Ἅγιος Εὐστάθιος καὶ ἡ Ἁγία αὐτοῦ οἰκογένεια.

Άγιος Ευστάθιος και η Αγία αυτού οικογένεια.

Η οικογένεια των στρατιωτικών έχει αναδείξει πολλούς Αγίους εις την Αγία μας Εκκλησία. Οι περισσότεροι αναδείχθησαν κατά τους πρώτους αιώνες και έχυσαν το αίμα τους.

Ένας από αυτούs είναι και ο λαμπρός μάρτυρας του Χριστού Άγιος Ευστάθιος. Το πρώτο του όνομα ήταν Πλακίδας. Ήταν ωραίος στην εμφάνιση, γενναίος ανώτερος αξιωματικός ξακουστός και ονομαστός στην αυτοκρατορία. Ήταν ειδωλολάτρης, αλλά ελεήμων, φιλεύσπλαχνος. Ήταν άνθρωπος με αρετές. Με την σύζυγό του Θεοπίστη απέκτησαν δυο ενάρετους γιούς.

Το σωτήριο κάλεσμα.

Μια μέρα με τους στρατιώτες του βρίσκεται σε κυνήγι και βλέπει μια υπερμεγέθη έλαφο να τον κοιτάζει. Την κυνηγάει για να τη σκοτώσει. Όταν η έλαφος πηδάει ένα μεγάλο όρυγμα και τον κοιτάζει, παρατηρεί ο Πλακίδας ότι στα κέρατα έχει Σταυρό λάμποντα περισσότερο από τον ήλιο και την μορφή του Χριστού. Ακούει φωνή να του λέγει : «Γιατί, ω Πλακίδα, με διώκεις; Εγώ είμαι ο Χριστός, τον οποίον δεν ξέρεις και τιμάς με τα έργα σου, και δια σε εφάνην επάνω εις τούτο το ζώον. Αι ελεημοσύναι και οι καλοσύναι, τις οποίας κάμνεις εις τους πτωχούς, πάντοτε είναι ενώπιον μου, διό ήλθον εγώ ενώπιόν σου, να σε συλλάβω με τα δίκτυα της φιλανθρωπίας μου. Δεν είναι δίκαιον, άνθρωπος ως συ καλός να μη γνωρίζει την αλήθεια και να λατρεύει τα κωφά και αναίσθητα είδωλα.

Σειρὰ δημοσιεύσεων μὲ ἀφορμὴ τὴ συμπλήρωση δέκα ἐτῶν ἀπὸ τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης -Ἡ’

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 11η Σεπτεμβρίου 2026

Μετά τις κριτικές παρατηρήσεις του Γραφείου αιρέσεων και Παραθρησκειών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς προχωρούμε στη συνέχεια σε κριτικές παρατηρήσεις διακεκριμένων κληρικών και κατόπιν παραθέτουμε απόσπασμα επιστολής της Γερόντισσας Ιουστίνας, ηγουμένης γυναικείας Ι. Μονής από τη Ρουμανία, προς τον Σεβασμιώτατον Αρχιεπίσκοπον Ιασίου και Μητροπολίτην Μολδαβίας και Μπουκοβίνας, κ. Θεοφάνην.

Κριτικές παρατηρήσεις διακεκριμένων κληρικών.

Ο πρωτοπρ. π. Θεόδωρος Ζήσης, ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. σε άρθρο του με τίτλο: «Η ‘Σύνοδος’ της Κρήτης σε σύγκριση με την Ορθόδοξη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης (1273)», παρατηρεί: «Είναι η πρώτη σύνοδος καθ᾽ όλην την δεύτερη χιλιετία και μετ᾽ αυτήν, που όχι μόνον αποφεύγει να ονομάσει και να καταδικάσει τις αιρέσεις, αλλά τις ονομάζει και Εκκλησίες. Επί πλέον αντί να απαγορεύει την κοινωνία με τους αιρετικούς, επαινεί την συμμετοχή και συμπερίληψή μας στο προτεσταντικό ‘Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών’, δηλαδή σε ένα ‘Παγκόσμιο Συμβούλιο Αιρέσεων’. Επαινεί ακόμη και τους Θεολογικούς Διαλόγους, οι περισσότεροι από τους οποίους παρήγαγαν κείμενα που δικαιολογούν και αθωώνουν τις αιρέσεις…. Η ‘σύνοδος’ της Κρήτης απήντησε όχι με βάση τους θεοφόρους Πατέρες και τους θείους κανόνες και νόμους, αλλά ‘από κοιλίας’.

