Σελίδες

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ
ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ

ΟΙ ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΚΑΤΕΒΑΣΜΑ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΣΑΣ





ΟΔΗΓΙΕΣ: ΚΑΝΕΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ:
http://bit.ly/Kyrios-Ihsous-Hristos
Δίπλα από το όνομα Κύριος Ιησούς Χριστός που υπάρχει ένα μικρό βελάκι , πατάμε εκεί και μας βγάζει διάφορες επιλογές από τις οποίες πατάμε το Download .
Και γίνεται η εκκίνηση να κατέβουν όλες οι ομιλίες.

Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Ποιούς ἡγέτες χρειαζόμαστε (Πρωτοπρ. Θωμᾶς Βαμβίνης)


γέτες «συναλγεῖν πιστάμενοι»

το Πρωτ. Θωμᾶ Βαμβίνη

Στίς μέρες μας εἶναι κοινή ποψη τι: γιά τήν οἰκονομική κρίση τῆς χώρας μας φταῖνε οἱ πολιτικοί, γιά τά προβλήματα τῆς κκλησίας μας οἱ Κληρικοί, γιά τίς δυσλειτουργίες τοῦ τραπεζικοῦ μας συστήματος οἱ Τραπεζίτες. Πίσω πό τήν κρίση τῶν θεσμῶν καί τήν κακή λειτουργία τῶν διαφόρων φορέων τῆς κοινωνικῆς καί οἰκονομικῆς ζωῆς «νακαλύπτονται» οἱ νθρωποι, οἱ πεύθυνοι τῶν θεσμῶν καί τῶν φορέων, οἱ ποοι νοχοποιονται πό τήν διαμορφούμενη κοινή γνώμη γιά ,τι κακό συμβαίνει.
Παρά τίς περβολές καί τίς δικίες πού παρατηροῦνται, προσέγγιση αὐτή χει τό μεγαλύτερο μέρος τῆς λήθειας. Τό πρόβλημα εἶναι πάντα νθρωπος καί χι τόσο θεσμός τό ποιοδήποτε σύστημα. Τό «χι τόσο» γράφεται γιατί πάρχουν «ρρωστα συστήματα», νελεύθερα καθεστῶτα, πάνθρωπες δεολογίες, πού «ρρωσταίνουν», διαφθείρουν καί ξαθλιώνουν τούς νθρώπους.

