Σελίδες

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ
ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

Ἑρμηνεία τῶν Μακαρισμῶν ἀπό τόν Γέροντα Ἀθανάσιο Μυτιληναῖο. Μακαρισμός τέταρτος (Μέρος A΄)

Αποτέλεσμα εικόνας για αθανασιος μυτιληναιος


Βρι­σκό­μα­στε, ἀ­γα­πη­τοί μου, μπρο­στά στόν τέ­ταρ­το μα­κα­ρι­σμό τοῦ Χρι­στοῦ μας, πού ἀ­να­φέ­ρε­ται στή με­γά­λη ἀ­ρε­τή τῆς δι­και­ο­σύ­νης. Λέ­ει: «μα­κά­ριοι οἱ πει­νῶν­τες καὶ δι­ψῶν­τες τὴν δι­και­ο­σύ­νην, ὅ­τι αὐ­τοὶ χορ­τα­σθή­σον­ται»[1], δη­λα­δή εὐ­τυ­χι­σμέ­νοι εἶναι αὐ­τοί πού πει­νοῦν καί δι­ψοῦν γιά τή δι­και­ο­σύ­νη , για­τί αὐ­τοί θά χορ­τά­σουν.
Θά πρέ­πει ὅ­μως νά ντρε­πό­μα­στε ἐ­μεῖς οἱ ἄν­θρω­ποι ὅ­ταν μι­λᾶ­με γιά δι­και­ο­σύ­νη, δι­ό­τι, ἁ­πλού­στα­τα, δι­και­ο­σύ­νη ἐ­πά­νω στή γῆ δέν ὑ­πάρ­χει. Γι’ αὐ­τό ὁ Θε­ός συ­νι­στᾶ καί λέ­ει διά τοῦ προ­φή­του Ἡ­σα­ΐ­ου: «δι­και­ο­σύ­νην μά­θε­τε, οἱ ἐ­νοι­κοῦν­τες ἐ­πὶ τῆς γῆς»[2], μά­θε­τε νά εἶ­στε δί­και­οι, ὅ­λοι ἐ­σεῖς πού κα­τοι­κεῖ­τε ἐ­πά­νω στή γῆ, ὄ­χι βέβαια μό­νο στή γῆ τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ, ἀλ­λά σέ ὅ­λη τήν οἰ­κου­μέ­νη.
Ἐ­κεῖ­νο γιά τό ὁποῖο τό­σο πεί­να­σε καί δί­ψα­σε ἡ ἀν­θρω­πό­τη­τα εἶναι ἡ δικαιοσύνη, τόσο σέ μικρή κλί­μακα, ὅπως στίς σχέσεις ἀνάμεσα σέ δύο ἀνθρώ­πους, ὅ­σο καί σέ μεγαλύτερη κλίμακα, ὅπως στίς σχέσεις ἀνά­με­σα σέ δύ­ο ἤ καί περισ­σό­τε­ρους λα­ούς.
Ὅ­λα τά πο­λι­τι­κά καί τά κοι­νω­νι­κά συ­στή­μα­τα δέν εἶ­ναι τί­πο­τε ἄλ­λο πα­ρά μί­α προ­σπά­θεια γιά τήν ἀ­πο­νο­μή τῆς δι­και­ο­σύ­νης. Ἔ­τσι λέ­νε. Ὡστόσο, πο­τέ μά πο­τέ δέν ὑ­πῆρ­ξε, οὔ­τε θά ὑ­πάρ­ξει­ πά­νω στή γῆ, κρά­τος δι­καί­ου ἤ κοι­νω­νί­α δι­καί­ου, σέ ἱ­κα­νο­ποι­η­τι­κό βαθ­μό. Πο­τέ! Εἶ­ναι μί­α δυ­στυ­χί­α αὐ­τό, καί συμβαίνει για­τί τό πρό­βλη­μα βρί­σκε­ται μέ­σα στόν ἴ­διο τόν ἄν­θρω­πο. Νο­μί­ζουν πολ­λοί ὅ­τι ἄν ἀλ­λά­ζου­με συστήματα πο­λι­τι­κά, κοι­νω­νι­κά, τότε θά πετυχαίνουμε πε­ρισ­σό­τε­ρη δι­και­ο­σύ­νη. Ἔ­τσι, βλέ­πουμε τό ἕ­να πο­λί­τευ­μα νά δι­α­δέ­χε­ται τό ἄλ­λο, στήν προ­σπά­θεια πάν­το­τε νά ­πε­τύ­χου­με αὐ­τή τήν κοι­νω­νι­κή δι­και­ο­σύ­νη, ὄχι μόνο ἀνάμεσα στούς ἀνθρώ­πους, ἀλλά καί στούς λαούς.
