Μαζὶ μὲ τὸν Ἐπίσκοπον, ἀκόμη κι ἂν πλανᾶται;

Μαζὶ μὲ τὸν Ἐπίσκοπον, ἀκόμη κι ἂν πλανᾶται;

Ἀπάντησις εἰς τὸν Μητροπολίτην Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἐορδαίας Εἰρηναῖον

Δημήτριος Β. Ἐμμανουήλ, Ἱεροψάλτης, Πτολεμαΐδα, 29 Ἰουνίου 2024

«Οἱ μεγάλοι πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ Καππαδόκες, μᾶς λένε: Καλύτερα νὰ σφάλλω καὶ νὰ εἶμαι μέσα στὴν Ἐκκλησία, παρὰ νὰ νομίζω ὅτι ὀρθοτομῶ, καὶ νὰ εἶμαι ἐκτὸς αὐτῆς» (Ἐπίσκοπος Φλωρίνης Εἰρηναῖος)

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη τῆς ἰατρικῆς ὑποστηρίζει πὼς ἡ ἐπέμβαση πάνω σὲ τραυματισμένο – πρησμένο μέλος τοῦ σώματος δὲν θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἄμεση, ἀλλὰ νὰ γίνεται σὲ περίοδο ὕφεσης. Ἀκολουθώντας λοιπὸν αὐτὸ τὸ παράδειγμα, ἐρχόμαστε μὲ τὴ σειρά μας, 50 σὺν 1 ἡμέρες μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κύριου καὶ Σωτήρα ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡμέρα ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νὰ θέσουμε τὸν λύχνον ψηλὰ στὸν λυχνοστάτη, «ὥστε νὰ φωτίζει ὅλους ἐκείνους ποὺ εὑρίσκονται μέσα στὸ σπίτι» (Ματθ. 5:15), δηλαδὴ νὰ καταθέσουμε, ἐνώπιον τοῦ Πληρώματος τῆς ἐπισκοπῆς μας, ὀρθόδοξες Πατερικὲς ἀπόψεις-ἑρμηνεῖες περὶ ὑπακοῆς, ταπείνωσης καὶ κατάρτισης, παίρνοντας ἀφορμὴ ἀπὸ τὰ μύρια ὅσα εἰπώθηκαν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἐπισκόπου Φλωρίνης κ. Εἰρηναίου στὴν Ἀναστάσιμη (Πασχαλιάτικη) ἐκπομπὴ «Λόγια ἀγάπης» τοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ Δυτικῆς Μακεδονίας FLASH TV[1].

Δυστυχῶς ὁ λόγος τοῦ Σεβασμιωτάτου μητροπολίτη μας σκοτίζει, παρὰ φωτίζει κάποιες πτυχὲς τῆς Ἀναστάσεως, παραπλανεῖ καὶ δὲν βγάζει ἀπὸ τὴν πλάνη, ὅλους ἐκείνους τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς μας πού, ἐσφαλμένα, πιστεύουν, ἀφενὸς πὼς ἡ χειροτονία καὶ μόνο, εἴτε σὲ ἐπίσκοπο εἴτε σὲ πρεσβύτερο, καθιστᾶ τὸ ἐν λόγῳ πρόσωπο «ἀλάθητο», δηλαδὴ ἱκανὸ νὰ κηρύττει καὶ νὰ διοικεῖ τὴν Ἐπισκοπὴ-Ἐνορία του ἀπλανῶς, καὶ ἀφετέρου ὅτι ὅλοι ἐμεῖς οἱ λαϊκοί, ἀλλὰ καὶ οἱ ἱερεῖς, οἱ διάκονοι καὶ οἱ μοναχοί, ὀφείλουμε τυφλὴ ὑπακοὴ στὸν ἑκάστοτε ἐπίσκοπο καὶ στὶς συνοδικὲς ἀποφάσεις, δηλαδὴ ἄκριτη ἀποδοχὴ ἀκόμη καὶ γνωστῶν μεταπατερικῶν ἐκκλησιαστικῶν καὶ θεολογικῶν θέσεων καὶ ἀπόψεων.

Γέροντας Ἀμβρόσιος Λάζαρης (+2006): Ὑπακοή μόνο στούς Ἐπισκόπους πού δέν θά πάρουν τήν ταυτότητα!

 

Ὁ Γέρων Ἀμβρόσιος Λάζαρης (21/12/1912 – 2/12/2006):(Ὅσον ἀφορᾶ τήν προαίρεση τοῦ ἀτόμου) «εἴτε πάρεις τήν ταυτότητα καί τήν ἔχεις στήν τσέπη δέν εἶναι τό ἴδιο ἄν τήν εἶχες στό μέτωπο, σφραγισμένος»; (καί στίς δύο περιπτώσεις ὑποδουλώνεσαι στούς ἐωσφοριστές τῶν Βρυξελλῶν καί τῆς Νέας Τάξης)! Οἱ πνευματικοί νά φροντίσουν ὥστε τά πνευματικά παιδιά τους νά μήν πάρουν τήν ταυτότητα»!

