Μὲ τὴν τεχνολογία πηγαίνουμε ἐκεῖ ποὺ θέλει αὐτή!

Μὲ τὴν τεχνολογία πηγαίνουμε ἐκεῖ ποὺ θέλει αὐτή!

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση, καλοί μου φίλοι, αὐτὸ ποὺ ἔγραψε ὁ Τρίσταν Χάρις, στέλεχος κραταιῶν ἑταιρειῶν τεχνολογίας (ὅπως τῆς Google) καὶ μάλιστα στὸ γνωστὸ περιοδικὸ τεχνολογίας Wired: «Ἡ τεχνολογία μᾶς κατευθύνει πρὸς τοὺς δικούς της στόχους, ὄχι τοὺς δικούς μας. Ἀπολαμβάνουμε αὐτὸ ποὺ μᾶς πείθει νὰ κάνουμε, γεγονὸς ποὺ μᾶς κάνει νὰ πιστεύουμε ὅτι ἦταν ἐπιλογή μας»!

Κράτησα τὸ δημοσίευμα στὴν ἄκρη, σκεπτόμενος αὐτὸ ποὺ ἔγραψε. Ναί, ἔχει δίκιο, ἔλεγα κάθε τόσο, ἡ τεχνολογία πράγματι μᾶς κατευθύνει κάπου καὶ τὸ κάνει τόσο τέλεια αὐτό, ὥστε νὰ τὸ ἀπολαμβάνουμε κιόλας σὰν νὰ ἦταν μία δική μας ἐπιλογή! Ὅμως πῶς καὶ πρὸς τὰ ποῦ μᾶς πηγαίνει καὶ γιατί; Ὥσπου ἔπεσαν στὰ χέρια μου δύο ἐπιστημονικὲς ἔρευνες ποὺ δίνουν μία καλὴ ἀπάντηση. Φυσικὰ δὲν εἶναι οἱ μόνες. Θὰ ἀρκεστοῦμε ὅμως σ’ αὐτές, λόγῳ καὶ τοῦ περιορισμένου χώρου. Δέστε τί ἀποκαλύπτουν …

* * *

Ἡ πρώτη ἀναφέρει ὅτι, σύμφωνα μὲ στοιχεῖα τοῦ ΟΟΣΑ, οἱ νέοι τῶν χωρῶν ποὺ τὸν ἀπαρτίζουν, ἀπολαμβάνουν σήμερα καλύτερη ποιότητα ζωῆς, σὲ σχέση μὲ τοὺς νέους πρὶν ἀπὸ 20 χρόνια. Ζοῦν σὲ καλύτερες συνθῆκες, τὰ πηγαίνουν καλύτερα μὲ τοὺς γονεῖς τους, πίνουν λιγότερο, σπουδάζουν περισσότερο κ.λπ., μὲ ἐξαίρεση ἕνα! Καὶ ποιὸ εἶναι αὐτό, ποὺ τοὺς κάνει μάλιστα καὶ χειρότερους ἀπὸ τὶς προηγούμενες γενιές; Εἶναι τὸ ἑξῆς τελείως ἀναπάντεχο: Τὸ ποσοστὸ τῶν νέων στὴν ἡλικία τῶν 15 ἐτῶν ποὺ ἔχουν φίλους, ἔχει πέσει δραματικὰ τὰ τελευταῖα χρόνια!

Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι τὸ τί ζοῦμε ἀλλὰ τὸ πὼς ζοῦμε

Πρωτ. Στέφανος Στεφόπουλος

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΙ ΖΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΩΣ ΖΟΥΜΕ

Στις μέρες μας πολύς λόγος γίνεται για την παραβατικότητα, την σκληρότητα απέναντι στον συνάνθρωπο, τα καταπατημένα δικαιώματα, τις αήθεις συμπεριφορές.

Όχι άδικα.

Καθημερινά τα ΜΜΕ μας βομβαρδίζουν με ειδήσεις που μας φοβίζουν, μας απελπίζουν, μας προβληματίζουν και τελικά μας οδηγούν στο να κλεινόμαστε όλο και πιο πολύ στους εαυτούς, στα σπίτια και στις οικογένειές μας.

Παραβατικοί νέοι μέσα και έξω απ’ τα γήπεδα, σχολεία σε “αποσύνθεση”, εγκλήματα μίσους, βασανισμοί και βιασμοί παιδιών και βρεφών, αλλόκοτες, βίαιες, μοχθηρές δολοφονίες και τόσα άλλα.

