Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

The blight of “Bavarocracy”* in the Church of Greece

Excerpt taken from the book: “I want to drink all of the Bosporus”
by Archmandrite Dositheos. (Comments by T.F.D.)
Upon the founding of the neo-Hellenic State, Adamantios Korais Protestantizing “Enlighteners”, who had taken over the leadership of the land, had hastened to LOOT AND CLOSE DOWN monasteries, which were the “heart” of Orthodoxy and the teachers of the pure Orthodox Faith. This is what led the people of Hellas to a (continuing) ignorance of their own tradition, given that it was replaced by imported Western and heretic notions.

*Bavarocracy”:  A loose term alluding to the period of time that Hellas was governed by Bavarian families, following the 1821 Liberation Revolution against the Turks and after the assassination of Hellas’ first Greek Governor, Ioannis Kapodistrias.
For more info please see:
1) http://en.wikipedia.org/wiki/Greek_War_of_Independence

2) http://en.wikipedia.org/wiki/Kingdom_of_Greece

In the same year that Ioannis Kapodistrias was assassinated (1831), Korais, who was a product of western education, published his work “Hieratikon Synekdemon” – a text containing his proposals for the reformation of the Church according to Protestant Calvinism.  His endeavor was to turn the Church into a “national institution” that would be State-controlled. In other words, one more public service.  The “Koraists” regarded the excising of the Church of Hellas from the Ecumenical Patriarchate of New Rome/Constantinople a necessity, because the Hellenic Revolution had been fought against the Turks and the Neoromans (“Byzantines”), supposedly by the descendants of the ancient Hellenes.
These ideas of Korais were to be implemented later on by his colleagues, as was Theocletos Farmakides with the assistance of Maurer, who organized an ecclesiastic coup in collaboration with the Bavarians. Head of the Holy Synod had now become the heterodox (Papist) king, Otto, who not only presided over the Synod, but whom the Priests were also obliged to commemorate during services.  On the basis of this new situation, the foreign and heterodox king appointed a 5-member Holy Synod, in accordance with his own perceptions.  This schism fortunately did not last many years; In 1850, following certain concessions by the Hellenic Church, the schism was healed.
But let us now read about what happened to the Church of Hellas, after 1833 and the prevalence of the “Koraists”.  According to the book written by Archimandrite Dositheos:
… We are in the year 1833. The tiny State that extends as far as Melouna is counting its monasteries. 593 were found. Far too many. They are no longer necessary (even though they were, not so long ago). Thus, by decree of the Bavarian Viceroy (i.e.: Theocletos Farmakides) dated 25/9 of the same year, 412 of them have been abolished; that is, all those with less than six resident monks. The monks who lived in those monasteries had to be evicted forcefully and their property confiscated by the State.
By another decree of the vice-regency dated 25/2 of the following year, the number of nunneries was confined to three only, throughout the land. In each one, the number of nuns was not to surpass 40. If by chance that number of nuns was surpassed, “they shall be invited by the local bishop to resign from monastic living and return to the world. The bishop shall be commissioned by the Synod to notify them in its name that they can enforce this, without censure.” 
Of course, one might say: Very well; that was a decree of the State. What did the Synod do? Did it react? How would it be expected to react, when the author of that decree and the encyclical were the one and the same person, the Koraist Theocletos Farmakides, Secretary General of the 4-member Synod (Cyril of Corinth, Paisios of Boeotia, Zacharias of Thera and Sophronios of Attica)? Quite the opposite. It was  exceedingly pleased. Listen now to the synodical autocephalous acclamations:
In Nafplion, May 5th, 1834
“…thus, the monasteries having less than six monks were abolished and barely 80-90 have been preserved; that is, those with more than six monks….Most certainly no-one wants to be opposed to this most useful measure, when properly and impassively thinking of its immense results…” 
What results?
 Everything that the conquerors had shown respect to for entire centuries was demolished within two-three months. The damage to the Church and the Nation is incalculable. Sacred heirlooms, manuscripts, sacred vessels, sacred relics, were thrown into gullies, sold, or burned. For one purpose only. So that the evicted monks would not be able to return once again. As though yesterday’s champions are today’s irreconcilable enemies.
This tragic picture is eloquently presented in his own unique expressive manner by the 1821 revolution hero, General Makryiannis (“Memoirs”, Karavias Publications, p.362):
“They totally destroyed the monasteries, and the poor monks, who had wasted themselves in the Struggle, are now dying of starvation, on the streets, whereas those monasteries were the first bastions of our Revolution… And the poor monks sacrificed themselves, and most of them were killed in the battles. And the Bavarians, who thought them to be Capuchin monks of Europe, did not know that they were modest and virtuous people, who had acquired what they had with the toil of their hands, struggling and working for so many centuries; and so many poor lived together with them and could eat a piece of bread. And those accursed politicians of our homeland and those corrupt hierarchs….agreed with the Bavarese and spoiled and looted all the temples of the Monasteries…”
 [Archmandrite Dositheos: “I want to drink all of the Bosporus” , 2nd Edition, publication of the Holy Monastery of Tatarna, Evrytania, p.256-7  ]
Translation by:  K. N.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Γιά τίς σαρκικές διαστροφές ἐντός τοῦ γάμου, Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου


Διήγησις τοῦ π. Σάββα Ἁγιορείτη
περί τοῦ Ἁγίου Παϊσίου: «Μοῦ διηγήθηκε κάποια κυρία ἀπό τήν Θεσσαλονίκη, ὅτι
κάποτε ὁ Ὅσιος Παΐσιος ἔδωσε δυναμικό τέλος σ’ ἕνα φορτικό καί ἄκρως ἐφάμαρτο
συζυγικό της βάσανο. Εἶχαν διαφορετικό Πνευματικό ἐκείνη καί ὁ σύζυγός της. Ὁ
δικός της Πνευματικός ἦταν πατερικός καί εὐσυνείδητος καί ὑπεδείκνυε τίς
θεοχάρακτες γραμμές καί προϋποθέσεις τοῦ τίμιου γάμου. Ὁ Πνευματικός τοῦ
συζύγου της ἦταν νεωτεριστής καί μεταπατερικός καί ἔλεγε στό σύζυγό της τό
γνωστό καί βλάσφημο καί ἀμοραλιστικό λόγιο ὅτι "ὁ Θεός ἀφήνει ἐλεύθερες
τίς κρεβατοκάμαρες καί δέν ἀσχολεῖται μέ τό τί κάνουν οἱ σύζυγοι κατά τήν σχέση,
ἀλλά μέ τήν καρδιά…". Ὁ σύζυγος ἀπαιτοῦσε νά μεταβληθεῖ ἡ σύζυγός του σέ
χοιρώδη καί λασπώδη κρεάτινη μάζα καί διαρκῶς τήν πίεζε νά ἐνδώσει, μέ εὐλογία
τοῦ Πνευματικοῦ του, στήν παρά φύσιν θεομίσητη καί βδελυρή ἁμαρτία!!! Ἐκείνη ἀκολουθοῦσε
τήν ὑπόδειξη τῆς φωνῆς τοῦ Θεοῦ μέσω τοῦ καλοῦ της Πνευματικοῦ καί οὐδέποτε
διανοήθηκε νά προβεῖ σέ ἕνα τέτοιο παθογενές ἀνοσιούργημα..

Κάποτε ἀπελπισμένη
κατέφυγε στήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Σουρωτῆς καί συνάντησε τόν ἐκεῖ
παρεπιδημοῦντα Γέροντα τῆς ἀδελφότητος Ὅσιο καί Θεοφόρο πατέρα Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη.
Τοῦ ἐκμυστηρεύθηκε τό πρόβλημά της καί ζήτησε τήν βοήθειά του. Ὁ Ὅσιος, κατά
μαρτυρία τῆς γυναίκας, ἔγινε κατά τό κοινῶς λεγόμενο «ἡφαίστειο» ἀπό ἱερά ἀγανάκτηση.
Ὑπέδειξε στή γυναίκα νά μήν ἐνδώσει οὔτε καί μέ ἀπειλή θανάτου στίς
σιχαμερότερες καί θανασιμότερες ἁμαρτίες πού ἔχει νά παρουσιάσει ὀ ἐκπεσών ἄνθρωπος.
Ἐξήγησε ὅτι μέσω αὐτῶν τῶν ἁμαρτιῶν ἐπεισέρχεται ὁ διάβολος στό γάμο καί
φυγαδεύεται ὁ Παράκλητος.

