάλι στὴ Ἱερουσαλήμ, τὴν πατρίδα τους καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς συγκεφαλαιώνει ὁ δεύτερος αὐτὸς Ἀναβαθμός.

Γι` αὐτὸ εἶπε ὁ Χρυσορρήμονας: «Ἂν οἱ πνευματικὰ παχεῖς καὶ προσκολλημένοι στὴ γῆ Ἰουδαῖοι ἔγιναν τόσο σπουδαῖοι καὶ ἔβλεπαν πρὸς τὸν οὐρανό, ἐξαιτίας τῆς αἰχμαλωσίας καὶ τῆς ταλαιπωρίας τους, δὲν θὰ μᾶς διορθώσει πολὺ περισσότερο ἐμᾶς ἡ θλίψη; Ἑρμηνεύει δὲ καὶ ὁ ὅσιος Νικήτας ὁ Στηθάτος: «Αὐτὴν τὴν φωνὴ τὴν στέλνει ψηλά, δηλαδὴ τό, «Ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου εἰς τὰ ὅρη», αὐτὸς ποὺ μόλις τώρα ἀνεβαίνει ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία τῶν Βαβυλωνίων παθῶν καὶ δαιμόνων πρὸς τὴν νοητὴ πόλη τῆς ἀπαθείας, τὴν Ἱερουσαλήμ, δηλαδή, ὁ κάθε πιστὸς ἀπὸ ἐμᾶς. Ὅρη δὲ εἶναι οἱ ψηλὲς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς ὁ πιστός, λοιπόν, σηκώνει τὰ μάτια του καὶ τὰ χέρια του στὰ ψηλὰ ὅρη τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν ἐργασία τους. Ἀπὸ ἐκεῖ δὲ ἔρχεται πρὸς αὐτὸν κάθε βοήθεια κατὰ τῶν δαιμόνων καὶ τῶν παθῶν, ὡς στήριγμα στὴν ἀδυναμία του». Ἔτσι, λοιπόν, ἀγαπητέ, ἀνεβαίνοντας στὰ ὅρη τῶν θείων νόμων καὶ φωτιζόμενος μὲ τὶς ἀρετές, θὰ συνεχίσεις νὰ ὑμνεῖς πάντοτε τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος σὲ ὕψωσε καὶ σὲ φώτισε, ψέλνοντας καὶ εὐχαριστώντας τὸν Κύριο μαζὶ μὲ τὸν Δαβίδ: «ἄσω τῷ Κυρίω ἐν τὴ ζωή μου, ψαλῶ τῷ Θεῷ μου ἕως ὑπάρχω» (Ψαλμ. 103,33).

(1) Ἔχε ὑπόψη ὅτι, κατὰ τὸν μέγιστο ὀνομαζόμενο Μάξιμο: «εἶναι ἀνάγκη, τὶς μὲν ἐντολὲς τοῦ νόμου νὰ τὶς φυλάσσουμε καὶ σωματικῶς καὶ πνευματικῶς, τὶς δὲ πνευματικῶς μόνο. Ὅπως, τὸ οὐ μοιχεύσεις, οὐ φονεύσεις, οὐ κλέψεις καὶ τὰ παρόμοια καὶ πνευματικῶς καὶ σωματικῶς πρέπει νὰ τὶς φυλάσσουμε. Καὶ πνευματικῶς μέν, μὲ τρεῖς τρόπους (ἴσως κατὰ προσβολή, πάλη καὶ συγκατάθεση ἢ κατὰ τὸ λογιστικό, τὸ θυμικὸ καὶ ἐπιθυμητικό). Τὸ δὲ τῆς περιτομῆς καὶ τὸ νὰ φυλάσσεις τὸ Σάββατο καὶ νὰ σφάξεις τὸ ἀρνὶ καὶ νὰ φᾶς ἄζυμα μὲ πικρὰ χόρτα καὶ τὰ παρόμοια, μόνο πνευματικά.

(2) Ἔτσι γράφεται στοὺς χειρόγραφους Ἀναβαθμούς, στὰ δὲ ἤδη τυπωμένα, γράφεται «ὕψωσας μέ», σωστότερο ὅμως εἶναι τὸ πρῶτο.

(3) Καὶ πῶς δὲν εἶναι πνευματικὰ ψηλὰ αὐτοὶ πού ἐργάζονται τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ; Διότι, ὅποιος δεχτεῖ τὴν ἐντολὴ καὶ τὴν ἐφαρμόσει, πῆρε μέσα του τὴν Ἁγία Τριάδα. Θέλεις νὰ τὸ βεβαιωθεῖς; Ἄκουσε τὸν θεηγόρο Μάξιμο, ποὺ τὸ λέει αὐτό: «Ὁ Θεὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ Πατέρα βρίσκεται μυστικὰ μέσα σὲ κάθε μία ἀπὸ τὶς ἐντολές του. Ὁ Θεὸς καὶ Πατέρας εἶναι ὅλος ἀχώριστος σὲ ὅλο τὸ Λόγο τοῦ ἐκ φύσεως. Ἐκεῖνος λοιπὸν ποὺ δέχεται μία θεία ἐντολὴ καὶ τὴν πράττει, δέχεται τὸ Λόγο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὑπάρχει μέσα σ` αὐτήν. Ἐκεῖνος ποὺ δέχτηκε τὸ Λόγο διὰ μέσου τῶν ἐντολῶν, διὰ μέσου Αὐτοῦ δέχτηκε καὶ [τὸν Πατέρα ποὺ ὑπάρχει ἐκ φύσεως μέσα σ` Αὐτόν, ὅπως ἐπίσης καὶ] τὸ Πνεῦμα, ποὺ ἐκ φύσεως ὑπάρχει μέσα σ` Αὐτόν. Γιατί λέει: «Σᾶς λέω ἀλήθεια, ὅποιος δέχεται αὐτὸν ποὺ θὰ στείλω, δέχεται ἐμένα καὶ ὅποιος δέχεται ἐμένα, δέχεται αὐτὸν ποὺ μ` ἔχει στείλει» (Ἰω. 13,20) Ἐκεῖνος λοιπὸν ποὺ ἔλαβε ἐντολὴ καὶ τὴν τήρησε, ἔλαβε καὶ ἔχει μυστικὰ τὴν Ἁγία Τριάδα». (κεφ. οα΄τῆς β΄ἑκατοντάδ. Τῶν θεολογικῶν).

Σάββας Ἠλιάδης
Δάσκαλος
Κιλκίς, 15-12-2017

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2019/07/blog-post_61.html#more