«Μετά τήν μπόρα τήν δαιμονική θα ’ρθεῖ ἡ λιακάδα ἡ Θεϊκή …», Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

«Μετά τήν μπόρα τήν δαιμονική θα ’ρθεῖ ἡ λιακάδα ἡ Θεϊκή …»

Ὁμιλία τοῦ Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου στίς 25-07-2021 (Ἀπόσπασμα)

«Ἀκόμα καί ἄν Ἄγγελος ἀπό τόν οὐρανό», λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος σέ μία του ἐπιστολή, «σᾶς πεῖ κάτι ἀντίθετο ἀπό αὐτά πού σᾶς λέγω τώρα, νά μήν τόν ἀκούσετε» (Γαλ. 1, 8). Γιατί ὅλοι εἴμαστε ἄνθρωποι καί μποροῦμε νά κάνουμε λάθη. Καί δέν σημαίνει, ὅτι ἄν εἶναι κάποιος σέ μία ὑπεροχική θέση, εἶναι ἱερέας, πρεσβύτερος, ἱερομόναχος, ἀρχιμανδρίτης, ἐπίσκοπος, Πατριάρχης, ἤ ἄν εἶναι μέλος μιᾶς Συνόδου, αὐτό δέν σημαίνει ὅτι εἶναι ἀλάθητος. Ἀλάθητος εἶναι μόνο ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός καί στήν Ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι καί ὅλες αὐτές οἱ Σύνοδοι οἱ ὁποῖες ἔχουν γίνει ἀποδεκτές ἀπό τό σύνολο τῆς Ἐκκλησίας. Κανένας ἄνθρωπος δέν εἶναι ἀλάθητος οὔτε καί καμία Σύνοδος, ἐάν δέν ἔχει τήν ἔγκριση ὅλου τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, ὅλης τῆς Ἐκκλησίας. Γι΄ αὐτό ἔχουμε καί Συνόδους ληστρικές, δηλαδή Συνόδους πού ἦταν αἱρετικές καί ἀποφάσισαν πράγματα ἀντίθετα μέ τήν πίστη. Γι’ αὐτό καί ἀπορρίφθηκαν, ἀκυρώθηκαν ἀπό τήν Ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μέ ἄλλες Συνόδους Ὀρθόδοξες, καί οἱ ἀποφάσεις τους ἐπίσης ἀκυρώθηκαν.

Μᾶς ζητᾶνε νά κάνουμε ὑπακοή στήν Ἐκκλησία κάποιοι ἱερεῖς, ἀρχιερεῖς, ἴσως καί ἀπό τούς λαϊκούς κάποιοι τό λένε αὐτό, ὅτι «ἐμεῖς -λέει- κάνουμε ὑπακοή στήν Ἐκκλησία ἤ κάνουμε ὑπακοή στόν πνευματικό μας». Ἀλλά ὅπως εἴπαμε, καί ὁ πνευματικός δέν εἶναι ἀλάθητος καί ἡ Ἐκκλησία, μέ τήν ἔννοια πού τό λένε αὐτοί, δηλαδή ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία, τά πρόσωπα πού διοικοῦν τήν Ἐκκλησία δέν εἶναι ἄλαθητα ἀπό μόνα τους, οὔτε καί ἐν Συνόδῳ εἶναι ἀλάθητα, ἐφόσον οἱ ἀποφάσεις πού θά πάρουν δέν εἶναι σύμφωνες μέ αὐτό πού κηρύσσει ἡ Ἐκκλησία μας, τό ὀρθόδοξο δόγμα, 2000 χρόνια τώρα, μέσα ἀπό τίς Ἁγίες Οἰκουμενικές Συνόδους καί τίς Τοπικές Συνόδους καί τούς Ἁγίους μας Πατέρες.

Ἐπίσκοποι δυνάμει καθῃρημένοι και ἀφορισμένοι ζητοῦν ἐμπιστοσύνη και ὑπακοή!

Ἐπίσκοποι τῆς τοπικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, συγκροτοῦντες τὴν λεγομένη «Διαρκῆ Ἱερὰν Σύνοδον» (ΔΙΣ), μᾶς ζητοῦν νὰ τοὺς ἐμπιστευθοῦμε καὶ νὰ κάνουμε ὑπακοὴ στοὺς ἴδιους, σὲ ἀθέους ἤ πλανεμένους, κρατικοδίαιτους ἐπιστήμονες καί, κυρίως, σὲ φαυλεπίφαυλους, ξενόδουλους καὶ μισέλληνες ντόπιους πολιτικούς, κατ' ἐπέκτασιν στὰ ξένα κέντρα ἀποφάσεων, τῶν ὁποίων οἱ τελευταῖοι -καί, φεῦ, ὄχι μόνον- ἀποτελοῦν χρυσοπληρωμένα πιόνια!

Μέσῳ μίας βρίθουσας ἀναισχύντων ψευδῶν καὶ στρεβλώσεων τῆς τοῦ Θεοῦ ἀληθείας, καταπτύστου Ἐγκυκλίου (κι ἑνὸς θλιβεροῦ, τραγελαφικοῦ καὶ προκαλοῦντος τὴν νοημοσύνη μας, δῆθεν ἐνημερωτικοῦ φυλλαδίου), Ἐπίσκοποι μᾶς καλοῦν, πλήρεις θράσους καὶ ὑποκρισίας, νὰ κάνουμε ὑπακοὴ στὸν Ἁγιογραφικὸ λόγο «μὴ παντὶ πνεύματι πιστεύετε, ἀλλὰ δοκιμάζετε τὰ πνεύματα εἰ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν...» -χωρίς, ὡστόσο, νὰ ἀναφέρουν καὶ τὸν ὑπόλοιπο στίχο: «... ὅτι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθασιν εἰς τὸν κόσμον» (1 Ἰν. Δ΄, 1)!