Ξα­να­λέ­ω ὅ­μως, καί ἴ­σως αὐ­τό νά εἶ­ναι ἕ­να βα­σι­κό ση­μεῖ­ο τῆς ἀ­πο­ψι­νῆς μας ὁ­μι­λί­ας, ὅ­τι τό θέ­μα τῆς δι­και­ο­σύ­νης εἶ­ναι θέ­μα μέ­σα στόν ἴδιο τόν ἄν­θρω­πο. Καί ἐ­πει­δή ὁ κάθε ἄν­θρω­πος ἐ­πι­μέ­νει νά μή λύ­νει τό πρό­βλη­μα αὐ­τό μέσα του, γι’ αὐ­τό ἡ ἀ­δι­κί­α τε­λι­κά ἐ­πι­κρα­τεῖ στή ζω­ή, ἀ­πό τήν ἐ­πο­χή τῶν πρω­το­πλά­στων.
Ὅ­ταν λέ­ω ὅτι τό πρό­βλη­μα εἶ­ναι μέσα στόν κά­θε ἄν­θρω­πο, ἐν­νο­ῶ ὅτι πρέ­πει νά γί­νουμε πνευ­μα­τι­κοί ἄν­θρω­ποι, ὥστε νά μποροῦμε νά ἔ­χουμε τό αἴ­σθη­μα τῆς δι­και­ο­σύ­νης. Καί τότε, ἄν ὅλοι κάνουν τό ἴδιο, θά φτιάξουμε μία κοι­νω­νί­α δι­και­ο­σύ­νης.
Ἀλ­λά σᾶς ρω­τῶ: Ὅ­σο κι ἄν εἶ­ναι κα­νείς ρο­μαν­τι­κός ἄν­θρω­πος, ἀ­πό­λυ­τος, ἰ­δε­α­τός, θά μπο­ροῦ­σε πο­τέ νά φαν­τα­στεῖ ὅ­τι θά εἴ­χα­με μιά κοι­νω­νί­α δι­καί­ου; Ποτέ. Για­τί ἁ­πλού­στα­τα τό πρό­βλη­μα αὐ­τό δέν λύ­νε­ται ἀπό τόν κά­θε ἄν­θρω­πο ξεχωριστά, ἐπειδή δέν ἔ­χου­με πνευ­μα­τι­κούς ἀν­θρώ­πους, παρά πάν­το­τε μόνο λί­γους. Ἔτσι, ἀφοῦ ἡ κοι­νω­νί­α μας δέν ἀ­πο­τε­λεῖ­ται ἀ­πό πνευ­μα­τι­κούς ἀν­θρώ­πους, ἑ­πό­με­νο εἶ­ναι νά ἀ­να­ζη­τᾶ­με συ­νε­χῶς τή δι­και­ο­σύ­νη, χω­ρίς πο­τέ νά τήν ἀγ­γί­ζου­με, παρά μό­νον ἐ­λά­χι­στα καί με­μο­νω­μέ­να.