Κυριακή Α Λουκᾶ. Ἑρμηνεία τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ΛΟΥΚΑ[:Β΄Κορ. 6,16-7,1]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

[Υπομνηματισμός των εδαφίων Β΄Κορ. 6,14-7,1]

«Μὴ γίνεσθε ἐτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; Τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; Τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ; Ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου; (:Μη συνάπτετε στενό σύνδεσμο προς τους απίστους, με τους οποίους δεν μπορείτε να αποτελέσετε ταιριαστό ζευγάρι, ώστε να μπαίνετε στον ίδιο ζυγό μαζί τους· διότι ποια συνάφεια και ανάμειξη μπορεί να υπάρχει μεταξύ της δικαιοσύνης και της παρανομίας; Και ποια επικοινωνία μεταξύ φωτός και σκότους; Και ποια συμφωνία μπορεί να γίνει μεταξύ του Χριστού και του Σατανά; Ή ποιο μερίδιο δύναται να έχει ένας πιστός με έναν άπιστο;)»[Β΄Κορ.16,14-15].

Είδες πώς χρησιμοποιεί τις λέξεις αυτές καθ’ εαυτές και που είναι ικανές να αποτρέψουν από σφάλματα; Δεν είπε δηλαδή: «παρανομία», που είναι πιο έντονη, ούτε είπε: «με τους ανθρώπους του σκότους και τους ανθρώπους του φωτός», αλλά χρησιμοποιεί τις ακριβώς αντιφατικές έννοιες, το φως και το σκοτάδι. Ούτε είπε: «ανάμεσα στους ανθρώπους του Χριστού και στους ανθρώπους του διαβόλου», αλλά λέξεις που είναι πολύ πιο αντίθετες, «του Χριστού και του Βελίαρ», με την εβραϊκή αυτή λέξη ονομάζοντας τον αποστάτη.

« Ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;(: Ή ποιο μερίδιο δύναται να έχει ένας πιστός με έναν άπιστο;)»[Β΄Κορ.6,15]. Εδώ, λοιπόν, για να μη θεωρηθεί ότι κατηγορεί αόριστα την κακία και επαινεί την αρετή, αναφέρει και πρόσωπα χωρίς να τα ονομάζει. Και δεν είπε: «κοινωνία», αλλά ανέφερε τα έπαθλα, λέγοντας: «μερίδα». «Τίς δὲ συγκατάθεσις ναῷ Θεοῦ μετὰ εἰδώλων; Ὑμεῖς γὰρ ναὸς Θεοῦ ἔστε ζῶντος (:Και πώς μπορεί να βρίσκονται μαζί στον ίδιο τόπο ο ναός του Θεού και τα είδωλα; Ναι· δεν έχουν καμία θέση τα είδωλα σε σας. Διότι εσείς είστε ναός του ζώντος Θεού)»[Β΄Κορ.6,16]. Με αυτά εννοεί το εξής: «Ούτε ο βασιλιάς σας έχει τίποτα το κοινό με τον διάβολο(γιατί “ποια συμφωνία υπάρχει μεταξύ του Χριστού και του Βελίαρ;”), ούτε τα ίδια τα πράγματα· γιατί “τι κοινό μπορεί να έχει το φως με το σκοτάδι;”. Επομένως ούτε εσείς δεν πρέπει να έχετε». Πρώτα αναφέρει τον βασιλιά και έπειτα αυτούς, πράγμα με το οποίο προπάντων τους ξεχωρίζει.

Σάλος μὲ τὴν ἐπίσκεψη ἀμφιλεγόμενου ἰσλαμιστὴ ἱεροκήρυκα στὴν Ἑλλάδα

Σάλος με την επίσκεψη αμφιλεγόμενου ισλαμιστή ιεροκήρυκα στην Ελλάδα

Στις 27 Σεπτεμβρίου έρχεται στη χώρα μας ο Πακιστανός ιεροκήρυκας Moulana Imran Attari, ηγετικό μέλος οργάνωσης που κατά καιρούς έχει σχετιστεί με τρομοκρατικές επιθέσεις!

Κώστας Πετρόπουλος

Έντονη ανησυχία και προβληματισμό έχει προκαλέσει η προγραμματισμένη επίσκεψη του Πακιστανού ιεροκήρυκα Moulana Imran Attari στην Ελλάδα, η οποία έχει οριστεί για τα τέλη Σεπτεμβρίου (27 Σεπτεμβρίου 2026). Να σημειωθεί ότι έχει επισκεφθεί και την Κύπρο, το 2024.