Η κοινωνία μας διαιρέθηκε πολλές φορές και για πολλούς διαφορετικούς λόγους. Άλλοτε πολιτικούς, πολιτειακούς, υγειονομικούς και τώρα σεξουαλικούς, ως μη όφειλε.

Παντού επικρατεί ένας αλλόκοτος αναβρασμός και μιά διάθεση ανάμεσά μας να κατηγορήσει ο ένας τον άλλον για τα δεινά που μας ζώνουν.

Έλλειψε η ανθρωπιά, η αγάπη, η συμπόνοια, η φιλανθρωπία, η αλληλεγγύη, η χρηστότητα, η σωφροσύνη ως καρποί της χριστιανικής ηθικής που με τη σειρά της θεμελιώνεται πάνω στο Ιερό Ευαγγέλιο και τα δόγματα της Εκκλησίας μας και αντικαταστάθηκαν από ποικίλες “επιτροπές”, ΜΚΟ, ψηφίσματα και διεθνείς συμφωνίες.

«Ἀχρήματη κοινωνία: Ἡ κατάργηση τῶν μετρητῶν ἀπό τίς συναλλαγές»

«Αχρήματη κοινωνία: H κατάργηση των μετρητών από τις συναλλαγές»

Η κάτωθι ομιλία του Υπ. Διδάκτορος Δημοσίου Δικαίου Καλλιντέρη Νικόδημου εκφωνήθηκε στην αίθουσα της οδού Ζωοδόχου Πηγής 44 στα Εξάρχεια την Κυριακή 19 Νοεμβρίου 2023 στο πλαίσιο τακτικών συναντήσεων που διοργανώνει ο π. Γεώργιος Σχοινάς.

Σεβαστοί Πατέρες,

Αγαπητοί αδελφοί,

Θα συζητήσουμε σήμερα ένα εξαιρετικά επίκαιρο θέμα που μπορεί μεν να μην το πραγματεύονται ευρέως, ως ώφειλαν ίσως, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, επιστημονικοί ή άλλοι φορείς, αλλά η διαφώτιση και η ανάδειξη των πολλαπλών πτυχών του θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε εις βάθος τις προεκτάσεις του.

Εύλογα θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί για ποιο λόγο αναδεικνύουμε το ζήτημα της κατάργησης των μετρητών από τις συναλλαγές εντός ενός κατ’ εξοχήν εκκλησιαστικού χώρου… Δεν είναι η κατάργηση των μετρητών ένα θέμα εξόχως οικονομικής και νομικής φύσεως; Γιατί μας απασχολεί και υπό ποιο πρίσμα συνδέεται με την βιοτή ενός ορθοδόξου χριστιανού στο 2023;

Ο Άγιος των ημερών μας, ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, πριν από λίγες δεκαετίες, την εποχή κατά την οποία στην Πατρίδα μας τουλάχιστον ήταν παντελώς άγνωστες οι αχρήματες συναλλαγές είχε πει:

«Θα στριμώξουν τα πράγματα και θα πουν: “Μόνο με τις κάρτες θα κινήσθε, τα χρήματα θα καταργηθούν”. Θα δίνη κανείς την κάρτα στο κατάστημα και θα ψωνίζη, και ο καταστηματάρχης θα παίρνη τα χρήματα από την τράπεζα. Όποιος δεν θα έχη κάρτα, δεν θα μπορή ούτε να πουλάει ούτε να αγοράζη» (Αγίου Παϊσίου Λόγοι, Τόμος Β’, «Πνευματική Αφύπνιση», σελ. 186).

Από τη χρονική στιγμή κατά την οποία διατύπωσε ο Άγιος τα ανωτέρω έχει «κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι» και πλέον δεν είμαστε εξοικειωμένοι μόνο με τις τραπεζικές κάρτες ανέπαφων πληρωμών αλλά υπάρχουν και πολλοί άλλοι τρόποι για την διενέργεια συναλλαγών δίχως τη χρήση μετρητών, δηλ. χαρτονομισμάτων και κερμάτων. Ένα καθόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό των συναλλαγών διεξάγεται με ηλεκτρονικό/ψηφιακό τρόπο ενώ σταδιακά χρόνο με το χρόνο το ποσοστό αυτό βαίνει αυξανόμενο…