Ἀλ­λά τί εἶ­ναι δι­και­ο­σύ­νη;
Ἡ λέ­ξη δι­και­ο­σύ­νη στήν Ἁ­γί­α Γρα­φή ἔ­χει δι­πλῆ ση­μα­σί­α. Δι­και­ο­σύ­νη ἐν­νο­εῖ, ὅ­πως λέ­ει ὁ ἱ­ε­ρός Χρυ­σό­στο­μος, «ἢ τὴν κα­θ’  ὅ­λου ἀ­ρε­τὴν, ἢ τὴν με­ρι­κὴν ταύ­την τὴν ἀ­πε­ναν­τί­ας τῇ πλε­ο­νε­ξί­ᾳ κει­μέ­νην»[3]. Δη­λα­δή ἡ δικαιοσύνη ἔ­χει δύ­ο ὄ­ψεις, του­λά­χι­στον δύ­ο, γιατί θά δοῦ­με καί μί­α τρί­τη στό τέ­λος. Ἡ μί­α ὄ­ψη δέν εἶ­ναι τί­πο­τε ἄλ­λο πα­ρά τό νά ζεῖ ὁ ἄνθρωπος καί νά πο­λι­τεύ­ε­ται σύμ­φω­να μέ τίς ἀ­παι­τήσ­εις τοῦ δι­καί­ου. Αὐ­τή ἡ ἔν­νοι­α ταιριάζει μά­λι­στα στή λέ­ξη δι­και­ο­σύ­νη. Ἡ ἄλ­λη ὄψη εἶ­ναι τό νά ἔ­χει κανείς τήν «κα­θ’  ὅ­λου ἀρε­τήν», πού λέ­ει ὁ ἱ­ε­ρός Χρυ­σό­στο­μος, δι­ό­τι ἡ λέ­ξη δικαι­ο­σύ­νη ση­μαί­νει καί ἁ­γι­ό­τη­τα, ση­μαί­νει τό σύ­νο­λο τῶν ἀ­ρε­τῶν. Καί τό νά εἶ­ναι κανείς ἄν­θρω­πος πού θά ζεῖ σύμ­φω­να μέ τίς ἀ­παι­τή­σεις τοῦ δι­καί­ου εἶ­ναι πο­λύ σπου­δαῖ­ο. Δη­λα­δή ὁ ἄν­θρω­πος νά μή ζηλεύει τά ἀ­γα­θά τοῦ ἄλ­λου, νά μήν τά ὑ­πο­βλέ­πει, νά μήν τά ἐ­πι­θυ­μεῖ, νά μή θέ­λει νά τοῦ τά ἁρ­πά­ξει, εἴ­τε κλέ­βον­τας εἴ­τε λη­στεύ­ον­τας εἴ­τε... ὅπως ἀλλιῶς μπορεῖ, πάν­τως νά μή θέλει νά ἁρ­πά­ζει τά ἀ­γα­θά τοῦ ἄλ­λου.
Δι­και­ο­σύ­νη εἶναι τό νά ὑ­πάρ­χουν ἀ­νά­με­σα στόν Θε­ό, στόν ἑ­αυ­τό μου καί στόν πλη­σί­ον μου οἱ νό­μι­μες σχέ­σεις. Προ­σέ­ξτε το αὐ­τό. Δι­και­ο­σύ­νη εἶναι οἱ νό­μι­μες σχέ­σεις ἀ­νά­με­σα σ’ ἐ­μένα καί τόν Θε­ό, σ’ ἐ­μένα καί τόν ἑ­αυ­τό μου, καί σ’ ἐ­μένα καί τόν πλη­σί­ον. Ἡ δι­και­ο­σύ­νη ἀ­πέ­ναν­τι στόν Θε­ό εἶναι νά μέ διδάξει ὁ Θεός ποιό εἶναι τό θέλημά Του, ποιό εἶναι τό δίκαιόν Του, κι ἐγώ νά τό κάνω. Ἔχετε προσέξει αὐτό πού λέμε συνήθως στίς προσευχές μας –καί μάλιστα κα­τά κό­ρον, καί στή με­γά­λη Δο­ξο­λο­γί­α καί ἀλλοῦ– αὐτό τό «δί­δα­ξόν με τὰ δι­και­ώ­μα­τά σου»; Αὐ­τό ση­μαί­νει δί­δα­ξέ με τί εἶ­ναι δί­και­ο καί Σοῦ ἀ­νή­κει, νά τό κά­νω, νά Σοῦ τό ἀ­πο­δώ­σω. Αὐ­τά εἶ­ναι τά δι­και­ώ­μα­τα τοῦ Θεοῦ.