Γίνονται οἱ ἄνθρωποι ὑποκτηνώδη ὄντα, πού ἔπρεπε νἀ ἐντρέπονται
τά φυσιολογικά κτήνη καί νά διδάσκονται ἀπ’ αὐτά. Ἐξήγησε ἀκόμη ὅτι εἶναι ἀναίρεση
τοῦ σκοποῦ τοῦ γάμου πού διασώζει τό κατά φύσιν καί ἀναγάγει στό ὑπερ φύσιν,
καί ὅτι οἱ βδελυρές καί πυρίκαυστες οὐρανόθεν στά Σόδομα αὐτές πράξεις εἶναι οἱ
προσφιλέστερες στόν διάβολο, γιατί ὁδηγοῦν τόν κατ’ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν Θεοῦ πλασθέντα
ἄνθρωπο στήν κατακόρυφη πτωτική κατεύθυνση τοῦ διεστραμμένου δαίμονα καί ὄχι
στήν ὑπερυψωθεῖσα θριαμβευτική θέση, πού ὑπέδειξε ἡ τεθεωμένη ἀνθρώπινη φύση
πού προσέλαβε ὁ Χριστός, ἤτοι στά δεξιά τοῦ Πατρός… Ὀνόμασε τίς πράξεις αὐτές
μάστιγα τῆς ἐποχῆς καί παθογένεια γιά τά διαζύγια, τήν ψυχική διάσπαση τῶν
συζύγων, καί ἰδίως γιά τήν διαστροφή καί κατρακύλα τῶν σημερινῶν παιδιῶν, πού εἰσροφοῦν
δαιμονική ἐνέργεια ἀπό τά κυριαρχικά δικαιώματα πού ἔχει ὁ διάβολος ἐπί τοῦ
γενετικοῦ ὑλικοῦ ἀπό τό ὁποῖο προέρχονται καί ἀπό τίς χαίνουσες πνευματικές
πληγές, πού ὐπάρχουν ἀθεράπευτες στίς ψυχές τῶν γονέων τους..

Ἐκεῖνο πού ἔκανε ἰδιαίτερη ἐντύπωση
στήν κυρία ἐκείνη, ἦταν ἡ ἐπιμονή τοῦ Ὁσίου Παϊσίου νά καταγγείλει τόν
«Πνευματικό» τοῦ συζύγου της στόν Ἐπίσκοπο του γιά νά τόν καθαιρέσει. Τῆς εἶπε ἐπί
λέξει: «Νά πᾶς νά τό πεῖς στό Δεσπότη γιά νά τόν ξυρίσει!!!».

Διαπιστώνουμε τήν
ξεκάθαρη, σύμφωνη μέ ὅλους τούς Ἁγίους Πατέρες, θέση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, ἐνάντια
στίς ὅποιες σαρκικές διαστροφές εἴτε ἐκτός, εἴτε ἐντός τοῦ γάμου. Αὐτές καθιστοῦν
τό γάμο ἕναν «νομιμοφανή» σοδομισμό μέ καταστροφικές συνέπειες τόσο στούς
συζύγους, πού ἄν δέν μετανοήσουν κολάζονται, ὄσο καί στά τέκνα τους. Διαπιστώνουμε ἐπίσης τήν ἁγιοπατερική στάση του ἀπέναντι ἐκείνων τῶν «Πνευματικῶν», τῶν χωρίς Ἅγιο Πνεῦμα, πού συμβουλεύουν ὀλέθρια τά πνευματικά τους τέκνα «χαϊδεύοντας» τά πάθη τους. Ὅπως μᾶς διδάσκει ἡ Ἁγιοπατερική Γραμματεία ὁ Πνευματικός ἔχει ἐξουσία νά συγχωρεῖ ἐκεῖνα πού συγχωροῦνται σύμφωνα μέ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ καί ὄχι τά πάντα. Ἡ ἐθελοτυφλία καί ἡ ἄνομη κακή συγχώρηση αὐτῶν πού ἁμαρτάνουν ἀμετανόητα κολάζει τόσο τόν ἐξομολογούμενο ὅσο καί τόν Πνευματικό του.

Ὁ Κύριος νά μᾶς δίνει σύνεση καί νά μᾶς εὐλογεῖ ὅλους δι’ εὐχῶν τοῦ Ἁγίου
Του, Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου».


1.Μπορεῖτε νά δεῖτε τίς προηγούμενες δημοσιεύσεις τοῦ ἱστολογίου μας πατώντας τό: Παλαιότερες ἀναρτήσεις (δεῖτε δεξιά)

2.Καλλίτερη θέαση τοῦ ἱστολογίου μέ τό Mozilla.

3.Ἐπιτρέπεται ἡ ἀναδημοσίευση τῶν ἀναρτήσεων μέ τήν προϋπόθεση ἀναγραφῆς τῆς πηγῆς

4.Ἐπικοινωνία: hristospanagia@yahoo.gr
Γιά ἐνημέρωση μέσῳ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου στεῖλτε μας τό e- mail σας στό hristospanagia@yahoo.gr



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...