Θα προσπαθήσουμε ακολούθως να αναδείξουμε τον σχετικό προβληματισμό με τη χρήση αρκετών παραδειγμάτων και γεγονότων για την πληρέστερη κατανόηση. Η πικρή αλήθεια είναι ότι σε πολλά δυτικά κράτη διεξάγεται εκτενέστατος διάλογος για το ζήτημα της κατάργησης των μετρητών με την εμπλοκή οικονομολόγων, νομικών, οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, επιστημονικών φορέων και άλλων. Στη χώρα μας, η οποιαδήποτε αναφορά ή σκεπτικισμός αμέσως γραφικοποιείται, σπιλώνεται και εξοβελίζεται από κάθε δημόσια συζήτηση με ταχύτητα ενώ χαρακτηριστική είναι και η απάθεια και η αδράνεια των απλών πολιτών να ακούσουν και να σκεφτούν τους σχετικούς προβληματισμούς…

Ἔ, δέν πειράζει! (Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος)

Ἕνα «νέο πνεῦμα» ἐπιχειρεῖ νὰ ἐπιβληθεῖ στὶς μέρες μας, καλοί μου φίλοι, ποὺ ἔχει νὰ κάνει μὲ τὶς ἀξεπέραστες Ἑλληνορθόδοξες παραδόσεις μας. Κι ἐμεῖς ἀπροβλημάτιστοι τελείως, ὅπως καὶ καθόλου ἐνημερωμένοι, τὶς ἀκολουθοῦμε. Δυσ­τυχῶς! Κι ἂν μᾶς πεῖ κάποιος κάτι ἢ καὶ γιὰ νὰ τὰ ἔχουμε καλὰ καὶ μὲ τὴ συνείδησή μας ἐφαρμόζοντας αὐτά, λέμε: Ἔ, δὲν πειράζει! Δὲν ἔγινε καὶ τίποτα! Δὲν χάλασε ὁ κόσμος! Ἀλλὰ περὶ τίνος πρόκειται; Δέστε …

* * *

Τελευταῖα ἔπεσαν στὴν ἀντίληψή μας τρία περιστατικά, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀποκαλυπτικότατα αὐτοῦ τοῦ «νέου πνεύματος» καὶ μιλοῦν ἀπὸ μόνα τους.

Τὸ πρῶτο περιστατικὸ ἔχει νὰ κάνει μὲ ἕνα γνωστό μας, ὁ ὁποῖος κλήθηκε νὰ συμμετάσχει στὴν κηδεία τῆς συζύγου ἑνὸς ἐξαδέλφου του, καταγόμενη ἀπὸ τὴν Γαλλία. Πρόθυμα πῆγε στὸν Ἱ. Ναό, στὸν ὁποῖο εἶχε ὁρισθεῖ νὰ γίνει ἡ κηδεία. Ἐκεῖ ὅλοι οἱ παρευρισκόμενοι παρακολούθησαν τὴν νεκρώσιμη ἀκολουθία κανονικὰ καὶ ἀμέσως, μετὰ ἀπὸ τὴν παράκληση τῆς οἰκογένειας, κατέβηκαν στὸ ὑπόγειο τοῦ Ἱ. Ναοῦ γιὰ τὸν παραδοσιακὸ καφέ.

Κατ’ οἶκον ἐκπαίδευσι (“homeschooling”) Ἦλθε ἡ ὥρα;

Πρὸ τριετίας περίπου, σὲ μία ἡμερίδα περὶ τῶν θρησκευτικῶν, ἐθέσαμε σὲ ἕνα ἀγαπητὸ ἀγωνιστὴ δικηγόρο καὶ τὸ ἑξῆς ἐρώτημα: «Μήπως ἦλθε ἡ ὥρα νὰ ἀγωνισθοῦμε ὥστε νὰ ψηφισθῇ καὶ ἐν Ἑλλάδι (ὅπως συμβαίνει σὲ πολλὰ κράτη τῆς ὑφηλίου) ἡ κατ’ οἶκον ἐκπαίδευσι (homeschooling);» (δὲν ἐννοούσαμε, βεβαίως, τὴν τηλεκπαίδευσι, σὰν αὐτὴ ποὺ προώθησε ἐσχάτως τὸ Ὑπουργεῖο. Καὶ δὲν ἐπιδιώκουμε, δὲν ἐπιθυμοῦμε, ἀσφαλῶς, νὰ ἐπιτραπῇ μία κατ’ οἶκον ἐκπαίδευσι μὲ ἄμεση, καθημερινή, μέσω ἠλεκτρονικῶν μέσων, ἐπίβλεψί της ἀπὸ παράγοντες τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας. Γιὰ τὴν κατ’ οἶκον ἐκπαίδευσι δῆτε σχετικὰ ἄρθρα στὸ διαδίκτυο, καὶ κυρίως ἀπὸ χῶρες ποὺ προβλέπεται). Ἡ ἀπάντησί του ἦταν, περίπου, ὅτι τώρα πρέπει νὰ ἀγωνισθοῦμε μὲ τὰ μέσα ποὺ διαθέτουμε προκειμένου νὰ παραμείνῃ τὸ μάθημα ὀρθόδοξο καὶ ὁμολογιακό, καὶ τὰ ὑπόλοιπα θὰ τὰ συζητήσουμε ἀργότερα στὸ μέλλον. Σήμερα, λοιπόν, κατόπιν τῆς μὴ συμμορφώσεως τῆς νῦν κυβερνήσεως στὶς ἀποφάσεις τοῦ Σ.Τ.Ε. γιὰ τὰ θρησκευτικά (θὰ συμμορφωθῇ ἆραγε στὸ μέλλον;), τῆς εἰσαγωγῆς μαθήματος σεξουαλικῆς ἀγωγῆς, τῶν μέτρων κατὰ τοῦ κορωνοϊοῦ, καὶ ὅλων τῶν ἄλλων νεοταξικῶν ἀλλαγῶν στὴν ἐκπαίδευσι, ἐρωτοῦμε δημοσίως: Μήπως ἦλθε τώρα ἡ ὥρα; 