Λοιπόν. Ἡ δική μου δι­και­ο­σύ­νη ἀ­πέ­ναν­τι στόν Θε­ό εἶναι, κατά κάποιον τρόπο, νά μήν Τόν ἀ­δι­κή­σω, νά Τοῦ ἀ­πο­δώ­σω ὅ,τι Τοῦ ἀ­νή­κει. Αὐτό λέ­γε­ται εὐ­σέ­βεια.  Ὕστερα, ἡ δι­και­ο­σύ­νη ἀ­πέ­ναν­τι στόν ἑ­αυ­τό μου εἶναι νά ἀ­πο­δώ­σω στόν ἑ­αυ­τό μου ἐ­κεῖ­νο πού τοῦ ὀφεί­λω, εἴ­τε σω­μα­τι­κά εἴ­τε πνευ­μα­τι­κά· δηλαδή ἔ­χω χρέ­ος νά ἐξασφαλίσω στόν ἑαυτό μου, μέ τόν τρόπο τῆς ζωῆς μου, τή σω­τη­ρί­α. Αὐτό λέ­γε­ται σω­φρο­σύ­νη. Καί, τέλος, ἡ δι­και­ο­σύ­νη ἀ­πέ­ναν­τι στόν πλη­σί­ον εἶναι νά τοῦ ἀ­πο­δώ­σω ἐ­κεῖ­νο πού πρέ­πει. Αὐ­τό λέ­γε­ται δι­και­ο­σύ­νη, δη­λα­δή πα­ρα­μέ­νει ἡ ἴ­δια λέ­ξη.
Αὐ­τά ὅ­λα ὁ ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος τά συ­νο­ψί­ζει, καί μά­λι­στα μᾶς τά λέ­ει σέ δύ­ο ση­μεῖ­α στίς ἐ­πιστολές του. Σᾶς ἀ­να­φέ­ρω τή μί­α, Πρός Τί­τον, στό 2ο κε­φά­λαι­ο, πού λέ­ει: «σω­φρό­νως καὶ δι­καί­ως καὶ εὐ­σε­βῶς ζή­σω­μεν ἐν τῷ νῦν αἰ­ῶ­νι»[4]. Νά ζή­σου­με στήν πα­ροῦ­σα ζω­ή σω­φρό­νως καί δι­καί­ως καί εὐ­σε­βῶς. Δη­λα­δή νά ζήσουμε μέ σωφροσύνη καί ἐγκράτεια στόν ἑαυτό μας, μέ δικαιοσύνη ἀπέναντι στόν πλη­σί­ον, ἀλλά καί μέ εὐ­σέβεια ἀπέ­ναντι στόν Θε­ό. Αὐ­τό μά­λι­στα κα­λό εἶ­ναι νά τό γνω­ρί­ζου­με καί ἀ­π’ ἔ­ξω· εἶναι μί­α πολ­ύ μι­κρή πρό­τα­ση: «σω­φρό­νως καὶ δι­καί­ως καὶ εὐ­σε­βῶς ζή­σω­μεν ἐν τῷ νῦν αἰ­ῶ­νι».
Θά μεί­νου­με βέ­βαι­α στή δι­και­ο­σύ­νη, δηλαδή σ’ αὐ­τά πού ὀ­φεί­λου­με στόν πλη­σί­ον. Δέν θά μεί­νου­με οὔ­τε στήν εὐ­σέ­βεια οὔ­τε στή σω­φρο­σύ­νη.
Ἡ δι­και­ο­σύ­νη πρός τόν πλη­σί­ον ἐκφράζεται καί μέ ἔρ­γα καί μέ λό­για.