μως, παρά ταῦτα, τό κύριο πρόβλημα εἶναι πάντα νθρωπος, διότι καί πίσω πό τό παγκόσμιο δηφάγο σύστημα βρίσκονται οἱ διοκττες τοῦ μεγάλου κεφαλαίου, οἱ φανες στούς πολλούς (κρυμμένοι πίσω πό νόματα τραπεζῶν) διτες δανειστές τῶν Κρατῶν, πού πηρεάζουν μέ τίς διαθέσεις τους τήν ζωή κατομμυρίων νθρώπων. Κι’ ν λα τά παραπάνω εἶναι γεγονός, στίς σύγχρονες δυτικές κοινωνίες νθρωπος χει στήν πραγματικότητα γκαταλειφθ, παρά τίς διακηρύξεις περί τῶν νθρωπίνων δικαιωμάτων. Αὐτήν τήν παρατήρηση θά ξηγήσουμε στήν συνέχεια.
να κοινό χαρακτηριστικό τῶν συγχρόνων ντιλήψεων γιά τήν λειτουργία τῆς νθρώπινης κοινωνίας εἶναι νομολόγητη (καί σως θέλητη) γκατάλειψη τοῦ νθρώπου καί μεγάλη μέριμνα γιά τά κοινωνικά συστήματα πού ποβλέπουν στήν διασφάλιση τῆς λευθερίας καί τῆς ξιοπρέπειας τοῦ νθρώπου.
Στήν παραπάνω παρατήρηση, γιά νά ρθ φαινομενική ντιφατικότητά της, πρέπει νά ξηγηθ τό πῶς ννοεται «γκατάλειψη τοῦ νθρώπου».
Ο ρίζες τῶν συγχρόνων ντιλήψεων γιά τήν λειτουργία τῆς νθρώπινης κοινωνίας βρίσκονται στήν ναγέννηση καί τόν Διαφωτισμό, καί δείχνουν τι δυτικοευρωπαϊκός νθρωπισμός εἶναι πολυτοποίηση τοῦ θεράπευτου γωκεντρικο νθρώπου, εἶναι περιορισμός τοῦ κεκλημένου νά γίνη θεός στόν παρόντα κόσμο, ποδούλωσή του στήν αἰσθησιοκρατία καί τόν ρθολογισμό.
Μέ τήν κυριαρχία τῶν ντιλήψεων αὐτῶν νθρωπος γκαταλείφθηκε στήν μπάθειά του, στήν διοτέλειά του, στήν ξομοίωσή του μέ τό πόλοιπο λογο ζωϊκό βασίλειο, παραδόθηκε στήν ξουσία τῶν πρωτόγονων νστίκτων του, χωρίς «κυβερνήτη λογισμό», πού νά μπορῆ νά διευθύνη μέ νδρεία τίς αἰσθήσεις του καί χωρίς «γεμόνα νοῦ», καθαρό « καθαιρόμενον τό μετριώτατον», πού νά κατευθύνη τόν θυμό καί τήν πιθυμία του στήν κατά φύση καί κατόπιν στήν πέρ φύση κίνησή τους. Κι’ αὐτό χαρακτηρίστηκε (καί χαρακτηρίζεται) προοδευτισμός, πελευθέρωση πό τά καταπιεστικά μεσαιωνικά στερεότυπα, πό τούς βρόγχους μιᾶς «θεοκρατίας», τῆς ποίας ξουσία εἰσερχόταν ως καί στό συλο τῆς τομικς ζωῆς τῶν νθρώπων.
πό τήν λλη μεριά ναπτύχθηκαν πολλά συστήματα γιά τό πῶς θά λειτουργῆ τό κράτος, τό πῶς μέσα πό τόν φεουδαλισμό, τήν κυριαρχία τοῦ νός, τοῦ κληρονομικά σχυρο, θά γεννηθῆ να πολίτευμα στό ποο λοι θά εἶναι λεύθεροι καί κύριοι τοῦ αυτο τους καί τῆς ργασίας τους. Τά συστήματα αὐτά προσπάθησαν (καί προσπαθοῦν) νά λύσουν μέ λεύθερες καί δίκαιες κοινωνικές συμβάσεις τά λογικά καί πρακτικά προβλήματα πού δημιουργεῖ σύμφυτη μέ τήν πεπτωκυῖα νθρώπινη φύση φιλαυτία. Προσπαθοῦν νά συμβιβάσουν φιλαυτίες, νά βροῦν τόν κοινό τόπο σέ ντικρουόμενα συμφέροντα, νά φέρουν σέ ρμονική σχέση να θροισμα «κοινώνητων» τομικν πιδιώξεων.