Ἐμεῖς, ὁ ἁμαρτωλὸς Λαὸς τοῦ Θεοῦ, προσπαθοῦμε νὰ κάνουμε ὑπακοή, χάριτι Θεοῦ, σὲ ὁλόκληρο τὸν στίχο καὶ κατὰ τὴν προσπάθειά μας αὐτὴ κατέγνωμεν πὼς οἱ Ποιμένες μας εἶναι ποὺ πρῶτοι δὲν ὑπακούουν στὸν συγκεκριμένο λόγο, ὅπως δὲν ὑπακούουν ἐν γένει σὲ πλεῖστα ὅσα οἱ Πατέρες ἅπαξ μᾶς παρέδωσαν. Ἀποδεικνύοντας ἔτσι ὅτι τὰ δικά τους δημοσίως λεγόμενα καὶ πραττόμενα εἶναι τὰ ὄντως στερούμενα Πνεύματος Θεοῦ κι ὅτι οἱ ἴδιοι εἶναι οἱ ὄντως ψευδοπροφῆτες! Οἱ ἴδιοι εἶναι οἱ ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ, οἱ ἐχθροὶ τῶν Ἑλλήνων καὶ τῆς Ἑλλάδος, οἱ ἀρνητές, οἱ ψεκασμένοι, οἱ -ὄχι ἐξ ἀμελείας ἀλλὰ- ἐκ προθέσεως συνειδητοὶ δολοφόνοι σωμάτων καὶ -κυρίως- ψυχῶν!

Γέροντας Ἀμβρόσιος Λάζαρης ( Σπάνιο ἠχητικό ντοκουμέντο): Ὑπακοή μόνο στούς ἐπισκόπους πού δέν θά πάρουν ταυτότητα!Δέν ἔχουμε καμία σχέση μέ αὐτούς πού θά πάρουν τήν ταυτότητα!

 

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης (21/12/1912 – 2/12/2006):

(Όσον αφορά την προαίρεση του ατόμου) «είτε πάρεις την ταυτότητα και την έχεις στην τσέπη δεν είναι το ίδιο αν την είχες στο μέτωπο, σφραγισμένος»; (και στις δύο περιπτώσεις υποδουλώνεσαι στους εωσφοριστές των Βρυξελλών και της Νέας Τάξης)!

«Οι πνευματικοί να φροντίσουν ώστε τα πνευματικά παιδιά τους να μην πάρουν την ταυτότητα»!

«Τότε θα είναι μερικοί επίσκοποι που (ακόμα) θα κρατούν…

Ὁ μάγος τῆς φυλῆς. Ἀνακομιδή Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου

Ο μάγος της φυλής

Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Ιερομάρτυρος Ιγνατίου του Θεοφόρου

Γράφει ο Γεώργιος Τζανάκης

Πολλοὶ ἀπὸ τοῦς συγχρόνους ἐπισκόπους, ἐνῷ οἱ ἴδιοι δὲν ὑπακούουν στὸν ἀρχιποίμενα Χριστό, ἀπαιτοῦν τυφλὴ ὑπακοὴ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους προκειμένου νὰ ἐπιβάλλουν στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ τὶς αὐθαιρεσίες τους. Γιὰ νὰ τὸ πετύχουν διαστρεβλώνουν τὴν διδασκαλία τῶν ἁγίων πατέρων καὶ ἰδιαιτέρως τὰ λόγια τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου.

Ἄν ζητοῦν τὴν ὑπακοὴ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν στήριξι τοῦ λαοῦ πρὸς τοὺς ἐπισκόπους, ποὺ ζητᾶ ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος, ἄς ἀκολουθήσουν καὶ τὸ παράδειγμα τῶν τότε ἐπισκόπων ποὺ ἦταν ἕνα σῶμα μὲ τὸ ποίμνιό τους (ἐπίσκοπος, πρεσβύτεροι, διάκονοι, λαός) καὶ μάλιστα προαγωνιζόταν γι᾿ αὐτὸ καὶ θυσιαζόταν, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος. Ὅλα τὰ εἶχαν κοινὰ μὲ τὸν λαό, οὔτε πολυτέλειες, οὔτε ξιπασμὸς, οὔτε πολλὰ πολλὰ μὲ τοὺς ἀθέους ἄρχοντες… Ἦταν ποιμένες καὶ ὄχι μισθωτοί. Αὐτοὶ εἶχαν δικαίωμα νὰ ζητοῦν τὴν στήριξι καὶ τὴν ἐν Χριστῷ ὑπακοὴ τῶν πιστῶν γιατὶ ὑπήρχαν, ζοῦσαν καὶ θυσιαζόταν γιὰ τὸν λαὸ ἀπὸ ἀγάπη στὸν Χριστό. Αὐτοὶ ποὺ σήμερα λειτουργοῦν μοναχοί τους στὶς ἐκκλησίες, κεκλεισμένων τῶν θυρῶν, ἤ δὲν ἐπιτρέπουν στὸν λαὸ νὰ κοινωνήσει ὅταν λειτουργοῦν, ἤ παρουσιάζονται σὰν μαϊμοῦδες καὶ κλόουν καὶ κάνουν δημοσίως τὰ ἀμφιβόλου ἀποτελεσματικότητος ἐμβόλια τῶν διεθνῶν φαρμακεμπόρων (μόλις ἀκουσα ὅτι οἱ Γερμανοὶ ἀμφισβητοῦν τὴν ἀποτελεσματικότητα τοῦ ἐμβολίου τῆς ASTRA- ZENECA, ἐνῷ ἡ ἐταιρεία ἀμφισβητεῖ τὴν ἐγκυρότητα τῶν συμπερασμάτων τῶν Γερμανῶν ἐπιστημόνων), ὑπάρχουν γιὰ τὸν λαό τοῦ Θεοῦ; Πιστεύουν μέχρι θανάτου στὸν Χριστό; Δίνουν μαρτυρία τῆς πίστεως ἤ ἔχουν μεταβληθῇ σὲ ἐντὸς τῆς ἐκκλησίας διῶκτες τῶν πιστῶν καὶ προπαγανδιστὲς καὶ συνεργοὶ τῶν ἐκτὸς τῆς ἐκκλησίας διωκτῶν;