Πά­νω στήν πρά­ξη, ἡ δι­και­ο­σύ­νη ἐμ­φα­νί­ζε­ται κα­τά ἕ­ναν πο­λύ ἀν­τι­λη­πτό τρό­πο σέ ὅ­λους. Γι’ αὐ­τό μᾶς προστάζει ὁ λό­γος τοῦ Θε­οῦ καί λέ­ει: «Ζυ­γὰ δί­και­α καὶ σταθ­μί­α δί­και­α καὶ χοῦς δί­και­ος ἔ­σται ἐν ὑ­μῖν»[5]. Δη­λα­δή: Τά ζυ­γί­σμα­τα, τά με­τρή­μα­τα, αὐ­τό πού θά που­λή­σεις , αὐ­τό πού θά δώ­σεις , νά εἶναι δί­και­α· τά σταθ­μά νά εἶναι δί­και­α. Ἀλ­λά καί ἀπό τήν πε­ρι­ο­χή πού ἔ­χεις σάν χω­ρά­φι σου , σάν οἰ­κό­πε­δό σου , μήν πά­ρεις ἀ­πό τόν ἄλ­λο τί­πο­τα πε­ρισ­σό­τε­ρο· θά κρα­τᾶς ἐκεῖ­νο πού σοῦ ἀ­νή­κει.
Ἀν­τί­θε­τα, λέ­ει ὁ Θε­ός: «ζυ­γοὶ δό­λιοι βδέ­λυγ­μα ἐ­νώ­πιον Κυ­ρί­ου»[6]. Ὅταν οἱ ζυ­γοὶ εἶναι δό­λιοι, ὅ­ταν δη­λα­δή προ­σπα­θεῖς νά κλέ­ψεις στό ζύ­γι, αὐ­τό εἶ­ναι βδέ­λυγ­μα , εἶναι σίχαμα ἐ­νώ­πιον τοῦ Κυ­ρί­ου.
Ἀ­κό­μα ἀ­δι­κί­α εἶ­ναι καί ἡ νο­θεί­α, δι­ό­τι θέ­λεις νά κερ­δί­σεις πε­ρισ­σό­τε­ρο, καί γι’ αὐτό νο­θεύ­εις τό προ­ϊ­όν σου.
Πολ­λές φο­ρές, κάποιοι δι­κη­γό­ροι καί για­τροί –νά ἔρ­θω σέ κά­ποι­α ἐ­παγ­γέλ­μα­τα– ζη­τοῦν ὑ­περ­βο­λι­κή ἀμοι­βή· καί γιά νά τό δικαιολογήσουν αὐτό, μα­κραί­νουν χρο­νι­κά μί­α ὑ­πό­θε­ση οἱ πρῶτοι, ἤ μα­κραί­νουν τή νο­ση­λεί­α οἱ δεύτεροι. Αὐ­τό ὅμως εἶ­ναι ἀ­δι­κί­α.
Ἀ­νέ­φε­ρα ἔ­τσι, ἐν­δει­κτι­κά, τό ἐ­πάγ­γελ­μα τοῦ δι­κη­γό­ρου ἤ τοῦ για­τροῦ· ἀλ­λά αὐτό συμβαίνει μέ ὅλα τά ἐ­παγ­γέλ­μα­τα. Λί­γο - πο­λύ, ὅ­λοι στόν χῶ­ρο τους, στό ἐπάγ­γελ­μά τους, στήν ἐρ­γα­σί­α τους, μπο­ρεῖ νά σκε­φθοῦν κά­τι γιά προσωπικό τους ὄφελος, καί τε­λι­κά νά ἀ­δι­κή­σουν τόν ἄλ­λο μέ ὁποιον­δή­πο­τε τρό­πο. Ὁ κα­θέ­νας ἐ­πι­νο­εῖ, τόν βρί­σκει τόν τρό­πο του!
Ἀ­κό­μη εἶναι καί οἱ προ­ϊ­στά­με­νοι, πού πρέ­πει νά ἀπο­δί­δουν τήν δί­και­η μι­σθο­δο­σί­α στούς ὑ­παλ­λή­λους καί στούς ἐρ­γά­τες. Λέ­ει μά­λι­στα τό Δευ­τε­ρο­νό­μιον : «Οὐκ ἀ­πα­δι­κή­σεις μι­σθὸν πέ­νη­τος καὶ ἐν­δε­οῦς». Τόν φτω­χό ἐρ­γά­τη ἤ ὑ­πάλ­ληλό σου δέν θά τόν ἀ­δι­κή­σεις μέ τόν μι­σθό πού θά τοῦ δώ­σεις ἴ­σως λι­γό­τε­ρο ἤ θά καθυστε­ρήσεις νά τοῦ τόν πληρώσεις. Μά­λι­στα τό το­νί­ζει: «αὐ­θη­με­ρὸν ἀ­πο­δώ­σεις τὸν μι­σθὸν αὐ­τοῦ»[7], τήν ἴ­δια μέ­ρα θά πλη­ρώ­σεις τόν ἐρ­γά­τη σου.
