Ὁ Ἱερόαθλος Νέος «Ἰωσήφ»!..

Ο ΙΕΡΟΑΘΛΟΣ ΝΕΟΣ «ΙΩΣΗΦ»!..

Φέρει, Μόδεστε παμμάκαρ καὶ σὸν τάφον, ἡ τὸν τάφον φέρουσα γῆ τοῦ Κυρίου.

Ὁ Ἅγιος Μόδεστος (16/12) Πατριάρχης ῾Ιεροσολύμων, γεννήθηκε ἀπό ὀρθοδόξους γονεῖς, τόν Εὐσέβιο καί τήν Θεοδούλη, στήν Σεβάστεια, τό 298. Η μητέρα του ήτο στείρα και ο υιός εγεννήθη κατόπιν πολλής προσευχής, σαράντα ολόκληρα χρόνια μετά τον γάμο των γονέων!.. Συνελήφθη ο πατέρας του ως Χριστιανός κι εφυλακίσθη. Τον ακολούθησεν η σύζυγός του, έχοντας μαζί τον μικρό Μόδεστο. Συντόμως, οι γονείς απεβίωσαν εντός της φυλακής και οι δεσμοφύλακες παρέλαβαν το πεντάμηνο βρέφος και το προσεκόμισαν στον Μαξιμιανόν. Εκείνος βλέποντας το χαριτωμένο παιδάκι, το παρέδωσε σε συγκλητικό για να το αναθρέψη επιμελώς. Ο μικρός Μόδεστος πληροφορήθηκε, συν τω χρόνω, ότι οι γονείς του απεβίωσαν στην φυλακή για την αγάπη του Χριστού και όταν έγινε δεκατριών ετών, εζήτησε και κατηχήθηκε στα της Πίστεως. Όταν ο Μαξιμιανός απεφάσισε να προσφέρη όλος ο λαός θυσίες στους θεούς, ο Μόδεστος πήγε στον τάφο των γονέων του και τους παρεκάλεσε να τον ελευθερώσουν από τα χέρια των ειδωλολατρών, ώστε να αξιωθή του Αγίου Βαπτίσματος. Ταξίδεψε στην Αθήνα, με την βοήθεια κάποιου χρυσοχόου. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού, ο Άγιος Μόδεστος επετέλεσε θαύματα!

Ὁ Ἅγιος Βηχιανός γιά τόν βήχα, τήν πνευμονία, τά κρυολογήματα!

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΗΧΙΑΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΗΧΑ,

ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ, ΤΑ ΚΡΥΟΛΟΓΗΜΑΤΑ!

Ἀνάμεσα στήν πλειάδα τῶν τοπικῶν Ἁγίων τῆς ἁγιοτόκου Κύπρου, ἀναφέρεται ὁ Ἅγιος Βηχιανός (11/12), γιά τόν ὁποῖον μερικοί φρονοῦν ὅτι πρόκειται μᾶλλον γιά ἐπίθετο τοῦ Ἁγίου Γενναδίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (17/11). Εἰς τήν ἄποψιν αὐτή προστίθεται καί ἡ ἔγκυρος ἐκδοχή τοῦ Ἁγίου Νεοφύτου τοῦ Ἐγκλείστου, ὁ ὁποῖος ἀναφέρει ὅτι μεταξύ τοῦ Ἁγίου Γενναδίου καί τοῦ Ἁγίου Βηχιανοῦ ὑπάρχει ταυτοπροσωπία.

Ὁ Ἅγιος Γεννάδιος, ἀποτελεῖ μίαν λαμπρή μορφή τῆς Ὀρθοδοξίας και έζησε κατά τα τελευταία χρόνια της αυτοκρατορίας του Λέοντος Α΄ του Μακελλή (457 – 474). Ο ακριβής τόπος καταγωγής του, καθώς και η οικογενειακή του προέλευση δεν είναι γνωστοί. Σύγχρονοι του, ήσαν ο μεγάλος ασκητής Δανιήλ ο Στυλίτης και ο Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός. Από νεαρᾶς ηλικίας διακρίθηκε, ο μακάριος Πατήρ, για την ταπεινοφροσύνη και την υψηλή πνευματικήν αγωνιστικότητά του. Διετέλεσε πρεσβύτερος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας εις την Βασιλεύουσαν, όταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ήτο ο Ανατόλιος και ξεχώρισε από νωρίς για τις αρετές του, την προσήλωσή του στην ορθόδοξη Παράδοση και τον βαθύ πόθο του να μιμηθή τους Πατέρας της Εκκλησίας. Όταν εκοιμήθη ο Ανατόλιος, ο Βασιλεύς, η Σύγκλητος και σύσσωμος ο λαός, αναγνωρίζοντας τον εξαιρετικό χαρακτήρα και τα πνευματικά χαρίσματα που τον εκοσμούσαν, τον εκάλεσαν, ως μόνον κατάλληλο, προκειμένου να αναλάβη το πηδάλιο της δοκιμαζομένης Εκκλησίας. Οι ελπίδες τους επαληθεύθησαν, αφού ο νέος Πατριάρχης αποδείχθηκε ακάματος και φιλόστοργος ποιμήν. Ηγωνίσθη με ένθεο ζήλον, επί 13 έτη και 2 μήνες (458 – 471), για την φύλαξη του πιστού λαού της Βασιλευούσης από αιρέσεις και κατάφερε να επαναφέρῃ πολλούς από αυτούς εις την ορθή Πίστιν.

Τό πνευματικόν ὕψος, μῆκος, βάθος, πλάτος καί πλοῦτος τῆς πανσόφου!

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΝ ΥΨΟΣ, ΜΗΚΟΣ, ΒΑΘΟΣ, ΠΛΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΣΟΦΟΥ!

Αἰκατερῖνα καὶ σοφὴ καὶ παρθένος· Ἐκ δὲ ξίφους καὶ Μάρτυς· ὦ καλὰ τρία!