Ο Imran Attari είναι ο επικεφαλής της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής (Nigran-e-Shura) της Dawat-e-Islami, μιας μεγάλης διεθνούς ισλαμικής οργάνωσης με έδρα το Πακιστάν. Παρόλο που η Dawat-e-Islami ισχυρίζεται ότι είναι μια μη πολιτική και μη βίαιη θρησκευτική οργάνωση εμπνευσμένη από τη σουφική παράδοση, και μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία απόδειξη άμεσης εμπλοκής της σε οποιαδήποτε τρομοκρατική πράξη, τζιχαντιστές έχουν δηλώσει ότι εμπνεύστηκαν από τη συγκεκριμένη οργάνωση.

Ο σκοπός της… περιοδείας του Imran Attari είναι η διάδοση των ισλαμικών διδασκαλιών και η «πρόσκληση των ανθρώπων προς την ευσεβεία» και ευλόγως αναρωτιέται κανείς τι ακριβώς έρχεται να κάνει σε μια Ορθόδοξη Χριστιανική χώρα όπως η Ελλάδα. Η Πακιστανική κοινότητα στην Ελλάδα φαίνεται να αυξάνει συνεχώς την επιρροή της, ενώ πρόσφατα είχαμε και «κατάληψη» της πλατείας Κοτζιά (με τις ευλογίες του Δήμου Αθηναίων) για να τιμήσουν μια εθνική τους εορτή, παραμονή Δεκαπενταύγουστου.

Ἅγιος Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης καὶ Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης.

 Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης.

Μαρτυρία π.Ιωακείμ Ιερομονάχου. Ιερό κελλίον Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ι.Μ.ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΑΣ

Πῆγαν κάποιοι γνωστοί µου στὀν Ἅγιο Ἅγιος Έφραίμ Έφραίμ τόν Κατουνακιώτη καὶ συζητώντας, τοῦ μίλησαν γιά τόν Ἅγιο Πορφύριο. Τότε σηκώθηκε καὶ δείχνοντας τή θάλασσα ποὺ ἁπλωνότανε ἀπέραντη κάτω ἀπό τά πόδια τους, κάτω ἀπό τά ἀσκητικά Κατουνάκια, τούς εἶπε µέ µεγάλο θαυμασμό:

Μὴν ἐπιδιώκεις νὰ θεωρεῖσαι πολύτιμος:

Μην επιδιώκεις να θεωρείσαι πολύτιμος: ένα πολύτιμο αντικείμενο αναπόφευκτα θα κλαπεί. Θυμήσου, μοναχέ, ότι ο αντίπαλός σου, ο διάβολος, περιφέρεται σαν λιοντάρι που βρυχάται, ζητώντας κάποιον να καταβροχθίσει.

Αρχιμανδρίτης Κύριλλος (Παβλόφ)

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/09/blog-post_607.html

26 Σεπτεμβρίου. † Ἡ μετάστασις τοῦ ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ θεολόγου. Γεδεὼν τοῦ δικαίου (1350 π.Χ.). Ἀνάμνησις τῆς ἐπιστροφῆς τῆς τ. κάρας τοῦ ἀποστ. Ἀνδρέου καὶ τῶν ἐγκαινίων τοῦ νέου ἱ. ναοῦ αὐτοῦ ἐν Πάτραις (26.9.74). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Τοῦ εὐαγγελιστοῦ, 26 Σεπτεμβρίου (Α´ Ἰω. δ´ 12-19).

Α Ιω. 4,12          Θεὸν οὐδεὶς πώποτε τεθέαται· ἐὰν ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὁ Θεὸς ἐν ἡμῖν μένει καὶ ἡ ἀγάπη αὐτοῦ τετελειωμένη ἐστὶν ἐν ἡμῖν.

Α Ιω. 4,12                 Τον Θεόν κανείς ποτέ έως τώρα δεν έχει ιδεί και γνωρίσει εις όλην του την τελειότητα. Εάν όμως αγαπώμεν ο ένας τον άλλον, τότε ο αόρατος και ακατάληπτος Θεός μένει έντος ημών και η άπειρος αγάπη του παραμένει πλήρης και τελεία μέσα μας.