Ἀγαπητοί δάσκαλοι λύστε μου ἀπορίες ...

Αγαπητοί δάσκαλοι

Τι θα απαντούσατε στους μαθητές σας στα παρακάτω ερωτήματα;

1. Ποια η χρησιμότητα του ψυγείου στα σπίτια μας;

- Θα απαντούσατε ότι στο ψυγείο συντηρούμε τρόφιμα σε χαμηλή θερμοκρασία διότι σε χαμηλές θερμοκρασίας δεν αναπαράγονται μικροοργανισμοί και μικρόβια;

2. Κατά την εκπνοή τι εκπνέουμε;

- Θα απαντούσατε ότι εκπνέουμε διοξείδιο του άνθρακα και νερό σε μορφή υδρατμών (δηλαδή σε υψηλή θερμοκρασία). Αυτό αποδεικνύεται από την εκπνοή σε ψυχρό τζάμι όπου υγροποιούνται οι υδρατμοί. Η υψηλή θερμοκρασία φαίνεται και από την κίνηση που κάνουμε εκπνέοντας στα χέρια μας, προκειμένου να τα ζεστάνουμε τον χειμώνα.

3. Αν φορέσουμε μια μάσκα στο πρόσωπό μας τι περιβάλλον δημιουργούμε;

- Θα απαντήσετε ότι δημιουργούμε ένα υγρό και θερμό περιβάλλον, ιδανικό χώρο εκκόλαψης και αναπαραγωγής μικροβίων (αντίθετο του ψυγείου);

- Θα απαντήσετε ότι επειδή η μάσκα είναι πορώδης, είναι εύκολα διαπερατή από μικρόβια έξω από αυτήν, να περάσουν στο εσωτερικό της; Βέβαια τα όποια μικρόβια στον χώρο θα πάνε με ευκολία και ανακούφιση πάνω στην υγρή και θερμή μάσκα.

- Θα απαντήσετε ότι κατά την εισπνοή μαζί με το οξυγόνο που χρειαζόμαστε θα εισπνεύσουμε και τα μικρόβια που θα βρίσκονται στον χώρο της μάσκας;

4. Τα γάντια μας προστατεύουν;

Λίγες ἐπίκαιρες σκέψεις.

Λίγες επίκαιρες σκέψεις.

Κάθε μέρα φτάνουν στα αυτιά μας ιστορίες, που δεν διαφέρουν και πολύ από τις ιστορίες σε παλαιότερες εποχές. Ομοιότητες αλλά και διαφορές ποικίλες. Εκείνο όμως που βλέπω σε μεγάλη έξαρση είναι η θρησκευτικότητα των νεοελλήνων, που εκφράζεται με λάθος τρόπο. Οι νεοέλληνες δεν πηγαίνουν στην ορθόδοξη εκκλησία, όπου ιστορικά, εκ κληρονομίας και εκ παραδόσεως ανήκουν, δεν χρησιμοποιούν την αγιαστική της δύναμη, μέσα από τις ιερές ευχές και τις Ακολουθίες, αλλά ξανοίγονται στον δαιμονισμό, στην μαγεία και σε κάθε παραφροσύνη.

Σχεδόν σε κάθε χωριό, ένας μάγος ή μία μάγισσα, μία καφετζού ή ένας μελλοντολόγος "λύνουν" τα προβλήματα και ξαφρίζουν τα πορτοφόλια. Όλα αυτά είναι δείγμα κοινωνικής και πνευματικής παρακμής, σε όλα τα επίπεδα ζωής.