Θὰ ἔχετε, πιθανῶς, δεῖ στὶς ταινίες, ἀλλὰ καὶ σὲ ντοκυμαντέρ, τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ὁ μάγος τῆς φυλῆς καλεῖ τὰ πνεύματα, ἀκούει τὸ θέλημα τῆς ἀνωτέρας δυνάμεως -τὴν ὁποία ἡ φυλὴ λατρεύει- καὶ μεταφέρει τὶς ἄνωθεν ἐντολὲς στὸ περιδεὴ λαό, ὁ ὁποῖος σπεύδει ἀσυζητητὶ καὶ δουλικὰ νὰ ὑποταχθῇ στὰ κελεύσματα τῶν θεῶν, ὅπως τὰ παρουσιάζει ὁ μάγος. Ἐδὼ δὲν χωροῦν συζητήσεις, ἀντιρρήσεις, ἀπορίες, ἀμφισβητήσεις. Ὅτι πεῖ ὁ μάγος πρέπει νὰ γίνει, διότι αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος διαμεσολαβητὴς μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν κυριάρχων ἀνωτέρων δυνάμεων. Ἀπλῶς ἐκτελοῦν τὶς ἄνωθεν ἐντολές. Τὰ ἴδια θὰ διαπιστώσετε ἄν ἀναγνώσετε τὸ «ἱερὸν Κοράνιον», ὅπου ὁ προφήτης διαμεσολαβεῖ μεταξὺ τοῦ θεοῦ-᾿Αλλάχ καὶ τῶν ἀνθρώπων, στοὺς ὁποίους μεταφέρει τὸ θέλημά του (τοῦ Ἀλλάχ) ὅπως (δηλώνει ὅτι) τοῦ τὸ ἀποκάλυψε (ὁ Ἀλλάχ).

Ἀνοιχτή ἐπιστολή τοῦ Ταμασοῦ Ἠσαΐα γιά τήν πρόσφατη ἐκκλησιαστική κρίση- “Ἡ ὑπακοή τοῦ Ἐπισκόπου δέν εἶναι σέ πρόσωπα, ἀλλά στήν Ἐκκλησία, τῆς ὁποίας ἀρχηγός εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός.”

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΝΙΕΡΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΤΑΜΑΣΟΥ ΚΑΙ ΟΡΕΙΝΗΣ κ. ΗΣΑΪΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν, καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς” (Ἰω. 8΄ 32)

Μέσα στην Εκκλησία οι οποιεσδήποτε διαμαρτυρίες και διαφωνίες πρέπει να εκφράζονται κόσμια και χωρίς ύβρεις με υποτιμητικά σχόλια. Οι χαρακτηρισμοί σε βάρος Αρχιερέων, τύπου «παιδαρέλια», «θα σκοτωθούν, αν φύγω», «ο εγωισμός τους και το ανεύθυνο του χαρακτήρος τους δεν τους άφησαν», δεν συνάδουν με το υψηλό αξίωμα του Προκαθημένου της Εκκλησίας μας.

Η χειροτονία Επισκόπων δεν είναι προσωπική υπόθεση του εκάστοτε Προκαθημένου, αλλά είναι χάριτι Θεού πράξη της σύνολης Εκκλησίας, την οποία και βεβαίως επιβεβαιώνει ο Πρώτος τη τάξει και προΐσταται της Αρχιερατικής χειροτονητικής επισκοπικής σύναξης, η οποία απαγορεύει την πραγμάτωση της χειροτονίας μόνο από ένα Προκαθήμενο, αλλά την επιβάλλει να γίνεται από πολλούς Επισκόπους.

Έτσι, ασφαλώς, εκπροσωπείται το συνοδικό σύστημα και τηρείται το του Ιησού Χριστού: « Οὗ γάρ εἰσι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» Ματθ . 18.20.

Άρα, ο Ιησούς Χριστός, μέσω των Επισκόπων, που έχουν την αποστολική διαδοχή, δια Πνεύματος Αγίου, χειροτονεί, και αυτός είναι ο Αρχηγός της σύναξης και προϊστάμενος του χειροτονημένου και σ’ αυτόν ο χειροτονούμενος οφείλει πλήρη υπακοή και ακολουθεί η Ιερά Σύνοδος που τον εξέλεξε. Και αυτό γίνεται με την προϋπόθεση, ότι η Ιερά Σύνοδος τηρεί, με τη σειρά της, τις εντολές του Ιησού, γεγονός που καθορίζεται από την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση, τους δυο, δηλαδή, πυλώνες των Ιερών Κανόνων.

Πρέπει νά ἐξετάζουμε τίς ἐντολές τῶν ποιμένων πρίν ὑπακούσουμε, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Πρέπει νά ἐξετάζουμε τίς ἐντολές τῶν ποιμένων πρίν ὑπακούσουμε, 21-8-20, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (Κηρυγμα)

Ἡ ὑπακοή στούς ποιμένες δέν πρέπει νά εἶναι τυφλή, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ ὑπακοή στούς ποιμένες δέν πρέπει νά εἶναι τυφλή- Ἐνστάσεις- Περί Συνεχοῦς Μεταλήψεως , Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορ., 21-8-2020, Ἀρχιμ. Σάββα ἉγιορείτουἹ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Ἡ (πλήρης) ἐκκοσμίκευσις τῆς Ἐκκλησίας.

