Ἐπιστολή πρός Διόγνητον

Επιστολή προς Διόγνητον

... Οι Χριστιανοί δεν ξεχωρίζουν από τους άλλους ανθρώπους στην γλώσσα ομιλίας, ούτε στις συνήθειες. Ούτε κατοικούν σε δικές τους ξεχωριστές πόλεις, ούτε χρησιμοποιούν κάποια γλωσσική διάλεκτο διαφορετική, ούτε ζουν με «περίεργο» τρόπο! Δεν έχουν επινοήσει κάποιο «παράξενο» τρόπο ζωής στηριγμένοι στην ανθρώπινη περιέργεια, ούτε και προΐστανται όπως μερικοί μιας ανθρώπινης διδασκαλίας. Κατοικούν σε ελληνικές ή βαρβαρικές πόλεις, όπως συνέπεσε ο καθένας, και διαβιούν με τις τοπικές συνήθειες και τον τρόπο ενδυμασίας και τροφής του κάθε τόπου ενώ συγχρόνως γίνεται φανερή η θαυμαστή και αξιοπρόσεκτη συμπεριφορά τους.

Ζουν στην δική τους ο καθένας πατρίδα αλλά ως πάροικοι. Μετέχουν σε όλα τα κοινά ως πολίτες και υπομένουν τα πάντα, όμως σαν να ήσαν ξένοι. Η ξενιτειά είναι πατρίδα τους και η πατρίδα τους ξενιτειά. Παντρεύονται όπως όλοι και γεννούν παιδιά αλλά δεν τα σκοτώνουν. Γήινοι άνθρωποι είναι, αλλά δεν ζουν με ζωώδη τρόπο. Διαβιούν στην γη, αλλά έχουν το πολίτευμα στον ουρανό. Υπακούουν στους κρατικούς νόμους αλλά με τον τρόπο ζωής τους ξεπερνούν τους νόμους. Αγαπούν τους πάντες έστω κι αν διώκονται από όλους. Αγνοούνται και κατακρίνονται από πολλούς, φονεύονται αλλά «ζωοποιούνται». Γίνονται φτωχοί από πεποίθηση και «πλουτίζουν» τους άλλους. Στερούνται σχεδόν των πάντων αλλά δίνουν σε όλους. Περιφρονούνται από τους ανθρώπους αλλά γίνεται δόξα γι’ αυτούς η περιφρόνηση. Συκοφαντούνται αλλά δικαιώνονται. Χλευάζονται και αυτοί ευλογούν. Υβρίζονται και τιμούν. Ενώ κάνουν το καλό, τιμωρούνται ως κακοί· όταν όμως τιμωρούνται χαίρουν γιατί έτσι αποκτούν την «ἐν Χριστῷ» ζωή. Οι Ιουδαίοι τους πολεμούν ως αλλόφυλους και οι ειδωλολάτρες τους διώκουν, και αυτοί που τους μισούν δεν μπορούν να προσδιορίσουν την αιτία της έχθρας τους.

Να το πω απλά: Ό,τι είναι για το σώμα η ψυχή, είναι και για τον κόσμο οι Χριστιανοί. Όπως είναι διάχυτη σ’ όλο το σώμα η ψυχή, με τον ίδιο τρόπο είναι και οι Χριστιανοί στον κόσμο. Κατοικεί στο σώμα η ψυχή αλλά δεν είναι στοιχείο του σώματος· και οι Χριστιανοί κατοικούν στον κόσμο αλλά δεν είναι του κόσμου.

33. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου καί οἱ χριστιανοί, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτη

33. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου καί οἱ χριστιανοί, Α΄ Ἰωαν. 4, 5-6), Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου καί Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, 12-5-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτη, ζωντανή μετάδοση, Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

26. Γιατί οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου μισοῦν τούς χριστιανούς; Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτη

26. Γιατί οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου μισοῦν τούς χριστιανούς; (Α΄ Ἰωαν. 3, 13-15), Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου καί Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, 10-3-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτη ζωντανή μετάδοση_ Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης_http://hristospanagia3.blogspot.gr_ht... καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr Κατέβασμα ὁμιλιῶν ἀπό τό YouTube σέ mp3 http://hristospanagia3.blogspot.gr/20...