Μακάρι να καταλάβουμε ότι η ορθοδοξία είναι ο πλούτος και η προίκα του λαού μας και να γυρίσουμε, με γνήσιο και αληθινό τρόπο στην εκκλησιαστική μας πνευματική ζωή.

Τά ἀνθρώπινα δικαιώματα, καί ἡ ὑπέρβασή τους

 

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

 

Στήν ἐποχή μας γίνεται πολύς λόγος γιά τά ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἴσως ἐπειδή καταστρατηγοῦνται ἐν πολλοῖς ἤ ἱεροποιοῦνται. Ἐκεῖνο πού παρατηρεῖται εἶναι ὅτι ὅλοι ἐπιδιώκουν τήν ἀπόκτηση τῶν δικαιωμάτων τους, ὡσάν νά μήν ἔχουν καθήκοντα καί ὑποχρεώσεις, μέ ἀποτέλεσμα νά ἐπικρατοῦν στίς μικρές καί μεγάλες κοινωνίες μας ἀνεπίτρεπτοι ἀνταγωνισμοί. Αὐτό τό βλέπουμε στίς οἰκογένειες, στίς κοινωνίες, τά ἔθνη καί στήν οἰκουμένη.

Στήν κοινωνία πρέπει νά ἐπικρατῆ ἡ ἰσορροπία μεταξύ δικαιωμάτων καί καθηκόντων, γιατί μέσα σέ αὐτήν τήν ἰσορροπία λειτουργεῖ καλά τό σύστημά της. Ἡ ὑπερτίμηση τῶν δικαιωμάτων ὁδηγεῖ ἀναγκαστικά στίς συγκρούσεις. Ἔχει ὅμως  ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον ἡ στάση τῶν Χριστιανῶν ἀπέναντι σέ αὐτά.

Τό θέμα αὐτό πρέπει νά ἀναπτυχθῆ, ἔστω καί μέ συντομία, γιά νά ἐντοπιστῆ τό ὅλο πρόβλημα πού δημιουργεῖται.

1. Ἡ Φεουδαρχία, ὁ Διαφωτισμός καί τά ἀνθρώπινα δικαιώματα

Ὅταν κάνουμε λόγο γιά ἀνθρώπινα δικαιώματα ἐννοοῦμε τά λεγόμενα φυσικά δικαιώματα, ὅπως εἶναι τό δικαίωμα γιά τήν τροφή, τήν στέγη, τήν μάθηση, τήν ἐλευθερία· γιά πολιτικά δικαιώματα, ὅπως τό νά ψηφίζη κανείς καί νά ψηφίζεται· γιά τά ἀστικά δικαιώματα, ὅπως ἤ δυνατότητα νά συνάπτη διάφορες συμφωνίες μέσα στήν Πολιτεία στήν ὁποία ἔχουν κατοχυρωθῆ πολλά ἀπό αὐτά τά δικαιώματα· καί τά ἠθικά δικαιώματα τά ὁποῖα  ἐπιτελεῖ ὁ ἄνθρωπος, ὡς ἄνθρωπος καί ὡς μέλος τῆς κοινωνίας.

Ὑπάρχει κάποια πατερική θέση, σχετικά μέ τίς λεγόμενες «ἀνθρωπιστικές ὀργανώσεις» παγκόσμιου βεληνεκοῦς; Τί πρέπει νά γνωρίζουμε, ὥστε νά βαδίζουμε κατά τό θεῖο θέλημά Του.

Πρώτα θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο σχετικά με τον σύνδεσμο που υπάρχει μεταξύ Πίστης και «καλών έργων», την τήρηση των εντολών του Χριστού και τον τελικό σκοπό του ανθρώπου, δηλαδή να κατανοήσουμε τι σημαίνει, θεάρεστη ζωή.
Θα τοποθετηθούμε λοιπόν με τα λόγια του Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου σε σχετική του επιστολή:
Ο Κύριος μας έδωσε αυτή τη σύντομη ζωή ως χρόνο και ευκαιρία προετοιμασίας για την άλλη, την ατελεύτητη. Στη διάρκεια, λοιπόν, της σύντομης επίγειας ζωής μας πρέπει να συγκεντρώσουμε «προμήθειες» για ολόκληρη την αιωνιότητα. Πώς; Με τα καλά έργα. Απ' αυτά σχηματίζεται ένα κεφάλαιο, και ο Κύριος «θα πληρώσει τον καθένα κατά τα έργα του» (Ρωμ. 2:6).