Ατό εἶναι καί στίς μέρες μας τό κεντρικό πρόβλημα πού φείλει διαρκῶς νά λύνη πολιτική, λειτουργώντας μέσα στό σύστημα τῆς ντιπροσωπευτικς δημοκρατίας, στό τελειότερο σύστημα διακυβέρνησης τοῦ Κράτους πρός τό συμφέρον τοῦ λαοῦ (πό τίς συνθῆκες φυσικά τῆς νθρώπινης φιλαυτίας).
Τά συστήματα μως πού πινοήθηκαν γιά νά διασφαλίσουν τήν λευθερία καί τήν ξιοπρέπεια τοῦ πολίτη, δέν γγίζουν τόν νθρωπο στόν βαθύτερο πυρήνα τῆς πάρξεώς του. Δέν μποροῦν λλωστε. μᾶλλον πάρχει μεγάλη προθυμία νά τόν γγίξουν προθυμία αὐτή γιά τόν δυτικοευρωπαῖο πολίτη αἰτιολογεῖται (χωρίς στόσο νά δικαιολογεῖται) πό τήν κμετάλλευση τῆς πνευματικῆς ξουσίας τοῦ παπισμοῦ πό Πάπες πού χασαν τήν ποστολική Παράδοση, (ρα καί διαδοχή), τῶν ποίων ξουσία φθανε μέχρι τίς ψυχές τῶν νθρώπων χωρίς θεραπευτική δύναμη, πλά ς κοσμική ξουσία μέ πρόσχημα κκλησιαστικό. κουμποσε διάκριτα (μέ συγχωροχάρτια πειλές γιά δαντικές κολάσεις) τίς σωτερικές πληγές τῶν μαρτιν, οἱ ποες εἶχαν νάγκη ατρείας μέ τήν «ατρική ν πνεύματι πιστήμη» τῶν θεοπτῶν γίων Πατέρων.
Ατή προθυμία δήγησε σέ μιά λευθερία χωρίς λήθεια καί χωρίς θεραπεία τῆς φιλαυτίας. λες οἱ νομοθεσίες τοῦ δυτικοῦ κυρίως κόσμου εἶναι ν πολλοῖς σύμφωνες μέ τήν διακήρυξη τοῦ Ο.Η.Ε. γιά τά νθρώπινα δικαιώματα, πού κατοχυρώνουν τήν λευθερία καί τήν ξιοπρέπεια τοῦ πολίτη διαφορώντας γιά τόν «κατά λήθειαν βίο». ποδέχονται καί νομοθετοῦν ρχές πως:
«Κάθε τομο χει τὸ δικαίωμα τῆς λευθερίας τῆς σκέψης, τῆς συνείδησης καὶ τῆς θρησκείας, στὸ δικαίωμα αὐτὸ περιλαμβάνεται λευθερία γιὰ τὴν λλαγ θρησκείας πεποιθήσεων, πως καὶ λευθερία νὰ κδηλώνει κανεὶς τὴ θρησκεία του τὶς θρησκευτικές του πεποιθήσεις, μόνος μαζί μέ λλους, δημόσια διωτικά, μὲ τὴ διδασκαλία, τὴν σκηση, τὴ λατρεία καὶ τὴν τέλεση θρησκευτικῶν τελετῶν». (ρθρο 18)
«Καθένας χει τὸ δικαίωμα τῆς λευθερίας τῆς γνώμης καὶ τῆς κφρασης, ποὺ σημαίνει τὸ δικαίωμα νὰ μὴν φίσταται δυσμενεῖς συνέπειες γιὰ τὶς γνῶμες του…». (ρθρο 19)
«1. Καθένας χει δικαίωμα στὴν κπαίδευση...
2. κπαίδευση πρέπει ν ποβλέπει στν πλήρη νάπτυξη τς νθρώπινης προσωπικότητας κα στν νίσχυση το σεβασμο τν νθρώπινων δικαιωμάτων κα τν θεμελιακν λευθεριν. Πρέπει νὰ προάγει τὴν κατανόηση, τὴν νεκτικότητα καὶ τὴ φιλία νάμεσα σὲ λα τὰ θνη καὶ σὲ λες τὶς φυλὲς καὶ τὶς θρησκευτικὲς μάδες, καὶ νὰ εὐνοεῖ τὴν νάπτυξη τῶν δραστηριοτήτων τῶν νωμένων θνν γιὰ τὴ διατήρηση τῆς Εἰρήνης». (ρθρο 26)
Εναι φανερό πό τά παραπάνω τι «πλήρης νάπτυξη τῆς νθρώπινης προσωπικότητας», χωρίς ξειδίκευση στήν γωγή γιά τό ξεπέρασμα τῆς διοτέλειας τοῦ νθρώπου καί τήν διαδικασία τῆς πνευματικῆς ρίμανσής του, φήνονται κυρίως στήν κπαίδευση, γιά τήν ποία περιγράφονται κάποιες ρχές μιᾶς νεκτικς παιδείας. Οἱ θρησκεῖες (γενικῶς, χωρίς ποιοτικές διαφοροποιήσεις) παρουσιάζονται ς πηγές ντάσεων, γι’ αὐτό μεταξύ τῶν σκοπῶν τῆς κπαίδευσης διακηρύσσεται προαγωγή τῆς κατανόησης, τῆς νεκτικότητας καί τῆς φιλίας νάμεσα στίς «θρησκευτικὲς μάδες».