Χριστιανοί τῆς Κυριακῆς; Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Χριστιανοί τῆς Κυριακῆς; Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης 
Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 7-6-2017 (Σύναξη στίς Ἀμπελειές) 
http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Μέ ποιό τρόπο νικοῦν οἱ χριστιανοί τόν κόσμο

Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς

Αυτός ο κόσμος είναι πεδίο μάχης στο οποίο συνέχεια δίδεται ο αγώνας για τον Χριστός και ενάντια στο Χριστό. Εκείνοι που είναι από τον Θεό παλεύουν για τον Χριστό και νικούν εκείνους που είναι ενάντια στον Χριστό, τους νικούν με τον Χριστό-Θεό που είναι μέσα τους. Αυτός είναι στους ανθρώπινους κόσμους μας ο μόνος Νικητής της αμαρτίας, του θανάτου και του διαβόλου. Ο,τιδήποτε προέρχεται απ’ αυτά και εργάζεται γι’ αυτά, είτε αυτό είναι επιστήμη, ή πολιτισμός, ή θρησκεία, ή τέχνη, ή φιλοσοφία, ή κάθε άλλη ανθρώπινη δραστηριότητα έχει νικηθεί από τον Χριστό. Οι σκλάβοι των αντιχριστιανικών ιδεών (και είναι πάντα του αντιχρίστου) είναι ποικίλοι και πολυάριθμοι, και μ’ όλα τα μέσα μάχονται ενάντια στον Χριστό.

«Οἱ Χριστιανοί μέσα στόν κόσμο» μέρος ιβ΄ τελευταῖο

ΟΜΙΛΙΑ 2η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

Οἱ Χριστιανοί μέ τή ζωή τους ξεπερνοῦς τούς

πολιτειακούς νόμους.

Ὄγδοο, καί τελευταῖο. «Πείθονται τοῖς ὡρισμένοις νόμοις –οἱ Χριστιανοί– καί τοῖς ἰδίοις βίοις νικῶσι τούς νόμους¹». Τί ὡραῖο! Πείθονται, λέει, στούς ἀνθρώπινους νόμους, τούς νόμους τῆς πολιτείας· ἀλλά μέ τόν τρόπο πού ζοῦνε ξεπερνοῦνε τούς νόμους. Αὐτό ἀποτελεῖ θέση ἰδεώδους πολιτείας, ὅπου οἱ νόμοι μένουν ἀργοί ἐπειδή δέν ὑπάρχει παραβάτης!

Ὁ Πλάτων θά ζήλευε! κι αὐτός εἶχε ὀνειρευτεῖ μία τέτοια πολιτεία· ἀλλά ἡ ἰδεώδης πολιτεία, ὅπως τήν ὀνειρεύτηκε καί ζήλεψε, ἔμεινε γι᾿ αὐτόν καί γιά τούς ἐπιγόνους του μία οὐτοπία. Τήν ἰδεώδη πολιτεία μόνον οἱ ἀληθινοί Χριστιανοί μποροῦν νά τήν ἐπιτύχουν. Ἄν ὅμως στίς χριστιανικές μας κοινωνίες, κατά δυστυχίαν, ὑπάρχει ὁ νόμος καί ὁ χωροφύλακας, εἶναι γιατί δέν ζοῦμε εὐαγγελικά.

«Οἱ Χριστιανοί μέσα στόν κόσμο» μέρος ια΄

ΟΜΙΛΙΑ 2η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

Τά πάντα θεῶνται ὑπό τό πρίσμα τοῦ Οὐρανοῦ.

Ἕβδομο. «Ἐπί γῆς διατρίβουσιν, ἀλλ᾿ ἐν οὐρανῷ πολιτεύονται»¹. Εἶναι ἡ προηγούμενη ἔννοια μέ μιά ἄλλη ἔκφραση. Στή γῆ ζοῦν, ἀλλά στόν Οὐρανό πολιτεύονται οἱ Χριστιανοί. Τά ἔργα τους εἶναι ἐπίγεια, ὅπως καί ἡ ζωή τους· ἀλλά βιώνουν τό τοῦ Ἀποστόλου, «ἡμῶν τό πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει»², διότι ἐκεῖ εἶναι ἡ πατρίδα τους. Ὅλα τά ἔργα τους περνοῦν πάντα ἀπό τό κριτήριο τοῦ Οὐρανοῦ· τά πάντα θεῶνται ὑπό τό πρίσμα τοῦ Οὐρανοῦ· τό κάθε ἐπίγειο συμφέρον σέ ὁποιονδήποτε τομέα τῆς ζωῆς τους κρίνεται πάντοτε ἀπό τό οὐράνιο συμφέρον.