Περί τῶν γνωρισμάτων τῆς ταπεινώσεως καί τοῦ ταπεινόφρονος καί τῆς τελειότητας τῆς ταπεινοφροσύνης, Ἀσκητικά - Ἀββᾶ Ἰσαάκ, κεφ. η΄-6γ, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Περί τῶν γνωρισμάτων τῆς ταπεινώσεως καί τοῦ ταπεινόφρονος καί τῆς τελειότητας τῆς ταπεινοφροσύνης, Ἀσκητικά - Ἀββᾶ Ἰσαάκ, κεφ. η΄-6γ, 24-9-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

Μακαριστός γέρων Εὐσέβιος Βίττης. Εἶναι λοιπόν ψέμα;

ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΨΕΜΑ; 

Είπες, Κύριε, πώς είσαι η Αγάπη. Γύρω μου όμως τό μίσος βασιλεύει.

Είναι, λοιπόν, ψέμα η δύναμη της αγάπης;

Είπες, Κύριε πώς είσαι τό Φώς. Γύρω μου βασιλεύει τό σκοτάδι. Είναι, λοιπόν, ψέμα η σημασία τού φωτός;

Είπες, Κύριε πώς είσαι η οδός. Γύρω μου όμως ελάχιστοι Σέ ακολουθούν. Είναι, λοιπόν, ψέμα η αληθινή οδός;

Είπες, Κύριε, "Ειρήνην τήν εμήν δίδωμι υμίν". Ομως γύρω μου μόνο πραγματική ειρήνη δέν βλέπουμε τόσο στίς καρδιές, όσο καί ανάμεσα στα άτομα, αλλά καί σέ μεγάλη κλίμακα ανάμεσα στούς λαούς. Παύουν οι πόλεμοι σέ κάποια μέρη της γης, για ν ανάψουν καινούργιες πυρκαγιές σέ άλλα μέρη με όλα τα φοβερά επακόλουθα, πού αυτές οι καταστάσεις συνεπάγονται. Είναι λοιπόν ψέμα η προσφορά της ειρήνης σου;

Είπες, Κύριε, πώς είσαι ή αλήθεια. Γύρω μου βλέπω νά λατρεύεται "εμμανώς" τό ψέμα.

Είναι λοιπόν ψέμα η γοητεία της αλήθειας;

Διάφορα περιστατικά. Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

ΔΙΑΦΟΡΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ. ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.

Μαρτυρία π.Ιωακείμ Ιερομονάχου. Ιερό κελλίον Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ι.Μ.ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΑΣ

Διάφορα θαυμαστά .

(1)Κάποιος πολύ ἐνάρετος καί μεγάλος ἀσκητής τοῦ Ἁγίου Ὄρους, γνωστός σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα καί ὄχι µόνο, ἔκανε πολλή προσευχή γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τοῦ Γέροντός του πού εἶχε πρόσφατα κοιμηθεῖ. Σύντομα ἄρχισε νά τοῦ παρουσιάζεται ζωντανά μέσα στο κελλί ο πεθαμένος Γέροντας του και σχεδόν κάθε βράδυ συνομιλουσανε.

Ο Άγιος Πορφύριος έστειλε κάποιον γνωστό μου μοναχό νά τόν συνάντηση και νά τού μεταφέρει το εξής μήνυμα.

Μου είπε ο ο. Πορφύριος ότι αυτός που έρχεται κάθε βράδυ στο Κελλί σου μετά τήν προσευχή δέν είναι ο γέροντας σου, αλλά ο διάβολος μεταμορφωμένος!

Πω,πω... τί θά πάθαινα; Πώς τό γνώριζε αυτό; Δεν τό είχα πει σέ κανέναν!!

Ο ερημίτης έμεινε εμβρόντητος και παραμιλουσε. Από εκείνη τήν ημέρα δεν του ξαναπαρουσιάστηκε ο διάβολος πού ήθελε να τον πλανέψει και να τον καταστρέψει.

(2] Ἔμαθα πώς κάποιοι μοναχοί, μὲ μεγάλο ἀγωνιστικό φρόνημα καὶ αὐταπάρνηση, ὅταν ἀντιμετώπιζαν πειρασμό μέ αἰσχρούς σαρκικούς λογισμούς, δέρνανε τό σῶμα τους. Προβληματισµένος, ρώτησα τόν Ἅγιο καὶ μοῦ ἀπάντησε: «Ἔεε.., ὄχι, ὄχι. Ἄλλα χρειάζονται.., θἐλει ταπείνωση, περιφρόνηση».

Χριστῷ συνεσταύρωμαι, Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωση.