Οἱ πλούσιοι εἶναι κολασμένοι;

 

ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ;

Ἡ ἐρώτηση μέ λαϊκότερο τρόπο, διατυπώνεται συνήθως, ὡς ἑξῆς: Οἱ πλούσιοι θά πᾶνε στην κόλαση; Ἡ ἀπάντηση, ἁπλή και συνοπτική, μέ τό πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου: Εἶναι πάρα πολύ δύσκολη, ἄν ὄχι ἀδύνατη. Σ’ ὅλα τά ἠθικοκοινωνικά προβλήματα,οἱ ἀπαντήσεις, σαφεῖς, αὐθεντικές καί αἰώνιες, περιέχονται στήν Ἁγία Γραφή, καί ἰδιαίτερα στήν Καινή Διαθήκη, ἀπό τόν ἴδιο τόν Ἰησοῦ Χριστό, τόν αἰώνιο Διδάσκαλο, πού θά παραμένει "ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή". Ὅποτε ἀναφέρθηκε ὁ Χριστός στούς πλουσίους, εἴτε μέ μορφή διαλόγου ἤ διδάσκοντας τίς ἐξαίσιες παραβολές Του, οὐδέποτε ἐπαίνεσε ἤ "κολάκεψε" πλουσίους, ὥστε νά ἔχουν ἐπιχειρήματα κάποιοι… Μαρξιστές!

Τί εἶναι ¨ἡ ἁμαρτία; Τί σημαίνει ἁμαρτάνω;

«Αμαρτάνω» στην αρχαία ελληνική γλώσσα σημαίνει «αστοχώ, αποτυγχάνω» και «αμαρτία», ορίζεται ως «Ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἀποτυχία» (=η αποτυχία να πράξουμε το σωστό –Λεξικό Σούδα).
Ο στόχος του ανθρώπου ήταν να φτάσει στη θέωση, όπως δηλώνεται με το «καθ' ὁμοίωσιν», ήδη από την αρχή της Αγίας Γραφής. Απέτυχε να φτάσει αυτόν το στόχο και με την επιλογή του αντί για ζωή γνώρισε το θάνατο. Ο Θεός, όμως, δεν άφησε τον άνθρωπο αβοήθητο. Έγινε ο ίδιος άνθρωπος, «για να γίνει ο άνθρωπος θεός» όπως λέει ο Μ. Αθανάσιος.
Με την ενανθρώπηση ο Χριστός δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να ενταχθούν στο σώμα του (με το μυστήριο του βαπτίσματος και του χρίσματος) και ως μέλη του σώματός του να τρέφονται από τον ίδιο (Θ. Ευχαριστία) κλπ. Στο βαθμό που συνειδητοποιεί κανείς το γεγονός αυτό, ότι δηλαδή αποτελεί μέλος του σώματος με κεφαλή τον Χριστό, επηρεάζεται ο τρόπος ζωής του.

Τί εἶναι ὁ Παράδεισος; Πῶς θά τόν κατακτήσουμε;

 

Ο πρώτος παράδεισος ήταν φυσικός. Ένας συγκεκριμένος τόπος. Αυτό που λέμε σήμερα παράδεισος, ονομάζεται συνήθως στην Καινή Διαθήκη (αιώνια) ζωή, βασιλεία του Θεού, σωτηρία κ.α. Όλα αυτά είναι ο ίδιος ο Χριστός και προσφέρονται από αυτόν. Συχνά οι πατέρες της Εκκλησίας επαναλαμβάνουν ότι όπου είναι ο Χριστός είναι και ο Παράδεισος, ενώ κόλαση είναι η απουσία του Θεού. Για το λόγο αυτό και ενανθρώπησε, ώστε να μπορέσουν οι άνθρωποι να ενταχθούν στο σώμα του που ονομάζεται Εκκλησία (γινόμαστε μέλη του Χριστού με το βάπτισμα και το χρίσμα, τρεφόμαστε από τη σάρκα του και το αίμα του με το μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας, θεραπεύουμε τις πληγές των αμαρτιών μας με την εξομολόγηση κ.ο.κ.)

Σχετικά μέ τήν καύση ἤ ταφή τῶν νεκρῶν, τί ἔχει ὑποχρέωση νά γνωρίζει ὁ κάθε ὀρθόδοξος χριστιανός;

"Η Εκκλησία καταδικάζει την καύση των νεκρών και τη θεωρεί ως αντίθετη προς τη δογματική της διδασκαλία και ως πράξη αποκρουστική, η οποία προσβάλλει βάναυσα τους κεκοιμημένους".