Μοῦ λένε νά πάω γιά μιά δουλειά πού θά βγάλω πολλά. Πῶς θά κρίνω; «Γιά τό συμφέρον σου εἶναι.» θά μοῦ ποῦν. Πῶς θά κρίνω;

«Οἱ Χριστιανοί μέσα στόν κόσμο» μέρος ι

ΟΜΙΛΙΑ 2η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

Οἱ Χριστιανοί ἔχουν σάρκα, ἀλλά δέν ζοῦν σαρκικά.

Ἕκτο. «Ἐν σαρκί τυγχάνουσιν –οἱ Χριστιανοί– ἀλλ᾿ οὐ κατά σάρκα ζῶσιν»¹. Αὐτή εἶναι, θά λέγαμε, μιά περιληπτική ἔκφραση τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου. Οἱ Χριστιανοί βρίσκονται ἐν σαρκί, «ἐν σαρκί τυγχάνουσιν», εἶναι μέ σάρκα, ὅπως τώρα δηλαδή κι ἐγώ κι ἐσεῖς εἴμαστε μέ τό σῶμα μας καί ἔχουμε τήν ὕπαρξή μας, «ἀλλ᾿ οὐ κατά σάρκα ζῶσιν», δέν ζοῦν ὅμως σαρκικά.

Ὁ Θεός δημιούργησε τήν ὕλη καί τό σῶμα, γιά νά ὑψώνεται ὅμως πρός τόν Θεό. Ἀλλά ἀπό τή στιγμή πού αὐτό δέν γίνεται καί τό σῶμα ἀποκόπτεται ἀπό τόν Θεό, τότε τό σῶμα γίνεται ψυχικό, γίνεται βιολογικό, γίνεται σαρκικό.

«Οἱ Χριστιανοί μέσα στόν κόσμο», μέρος θ΄

ΟΜΙΛΙΑ 2η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

Χριστιανοί καί κοινωνικές σχέσεις.

Πέμπτο. «Τράπεζαν κοινήν παρατίθενται, ἀλλ᾿ οὐ κοινήν»¹. Οἱ Χριστιανοί, λέει, παραθέτουν κοινό τραπέζι, συγκαλοῦν φίλους, ἀλλά τό τραπέζι τους δέν εἶναι ἀκάθαρτο ἀπό εὐωχίες καί ἀπρέπειες.

Ἐδῶ ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέγει τό ἑξῆς πολύ χαρακτηριστικό: «μέτεχε τραπεζῶν καί λουτρῶν· ἁμαρτίας ἄπεχε»².

Θές νά πᾶς στά λουτρά; Πήγαινε.

Θές νά πᾶς σ᾿ ἕνα τραπέζι; πήγαινε.

Σέ μία φιλική συγκέντρωση; Πήγαινε.

Πρόσεξε μόνο κάτι· ἀπό τήν ἁμαρτία θά ἀπέχεις! Δέν εἶναι λοιπόν αὐτό καθεαυτό τό τραπέζι. Μάλιστα μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι τό ἁγιώτατο Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ Θεία Εὐχαριστία, σέ τραπέζι παρατέθηκε. Σήμερα τό πρωΐ ποῦ καθίσαμε;

Ἀναγκαῖος ὁ χωρισμός ἀπό τόν κόσμο

«Κανείς δέν μπορεῖ νά πλησιάσῃ στόν Θεό, παρά μόνον αὐτός, πού χωρίζεται ἀπό τόν κόσμο· χωρισμό ἀπό τόν κόσμο ἐννοῶ, ὄχι τήν ἀναχώρησι τοῦ σώματος, ἀλλά τήν ἀναχώρησι ἀπό τά πράγματα τοῦ κόσμου»¹. Αὐτά μᾶς διδάσκει ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός διά τοῦ μεγάλου Ὁσίου Του Ἰσαάκ τοῦ Σύρου. Δέν μᾶς διδάσκει νά φύγουμε ἀπό τόν κόσμο καί νά γίνουμε μοναχοί ἤ ἀναχωρητές. Μᾶς προτρέπει ὅμως νά φύγουμε ἀπό τήν κοσμική νοοτροπία, ἀπό τήν ὑποδούλωσι στά πράγματα τοῦ κόσμου.