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 19η Σεπτεμβρίου 2026

Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η Κυριακή μετά την Ύψωση, επειδή επακολουθεί, έπεται της μεγάλης δεσποτικής εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, την οποία εορτάσαμε μόλις πριν από λίγες ημέρες. Γι’ αυτό και τόσο το ευαγγελικό, όπως και το αποστολικό ανάγνωσμα, έχουν σχέση, δηλαδή αναφέρονται στην προηγηθείσα μεγάλη εορτή. Η ευαγγελική περικοπή είναι από το κατά Μάρκον ευαγγέλιο, ενώ η αποστολική, με την οποία και θα ασχοληθούμε, είναι από το 2ο κεφάλαιο της προς Γαλάτας επιστολής του αποστόλου Παύλου.

Στην περικοπή αυτή ο απόστολος έρχεται να αποκαλύψει στους Γαλάτες, πως ο ίδιος βιώνει το γεγονός της σταυρικής θυσίας του Κυρίου. Αφού προηγουμένως απέδειξε ότι η δικαίωσή μας και η σωτηρία μας προέρχεται από την πίστη μας στο Χριστό και όχι από την τήρηση των διατάξεων του Μωσαϊκού Νόμου, στη συνέχεια προσθέσει: «Χριστώ συνεσταύρωμαι· ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός· ό δε νυν ζω εν σαρκί, εν πίστει ζω τη του υιού του Θεού του αγαπήσαντός με και παραδόντος εαυτόν υπέρ εμού». Δηλαδή έχω συσταυρωθή μαζί με τον Χριστό και δεν ζω πλέον εγώ, ο παλαιός άνθρωπος, που υπηρετεί την αμαρτία, αλλά ζη μέσα μου ο Χριστός. Αυτή δε την ζωή που ζω μέσα στο σώμα μου τώρα, την ζω με την Χάρη και τη δύναμη της πίστεως στον Υιό του Θεού, ο οποίος με έχει αγαπήσει και παρέδωκε τον εαυτό του σε σταυρικό θάνατο για τη σωτηρία μου.

Η φράση του Παύλου «έχω συσταυρωθεί μαζί με τον Χριστό, έτσι ώστε τώρα δεν ζω πλέον εγώ, αλλά ζη μέσα μου ο Χριστός» δεν σημαίνει, βέβαια, τον βιολογικό θάνατο, αλλά κάποιου άλλου είδους θάνατο. Σημαίνει ότι είχε πεθάνει πλέον μέσα του ο παλαιός άνθρωπος. Ότι δεν ενεργούσαν μέσα του τα πάθη και οι κακίες. Μόνον ο Χριστός υπήρχε και ενεργούσε μέσα του, ο Οποίος τον ενέπνεε, τον καθοδηγούσε και τον ενδυνάμωνε. Η ζωή του Παύλου έγινε ένα με τη ζωή του Χριστού. Το εγώ του έγινε ένα με το εγώ του Χριστού. Το θέλημά του ταυτίστηκε με το θέλημα του Χριστού. Δεν ανήκε στον εαυτό του, αλλά στον Χριστό. Ο εαυτός του, το σώμα του, έγινε ο ναός, όπου κατοικεί ο Χριστός. Οι αρετές του Παύλου δεν ήταν δικές του, αλλά του Χριστού. Ο λόγος του δεν ήταν δικός του, αλλά του Χριστού. Η αγάπη του δεν ήταν δική του, αλλά του Χριστού. Η ταπείνωσή του δεν ήταν δική του, αλλά του Χριστού. Αγαπούσε με όλες τις δυνάμεις του τον Χριστό. Τον είχε κλείσει βαθιά και ολοκληρωτικά στην καρδιά του. Ένοιωθε ότι όλη η καταπληκτική του δραστηριότητα, η αντοχή του στις θλίψεις και στις δοκιμασίες, οι επιτυχίες του στα έθνη, η δύναμη και η αγιότητά του, οφειλόταν στον Κύριο. Όπως ένα άγριο δέντρο μπολιάζεται σε ένα άλλο ήμερο, έτσι και αυτός με τη συσταύρωσή του με το Χριστό μπολιάστηκε στο Χριστό και έγινε ένα μ’ αυτόν.