Ἡ Ἁγία Μεγαλομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Αἰκατερίνα ἡ πάνσοφος, ἡ προστάτις τῆς παιδείας (25/11), γεννήθηκε στήν Ἀλεξάνδρειαν ἀρχάς τοῦ Δ’ αἰῶνος. Ἦτο ἀπόγονος τῆς δυναστείας τῶν Πτολεμαίων Βασιλέων τῆς Αἰγύπτου, μέλος ἐνδόξου καί πλουσιωτάτης οἰκογενείας. Οι γονείς της ήσαν ειδωλολάτραι. Από τη νηπιακήν ηλικία διεκρίθη για την έφεσή της στα γράμματα. Μέχρι τα δεκαοκτώ έμαθε απταίστως την ελληνική και ρωμαϊκή παιδεία και επιστήμην. Εσπούδασε τους μεγάλους ποιητάς Όμηρο και Βιργίλιον. Επίσης εσπούδασε ιατρική και διάβασε τον Ιπποκράτη και τον Γαληνόν, επιφανείς ιατρούς. Περισσότερον όμως ησχολήθη με την φιλοσοφίαν. Εμελέτησε τα βιβλία όλων των αρχαίων φιλοσόφων, ιδιαιτέρως τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλην… Εκ παραλλήλου εσπούδασε την ρητορική τέχνη κι έμαθε πολλές γλώσσες. Ήτο η πλέον μορφωμένη στην Αλεξάνδρειαν, ανάμεσα σε όλες τις συνομίληκές της!.. Επίσης διεκρίνετο για την εξωτερικήν εμφάνισή της, καθώς ήτο εκπάγλου καλλονής! Συνεκέντρωνε στο πρόσωπό της τα τέσσερα στοιχεία στα οποία «στέκονται» οι άνθρωποι: δόξα, πλούτη, μόρφωση, ομορφιά. Η μητέρα και οι συγγενείς την επίεζαν αφορήτως να παντρευθή, για να μη φύγουν από τα χέρια τους οι οικογενειακοί τίτλοι... Εκείνη ενημέρωσε τους πάντες ότι θα αφιερώση τα πάντα στον Νυμφίο Χριστό και για να τους αποτρέψη να την πιέζουν, προσποιήθηκε ότι θα λάβη ως σύζυγον εκείνον ο οποίος θα ήτο σοφότερος, πλουσιότερος, ομορφότερος και πιο δοξασμένος από αυτήν. Παρουσιάσθηκαν πολλοί και διάφοροι, κανείς όμως δεν πληρούσε τα κριτήρια σε σχέση με αυτήν. Απελπισμένοι οι γονείς της, από κοινού απεφάσισαν να την στείλουν σε φιλόσοφον ασκητή, να την καθοδηγήση στο δρόμο της επιλογής… Ο Γέρων Ανανίας –έτσι λεγόταν ο ασκητής- μόλις είδε την Αγίαν αμέσως αντελήφθη το πνευματικόν ύψος και μήκος και βάθος και πλάτος και πλούτο της!.. Της είπε ότι εγνώριζε Νυμφίον ο οποίος υπερτερούσε ασυγκρίτως σε όλα. Εκείνη με ενθουσιασμό δήλωσε ότι θέλει να τον γνωρίση. Τότε ο π. Ανανίας της έδωσε εικόνα της Κυρίας Θεοτόκου, η οποία κρατούσε τον Κύριο στην αγκαλιά Της και την συνεβούλευσε να θερμοπαρακαλέση την Θεοτόκο να της δείξη τον Υιόν Της!

Ὁσιακή μορφή τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

"ΟΣΙΑΚΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ"!

-Φίλες καί Φίλοι,

σημείωσα σέ παρελθοῦσαν ανάρτησή μου, ὅτι κατά τήν Συνεδρία της εἰς τό Σαμπεζύ τῆς Γενεύης -τήν Τρίτην 23ην Ἰουνίου 2020- ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου προέβη στήν ἐγγραφήν εἰς τό Ἁγιολόγιον τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας μας, τοῦ Μακαριστοῦ Μητροπολίτου Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας κυροῦ Καλλινίκου Πούλου.

​ Μέ ἠξίωσεν ὁ Θεός νά γνωρίσω τον ἅγιον Επίσκοπον καί νά λάβω κατ᾿ ἐπανάληψιν τήν εὐλογίαν του, καθώς ὑπῆρξεν λίαν ἀγαπητός ἐν Χριστῷ Ἀδελφός τοῦ Μακαριστοῦ θείου μου (ἀδελφοῦ τῆς μητρός μου Μυρσίνης Β. Γιαλούρη, τήν ὁποίαν ἐπίσης καλῶς ἐγνώριζεν) Μητροπολίτου Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν Χρυσοστόμου Β. Γιαλούρη. Ἀμφότεροι οἱ Ἀρχιερεῖς συνεδέοντο μέ βαθείαν ἀδελφικήν ἀγάπην, συνεκλεγέντες τήν 24ηνἸουνίου 1967 καί χειροτονηθέντες τήν αὐτήν Κυριώνυμον ἡμέραν 25ην Ἰουνίου τοῦ αὐτοῦ ἔτους.

​Ζωηρῶς ἐνθυμοῦμαι τήν μεγάλην ἔκδηλον πατρικήν ἀγάπην τοῦ Ἁγίου Καλλινίκου στό παιδικό πρόσωπό μου, τήν ζεστασιά τῆς πατρικῆς φωνῆς του, τήν εὐλογημένην γλυκύτητα τῶν λόγων του!..

​Παραθέττω μικρόν ἀπόσπασμα τῆς Διαθήκης τοῦ Ἁγίου, τήν ὁποίαν συνέταξε τόν Ἰανουάριον τοῦ 1984, ὅταν διεγνώσθη ὅτι πάσχει ἀπό κακοήθη ὄγκον εἰς τήν κεφαλήν.

Ἀναφέρει, μεταξύ ἄλλων, εἰς τήν ἐμπνευσμένην Διαθήκην του:

«…Ὅταν μέ καλέσῃ ὁ Κύριος, ἐπιθυμῶ νά ταφῶ εἰς τήν Ἔδεσσαν, ὄπισθεν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Κοιμητηρίου… Φέρετρον νά χρησιμοποιηθῇ ἁπλοῦν καί ταπεινόν, ἁπλοῦς καί ἀπέριττος νά εἶναι ὁ τάφος μου… Οὐδείς στέφανος νά κατατεθῇ… Ἐπικήδειοι νά μή ἐκφωνηθοῦν…».