Ἀλ­λά καί οἱ ὑ­πάλ­λη­λοι καί οἱ ἐρ­γά­τες δέν πρέ­πει νά ἀ­δι­κοῦν τόν ἐρ­γο­δό­τη μέ τήν ὀ­κνη­ρί­α τους, ἀλ­λά καί μέ θε­λη­μα­τι­κές ζη­μι­ές πού μπο­ρεῖ νά προκαλέσουν ἀπό ἐκδίκηση. Ὑ­πάρ­χει με­γά­λο ρε­περ­τό­ριο ἀ­δι­κί­ας τοῦ ἐρ­γά­τη πρός τόν ἐρ­γο­δό­τη!
Ἀ­κό­μη, νά ἐρ­γά­ζον­ται, ὅ­πως λέ­ει ὁ ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος, «μὴ κα­τ’  ὀ­φθαλ­μο­δου­λί­αις»[8]. Ὀ­φθαλ­μο­δου­λί­α σημαίνει ὅτι δουλεύει κανείς ἐπιλεκτικά· δη­λα­δή λέει: «Μέ βλέ­πει ὁ ἐργοδότης , δου­λεύ­ω· δέν μέ βλέ­πει , δέν δου­λεύ­ω». Αὐ­τή εἶ­ναι ἡ ὀ­φθαλ­μο­δου­λί­α, καί εἶ­ναι πράγ­μα­τι δου­λεί­α τῆς ψυ­χῆς. Μόνο ἕ­νας ἄν­θρω­πος μέ δου­λι­κή ψυ­χή σκέ­πτε­ται μέ τόν τρό­πο αὐ­τό. Ὅ­λα αὐ­τά λοι­πόν πρέ­πει νά τηροῦνται σω­στά καί ἀ­πό τούς μέν καί ἀ­πό τούς δέ.
Ἀκόμα, οἱ στρα­τι­ω­τι­κοί πρέπει νά εἶναι δί­καιοι πρός τούς ὑ­φι­στα­μέ­νους τους.
Καί οἱ δι­κα­στές πρέπει νά ἀπο­δί­δουν τό δί­και­ο, προ­παν­τός σήμερα μέ­σα στήν κοι­νω­νί­α πού ζοῦ­με, πού εἶναι πολλοί οἱ ἀν­τί­δι­κοι. Πρέ­πει νά ἀ­πο­δί­δουν τό δί­και­ο ἀ­προ­σω­πό­λη­πτα, χω­ρίς δω­ρο­δο­κί­ες καί δω­ρο­λη­ψί­ες. Οὔ­τε νά πά­ρει ὁ δι­κα­στής δῶ­ρο –«τά δῶ­ρα, λέ­ει ἡ Ἁ­γί­α Γρα­φή, τυ­φλώ­νουν τόν δι­κα­στή»[9]– οὔ­τε ἐ­κεῖ­νος πού δικάζεται νά σκέ­πτε­ται νά δώ­σει δῶ­ρο στόν δι­κα­στή. Αὐτό εἶναι τό γνω­στό μας λά­δω­μα –ἔ­τσι τό λέ­νε– νά τό πῶ κι ἐγώ στήν ἁ­πλο­ελ­λη­νι­κή.