 

1) Η ταφή του νεκρού ως θεία εντολή, «γη ει και εις γην απελεύση» (Γεν. 3, 19), είναι πράξη τιμής και σεβασμού προς το ανθρώπινο σώμα και ταυτόχρονα σύμβολο ελπίδας και αναστάσεως. Στην Παλαιά Διαθήκη ο πατριάρχης Ιακώβ ζήτησε από τον υιό του Ιωσήφ όταν πεθάνει να τον θάψει και μάλιστα στον τάφο των πατέρων του (Γεν. 47, 30).

2) Στην Καινή Διαθήκη ο ίδιος ο Κύριος δέχθηκε τον ενταφιασμό του σώματός του, λέγοντας στον Ιούδα: «Άφες αυτήν, εις την ημέραν του ενταφιασμού μου τετήρηκεν αυτό» (Ίωάν. 12, 7).

Οὐ κλέψεις. Τί ἀκριβῶς εἶναι ἡ κλοπή καί πῶς θά ἐξετάσουμε τόν ἑαυτό μας ἄν ἔχει πέσει σέ αὐτό τό παράπτωμα;

Ου κλέψεις. Είναι μία από τις δέκα εντολές, η μελέτη της οποίας είναι διαφωτιστική, για να γνωρίζουμε το πως πρέπει να ζήσουμε.

Δεν θα κλέψεις. Τί σημαίνει αυτό δηλαδή;
Σημαίνει, ότι διατηρώ τον σεβασμό μου, στην δυνατότητα του άλλου, να έχει ιδιοκτησία. Τόσο η Π.Δ. όσο και η Κ.Δ. αποδέχονται την ιδιοκτησία, με τον όρο βέβαια της χρήσεως και όχι του πλουτισμού ή με την προσκόλληση στα υλικά αγαθά. Για αυτό και η φιλαργυρία για τους Πατέρες είναι θανάσιμο αμάρτημα. Φιλαργυρία είναι η μήτηρ πάσης κακίας και βεβαίως ειδωλολατρία, όπως μας λέει ο απ. Παυλος (Νεκρώσατε ουν τα μέλη υμών τα επί της γης, πορνείαν, ακαθαρσίαν, πάθος, επιθυμίαν κακήν, και την πλεονεξίαν, ήτις εστίν ειδωλολατρία - Κολ. 3,5)

Η ιδιοκτησία είναι αντιπροσωπευτική του μόχθου και συνεπώς η κλοπή, είναι πράξη βίας εναντίον του μόχθου του άλλου.

Τί εἶναι ἡ Φαρισαϊκή δικαιοσύνη καί ὁ τελωνικός στεναγμός;

 

Από το βιβλίο "΄Οσοι Πιστοί", Μητρ. Ιερόθεου Βλάχου

…Ο Φαρισαίος με τον τρόπο που προσευχόταν έδειξε πώς ζούσε μια δαιμονιώδη πνευματικότητα, μια διεστραμμένη πνευματική κατάσταση, που ήταν αλύτρωτη. Ο Τελώνης με την προσευχή " ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ" (Λουκ. ιη’, 13) έδειξε την πνευματική του υγεία, γι’ αυτό "κατέβη δεδικαιωμένος" (Λουκ. ιη’, 14). Όσο κανείς επιδιώκει μόνος του να δικαιώση τον εαυτό του, τόσο και αποκόπτεται από την λύτρωση, ενώ όσο κανείς μαστιγώνει ανηλεώς τον εαυτό του, θεωρώντας τον ανάξιο του θείου ελέους, τόσο γίνεται δέκτης της θείας Χάριτος.
Πάντοτε η φαρισαϊκή δικαιοσύνη είναι έξω από την ατμόσφαιρα της θείας Χάριτος , γιατί είναι μια ευσεβιστική κατάσταση. Εδώ πρέπει να κάνουμε την διάκριση μεταξύ του ευσεβούς και του ευσεβιστού, γιατί η περίπτωση του Φαρισαίου και όλων των δια μέσου των αιώνων Φαρισαίων υπενθυμίζει τον ευσεβιστή.

Τί εἶναι ἡ ἐκκοσμίκευση τῆς Ἐκκλησίας;

"Οι σύγχρονοι εκκοσμικευμένοι χριστιανοί δεν συμφωνούμε με το λόγο του Κυρίου στην Αποκάλυψη «έρχου Κύριε», εμείς λέμε σήμερα «Κύριε μην έλθης», είμαστε καλά. "


Αρχιμ. Χρυσοστόμου Μαϊδώνη,

Πρωτοσυγκέλλου Ιεράς Μητροπόλεως Ιερισσού,Aγ. «Όρους και Αρδαμερίου.
απο το egolpio.com, ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΔΙΑΛΟΓΟΣ" ΤΕΥΧΟΣ 28 - 2002