Πορφυρίτης

«Αν οι ειδικοί μας το συνιστούν πρέπει να κάνουμε υπακοή. Χρειάζεται όμως εδώ μία εξήγηση η οποία έχει ένα κοινωνικό αντίκτυπο. Αυτό θα γίνει μόνο στην Εκκλησία; Αυτό θα γίνει στα γήπεδα; Αυτό θα γίνει όπου υπάρχουνε συνάξεις; Διότι η μέχρι τώρα εμπειρία απέδειξε ότι δεν είμαστε ειλικρινείς και τίμιοι σ’ αυτό το θέμα. Δεν είναι δυνατόν στα κομμωτήρια, στις πλαζ, όπου γίνονται συναθροίσεις να μην επιβάλλονται τέτοια μέτρα και να επιβάλλονται στον χώρο της Εκκλησίας. Εμείς λοιπόν θα υπακούσουμε σ’ αυτό πού θα μας πούνε οι ειδικοί...»[1]. (Δήλωση Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου γιά τή χρήση μάσκας ἐντός τῶν Ἱερῶν Ναῶν)

Πρωτίστως, θά ἤθελα νά ὑπογραμμίσω, ὅτι ὑπάρχουν Ἱερές Μονές, ἀκόμη καί ἐνοριακοί Ἱεροί Ναοί, πού ἀντιστέκονται στήν λαίλαπα τῆς ἐκκοσμίκευσης καί τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἀποτελώντας φωτεινές ἐξαιρέσεις στό σκότος πού ἐπιβάλλεται καί ἀπό τήν διοικοῦσα ἐκκλησία μας, τό ὁποῖο ἤδη, ἀρχίζει νά ψηλαφεῖται. Ὁ λόγος ὕπαρξης αὐτῶν τῶν φωτεινῶν λυχνιῶν, πού συνεχίζουν νά διασκορποῦν Φῶς Χριστοῦ καί νά ἀναπαύουν ψυχές, εἶναι, κατά τή γνώμη μου, οἱ εὐλαβεῖς Ἱερεῖς τους, οἱ ὁποίοι εἶναι διάκονοι τῆς Ἀλήθειας, καί ἐν τέλει, ἡ ἀψευδῆς ρήση τοῦ Κυρίου μας γιά τήν Ἐκκλησία Του, «καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς»[2]!

Εἰσερχόμενοι ὅμως, στή θλιβερή πραγματικότητα τῆς πλειοψηφίας, τῆς μάζας, καί συνειδητοποιώντας τό μέγεθος τῆς ἐκκοσμίκευσης τῆς Ἐκκλησίας μας, τρομάζουμε μέ τά γεγονότα πού λαμβάνουν χώρα, διαρκῶς κλιμακούμενα. Μή σᾶς περάσει ἀπό τό μυαλό ὅτι τρομάζουμε μέ τόν κορονοϊό, ὄχι. Ὁ θάνατος, ἀργά ἤ γρήγορα, θά μᾶς ἐπισκεφτεῖ. Ἄλλωστε, ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, εἴμαστε γαλουχημένοι μέ τήν ἁγιοπατερική διδασκαλία, μέρος τῆς ὁποίας ἀποτελεῖ καί ἡ μνήμη θανάτου.

Κήρυγμα ἀνυπακοῆς σέ καιρούς βεβήλωσης τῆς ὀρθόδοξης πίστης

Κήρυγμα ανυπακοής σε καιρούς βεβήλωσης της ορθόδοξης πίστης

του Νεκτάριου Δαπέργολα, Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας

      Ζούμε σε τρομερούς καιρούς αποστασίας από τον Θεό - μιας αποστασίας που δυστυχώς έχει επεκταθεί και σε μέγα μέρος του κλήρου - αλλά και σε καιρούς που έρχονται συγκλονιστικά σημεία άνωθεν (ενδεικτικά θυμίζω την πυρκαγιά στην Παναγία Βαρνάκοβα, αλλά βεβαίως και τη συνεχή κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων), τα οποία δεν βλέπουμε να συγκινούν ούτε τον λαό μας, αλλά ούτε και τους εκκλησιαστικούς μας ταγούς.

Τουλάχιστον όχι με τρόπο που να τους στρέψει προς τη σωστή κατεύθυνση: της μετάνοιας και της μεταστροφής. Αντιθέτως, βλέπουμε εκ μέρους των τελευταίων να συνεχίζεται η ίδια τακτική αυτοδικαίωσης από τη μια μεριά και επίθεσης από την άλλη σε όσους αρνούνται να ενδώσουν στο άθλιο μεταπατερικό παραμύθι της τυφλής και άνευ όρων υπακοής-υποταγής του χριστεπωνύμου πληρώματος σε οδηγούς που μπορεί και να είναι πλέον «μωροί και τυφλοί», συνεπώς δε και πνευματικά ολέθριοι. Και δεν μιλάμε μόνο για ειρωνίες, προπηλακισμούς και άλλες λεκτικές επιθέσεις, αλλά και για απειλές ή και κανονικές διώξεις προς μοναχούς, ιερείς και λαϊκούς (π.χ. ψάλτες) που «τόλμησαν» να ασκήσουν κριτική σε επισκόπους για τη στάση τους σε μείζονα θέματα πίστεως, όπως ο Οικουμενισμός, η κοινωνία με αιρετικούς και σχισματικούς (βλ. Ουκρανική ψευδοεκκλησία) και η νεοβαρλααμική βλασφημία που ζούμε το τελευταίο τρίμηνο με τους κλειδαμπαρωμένους (και μετά αποστειρωμένους) ναούς - και μαζί όσα αποτρόπαια βλέπουμε να γίνονται σχετικά με τη Θεία Κοινωνία σε ορθοδόξους ναούς του εξωτερικού (αλλά όπως έχω εξηγήσει σε πρόσφατο άρθρο είναι πιθανότατο να τα δούμε σύντομα και στη χώρα μας). Όσα κι αν λένε όμως οι εν πλάνει τελούντες κληρικοί (και οι θολολόγοι λαϊκοί συνοδοιπόροι τους), ούτε το παραμικρό αλάθητο έχουν οι επίσκοποι, ούτε η υπακοή προς αυτούς μπορεί να είναι απροϋπόθετος, ενώ και η υπεράσπιση της πίστης απέναντι σε κακόδοξους επισκόπους όχι μόνο δεν απαγορεύεται, αλλά είναι και καθήκον όλων.   