Μᾶς καλεῖ σέ μία εἰρηνική ἀλλά καί μεγαλειώδη ἀντίστασι στά τρία «Φ», στήν Φιληδονία, τήν Φιλαργυρία καί τήν Φιλοδοξία. Αὐτές εἶναι οἱ τρεῖς μεγάλες ἄρρωστες ἀγάπες, οἱ ὁποῖες κυβερνοῦν τόν κόσμο καί τούς ὑποτακτικούς του. Ὁ Κύριος διά τοῦ Ἁγίου Του μᾶς καλεῖ νά πολεμήσουμε, νά ἀρνηθοῦμε, καί νά ἀποβάλλουμε:

Ἐπιτρέπεται γιά τούς χριστιανούς τό ρουσφέτι;

Το Γεροντικό είναι συλλογή γεγονότων ή λόγων από τον κόσμο της Μοναχικής πολιτείας. Εκεί βλέπει κανείς τη χριστιανική ζωή στην πράξη. Διακρίνει το ζήλο στο να εφαρμοστεί το Ευαγγέλιο όχι κατά γράμμα αλλά κατά το πνεύμα του Χριστού. Αισθάνεται την ελευθερία μέσα από την ακρίβεια και απολαμβάνει την εφαρμογή της πνευματικής ζωής που βασίζεται στην ταπείνωση και στην αγάπη.

Γι’ αυτό το Γεροντικό είναι διαχρονικό, επίκαιρο, ζωντανό, ακόμα κι αν μιλά για Μοναχούς αιώνων πριν από σήμερα. Αν και υπάρχουν, ασφαλώς, Γεροντικά και στις μέρες μας.

Αναφέρεται, λοιπόν, στο βίο του Αββά Ποιμένος το εξής περιστατικό: Ο διοικητής της περιοχής που βρισκόταν άκουσε για το Γέροντα και ήθελε να τον καλέσει στην πόλη για να τον γνωρίσει. Ο Γέροντας όμως δεν κατέβαινε, όπως ήταν η συνήθειά του.

«Οἱ Χριστιανοί μέσα στόν κόσμο» μέρος ζ΄

ΟΜΙΛΙΑ 2η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

Ὁ Χριστιανός δέν εἶναι πατριδολάτρης, γιατί

«τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καί τό πλήρωμα αὐτῆς».

Τρίτο. «Πᾶσα ξένη πατρίς ἐστιν αὐτῶν, καί πᾶσα πατρίς ξένη»¹. Μάλιστα ὅ,τι σᾶς διαβάζω τώρα, ἀλλά καί κάποια ἄλλα παρακάτω πού θά ποῦμε, χωρίς ἀνάλυση, ἔχουμε μία ποιητικότητα, μία ἄφθαστη λογοτεχνική ἀξία. Τό λέγω ἔτσι, ἐν παρόδῳ. Κάθε ξένος τόπος εἶναι πατρίδα τους, λέει, καί κάθε πατρίδα γι᾿ αὐτούς εἶναι ξένη. Δηλαδή δέν παύουν νά ἀγαποῦν τήν δική τους τήν πατρίδα οἱ Χριστιανοί· ὅμως ὅπως σᾶς εἶπα, ἄν ὑπάρξει κάποιος λόγος, κάποια ἀνάγκη οἰκονομική, κάποτε καί θρησκευτική, μποροῦν νά ἐκπατρισθοῦν, νά πᾶνε σ᾿ ἄλλον τόπο. Ὅμως ὅπου καί νά πᾶνε, βολεύονται, γιατί θεωροῦν ὡς πατρίδα τους αὐτόν τόν νέο τόπο· ἀλλά καί ὅταν μένουν στήν πατρίδα τους, αἰσθάνονται ὅτι μπορεῖ νά φύγουν· συνεπῶς ζοῦν μέ τό αἴσθημα ὅτι εἶναι ξένοι.

«Οἱ Χριστιανοί μέσα στόν κόσμο» μέρος στ΄

ΟΜΙΛΙΑ 2η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

Χρήση τοῦ πολιτισμοῦ· ὄχι κατάχρηση.