Στήν ἁγιορειτικήν Σειράν "Πείρα Πατέρων" ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΔΑΝΙΗΛ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΝ

"Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ..." Σελ.198

Γέρων Μωυσής: Στην περιοχή των Κατουνακίων έζησεν ο Γέροντας Δανιήλ ο ιδρυτής του φημισμένου για την αβραμιαία φιλοξενία ησυχαστηρίου των Δανιηλαίων, των ταλαντούχων αυτών πατέρων. Ο Γέροντας Δανιήλ ο Σμυρναίος ήταν άνθρωπος λόγιος, άνθρωπος με πολλά χαρίσματα. Αγιογράφος και ιεροψάλτης, άφησε μια πράγματι πλουσία και αγία παράδοση. Συνεδέετο στενώς –όπως εσύ, αδελφέ μου, πολύ καλά γνωρίζεις-με τον Άγιο Νεκτάριο. Εκδόθηκε μάλιστα βιβλίο με τις επιστολές που αντηλλάγησαν μεταξύ των δύο αυτών ιερών ανδρών και που δείχνει την πνευματικότητά τους, την αρετή τους και τη γνώση τους για τους μοναχικούς θεσμούς και τη λατρεία τους για την αρετή.

"ΑΣΚΗΤΕΣ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ"

Σελ. 32-35

Μ.Μ.: Γέροντα, μέσα στο Αρχονταρίκι του ησυχαστηρίου σας δεσπόζει η εικόνα του Αγίου Νεκταρίου ο οποίος είχε ιδιαίτερο σύνδεσμο με τον Γέεροντά σας και ιδρυτή της Αδελφότητος, Γέροντα Δανιήλ τον Σμυρνιό, του οποίου το όνομα φέρει η Αδελφότης, αλλά και εσείς προσωπικώς. Μιλήστε μας για την σχέση του Αγίου και του Γέροντός σας

Γ. Δανιήλ Κατουνακιώτης: Ο ιδρυτής του ησυχαστηρίου μας Γέρων Δανιήλ, είχε όντως στενό δεσμό με τον Άγιο Νεκτάριο και τακτικήν αλληλογραφία. Φυλάσσουμε ιδιόχειρες επιστολές του αγίου. Όταν συνέστησε το μοναστήρι του στην Αίγινα, ζήτησε από τον Γέροντα μας να του καταρτίσει τον κανονισμό λειτουργίας, δηλαδή το τυπικό της μονής. ‘Οπερ και έπραξεν. Εκτός τούτου, ο άγιος μας άφησε ιερά αντικείμενά του.

Συγκλονιστική ἀφήγηση γιά τήν ἀνακομιδή τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου.

Συγκλονιστική αφήγηση για την ανακομιδή των ιερών λειψάνων του Αγ.Νεκταρίου.

Διαβάζουμε,την συγκλονιστικήν αφήγηση του αιωνοβίου Αρχιμανδρίτου Τιμοθέου Καλαμπερίδη, για την Ανακομιδή των ιερών Λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου (Α’ Ανακομιδή το έτος 1921, Β’ 1923, Γ’ 1927, Δ’ 1953):

-Αρχιμανδρίτης Τιμόθεος: Στο Μοναστήρι ήλθα τον Οκτώβριο του 1952, σε ηλικία 55 ετών. Τον επόμενο χρόνο - συγκεκριμένα στις 2 Σεπτεμβρίου 1953 - έγινε η Ανακομιδή του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Νεκταρίου.

Η Ανακομιδή - που αποφασίσθηκε το καλοκαίρι - έγινε αφού σουρούπωσε. Θα ήταν 8 με 9, βραδάκι πιά. Δεν είχαμε ηλεκτρικά. Με τα λούξ δουλεύαμε. Όλοι, γύρω - τριγύρω, με αναμμένες λαμπάδες και κεριά.

Στην αρχή διαβάσθηκε η Ακολουθία. Αφού βγάλαμε τα άγια λείψανα, τα τοποθετήσαμε σε λεκάνες. Τα πλύναμε με ροδόσταμο και άλλα αρώματα. Σε ορισμένα Λείψανα ήταν το ύφασμα κολλημένο πάνω. Τα καθαρίσαμε. Κάναμε Παννυχίδα και τα τοποθετήσαμε στο Ναό για προσκύνημα. Η ευωδία που χυνόταν ολόγυρα, δεν γίνεται να περιγραφεί! Τι πράγμα ήταν αυτό, καταπληκτικό!

Τα τοποθετήσαμε στην μέση του Ναού. Την Κάρα και τα υπόλοιπα Λείψανα. Βάλαμε και την αρχιερατική μίτρα, την πατερίτσα και τα δικηροτρίκηρα. Περνούσε ο κόσμος και ασπαζόταν με συγκίνηση. Ξέχασα να σου πω, ότι ο Δεσπότης είπε σε μένα και στον π. Αμφιλόχιο Μακρή να φροντίσουμε για τον ευτρεπισμό των Λειψάνων.

Ὁ σωτήριος τοῦ σωτῆρος Σεραφείμ τῶν Σεραφείμ!

Ο ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ!

Όσιος Σεραφείμ ο εν Δομπώ

Λιπὼν Σεραφεὶμ τὸν κάτω καὶ τοῖς ἄνω, φλογοφόροις σύνεστι Σεραφεὶμ χῶρον.

Ἤλατ' ἄημα ἔνθεν Σεραφεὶμ οὐρανίων ἐς πόλον

Ὁ Ὅσιος Σεραφείμ, κατά κόσμον Σωτήριος (6 Μαΐου), ἐγεννήθη στό χωριό Ζέλι τῆς Βοιωτίας, ἀπό εὐσεβεῖς κι ἐναρέτους γονεῖς. Τον ανέθρεψαν «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», ενισχύοντας και με αυτόν τον τρόπον την κλίση του μικρού Σωτηρίου στην μελέτη των Αγίων Γραφών και την ασκητική ζωή.

Κατά την βρεφικήν ηλικίαν -όπως η ίδια η μητέρα του έλεγεν αργότερα- κατά τις ημέρες Τέταρτη και Παρασκευήν έμενε νηστικός και μόνο λίγο πριν τον ύπνο του θήλαζε, γεγονός το οποίον απέδιδε στον φωτισμόν του μικρού Σωτηρίου από το Άγιον Πνεύμα. Όσο μεγάλωνε, ήτο πολύ προσεκτικός στο σχολείο του, πολύ ευγενικός και ταπεινόφρων προς όλους, σεμνός και λιγομίλητος, στοιχεία τα οποία καλλιεργούσε με τήν μελέτη των Θείων Γραφών και τον πόθο για την προσευχή και την άσκηση. Σε νεαράν ηλικία και παρά την αρνητική στάση των γονέων του, μετέβη στο Μονύδριο του Προφήτου Ἠλιού, στο όρος Κάρκαρα, όπου έκτισε ναό στο όνομα του Σωτήρος Χριστού, μέσα σε σπήλαιο το οποίο σώζεται ως σήμερα και οι κάτοικοι των γύρω περιοχών ονομάζουν ασκητήριο του οσίου Σεραφείμ. Ἀσκήτευε εκεί. Συντόμως η πνευματική πρόοδος διεδόθη κι άρχισε να τον επισκέπτεται πλήθος ανθρώπων από τις γύρω περιοχές, μεταξύ αυτών και οι γονείς του, προκειμένου να τον συμβουλευθούν και να στηριχθούν από τους λόγους του!..