Χέρι χέρι στο κενό

Χέρι χέρι στό κενό

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος-Θεολόγος

Ἡ εἴδηση ἔπεσε σάν κεραυνός καί πάγωσε τίς καρδιές μας. Στήν Ἀθήνα δύο 17χρονα κορίτσια, φίλες μεταξύ τους, ἀνέβηκαν ὅσο μποροῦσαν πιό ψηλά, γιά νά πετάξουν μακριά μας. Ἔπεσαν πιασμένες χέρι χέρι ἀπό τόν ἕκτο ὄροφο πολυκατοικίας, ὄχι γιά νά περπατήσουν τή ζωή, ὅπως πρόσταζε ἡ τρυφερή τους ἡλικία, ἀλλά γιά νά ἀνταμωθοῦν σέ μιά βουτιά θανάτου. Ἡ μία κοπέλα ξεψύχησε ἀκαριαῖα, ἀφήνοντας τήν τελευταία της πνοή στό κρύο τσιμέντο. Ἡ δεύτερη, ἀφοῦ νοσηλεύτηκε μερικές ἡμέρες, ὑπέκυψε κι αὐτή. Λίγες ἑβδομάδες πρίν, ἄλλη 17χρονη ἔπεφτε στόν Ἰσθμό τῆς Κορίνθου, ἐνῶ μιά 15χρονη σωζόταν ἀπό θαῦμα μέσα στά ἴδια νερά.

Ματώνει ἡ ψυχή μας, καθώς τό ἀναλογιζόμαστε! Δέν τό χωρᾶ ἀνθρώπινος νοῦς! Τί συμβαίνει στίς ψυχές τῶν παιδιῶν μας; Γιατί οἱ νέοι μας, μέ ὁλόκληρη τή ζωή μπροστά τους, νιώθουν τόσο νικημένοι, τόσο ἀπογοητευμένοι, πού δέν περιμένουν τίποτα αἰσιόδοξο ἀπό τό αὔριο; Τά δύο κορίτσια ὅρμησαν στό κενό, γιά νά ἀφήσουν πίσω τους τά δικά μας ἀθεράπευτα κενά, σέ ἕναν κόσμο πού συνθλίβεται ἀπό τή βαρύτητα τῆς ἀπόγνωσης. Ψυχές εὐαίσθητες σάν πορσελάνη, πού ραγίζουν στό πρῶτο ταρακούνημα. Παιδιά ἀπροστάτευτα ἀπό τήν πολλή «προστασία» καί ἀνήμπορα ἀπό τά τόσα «πρέπει» καί «μπορῶ» πού ἡ κοινωνία μας φορτώνει ἀλύπητα στίς πλάτες τους.

Τά νούμερα τοῦ Παρατηρητηρίου Αὐτοκτονιῶν τῆς «ΚΛΙΜΑΚΑ», τοῦ ἁρμόδιου φορέα γιά τήν πρόληψη τῆς αὐτοχειρίας, ἔρχονται νά ἐπιβεβαιώσουν αὐτό πού ἡ καρδιά μας ἤδη ψιθυρίζει μέ τρόμο: Τό 2025 σημειώθηκε ἐκρηκτική, σοκαριστική αὔξηση τῶν αὐτοκτονιῶν στήν Ἑλλάδα, φτάνοντας τίς 579· περίπου 1,6 αὐτοκτονίες τήν ἡμέρα, μία αὐτοκτονία ἀνά 15 ὧρες στήν «προοδευμένη» πατρίδα μας! Καί ἀναρωτιόμαστε: Πῶς γίνεται σέ μιά ἐποχή πού ἀνθεῖ ὁ καταναλωτισμός, ἡ σεξουαλική ἀπελευθέρωση καί ἡ διαδικτυακή ἔκθεση στά social media, τά παιδιά νά βουλιάζουν ἔτσι στή δυστυχία; Ἔχουμε στά χέρια μας ὅλα τά ὑποτιθέμενα ἀντίμετρα τῆς κατάθλιψης -χάπια, ψυχολόγους, ὀθόνες- ὄχι ὅμως καί νόημα ζωῆς. Καταναλώνουμε 1,5 φορά περισσότερα ἀντικαταθλιπτικά σέ σχέση μέ τήν προηγούμενη δεκαετία, ξοδεύοντας μισό δισεκατομμύριο εὐρώ τόν χρόνο γιά ψυχοτρόπα φάρμακα, ἀλλά ἡ ἐσωτερική θηλιά συνεχίζει νά μᾶς πνίγει.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι σκληρή: Ὁ ἄνθρωπος θέλησε νά καταχραστεῖ τά ἀνθρώπινα μακριά ἀπό τόν Θεό· καί κατέληξε νά μείνει ἀνοχύρωτος, ἔρημος καί ἀπό Θεό καί ἀπό ἄνθρωπο. Φτιάξαμε ἕναν κόσμο -κλουβί ἀπό φωτισμένες ὀθόνες. Ἀπαιτήσαμε ἀπό τά παιδιά μας νά καλύψουν τά δικά μας κενά, νά διορθώσουν τίς δικές μας ἀποτυχίες καί νά κολυμπήσουν ἐκεῖ ὅπου ἐμεῖς οἱ ἴδιοι πνιγήκαμε. Παραλείψαμε ὅμως νά τά ἑτοιμάσουμε κατάλληλα, γιά νά διαχειριστοῦν λελογισμένα τό ἄγχος τῶν Πανελληνίων Ἐξετάσεων· καί τώρα δρέπουμε τούς καρπούς. Κι ὅταν ἕνα παιδί ἀποτυγχάνει στό κυνήγι τῆς ἐπίδοσης καί δέν διαθέτει πνευματικές ἄμυνες, ὁ στρεβλός λογισμός του -αὐτό τό φαρμακερό φίδι- μπορεῖ νά τό ὁδηγήσει στήν ὁλοκληρωτική ἀπόγνωση.