Δεύτερο. Οἱ Χριστιανοί, λέει ἡ Πρός Διόγνητον, «μετέχουσι πάντων ὡς πολῖται καί πάνθ᾿ ὑπομένουσιν ὡς ξένοι»· δηλαδή οἱ Χριστιανοί, σάν πολίτες μιᾶς πόλεως, μετέχουν σέ ὅσα προσφέρει αὐτή ἡ πόλη, καί ταυτόχρονα τά πάντα ὑπομένουν, σάν νά μήν ἦταν πολίτες αὐτῆς τῆς πόλεως.

Δηλαδή ὁ Χριστιανός, ὅταν μετέχει ὡς πολίτης μιᾶς πόλεως, σημαίνει ὅτι ἔχει πολιτικά δικαιώματα ἀλλά καί πολιτικές ὑποχρεώσεις. Ψηφίζει ὅπως ὅλοι, ἀλλά τούς ἀρίστους, χωρίς ἰδιοτέλεια· δέν κρίνει τά συμφέροντά του μέ βάση τήν τσέπη του, ἀλλά μέ βάση τό γενικό συμφέρον. Μετέχει τοῦ πολιτισμοῦ, ἀλλά κατά τό μέτρο πού θέτει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο· καί τό μέτρο αὐτό ἀναφέρεται ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ διά γραφίδος ἀποστόλου Παύλου –Α΄ Κορινθίους, ζ΄ : 31: «οἱ χρώμενοι τῷ κόσμῳ τοῦτο ὡς μή καταχρώμενοι»· ἐκεῖνοι πού κάνουν χρήση τοῦ κόσμου, μή κάνουν κατάχρηση. Προσέξτε αὐτό τό σημεῖο· εἶναι πολύτιμο. Χρήση τοῦ πολιτισμοῦ· ποτέ κατάχρηση.

«Οἱ Χριστιανοί μέσα στόν κόσμο» μέρος ε΄

ΟΜΙΛΙΑ 2η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

Οἱ Χριστιανοί, ἄν καί πάροικοι, ἀγαποῦν καί

ὑπερασπίζονται τήν πατρίδα τους.

Πρῶτο. Οἱ χριστιανοί, λέει, «πατρίδας οἰκοῦσιν ἰδίας, ἀλλ᾿ ὡς πάροικοι». Ὁ καθένας κατοικεῖ στήν πατρίδα του· ἀλλά σάν νά εἶναι χωρίς πατρίδα, ὡς πάροικοι. Ξέρετε ποιός λέγεται πάροικος καί παρεπιδημών. Ὁ πάροικος εἶναι ὅπως ἐσεῖς, πού μείνατε χθές τό βράδυ στή Λάρισα. Δέν εἶστε Λαρισαῖοι ὅμως· ἤρθατε ἀπό τήν Ἀθήνα. Μένοντας μιά βραδυά στή Λάρισα, λέγεστε πάροικοι. Ἔτσι λοιπόν εἶναι καί ὁ Χριστιανός, λέγει· κατοικεῖ στήν πατρίδα του, δηλαδή στόν τόπο πού γεννήθηκε, ἀλλά κατοικεῖ σάν πάροικος, σάν νά μήν εἶναι πατρίδα του. Δηλαδή ὁ πιστός ἔχει πατρίδα.

Θέλετε κάτι ἀκόμη; Ὁ πιστός, ἀφοῦ ἔχει πατρίδα, εἶναι φιλόπατρις. Προσέξτε αὐτό· εἶναι μία ἀξία πού στήν ἐποχή μας ἔχει ξεθυμάνει, καί εἶναι κατάντημα!

«Οἱ Χριστιανοί μέσα στόν κόσμο» μέρος δ΄

 

  ΟΜΙΛΙΑ 2η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

 Ἄλλο κοινωνικός ἄνθρωπος καί ἄλλο κοσμικός.