Ο νεαρός ασκητής, όμως, εγκατέλειψε το μέρος, λόγω του πλήθους που τον προσήγγιζε και πήγε σε άλλη Μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην περιοχή του Όρους Σαγματά, όπου και τελικώς εκάρη Μοναχός, λαμβάνων το όνομα Σεραφείμ. Σε μικρό διάστημα εχειροτονήθη Διάκονος και Ιερεύς. Στην Μονή της μετανοίας του έμεινεκ δέκα έτη, κατά τα οποία ησκείτο στις μοναχικές αρετές αδιαλείπτως. Αυτό ήτο ορατό σε πολλούς ανθρώπους που τον επισκέπτοντο κι έτσι τον αποσπούσαν από την προσευχή και την κατάνυξη, τις οποίες προσπαθούσε συνεχώς να έχη στήν μνήμη του. Πήρε τήν ευλογίαν από τον Ηγούμενον, απεχαιρέτισε τους συνασκουμένους του και ανεχώρησε προς αναζήτηση νέου τόπου ασκήσεως.

ΛΕΩΝ ΛΕΟΝΤΩΝ ΠΟΙΜΗΝ!

ΛΕΩΝ ΛΕΟΝΤΩΝ ΠΟΙΜΗΝ!

Ὁ ἐνενηντάχρονος -τότε- καθηγητής τῆς ἐρήμου Μέγας Ἀντώνιος, ὁ ὁποῖος ζοῦσε ἀπό νεαρᾶς ἡλικίας εἰς τήν αὐχμηράν ἔρημον, ἀναρωτήθηκε ἄν ὑπῆρχε μοναχός πού νά ἀσκῆται στά ἐνδότερα τῆς ἐρήμου. Παρουσιάσθηκε τότε άγγελος Κυρίου και του είπε: «Πήγαινε στα ενδότερα της ερήμου, να βρης τον Αββά Παύλον, ο οποίος είναι πιο ενάρετος από εσένα και θα λάβης από εκείνον μεγάλην ωφέλειαν». Ο Αντώνιος υπήκουσε και αφού περπάτησε τρεις ημέρες, κατά τις οποίες συναντούσε μόνον ίχνη αγριμιών, μεγάλων θηρίων και… δαιμόνων, είδε λιοντάρι το οποίο στάθηκε ήρεμο μπροστά του. Κατέβασε μάλιστα το κεφάλι του, σαν να υποκλινόταν στον Άγιο και μετά έκανε μεταβολή και άρχισε να ανεβαίνη στο βουνό, κοιτάζοντας κάθε τόσο πίσω του. Ήτο προφανές ότι προετρέπετο τον καθηγητή της ερήμου να το ακουλουθήση. Έφθασαν στην είσοδο του σπηλαίου και ο λέων εισήλθεν. Ο Άγιος Αντώνιος διέκρινε φως και κατάλαβε ότι εκεί διέμενεν ο Όσιος Παύλος ο Θηβαίος που αναζητούσε.

Ο Όσιος πατήρ ημών Παύλος ο Θηβαίος (15/1) εγεννήθη στην Θηβαϊδα της Αιγύπτου κι έζησε στα χρόνια των φοβερών πολεμίων των Χριστιανών, Δεκίου και Ουαλεριανού. Το 250 ανεχώρησε για την έρημο, ζώντας σε σπήλαιον 91 ολόκληρα χρόνια!.. Εκοιμήθη σε ηλικία 114 ετών!

Επανερχόμεθα: Ο Όσιος Παύλος υποδέχθηκε στο σπήλαιό του τον Άγιον Αντώνιο φιλαδέλφως και αφού αλληλοασπάσθηκαν, άρχισαν να συνευφραίνωνται, συνομιλούντες πνευματικώς. Κάποια στιγμήν ο άγιος Αντώνιος είδε πάνω σε δένδρο ένα κοράκι, το οποίο κρατούσε στο ράμφος του ένα ολόκληρο ψωμί. Ξαφνικά το πτηνόν άνοιξε τα φτερά του, πέταξε κοντά τους και αφού έκανε μερικούς κύκλους πάνω από τα κεφάλια τους, απέθεσε τον άρτο στα πόδια τους μπροστά!

Τήν ἐβάπτισεν ὁ Χριστός!!!

ΤΗΝ ΕΒΑΠΤΙΣΕΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ!!!

Εὑρισκόμενος -χάριτι Θεοῦ, γιά πολλοστήν φοράν- εἰς τό Ἅγιον Ὄρος, εἶχα τήν μεγάλην εὐλογία νά συνομιλήσω καί πάλι, μεταξύ ἄλλων, μέ τόν πολυσέβαστον Ἀρχιμανδρίτην Παρθένιον, Γέροντα τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου τοῦ Ἁγίου Παύλου. Στά πλαίσια τῆς εὐλογημένης συζητήσεως, ὁ Γέροντας ἀναφέρθηκε καί στά μαρτύρια τῆς Ἁγίας Χριστίνης, ἑστιάζοντας στήν Βάπτισή της, ἀπό τόν Κύριον, στήν μέση τοῦ πελάγους!

Ὁ ἄμωμος Τοῦ ᾿Aμώμου τῶν ἀμώμων!.. ENAΣ ANΘPΩΠOΣ 500 ETΩN!!!

Ὁ ἄμωμος Τοῦ ᾿Aμώμου

τῶν ἀμώμων!..

ENAΣ ANΘPΩΠOΣ 500 ETΩN!!!

Ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ (5/5), κατά κόσμον Kωνσταντῖνος Mόρφης, γεννήθηκε στά Tρίκαλα 14 Σεπτεμβρίου 1384, κοντά στόν Ληθαῖον ποταμόν. Γόνος δεκαμελούς οικογενείας, ορφάνεψε από πατέρα μικρός, με την εκλεκτή μητέρα να τους αναθρέφη εν παιδεία και νουθεσία Kυρίου. Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών -για να αποφύγη την βίαιη στράτευση- προσήλθε στην Iερά Mονήν Eυαγγελισμού της Θεοτόκου στις βορειο-ανατολικές υπώρειες του όρους των Aμώμων (των Kαθαρών), το Πεντελικό δηλαδή. Xειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος ζώντας συν Θεώ, κατά Θεόν, εν Θεώ! Tο 1416 έγινε εισβολή στην Aττική και αναγκάσθηκε ο Δούξ των Aθηνών να δηλώση υποταγή στον σουλτάνο. Tο 1424 εισέβαλαν στην Mονή του την οποίαν επότισαν με το αίμα των Mοναχών της... O Iερομόναχος Eφραίμ απουσίαζε στο ασκητήριό του, στο βουνό και μόλις επέστρεψε αντίκρυσε το φρικτό θέαμα… Θρηνώντας εκήδευσε κι ενεταφίασε τους συμμοναστάς του. Ένα χρόνο μετά, 14 Σεπτεμβρίου 1425, επανήλθαν οι εισβολείς και τον βρήκαν. Tον συνέλαβαν και άρχισαν τα μαρτύριά του, τα οποία τελείωσαν οκτώ μήνες μετά, στις 5 Mαίου 1426 ημέρα Tρίτη εννέα το πρωί. Tον κρέμασαν ανάποδα σε μία συκομουριά η οποία σώζεται μέχρι σήμερα, τον κάρφωσαν στο κεφάλι και τα πόδια και τέλος το καταπληγωμένον αιμόφυρτο σώμα του το διεπέρασαν με αναμμένο ξύλο το οποίο και προεκάλεσε την εκπνοή του.

Μετά από πεντακόσια ολόκληρα χρόνια, ευδόκησε ο φιλάνθρωπος Θεός και αποκαλύφθηκαν -ύστερα από πολλές εμφανίσεις του Mεγαλοϊερομάρτυρος Aγίου και άλλα θαυμαστά γεγονότα- όλα όσα σήμερα γνωρίζουμε. Όσα φανερώθηκαν επιβεβαιώθηκαν με την εύρεση των χαριτοβρύτων λειψάνων του Aγίου Eφραίμ στις 3 Iανουαρίου 1950. Tότε εορτάζεται -κατ’ έτος- η εύρεση των τιμίων λειψάνων του και στις πέντε Mαϊου το μαρτυρικό τέλος του.

Tο Mοναστήρι του Aγίου

H Mονή του Aγίου Eφραίμ στη N. Mάκρη είναι από τα παλαιότερα μοναστήρια. Tο 1945 η μακαριστή καθηγουμένη Mακαρία Δεσύπρη κατέφυγε στα ερείπια της παλαιάς Mονής του Eυαγγελισμού. Θεοφώτιστη διεμόρφωσε ένα κελλί και καταπιάσθηκε να καθαρίζη τα ερείπια του παλαιού ναού, για να τον ανακατασκευάση.

Η ΔΙΑΔΟΧΟΣ τοῦ Ἁγίου τῆς Κροστάνδης!

 

Η ΔΙΑΔΟΧΟΣ τοῦ Ἁγίου τῆς Κροστάνδης!

Ἡ Ὁσία Ματρώνα(2/5) ἐγεννήθη τό 1881 στό Σέμπινο Ἐπιφανίσκαγια τοῦ νομοῦ τῆς Τούλα, που σήμερα ονομάζεται Κιμόφσκι. Κατήγετο από πτωχικήν οικογένειαν. Ωστόσο, οι γονείς της Δημήτριος και Ναταλία ήσαν ευλαβείς και ενάρετοι άνθρωποι και ζούσαν εργαζόμενοι τιμίως. Το ζευγάρι είχε ακόμη 3 τέκνα -τον Ιβάν, τον Μιχαήλ και την Μαρίαν- όταν η Ναταλία, σε προχωρημένην ηλικίαν, έμεινεν έγκυος εις την Ματρώναν. Εξαιτίας της οικονομικής ανέχειας που αντιμετώπιζαν, η μητέρα της -πριν ακόμη γεννήσει- απεφάσισε με τον Δημήτριο να δώσουν το παιδί για υιοθεσία στο ορφανοτροφείο Γκολίτσιν, χωρίς να σκεφθοῦν ούτε για μία στιγμή να προβή σε διακοπή της κυήσεως... 

Τελικώς, κατόπιν ενός θεόσταλτου ονείρου, το οποίον προμήνυε το πόσο εκλεκτό θα ήτο το παιδί που θα γεννιόταν, η Ναταλία κατέληξε στην απόφαση να κρατήσουν το μωρό και να το μεγαλώσουν οι ίδιοι όπως είχαν πράξει και με τα άλλα παιδιά.

Η Ματρώνα εγεννήθη αόμματος και προορισμένη να σηκώση από νεογέννητη –έως τέλους της ἐπιγείου ζωῆς της- τον Σταυρόν του Κυρίου. Στην βάπτισή της έλαβε το όνομα της Αγίας Ματρώνης της Κωνσταντινουπόλεως. Ο ιερεύς ο οποίος ελέγετο Βασίλειος, ήτο προορατικός και προφήτευσε για το βρέφος ὅτι σάν θα μεγάλωνε, θα ήτο αυτή που θα του φανέρωνε την ημέρα της κοιμήσεώς του! Κατά την ώρα που έβαζε την Ματρώναν εις την κολυμβήθρα, μικρή νεφέλη η οποία ευωδίαζεν, εστάθη άνωθεν του ύδατος. Το συγκλονίζον ἀποκαλυπτικό γεγονός εμαρτύρησε τόσον ο π. Βασίλειος, αλλά και πολλοί παρευρισκόμενοι!

Πολλά και θαυμαστά γεγονότα έζησαν οι γονείς του εκλεκτού αυτού σκεύους εκλογής του Θεού! Όταν η Ματρώνα ήτο έξι ετών, έβγαλε τον σταυρόν ο οποίος εκκρέμετο από τον λαιμό της και καθώς η Ναταλία την μάλωσε, εκείνη της είπε με παράπονο: «Μα γιατί με μαλώνεις; Αφού εγώ έχω τον δικό μου σταυρό!» Πράγματι! Η μικρή Ματρώνα είχεν στο στέρνο της, δίκην σταυρού, ένα μικρόν εξόγκωμα. 

«Ἡ Παναγία ἔδωσε στόν ἅγιο Μάξιμο Καυσοκαλυβίτη τή χάρη νά ἴπταται!»

Συνεχίζουμε την αναφορά μας στον διάλογο που είχαμε με τον γέροντα Δανιήλ Κατουνακιώτη.