Ἐπιπλέον, οἱ νέοι μας ἀφήνουν σημειώματα αὐτοκτονίας, ζητώντας συγγνώμη. Ὅμως, τήν οὐσιαστική συγγνώμη ὀφείλουμε νά τή ζητήσουμε ἐμεῖς. Ἀποτύχαμε! Ἀποτύχαμε, γιατί δέν μεταγγίσαμε στά παιδιά μας τήν ἐσταυρωμένη Ἀγάπη. Γιατί δέν τούς μάθαμε ὅτι ἡ ζωή εἶναι ἕνα ἀνεκτίμητο καί ἀδιαπραγμάτευτο δῶρο τοῦ Θεοῦ, πού δέν παραδίδεται σέ καμία ἐπίγεια θλίψη. Τούς μάθαμε νά κοιτάζουν τό «ἔξω» καί νά ἀγνοοῦν τό «μέσα». Τούς ἀφήσαμε νά πιστεύουν ὅτι μετά τόν τάφο ὑπάρχει μόνο τό μηδέν καί ἡ ἀνυπαρξία, μέ ἀποτέλεσμα νά τρέχουν πανικόβλητοι νά προλάβουν τήν ἀχόρταγη ἱκανοποίηση τῆς σάρκας, ἐγκλωβίζοντας τίς βλέψεις τους σέ ἕναν αἰώνα – ἀπατεώνα.

Ἀσφαλῶς ἡ αὐτοχειρία ἑνός νέου δέν ἀποτελεῖ μόνο στατιστικό μέγεθος οὔτε ἁπλῶς θέμα γιά ἠθικολογική κριτική. Εἶναι προσωπικός, αἱματηρός Γολγοθᾶς. Κάθε ἀνθρώπινη ὕπαρξη εἶναι μοναδική, ἀνεπανάληπτη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, πλασμένη γιά τήν αἰωνιότητα. Ὁ Χριστός δέν ἀπέφυγε τόν πόνο. Εἰσῆλθε μέσα του, βίωσε τήν ἀπόλυτη μοναξιά καί τήν ἐγκατάλειψη ἐπάνω στόν Σταυρό, γιά νά γίνει ὁ κατεξοχήν συνοδοιπόρος κάθε πληγωμένης καί συντετριμμένης ψυχῆς. Ὅταν δέν ὑπάρχει κανείς στόν κόσμο νά νιώσει ἕνα παιδί, ὑπάρχει πάντα Ἐκεῖνος πού μέ στοργή προσκαλεῖ: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι» (Μθ 11,28).

Ἀναντίλεκτα, ἡ λύση δέν θά ἔρθει ἀπό τό τέλειο κράτος οὔτε ἀπό τήν τέλεια κοινωνία. Ἡ ρίζα καί ἡ αἰτία τοῦ κακοῦ εἶναι ὅτι μᾶς λείπει ἡ μετάνοια καί τό πνευματικό φιλότιμο. Λείπει ὁ Χριστός ἀπό τό κέντρο τῆς ζωῆς μας. Ἄν θέλουμε νά ἀνακοπεῖ αὐτή ἡ ἐλεύθερη πτώση καί νά σταματήσει ἡ καταστροφική ἁλυσίδα, ἐπιβάλλεται νά μετατρέψουμε τήν ἀνθρωποκεντρική μας κοινωνία σέ θεοκεντρική. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό πνευματικό νοσοκομεῖο, ἡ ζεστή, ἀνοιχτή ἀγκαλιά, πού μπορεῖ νά ἀκούσει τόν θυμό, τόν φόβο καί τήν ἀμφισβήτηση τῶν ἐφήβων, χωρίς νά τούς κρίνει ἤ νά τούς ἐνοχοποιεῖ.