 

Ἀπό μιά παρανόηση τῶν Κορινθίων, ὅταν τούς εἶχε πεῖ ὅτι δέν πρέπει νά μετέχουν θά λέγαμε στίς κοσμικές ἐκδηλώσεις, αὐτοί νόμισαν ὅτι θά ἔπρεπε νά φύγουν στά βουνά. Προσέξτε· ἄλλο πρᾶγμα ὁ Μοναχισμός. Δέν μιλῶ γι᾿ αὐτόν τώρα. Εἶναι ἄλλο πρᾶγμα ὁ Μοναχισμός, ἀπό τόν ὁποῖο λείπει τό κοινωνικό στοιχεῖο· λείπει μόνο τό κοσμικό στοιχεῖο. Ἐδῶ πρέπει νά κάνουμε σαφῆ διάκριση μεταξύ τοῦ κοινωνικοῦ καί τοῦ κοσμικοῦ στοιχείου. Κοινωνικό στοιχεῖο θά πεῖ τό «χαίρειν μετά χαιρόντων καί κλαίειν μετά κλαιώνων»¹. Εἶναι τό νά πάω σ᾿ ἕνα νοσοκομεῖο νά δῶ τούς ἀρρώστους· νά πάω στό σπίτι τοῦ πένθους, ὅπως λέει ὁ Ἐκκλησιαστής. «Εἶναι προτιμώτερο, λέει, νά πάει κανείς στό σπίτι τοῦ πένθους, παρά στό σπίτι τοῦ πότου, τῆς διασκεδάσεως.²» Αὐτό λέγεται κοινωνικό στοιχεῖο· ἄν πηγαίνω σέ χορούς καί διασκεδάσεις καί σέ κάθε κοσμική προβολή, αὐτό λέγεται κοσμικό στοιχεῖο.

«Οἱ Χριστιανοί μέσα στόν κόσμο» μέρος γ΄

 

 ΟΜΙΛΙΑ 2η

π.Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

Ἡ Πρός Διόγνητον ἐπιστολή.

 

Ἡ ὑπόθεση τῆς ἐπιστολῆς εἶναι ἡ ἑξῆς: Ὁ συγγραφέας της – ἄγνωστος ποιός εἶναι· εἰκάζεται ὅτι εἶναι ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος ὁ Μάρτυς καί Φιλόσοφος, ἀλλά πιθανώτατα δέν εἶναι – στέλνει μία ἐπιστολή σέ κάποιον «κράτιστον», ἐξοχώτατον, ὀνόματι Διόγνητον, ὁ ὁποῖος τόν εἶχε ρωτήσει τί εἶναι οἱ Χριστιανοί, τί πιστεύουν οἱ Χριστιανοί καί πῶς αὐτοί στέκονται στόν κόσμο. Ὁ ἱερός συγγραφέας τοῦ ἀπαντάει μ᾿ αὐτό τό θαυμάσιο κείμενο, πού μοιάζει μᾶλλον μέ μικρή πραγματεία παρά μέ ἐπιστολή. Ἐμεῖς θά πάρουμε μερικά μόνο σημεῖα ἀπό τόν ἱερό συγγραφέα, πού ἀναφέρονται πιό εἰδικά καί πολύ συμπυκνωμένα στή θέση τῶν Χριστιανῶν μέσα στόν κόσμο. Λέγει λοιπόν τά ἑξῆς.

Ὁ χριστιανός εἶναι ὁ μοναδικός πραγματικός νικητής στόν κόσμο

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

Ο κόσμος ως σκλάβος της αμαρτίας, του θανάτου και του διαβόλου, ως «κράτος διαβόλου», ως «κράτος θανάτου» (Εβρ. Β΄, 14), είναι κάτι αντίθεο, κάτι που διαρκώς πολεμά τον Θεό.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι η συμμαχία της αμαρτίας με το θάνατο και το διάβολο είναι φοβερή δύναμη, πιο δυνατή από κάθε τι ανθρώπινο, πιο δυνατή από κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, και απ’ όλους τους ανθρώπους συνολικά.

Στο δικό μας ανθρώπινο κόσμο μόνο ο Θεάνθρωπος Χριστός φάνηκε πιο δυνατός απ’ αυτήν την τριπλή συμμαχία, επειδή μόνον Εκείνος κατέστρεψε «το κράτος του θανάτου», εξόντωσε τον διάβολο, εκμηδένισε την αμαρτία.

Τούτη την παν-νικηφόρα θεανθρώπινη δύναμη χορηγεί Αυτός στον καθένα που Τον πιστεύει ως Θεό και Κύριο, ώστε να νικά «το κράτος του θανάτου», της αμαρτίας και του διαβόλου, δηλαδή τον κόσμο.