Η εκκοσμίκευση είναι η ρίζα κάθε αιρέσεως και ψευδοδιδασκαλίας. Η πτώση του ανθρωπίνου γένους είναι εκκοσμίκευση. Έτσι και κάθε εκκοσμίκευση είναι πτώση. Ο κόσμος απορροφά την Εκκλησία, δεν μεταμορφώνεται από την Εκκλησία.
Η εκκοσμίκευση δρα εντός της Εκκλησίας, θέλει να έχει λόγο για την Εκκλησία, της «θολώνει» την αυτοσυνειδησία, την αποπροσανατολίζει και μετατοπίζει το κέντρο από το Χριστό στον άνθρωπο. Το πνεύμα της εκκοσμικεύσεως δρα και μέσα από διάφορα φαινόμενα, όπως του ευσεβισμού, του πουριτανισμού και του φονταμενταλισμού. Έτσι η θρησκεία της πλειοψηφίας των συγχρόνων Ελλήνων φαίνεται να είναι η θρησκεία της εκκοσμίκευσης, η θρησκεία της καλυμμένης φιλαυτίας και όχι της αποκαλυμένης αληθείας. Η θρησκεία του βολέματος.

Με ποιόν τρόπο ἀγωνιζόμαστε;

ΜΕ ΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΘΑ ΑΓΩΝΙΣΘΟΥΜΕ;
Α) Προθύμως
Ο πνευματικός αγώνας, η εκκλησιαστική άσκησις, τα πνευματικά γυμνάσματα, η προσπάθειά μας απαιτεί να γίνεται προθύμως. Με προθυμία, με σφοδρή και δυνατή επιθυμία, με όλην την δύναμι της θελήσεως, με χαρά.Αυτά σημαίνουν:
• Ότι αυτό που γίνεται με βία και καταναγκασμό από άλλους, από φόβο και απειλή δεν ωφελεί, αλλά μάλλον βλάπτει.
• Ότι προσευχόμεθα, γιατί το επιθυμούμε.
• Ότι νηστεύουμε, επειδή το θέλουμε.
• Ότι ασκούμεθα στις αρετές, γιατί αναγνωρίζουμε την αξία τους.
• Ότι τηρούμε τις εντολές, επειδή συμφωνούμε με αυτές.
• Ότι μελετάμε το λόγο του Θεού, επειδή ζητάμε την αλήθεια.
Κι όλα τα πράττουμε ευχαρίστως, χωρίς γογγυσμούς, χωρίς διαμαρτυρίες, χωρίς να πιεζόμαστε, αγωνιζόμεθα με όλη την δύναμη της θελήσεως και υπάρξεως μας.

Ἀπό τήν προκλητική ἐνδυμασία, ὑφίσταται κίνδυνος σκανδαλισμοῦ καί ψυχικῆς ἀπώλειας;

...Γνωρίζετε όλοι σας, πόση αξία έχει για την πραγμάτωσι του αγιασμού μας και της σωτηρίας μας η εσωτερική καθαρότης, η καθαρότης της καρδίας. Ό Κύριος μας, Ιησούς Χριστός, με την διδαχή Του έφανέρωσε στους μαθητάς Του και δι' αυτών σε όλο τον κόσμον όλων των αιώνων, την ανάγκη της διατηρήσεως της καθαρότητος του έσω ανθρώπου άπό τους λογισμούς και τις επιθυμίες.
"Άπό την καρδίαν", είπε ό Κύριος "εξέρχονται πονηροί λογισμοί, φόνοι, μοιχείες, πορνείες, κλοπές, ψευδομαρτυρίες, βλασφημίες" (Ματθ. ιε', 18-19). Το εσωτερικό του ανθρώπου μολύνεται άπό τον ακάθαρτον οφθαλμόν. "Έάν ο οφθαλμός σου είναι πονηρός, όλο το σώμα θα είναι σκοτεινόν, ακάθαρτον" (Ματθ. στ', 23) είπε ό Κύριος.
Η άσεμνη ενδυμασία, την οποίαν ο διάβολος με τα δικά του όργανα, τον κόσμο και τον εγωισμό μας, επέβαλε στις μέρες μας, μολύνει τον οφθαλμό, το μάτι μας, το βλέμμα μας και στη συνέχεια τον λογισμό, την καρδιά μας, την επιθυμία.Σήμερα, αγαπητοί, δεν έχουμε άσεμνη ενδυμασία γύρω μας. Έχουμε τέλειο γυμνισμό. Έχουμε επίδειξη γυμνής σαρκός και τελεία παρακοή του θελήματος του Θεού.