Ἄς ἐγκαταλείψουμε, λοιπόν, τά μεγάλα λόγια! Οἱ ἔφηβοι σήμερα ἔχουν ἀπίστευτους ἀνιχνευτές ἐντοπισμοῦ τῆς ὑποκρισίας. Δέν θά πειστοῦν γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἐπειδή τούς διαβάσαμε κάποιο ὡραῖο κείμενο. Θά πειστοῦν μόνον, ἄν δοῦν αὐτή τήν ἀγάπη νά παίρνει σάρκα καί ὀστά στά δικά μας μάτια, στήν ὑπομονή μας, στή θυσιαστική σιωπή μας, στή δική μας ζωή.

Ὁ Χριστός μᾶς ἄφησε τήν Ἐκκλησία του, τό σῶμα του. Ἄν ἕνας ἔφηβος φτάνει στό σημεῖο νά νιώθει ἐντελῶς μόνος, ἡ ἀποτυχία εἶναι δική μας, γιατί δέν καταφέραμε νά γίνουμε ἡ ὁρατή παρουσία τοῦ Χριστοῦ στή ζωή του. Ἡ σωτηρία τῆς ζωῆς τοῦ ἐφήβου δέν ἀπαιτεῖ θεολογικές ἤ ἄλλες περγαμηνές· ἀπαιτεῖ τή δύναμη νά καθίσουμε μαζί του μέσα στό σκοτάδι του καί νά μή φύγουμε, μέχρις ὅτου βγεῖ ὁ ἥλιος!

https://aktines.blogspot.com/2026/09/blog-post_127.html#more

Ποιά εἶναι ἡ σχέση τοῦ νῦν Μητροπολίτη Καλαμαριὰς Ἰουστίνου Μπαρδάκα μὲ τοὺς Σκοπιανοὺς ποὺ διασπείρουν ἀνθελληνικὴ προπαγάνδα σὲ Ἑλληνικὸ ἔδαφος;

σ.σ. Σοβαρότατη πληροφορία / καταγγελία από την πνευματική κόρη του αγιασμένου ομολογητή Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου, κ. Ανδρονίκη Κ., για την συνεργασία του νυν Νέας Κρήνης & Καλαμαριάς Ιουστίνου με τους Σκοπιανούς, οι οποίοι σήμερα οργιάζουν στην Μελίτη, διασπείροντας επιθετική ανθελληνική προπαγάνδα κατά της Μακεδονίας μας.

«ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ! Σλαβόφωνοι στὴν Μελίτη Φλωρίνης έβριζαν την Ελλαδα 2) ΠΟΙΟΣ ΑΝΟΙΞΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΣΤΑ ΣΚΟΠΙΑΝΑ ΧΟΡΕΥΤΙΚΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ & ΕΚΑΝΑΝ ΕΔΡΑ ΤΗΝ ΜΕΛΙΤΗ; Ο ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΜΠΑΡΔΑΚΑΣ, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ, ΩΣ ΠΡΩΤΟΣΥΓΚΕΛΛΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ, ΤΟΥΣ ΕΔΙΝΕ ΡΕΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ Ι. Ν. ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΤΟΥ. ΕΤΣΙ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΑ ΑΞΙΩΜΑΤΑ ΣΗΜΕΡΑ.

Ποῖος ἄνοιξε τὴν πόρτα στὴ Φλώρινα, ποὺ οἱ Σκοπιανοί τὴν ἔβλεπαν μὲ τὰ κυάλια καὶ ἀπειλουσαν τὸν Μητροπολίτη Φλωρίνης Αὐγουστῖνο Καντιώτη ὅτι θὰ τὸν σκοτώσουν;

Ἂν ὁ ἄνθρωπος ἤξερε πόσο τὸν ἀγαπᾶ ὁ Θεός, θὰ ἔκλαιγε ἀπὸ χαρὰ κάθε μέρα.

Αν ο άνθρωπος ήξερε πόσο τον αγαπά ο Θεός, θα έκλαιγε από χαρά κάθε μέρα. Αλλά επειδή δεν το ξέρει, δεν κλαίει... Ο Θεός μας καλεί σε Αυτόν κάθε στιγμή. Και αν στραφούμε λίγο με την καρδιά μας προς Αυτόν, έρχεται με όλη Του την αγάπη και μας γεμίζει με τη χάρη Του.