Ὁ πιστὸς μέσα εἰς τὴν κοινωνίαν

Ὁ πιστὸς μέσα εἰς τὴν κοινωνίαν

Ὁ Ἅγιος Βασίλειος σέ ἐπιστολή του πρός μία χήρα γυναίκα, ἔγραφε γιά τό πῶς θά πρέπει νά λειτουργοῦν οἱ πιστοί μέσα στην κοινωνία: «Ὑπάρχει τό ἑξῆς θεωρητικόν τέχνασμα διά τάς περιστεράς· ὅταν οἱ ἀσχολούμενοι μέ τά τοιαῦτα συλλάβουν μίαν και τήν ἐξημερώσουν μέχρι σημείου νά στέκεται εἰς τά χέρια των και νά τρώγη μαζί των, τότε ἀλείφουν τάς πτέρυγάς της μέ μύρον και τήν ἀφήνουν νά συναγελασθῆ μέ τάς περιστεράς πού εἶναι ἔξω. Αὐτή δέ ἡ εὐωδία τοῦ μύρου καθιστᾶ ὅλην ἐκείνην τήν ἀγρίαν ἀγέλην κτῆμα τοῦ κατόχου τῆς τιθασσευμένης περιστερᾶς· διότι ἀκολουθοῦν καί αἱ ἄλλαι τάς εὐωδιαζούσας πτερύγας τῆς περιστερᾶς καί εἰσέρχονται στό κλουβί»1.

Ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, μιλώντας γιά τίς ἐπιβουλές, πού γίνονται μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, γράφει: «Ἄς μή νομίσομε τίς ἐπιβουλές σάν κάποιο φοβερό πράγμα. Ἐφόσον δέν ἐπιβουλευόμαστε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι τόν ἑαυτό μας, κανένας δέν θά μπορέσει νά μᾶς ἐπιβουλευθεῖ, ἤ καλύτερα θά μᾶς ἐπιβουλεύονται βέβαια, ὅμως δέν θά μᾶς βλάπτουν καθόλου, ἀλλά καί θά μᾶς ὠφελοῦν πάρα πολύ· ὥστε ἀπό μᾶς ἐξαρτᾶται καί τό νά κακοπαθήσουμε καί τό νά μή κακοπαθήσουμε.

Νά ξεχωρίζουμε ἀπό τούς ἄλλους; (Ἱερά Μονή Παρακλήτου)

 

Μελετώντας προσεκτικά την κοινωνική ζωή που μας περιβάλλει, καταλήγουμε αναπόφευκτα στο συμπέρασμα, ότι στις μέρες μας το καθήκον και η αρετή έχουν χάσει την παλιά τους αίγλη. Εκείνο που φαίνεται πως μετράει σήμερα είναι η δύναμη και ο αριθμός. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα αντιληπτό στην πολιτική, κοινοτική και ιδιωτική ζωή των ανθρώπων.

Οι κάδε είδους πιέσεις και αδικίες εύκολα συγχωρούνται στους ισχυρούς τής ημέρας. Η διατυμπανιζόμενη πρόοδος και εξέλιξη σκεπάζει και δικαιολογεί πολλά. Συχνά και η πιο δειλή αντίρρηση για κάποιο επίμεμπτο γεγονός χαρακτηρίζεται ως έλλειψη λεπτότητας. Επίσης καταπληκτική επιρροή στην ανθρώπινη σκέψη ασκεί η γνώμη τού πλήθους.

Γιά τήν κατάκτηση τοῦ κόσμου

Ο Μέγας Βασίλειος λέει: με ταραγμένη την καρδιά δεν μπορεί κανείς να πλησιάσει και να γνωρίσει την αλήθεια. Γι’ αυτό πρέπει να αποφεύγουμε καθετί που αναστατώνει την καρδιά μας, καθετί που της προκαλεί ανησυχία ή της δημιουργεί πάθη ή ξυπνά την ανησυχία. Πρέπει να κρατιόμαστε όσο μπορούμε πιο μακριά από κάθε βιασύνη και να μην τριγυρνάμε μέσα στους θορύβους και τα μάταια πράγματα αυτού του κόσμου.

Εφόσον υπηρετούμε τον Κύριο πρέπει να «μη μεριμνώμεν και τυρβάζωμεν περί πολλά» ,αλλά πάντα να έχουμε στο νου μας ότι «ενός έστι χρεία». ( Λουκά ι 41 ) .