Μανώλης Μελινός: Πείτε μας, σας παρακαλώ, για τη θαυμαστή περίπτωση του ιερού λειψάνου του αγίου Μαξίμου του Καυσοκαλύβη, το οποίον ωσαύτως δεν έχει φανερωθεί.

– Γέρων Δανιήλ Κατουνακιώτης: Μας εδιηγούντο οι Γεροντάδες μας ότι ο άγιος Μάξιμος ησκείτο στη Μεγίστη Λαύρα. Παρακαλούσε συνεχώς την Παναγία να του δώσει την «καρδιακή προσευχή». Να τον φωτίσει, δηλαδή, να προσεύχεται με την καρδιακή, τη νοερά προσευχήν. Η Παναγία εισήκουσε τις προσευχές του και του έδωσε την εντολή να πάει στην κορυφή του Αθωνος, λέγοντάς του συγχρόνως: «Ελα κι εκεί θα σου αποκαλύψω το αιτούμενον»! Ο πατήρ Μάξιμος μια και δυο πήρε το μπαστουνάκι του και ξεκίνησε. Βάδιζε, βάδιζε ώρες ολόκληρες, έξι, επτά, οκτώ, 10 ώρες! Με το ένα χέρι κρατούσε το ραβδάκι και με το άλλο τραβούσε το κομποσχοίνι του. Κάποτε έφθασε στην κορυφή. Γονάτισε αμέσως κι άρχισε να προσεύχεται θερμά στην Παναγία μας. Εμεινε γονατιστός, προσευχόμενος τρία μερόνυκτα! Κάποια στιγμήν ο Γέροντας αισθάνθηκε μίαν άρρητη ευωδία και συγχρόνως είδε άπλετο φως να τον κατακλύζει! Τον περιέλουσε το άκτιστο φως... Μέσα σ' αυτές τις συγκλονιστικές συνθήκες εμφανίσθηκε η Παναγία! Ο πατήρ Μάξιμος εκάλυψε με τις παλάμες το πρόσωπό του λέγοντας: «Υπεραγία Θεοτόκε, δεν είμαι άξιος να δω το υπεράγιο Πρόσωπό Σου». Η Παρθένος τού μίλησε για λίγο. Ο άγιος του Θεού ένιωσε την καρδιά του να σκιρτά από αγαλλίασιν.

Ὁ γέροντας Παρθένιος, καθηγούμενος τῆς Μονῆς Ἁγίου Παύλου τοῦ Ἁγίου Ὄρους μιλάει γιά τόν Γέροντα Ἐφραίμ τόν Κατουνακιώτη καί τόν Ὅσιο Παϊσιο

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/10/blog-post_224.html

Ἕνας ξυπόλυτος ἀσκητής στό δικαστήριο

 Έχω διαβάσει στο Λαυσαϊκόν του Παλλαδίου τα εξής περί του αββά Ωρ: «Ούτος εν τη ερήμω διάγων, ήσθιεν μεν βοτάνας και ρίζας γλυκείας, έπινεν δε και ύδωρ ότε ηύρισκεν, εν ευχαίς και ύμνοις διατελών πάντα τον χρόνον». 

Νομίζω αποδίδουν άριστα τα της ασκητικοτάτης βιοτής του πατρός Φιλαρέτου. Ήταν ένα από τα εύοσμα άνθη που φυτρώνουν στα βράχια των Καρουλίων! Φίλος της αρετής όντως. Πάντα κυκλοφορούσε ξυπόλυτος.

 

Μια μέρα ο Γέροντάς μας, ο π. Γερόντιος, θέλοντας να τον δοκιμάσει αν είναι από τον Θεόν η τόση αγάπη και απλότητά του ή από εγωισμό, του είπε:

 

«Πάτερ Φιλάρετε…»

«Ευλογείτε, Γέροντα».

«Είσαι υποκριτής! Μας δείχνεις ότι περπατάς ξυπόλυτος και με κουρελιασμένα ράσα, για να κάνεις τον ταπεινό!

 

«Γέροντα», απήντησεν εκείνος κατεβάζοντας ταπεινά το κεφάλι, «είμαι υποκριτής! Ομως τι να κάνω για να… θεραπευθώ;» 

«Να βάλεις παπούτσια και να σουλουπωθείς».

«Να ’ναι ευλογημένο, Γέροντα· αυτό θα κάνω».

Εβαλε βαθιά μετάνοια κι έφυγε.

«Ἤ Θεός πάσχει ἤ τό πᾶν ἀπόλλυται»!..Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης.

«Ή ΘΕΟΣ ΠΑΣΧΕΙ

Ή ΤΟ ΠΑΝ ΑΠΟΛΛΥΤΑΙ»!..

Ο Άγιος Iερομάρτυς Διονύσιος, πολιούχος Αθηνών, μέλος της «εξ’ Αρείου Πάγου βουλής» υπερείχε πάντων στον πλούτο την δόξα, την σύνεση, την σοφίαν. Ήτο μετρίου αναστήματος ισχνός, με χρώμα δέρματος λευκόν υποκίτρινο, η μύτη του κάπως πλατιά, συμμαζεμένα τα φρύδια του. Είχε μάτια βαθουλωτά και μεγάλα αυτιά, λευκά μαλλιά και πλούσια, η δε γενειάδα του λευκή και αυτή μακριά, κάπως αραιή και τα δάκτυλα των χειρών του ήσαν μακριά.

Σε νεαρή ηλικία βρέθηκε στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου (κοντά στο σημερινό Κάιρον) ακριβώς την εποχή της Σταυρώσεως του Κυρίου. Την Μεγάλη εκείνη Παρασκευή, την ώρα της Σταυρώσεως του Χριστού αν και μεσημέρι, σκοτίσθηκε ο ήλιος "Ἀπὸ δὲ ἕκτης ὥρας σκότος ἐγένετο ἐπὶ πᾶσαν τὴν γὴν ἕως ὥρας ἐνάτης"(Ματ. Κζ 45). Ο Διονύσιος συγκλονίσθηκε από το παράδοξο αυτό φαινόμενο και αναφώνησε: «Ή Θεός πάσχει ή το πάν απόλλυται» (ή ο Θεός υποφέρει ή χάνεται το παν)! Σημείωσε δε με επιμέλεια την ημέρα και ώρα του υπερφυσικού αυτού γεγονότος του σκοτισμού του Ηλίου.