Τί ἔγραφε ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος γιά τά σημεῖα τῶν καιρῶν

Πνεύμα δειλίας ουκ εδόθη ημίν αλλά Πνεύμα δυνάμεως και σωφρονισμού(προς Τιμόθεον Β,α,3-9)

Τι έγραφε ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος για τα σημεία των καιρών

Επ’ Ελευθερία εκάλεσεν ημάς ο Κύριος και Λυτρωτής.

Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (+1989, 10 Νοεμβρίου) ήταν άμισθος κληρικός με βαθειά ταπείνωση αλλά και θεολογική κατάρτιση τέτοια που Καταστατικοί χάρτες , νόμοι που αφορούσαν τα εκκλησιαστικά κλπ των δεκαετιών ’70 και ’80 να είναι χωρίς υπερβολή εν πολλοίς δικά του δημιουργήματα.

Προσέτρεχαν στον απλούν αυτόν ιερέα Αρχιερείς, νομικοί, υψηλόβαθμοι κρατικοί λειτουργοί για την συμβουλή του σε πάμπολλα δυσεπίλυτα ζητήματα που ανεφύοντο. Ήξεραν αλλά και το διαπίστωναν κάθε φορά ότι ο λόγος του, καθαρός και Ορθόδοξος, ήταν «τέλος πάσης αντιλογίας.»

Αλλά και άνθρωποι όλων των τάξεων προσέτρεχαν στο πετραχήλι του στο μικρό εξομολογητήριο των τριών Ιεραρχών της οδού Μενάνδρου.

Ο π.Επιφάνιος εσέβετο απολύτως την εκκλησιαστική τάξι, αλλά δεν χαριζόταν και σε κανέναν όσον υψηλόβαθμος και αν ήταν.Στο πόνημά του «Οικουμενισμός και ζηλωτισμός τα δύο άκρα», ελέγχει τον τότε Πατριάρχη Αθηναγόρα με τρόπο που θυμίζει Αγίους των πρώτων αιώνων του χριστιανισμού.Αλλά ουδείς αψηφούσε τα γραφόμενά του. Ήταν σε όλους προφανές ότι ήταν πλήρη Σοφίας παρά Θεού.

Παραθέτουμε κάποια κείμενα που αν και γραμμένα πολλά χρόνια πριν έχουν σήμερα (με το κλείσιμο των Εκκλησιών και την απαγόρευση της λατρείας από τον πιστό λαό) μια τραγική επικαιρότητα

1-Γράφει για την απαγόρευση των δηλώσεων σε μέλη της Εκκλησίας:

«Ποίος κανών, ποία ηθική, ποια Λογική απαγορεύουν στους κληρικούς να έχουν ιδίαν γνώμην και να να εκφράζουσιν αυτήν;

Δόξα τω Θεώ η Εκκλησία είναι Βασίλειον χάριτος και ουχί Αστυνομικόν κράτος.

Επ’ Ελευθερία εκάλεσεν ημάς ο Κύριος και Λυτρωτής.

Μία ἀλήθεια καί ἕνας φανταστικός διάλογος.

π. Παύλος Καλλίκας

Παπά μου, με πήρες τηλέφωνο, τον πόνο σου να πεις. Η αστυνομία έξω από το σπίτι του ψάλτη σου, μού ’πες. Το τηλέφωνο σου παρακολουθείται. Σου έφεραν γραπτώς τον διάλογο, τι ακριβώς είπες. (Ναι, γράφω για μια τηλεφωνική επικοινωνία των ημερών μας, και όχι για τα χρόνια του Κουμμουνισμού στην έρημη Ρωσία). Χτύπησες πένθιμα τις καμπάνες, παπά μου, από την διπλή απογοήτευσή που δοκίμασες (και από την Ιεραρχία και από το κράτος). Σε 5΄ λεπτά έπεσε τηλέφωνο από το γραφείο της Μητροπόλεως σου. Σου μίλησαν άσχημα. Και τώρα;

Τώρα, τρίβουν χαιρέκακα τα χέρια τους οι γκρεμιστάδες ιδεολόγοι. Πέτυχαν να κλείσουν τις Εκκλησίες. Θρίαμβος !!!

Με ρωτάς τι να κάνεις και μαζί με σένα χιλιάδες πιστοί αγωνιούν και ρωτούν: -«Πάτερ ποια Εκκλησία λειτουργεί;»,- «Ξέρετε κάποιον παπά… που δεν φοβάται τα μέτρα;», -«Μπορείτε να μας πείτε τι να κάνουμε;», -«Κρυφές μεταμεσονύκτιες λειτουργίες; Μήπως τα σπίτια μας;».

Μού ΄ρχεται, λοιπόν και εμένα να πάρω το υπαλληλικό μου ύφος και να τους πω -«Χμμμ!!! (ξεροβήχω) κοιτάξτε είναι Νόμος του κράτους, βεβαίως βεβαίως. «Μένουμε σπίτι». Θα κάνουμε υπακοή απόλυτη, θα ταπεινωθούμε, είναι το επιτίμιο του Θεού (λέω επιτίμιο, το ρίχνω και στον Θεό, μα ξέρω καλά ότι μιλώ για τον αφορισμό που του επιβλήθηκε του κακόμοιρου πιστού και του παπά… από το κράτος !!!).

Ναι πάτερ μου, σε καταλαβαίνω σου ζήτησαν οι ανώτεροι σου να παραδώσεις τα όπλα σου αμαχητί. Σε μια μέρα. Και ο Αμνός που έβγαλες για την Τετάρτη ή την Παρασκευή, θα σε περιμένει μοναχός Του. Λίγο, προδομένος. Δεν θα έχεις πιστούς στην Εκκλησία. «Αφορίστηκαν».