Μέ ρχές, πως οἱ παραπάνω, καλύπτονται κάτω πό τό πέπλο τῆς λευθερίας τοῦ τόμου καί τῶν τομικν δικαιωμάτων, τά ποα πρέπει νά περασπίζεται κάθε δημοκρατικά ργανωμένο κράτος, λες οἱ διαιτερότητες, κόμη καί οἱ παντός εἶδους κραες πόψεις γιά τόν νθρωπο, τήν κοινωνία του, τό νόημα τῆς ζωῆς, τήν ψυχική καί πνευματική γεία τήν σθένεια.
Μέσα σ’ αὐτό τό κοινωνικό, νομοθετικό καί πολιτικό πλαίσιο μορφώνονται καί καταρτίζονται λοι οἱ γέτες τοῦ σύγχρονου κόσμου∙ οἱ γέτες τῶν Κρατῶν καί οἱ γέτες τοῦ χρήματος.
ξίζει μως νά δοῦμε ναν λίγο διαφορετικό πό τήν κρατοῦσα νοοτροπία λόγο, πού εἶναι πόσταγμα πατερικῆς ποιμαντικῆς πιστήμης καί θεολογικῆς μπειρίας.
γιος ωάννης Χρυσόστομος μιλώντας γιά τόν προφήτη σαΐα βρίσκει τήν εκαιρία νά σκιαγραφήση τά χαρακτηριστικά το ληθινο γέτη, τά ποα πιγραμματικά εναι: λευθεροστομία, τό δούλωτο φρόνημα, ψηλή γνώμη.
Στίς μέρες μας λευθεροστομία ταυτίζεται συνήθως μέ τήν αὐθάδεια, τήν αἰσχρολογία καί τό βρεολόγιο. Στόν γιο ωάννη τόν Χρυσόστομο, μως, χει τήν ρχική της ννοια, δηλαδή τήν παρρησία, τήν εἰλικρινῆ κφραση τῆς λήθειας. γέτης, σάν τόν Προφήτη, δέν ποτάσσεται στίς σύμφορες παιτήσεις τοῦ λαοῦ, δέν τόν κολακεύει, οὔτε σέρνεται διοτελς πίσω πό τά συμφέροντα τῶν σχυρν. Τό φρόνημά του εἶναι δούλωτο καί γνώμη του ψηλή. Δηλαδή, αὐτά πού «φρονεῖ», οἱ πόψεις του, πίστη του, γνώση του, δέν «δουλώνονται» σέ συμφέροντα, δέν λλάζουν πό κφοβισμούς πειλές. λλωστε, «γνώμη του εἶναι ψηλή», δηλαδή δέν εἶναι χαμερπής. ληθινός γέτης εἶναι «ψυχή φιλόσοφος». χει, δηλαδή, ς κυβερνήτη «σώφρονα λογισμό» καί νοῦ καθαρό ς γεμόνα. Τό σημαντικότερο μως χαρακτηριστικό του εἶναι τι γνωρίζει νά «συναλγῆ», νά πονᾶ μαζί μέ τόν λαό, χωρίς νά χάνη τήν λπίδα καί τήν δύναμη γιά γώνα. Εἶναι πολύ χαρακτηριστική σχετική διατύπωση τοῦ ερο Χρυσοστόμου: «Καί γάρ οὐδέν οὕτως πιτήδειον εἰς ρχς αἵρεσιν, ς ψυχή φιλόσοφος καί συναλγεῖν πισταμένη».
Τέτοιοι γέτες λειτουργοῦν σωστά τούς θεσμούς καί βοηθοῦν τόν κόσμο: αὐτοί πού χουν δούλωτο φρόνημα, ψηλή γνώμη «καί συναλγεῖν πιστάμενοι».

 
(Πηγή: parembasis.gr)
http://www.alopsis.gr/alopsis/hgetes.htm

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ

1.Μπορεῖτε νά δεῖτε τίς προηγούμενες δημοσιεύσεις τοῦ ἱστολογίου μας πατώντας τό: Παλαιότερες ἀναρτήσεις (δεῖτε δεξιά)

2.Καλλίτερη θέαση τοῦ ἱστολογίου μέ τό Mozilla.

3.Ἐπιτρέπεται ἡ ἀναδημοσίευση τῶν ἀναρτήσεων μέ τήν προϋπόθεση ἀναγραφῆς τῆς πηγῆς

4.Ἐπικοινωνία: hristospanagia@yahoo.gr
.
Γιά ἐνημέρωση μέσῳ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου στεῖλτε μας τό e- mail σας στό hristospanagia@yahoo.gr

ΕΤΙΚΕΤΕΣ - ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