Όταν επέστρεψε στην Αθήνα, ήκουσε το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου στον Άρειο Πάγο, να μιλά για εκείνο το υπερφυσικό σκοτάδι κατά την Σταύρωση του Κυρίου, διαλύοντας κάθε αμφιβολία για την εγκυρότητα της νέας του Πίστεως!.. Βαπτίσθηκε, με την οικογένειά του κατά το έτος 52. Ανεφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων (ιζ 34) «τινὲς δὲ ἄνδρες κολληθέντες αὐτῷἐπίστευσαν, ἐν οἷς καὶΔιονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης καὶγυνὴ ὀνόματι Δάμαρις καὶἕτεροι σὺν αὐτοῖς». Χειροτονήθηκε Επίσκοπος Αθηνών, διαδεχθείς τον Άγιο και σοφόν Ιερόθεο. Από τον προκάτοχό του εδιδάχθη πολλά στοιχεία της πίστεως, θεία και απόρρητα μυστήρια. Παρατίθενται, ευθύς αμέσως τινά εξ’ αυτών, προερχόμενα από σύγγραμμά του.

Γράφει ο Άγιος Διονύσιος: «Όταν κάποτε πήγα στην Κρήτη, με φιλοξένησε ο ιερεύς Κάρπος, ο οποίος ήτο πολύ ενάρετος, είχε καθαρότατη διάνοια και, έτσι, με την χάρη του Θεού, ήτο καταλληλότατος σε θεοπτίες. Ο ιερεύς δε αυτός δεν άρχιζε ποτέ την θεία Λειτουργίαν αν προηγουμένως, δηλαδή κατά την ώρα που έκανε την προετοιμασία και διάβαζε τις σχετικές ευχές, δεν εμφανιζόταν σ’ αυτόν κάποια ιερή και ευμενής οπτασία. Μου έλεγε λοιπόν ο ιερεύς αυτός ότι κάποτε τον είχε πικράνει κάποιος άπιστος, επειδή απέσπασε από την Εκκλησία έναν χριστιανό και τον παρέσυρε στην αθεΐα.

Τό 20μελές ἰατρικό συμβούλιο τοῦ Οὐρανοῦ!

 Ίασις σωμάτων Ρώσις ψυχών

Βολαῖς ἀδελφοὺς οὐ διέσπον οἱ λίθοι,

 

Ὡς εἰς ἕν, ἄμφω συμπεπηγότας λίθον.

Πρώτῃ Ἰουλίοιο λίθοισιν Ἀνάργυροι ἤθλουν.

 Με τον όρον Άγιοι Ανάργυροι χαρακτηρίζονται σχηματισμοί είκοσι Αγίων ιατρών, οι οποίοι παρείχαν αναργύρως τις ιαματικές υπηρεσίες τους στους συνανθρώπους.

 Κατά την διάρκεια της Απολύσεως της Θείας Λειτουργίας, άλλων Μυστηρίων και Ακολουθιών, ο Ιερεύς μνημονεύει: «…Των αγίων και θαυματουργών Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού (υπάρχουν τρεις δυάδες ιαματικών Αναργύρων με τα αυτά ονόματα), Κύρου και Ιωάννου, Παντελεήμονος και Ερμολάου, Σαμψών και Διομήδους, Μωκίου και Ανικήτου, Θαλλελαίου και Τρύφωνος, Ιουλιανού και Λεοντίου, Ανθίμου και Ευτροπίου…». 

ΘΑΥΜΑ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ: «Σὲ ὑποδέχτηκε ὁ Ἅγιος, παιδί μου!»

 Κάποιος νέος διηγόταν:

«Εἶμαι Πειραιώτης. Μόλις ἐπέστρεψα ἀπὸ τὸ ἀλβανικὸ μέτωπο. Κινδύνεψα. Δίπλα μου ἀκριβῶς, ἔπεσε μία ὀβίδα. Ἄνοιξε ὁλόκληρο πηγάδι.

Ἐκείνη τὴ στιγμή, ἔρχεται ἀστραπιαία ἕνας παπᾶς – ποῦ βρέθηκε; - καὶ μοῦ δίνει μία γερὴ σπρωξιά. Μ᾿ ἔριξε στὸ χῶμα, ἀντίθετα ἀπὸ τὴν ὀβίδα.  Γλίτωσα, κυριολεκτικὰ ἀπὸ θαῦμα.

Ὅταν γύρισα στὸν Πειραιᾶ, ἄρχισα νὰ ρωτῶ γνωστοὺς παπάδες καὶ νὰ κοιτάζω φωτογραφίες ἱερωμένων, γιὰ νὰ βρῶ τὸν παπᾶ ποὺ μ᾿ ἔσωσε.

Ἐκεῖνος, μόλις μ᾿ ἔσπρωξε, ἐξαφανίστηκε. Ταραγμένος ὅπως ἤμουν, οὔτε ποὺ μοῦ ῾κοψε νὰ τὸν ἀναζητήσω ἐκείνη τὴ στιγμή.

Ἀνάμεσα στὶς φωτογραφίες ποὺ μοῦ δείξανε, ἦταν καὶ μία του Ἁγίου Νεκταρίου.

Αὐτὸς εἶναι! Φώναξα ἀνατριχιασμένος. Γι᾿ αὐτὸ ἔρχομαι στὸ μοναστήρι. Ἤθελα κι ἐγώ, κάτι νὰ προσφέρω στὸ μοναστήρι του.

Μέ τό ἀστέρι στά χείλη του

ME TO AΣTEPI ΣTA XEIΛH TOY!

''Πέφευγεν ἐχθροῦ τοῦ βροτοκτόνου βέλη, o εὐλογητὸς καὶ μέγας Χριστοῦ λάτρις.

Ἆλτο ἄημα φαεσφόρον νῦν γε Ἀθανασίοιο''.

Ο Άγιος Αθανάσιος, κατά κόσμον Αναστάσιος, Eπίσκοπος Χριστιανουπόλεως, γεννήθηκε από Kερκυραίους γονείς, τον Ανδρέα και την Ευφροσύνη Κορφηνού, στην Καρύταινα της Γορτυνίας το 1640, κατ’ άλλους στην Κέρκυρα το 1664. Είχε τρία αδέλφια. Τις εγκύκλιες σπουδές του πραγματοποίησε στο σχολείο της γενετείρας του και στην συνέχειαν εφοίτησε στην περίφημη σχολή της Μονής Φιλοσόφου –μετόχι της περιφήμου Μονής Τιμίου Προδρόμου, στο φαράγγι του Λουσίου ποταμού- κάτω από την Δημητσάνα και την Στεμνίτσα. Ως κληρικός εσπούδασε και στην Κωνσταντινούπολη. Από την τρυφεράν ηλικία του ήθελε να αφιερωθή στον Θεόν.