Σου επέβαλε το κράτος, ο Καίσαρας, να μην λειτουργείς. Ξέρεις κάτι; Για αυτό το κράτος είσαι ένας δημόσιος υπάλληλος. Για αυτούς είσαι ο κομπάρσος στις μεγάλες γιορτές που θα έρθουν να φιγουράρουν. Τώρα, σου λέει το κράτος, -άραξε-. Σου δίνουμε άδεια και μιλάς; Ο λόγος; Η δημόσια υγεία.

-Μα είμαι παπάς, λες και σηκώνεις το ανάστημά σου στο όργανο του Νόμου.

-Φίλε,… είσαι κίνδυνος, απαντά εκείνο λακωνικά.

Τό ἀπαγορεύει ὁ Χριστός, ὄχι ὁ πνευματικός

Και λέει εγώ έχω την θεολογία του τάδε...ό,τι πει ο αρχιεπίσκοπος, ό,τι πει ο πατριάρχης...ό,τι πει ο πρώτος..

Μα, την θεολογία του αρχιεπισκόπου και του πατριάρχου έχουμε; Ή την θεολογία του Χριστού και των Αγίων Πατέρων;;

Καταλάβατε πόσο μεγάλη πλάνη προκύπτει από όλα αυτά, αν δεν προσέξουμε;

Και πνευματικός σου να είναι...δεν μπορείς να λες, αυτό είναι που λέει ο πνευματικός μου πατέρας! Μα όχι! Και αν σου πει λάθος; Θα πεις αυτό είναι που λέει ο Χριστός, και όχι ο πνευματικός!

Λένε μερικοί, "δεν το κάνω, γιατί δεν με αφήνει ο πνευματικός μου". Μα καλά, εσύ δεν ξέρεις, αν είναι αυτό λάθος ή όχι' Δεν ξέρεις, αν αυτό είναι σωστό ή όχι; Περιμένεις να στο πει ο πνευματικός σου; Και, αν δεν στο πει; Θα κάνεις το λάθος; Δεν οφείλεις να είσαι βέβαιος ότι αυτό που κάνεις και λες, δεν το κάνεις επειδή στο είπε ο πνευματικός σου, αλλά επειδή το λέει ο Χριστός; Στον Χριστό τελικά καταλήγει η υπακοή, δεν είναι υπακοή σε ανθρώπους! Προσέξτε το αυτό! Και όταν μας ρωτάνε, δεν πρέπει να λέμε, μου το είπε ο πνευματικός μου, δεν το κάνω.

Πότε ἐπιτρέπεται οἱ Χριστιανοί νά κάνουν ἀνυπακοή πρός τούς Ἐκκλησιαστικούς Ἡγέτες;

Μιλά ο πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης, μακαριστός Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

Ο μακαριστός Επίσκοπος με την γλαφυρότητα και ζωντάνια που πάντοτε τον διέκρινε, μέσα από παραδείγματα των βίων των Αγίων (5 Οσιοπαρθενομάρτυρες, Όσ. Θεόδωρος ο Στουδίτης και Μάξιμος ο Ομολογητής, Αγ. Μάρκος ο Ευγενικός) απαντάει στα φλέγοντα πνευματικά ζητήματα:

Σε ποιες περιπτώσεις οι Χριστιανοί επιτρέπεται (ή επιβάλλεται) να κάνουν ανυπακοή πρός τους Εκκλησιαστικούς τους Ηγέτες;

Αυτοί (Πνευματικοί, Επίσκοποι, Πατριάρχες, Σύνοδοι) είναι δυνατόν να υποπέσουν σε βαριά πνευματικά σφάλματα;

Πώς συμπεριφέρθηκαν οι Άγιοι σε τέτοιες καταστάσεις; Θα έπρατταν κατά τον ίδιον τρόπο σήμερα;

Με ποιες προϋποθέσεις μπορεί να γίνει αποδεκτή η «ένωση των Εκκλησιών»;

Εμείς τι κάνουμε σήμερα; Πώς σκεφτόμαστε; Ποιο πνεύμα θα ακολουθήσουμε;

impantokratoros.gr &youtube.com

http://aktines.blogspot.com/2019/10/blog-post_602.html?m=1

Κάνουμε ὑπακοὴ παρ΄ ἐκτὸς αἱρέσεως καὶ ἁμαρτίας. Στὴν Ἐκκλησία δὲν ναρκώνουμε τοὺς ἀνθρώπους, δὲν θέλουμε ὑπακοὴ φυτῶν!

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, ἀπὸ τὴν 3η καλοκαιρινὴ ὁμιλία πού πραγματοποίησε 25/07/13.

Ἐρώτηση ἀπὸ ἀκροατὴ περὶ ὑπακοῆς στὸν Ἐπίσκοπο.

Θὰ θυμάστε αὐτὸ ποὺ λένε ὅλα τὰ κείμενα, εἰδικὰ τὸ Πηδάλιο, οἱ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας. Κάνουμε ὑπακοὴ παρ΄ ἐκτὸς αἱρέσεως καὶ ἁμαρτίας. Ἂν μᾶς πεῖ ὁ Ἐπίσκοπος ἢ ὁ Πνευματικός μας νὰ κάνουμε μία αἵρεση ἢ νὰ ἁμαρτήσουμε, δὲν κάνουμε ὑπακοή. Σ΄ὅλα τὰ ἄλλα κάνουμε ὑπακοή. Δὲν ἔχω νὰ πῶ κάτι ἄλλο. Γιατί ἄν σοῦ πεῖ νὰ κάνεις μία αἵρεση, ἀλλοίμονο. Ἄν σοῦ πεῖ νὰ κάνεις ἁμαρτία, ἐπίσης δὲν δέχεσαι. Κάνουμε ὑπακοή, παρ΄ ἐκτὸς αἱρέσεως καὶ ἁμαρτίας. Καὶ κάνουμε πάντοτε ὑπακοὴ ἔλλογη! Τὸ μυαλό μας τὸ πιάνει, δὲν εἴμαστε φυτά.

Καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ πονάει ὅταν λές, αὐτὸ εἶναι δύσκολο γιὰ μένα, ἐδῶ ἂν ἤσουν φυτὸ δὲν σὲ πιάνει τίποτα, εἶσαι φυτό. Ἂν σὲ ναρκώσουν καὶ κάνεις ὑπακοή, εἶσαι ναρκωμένος ἐ, δὲν εἶναι ἔτσι; Μοῦ λέει, τὸ παιδί μου εἶναι 16 χρονῶν καὶ εἶναι πάρα πολὺ ἄτακτο, μὲ βρίζει, μὲ κάνει… Τί νὰ κάνω; Καὶ λέει, βρῆκα ἕναν ψυχίατρο νὰ τὸ πάω. Λέω, συγγνώμη, θέλεις ἕνα παιδὶ ποὺ σὲ βρίζει (καὶ εἶναι ἔτσι, κακὸ πράγμα) ἀλλὰ εἶναι ζωντανό; Ἢ θέλεις ἕνα παιδὶ ποὺ κοιμᾶται ὄρθιο καὶ δὲν σὲ βρίζει, ἀλλὰ εἶναι ναρκωμένος; Μοῦ λέει, τὸ πρῶτο. Ἒ, κάτσε λέω νὰ σὲ βρίζει. Ἡ λύση δὲν ἦταν νὰ τὸν πάει σὲ ψυχίατρο, τί θὰ τὸν κάνει;

Ὑπακοή καί ἁγία ἀνυπακοή (γέρων Γαβριήλ Ἁγιορείτης)

Γέροντας Γαβριὴλ τοῦ Ἁγ. Ὄρους: Πότε δικαιολογεῖται η ἀνυπακοὴ στοὺς πνευματικούς.

Πότε δικαιολογεῖται η ἀνυπακοὴ στοὺς πνευματικούς.

 

– Πολλοὶ Πατριάρχες καὶ Δεσπότες γέροντα ἀκοῦμε νὰ λένε πὼς ὁ Πάπας εἶναι ὄντως Ἐκκλησία. Ἐμεῖς τί πρέπει νὰ κάνουμε; Πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοὴ σὲ αὐτούς;

Ὀφείλουμε ὑπακοὴ στοὺς Δεσποτάδες μας, στοὺς πνευματικούς μας, ὅταν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας. Ὅταν ὅμως δὲν ὀρθοτομούν τὸ λόγο τῆς ἀλήθειας καὶ λένε αἱρετικά πράγματα, ὄχι μόνο σὲ αὐτοὺς δὲν πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοή, ἀλλὰ καὶ σὲ ἕνα Ἄγγελο ἀπὸ τὸν οὐρανό ἂν κατέβει καὶ μᾶς πεῖ ἀντίθετα μὲ αὐτὰ ποὺ διδάσκει ἡ Ἐκκλησία δὲν πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοή.

Ἔχουμε καθήκοντα πρὸς τοὺς πνευματικούς μας Πατέρες καὶ καθήκοντα πρὸς τὸν Θεό. Τά καθήκοντα πρὸς τὸν Θεὸν εἶναι ὑπέρτερα τῶν καθηκόντων πρὸς τοὺς πνευματικούς μας Πατέρες. Ἂν ἕνα καθῆκον πρὸς τοὺς πνευματικούς μας Πατέρες συγκρούεται μὲ τὸ καθῆκον μας πρὸς τὸν Θεόν, τότε παύει νὰ ἰσχύει, καταργεῖται.

Πότε ὑπακούουμε στόν Ἐπίσκοπο;

Ο Επίσκοπος πρέπει να υπακούει στο Ευαγγέλιο. Δι’ αυτό όταν χειροτονείται ο Επίσκοπος χειροτονείται κάτω από το Ευαγγέλιο και αυτό σημαίνει, όπως λέγουν οι Πατέρες, ότι ο λαός θα υπακούει εις τον Επίσκοπο υπό ένα όρο,  ότι και ο Επίσκοπος θα υπακούει στο Ευαγγέλιο.

Όταν όμως ο Επίσκοπος δεν υπακούη στο Ευαγγέλιο και δεν πράττει σύμφωνα με τους Ιερούς κανό­νας, τότε οι κληρικοί και ο λαός δεν είναι υποχρεωμένοι να υπακούουν στον Επίσκοπο. Στην περίπτωσι αντιφάσεως μεταξύ Ευαγγελίου και διδασκαλίας του Επισκό­που, οπότε δημιουργείται δίλημμα, είναι προτιμότερο να εφαρμόζεται το «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» (Πράξ. ε’ 29).

Ταπεινοφροσύνη-Ἀποφυγή Ἱερωσύνης-Ὑπακοή στόν Ἐπίσκοπο

Β. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΣ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

Ὁ Ἅγιος Γέρων Πορφύριος, ἀκολουθώντας τό παράδειγμα ὅλων τῶν Ἁγίων, δέν ἐπεζήτησε τήν Ἱερωσύνη οὔτε, πολύ περισσότερο, τήν Πνευματική Πατρότητα. Τελικά, ἀπό ὑπακοή στόν Ἐπίσκοπο, χειροτονήθηκε ἱερέας τό ἔτος 1926 σέ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν.

«Δέν τό ἤθελα νά γίνω παπάς», ὁμολογεῖ, «ἀλλά δέν γινόταν»[84]. Ἦταν ἤδη μεγαλόσχημος μοναχός. «Ἤξερα», παρατηρεῖ, «ὅτι τό σωστό εἶναι νά θέλεις νά γίνεις μοναχός, ἀλλ’ ὄχι νά κυνηγᾶς νά γίνεις παπάς καί δεσπότης. Πρέπει νά σοῦ λένε καί νά φεύγεις»[85].