 Βίοι αγίων και το ψαλτήρι ήσαν τα προσφιλή αναγνώσματά του, μακριά από τις κοσμικές απολαύσεις και τα ενδιαφέροντα των συνομηλίκων του. Αγαπημένη του παράκληση στην προσευχή του: «Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν εν ή πορεύσομαι,ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου…». Ο Κύριος δεν άργησε να του δείξη το θέλημά Tου, ανταποκρινόμενος στην αυταπαρνητική προσευχή του. Οι γονείς του ανήσυχοι, καθώς δεν απεφάσιζε να κάνη οικογένεια, τον αρραβώνιασαν παρά την θέλησή του με εξαίρετη νέαν εκ Πατρών. Ο Άγιος ακολουθώντας την εντολή του Θεού «τίμα τον πατέραν σου και την μητέρα σου…» δέχθηκε και συνοδευόμενος πήγε στο Ναύπλιο, για την αγορά των απαραιτήτων για το Mυστήριο. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού, έμεινε για λίγο μόνος στον Ναό της Παναγίας του Βιδωνίου, κοντά στο χωριό Σύρνα, για να προσευχηθή να τον φωτίση ο Θεός ποιον δρόμο να ακολουθήση, των γονέων που ήθελαν να αποκατασταθή ή της καρδιάς του που ποθούσε σφόδρα την αφιέρωση στον Θεόν; Εφαρμόζοντας το «Eαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών, Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα…», ανέμενε με θερμή προσευχή την απάντηση του Oυρανού. 

Οἱ γέροντες Παΐσιος, Ἐφραίμ Κατουνακιώτης καί Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης, ὅπως τούς γνώρισα (Ἡγούμενος Φιλόθεος Καρακαλληνός)

Για τον μακαριστόν Γέροντα Παΐσιον, τον επίσης μακαριστόν Γέροντα π. Εφραίμ Κατουνακιώτην και για τον Γέροντά του Αρχιμανδρίτην Εφραίμ Φιλοθεΐτην -ο οποίος τα τελευταία χρόνια ασκείται στις ΗΠΑ κι έχει ιδρύσει με τη χάρη του Θεού 17 υπέροχα μοναστήρια στην υπερατλαντικήν ήπειρο- μας ομιλεί, αγαπητές και αγαπητοί μου αναγνώστες της «δημοκρατίας», ο πολιός Καθηγούμενος Αρχιμανδρίτης Φιλόθεος Καρακαλληνός.

– Μ.Μ.: Γέροντα, νωρίτερα αναφέρατε τον Γέροντα Παΐσιον· τον γνωρίσατε αρκετά; Ερωτώ διότι έχω πληροφορηθεί ότι ο μακαριστός Γέροντας είχε κατευθύνει προς το μοναστήρι σας αρκετούς νέους, οι οποίοι τον είχαν συμβουλευθεί πού να κοινοβιάσουν.

– Αρχιμ. Φ.Κς: Δεν ευτύχησα να έχω στενήν επικοινωνία με τον άγιο Γέροντα. Θα σας πω όμως κάτι το χαρακτηριστικόν: Εναν μήνα προ της μακαρίας κοιμήσεώς του βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη. Ο Γέροντας ήτο εξαντλημένος, λόγω της σοβαράς ασθενείας του. Αυτός ήτο και ο λόγος που δίσταζα να τον επισκεφθώ στη Σουρωτή, παρότι ο συνοδός μου διακαώς το επιθυμούσε. Τελικώς, εκάμφθην προ της μεγάλης επιμονής του και πήγαμε στο μοναστήρι. Παρεκαλέσαμε τις μοναχές να μας επιτρέψουν να φιλήσουμε το χέρι του. Με ευγένεια και σεβασμό μάς απέτρεψαν, λέγοντας ότι η κατάσταση της υγείας του δεν το επέτρεπε.

«Διδάχθηκα τήν ευχή ἀπό τά χείλη καί τήν καρδιά τοῦ Γέροντος Παϊσίου» π. Μάξιμος Καρυώτης

«Διδάχθηκα την ευχή από τα χείλη και την καρδιά του Γέροντος Παϊσίου»

Ο Ιερομόναχος Μάξιμος Καρυώτης μιλά για τα πάθη και τις αρετές, αναφέρεται στην Κλίμακα του Αγίου Ιωάννη και στους φιλοκαλικούς Πατέρες

– Μανώλης Μελινός: Γέροντα, όλα όσα είπατε στρέφουν τώρα τη σκέψη μου σε δύο λέξεις, που αποτελούν την κωδικοποιημένη έκφραση του συν και του μείον εις τη ζωή μας. Αναφέρομαι στις λέξεις πάθη και αρετές, η καθεμιά από τις οποίες νοηματοδοτούν επί τα χείρρω ή τα βελτίω την πνευματική ζωή μας (και όχι μόνο). Παρακαλώ για τις θέσεις ή τις αντιθέσεις σας. – Ιερομ. Μ.: Ο Κύριος μας βεβαιώνει: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου. Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή και ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ειμή δι’ Εμού». Επίμονα συνιστά ο Κύριος: «Πιστεύετέ μοι ότι εγώ ειμί εν τω Πατρί και ο Πατήρ εν εμοί· Ειδεμή, διά τα έργα αυτά πιστεύετέ μοι. Εάν γαρ μη πιστεύσητε ότι εγώ ειμί (ο Υιός του Θεού), αποθανείσθε εν ταις αμαρτίαις υμών». Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το ότι μας τονίζει ο Κύριος: «Μείνατε εν εμοί και εν τη αγάπη τη εμή». «Εάν αγαπάτε με, τας εμάς εντολάς τηρήσατε και εγώ ερωτήσω τον Πατέρα και άλλον Παράκλητον δώση υμίν, ίνα μένη μεθ’ υμών εις τον αιώνα». Ο Ευαγγελιστής σχολιάζει: «Αγαπώμεν τον Θεόν εάν τηρώμεν τας εντολάς Αυτού και αι εντολαί Αυτού βαρείαι ουκ εισίν». Μας αποκαλύπτει επίσης ο Κύριος: «Εάν τις αγαπά με, τον λόγον μου τηρήση και ο Πατήρ μου αγαπήση αυτόν και προς αυτόν ελευσώμεθα και μονήν παρ’ αυτώ ποιήσωμεν». Δεν τηρεί τους λόγους μου εκείνος που δεν με αγαπά.