Ἀ­κό­μα καί στίς σχέσεις μας μέ τή γει­το­νιά πρέπει νά εἴμαστε δίκαιοι. Νά μή βάζουμε, ἄς ποῦμε, τά σκου­πίδια μας μπροστά στήν πόρ­τα τῶν ἄλ­λων, ἀλλά νά τά ρίχνουμε στόν κά­δο τῶν ἀ­πορ­ρι­μά­των. Για­τί δηλαδή πρέ­πει νά σκου­πί­σει κανείς τήν πόρ­τα του, τήν αὐ­λή του, τό πε­ζο­δρό­μιό του, καί νά ρίχνει τά σκου­πί­δια στήν πόρ­τα τῶν ἄλ­λων; Αὐ­τό εἶ­ναι συ­νη­θέ­στα­το! Τό ἀκού­ω δια­ρκῶς καί δια­ρκῶς. Φθά­νουν καί μέ­χρι τό δικα­στή­ριο! Πολλές φορές, ἐπίσης, ἐ­νο­χλοῦμε τόν γεί­το­νά μας βά­ζον­τας τό ρα­δι­ό­φω­νο ἤ τήν τη­λε­ό­ρα­ση δυνα­τά, ἤ τρα­γου­δᾶμε με­σά­νυ­χτα, καί ἔ­χουμε τά πα­ρά­θυ­ρά μας ἀ­νοι­χτά τό κα­λο­καί­ρι, για­τί ἔ­τσι μᾶς ἀ­ρέ­σει! Ὁ ἄλ­λος κοι­μᾶ­ται, καί δέν τόν σεβόμαστε! Ὅ­λα αὐ­τά συμβαίνουν για­τί δέν ὑ­πάρ­χει πνεῦμα δι­και­ο­σύ­νης.
(συνεχίζεται)


Απόσπασμα από το βιβλίο ‘’MAKAΡΙΣΜΟΙ’’ .
Της Ιεράς Μόνης Κομνηνείου, Κοιμήσεως θεοτόκου και Αγίου Δημητρίου.
Το βιβλίο περιέχει  απομαγνητοφωνημένες ομιλίες του μακαριστού Γέροντα Π. Αθανασίου Μυτιληναίου.
Η ανάρτηση γίνεται με την ευλογία της Ιεράς Μονής.


[1]. Ματθ. 5, 6.
[2]. Ἡσ. 26, 9.
[3]. Ἱερ. Χρυσόστομος, Εἰς τὸ Κατὰ Ματθαῖον, Ὁμιλία ιε΄,
MPG 57, 227, 20-23.
[4]. Τί­τ. 2, 12.
[5]. Λευ­ϊ­τ. 19, 36.
[6]. Παρ. 11, 1.
[7]. Δευ­τ. 24, 14-15.
[8]. Ἐ­φεσ. 6, 6. Κολ. 3, 22.
[9]. Βλ. Σ. Σειρ. 20, 29. «ξένια καὶ δῶρα ἀποτυφλεῖ ὀφθαλμοὺς σοφῶν»

http://makkavaios.blogspot.gr/2015/12/a_27.html#more

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Γιά τίς σαρκικές διαστροφές ἐντός τοῦ γάμου, Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου





ΓΙΑ ΤΑ ΣΑΡΚΙΚΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΑΜΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ» ΠΟΥ ΤΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ










Διήγησις τοῦ π. Σάββα Ἁγιορείτη
περί τοῦ Ἁγίου Παϊσίου: «Μοῦ διηγήθηκε κάποια κυρία ἀπό τήν Θεσσαλονίκη, ὅτι
κάποτε ὁ Ὅσιος Παΐσιος ἔδωσε δυναμικό τέλος σ’ ἕνα φορτικό καί ἄκρως ἐφάμαρτο
συζυγικό της βάσανο. Εἶχαν διαφορετικό Πνευματικό ἐκείνη καί ὁ σύζυγός της. Ὁ
δικός της Πνευματικός ἦταν πατερικός καί εὐσυνείδητος καί ὑπεδείκνυε τίς
θεοχάρακτες γραμμές καί προϋποθέσεις τοῦ τίμιου γάμου. Ὁ Πνευματικός τοῦ
συζύγου της ἦταν νεωτεριστής καί μεταπατερικός καί ἔλεγε στό σύζυγό της τό
γνωστό καί βλάσφημο καί ἀμοραλιστικό λόγιο ὅτι "ὁ Θεός ἀφήνει ἐλεύθερες
τίς κρεβατοκάμαρες καί δέν ἀσχολεῖται μέ τό τί κάνουν οἱ σύζυγοι κατά τήν σχέση,
ἀλλά μέ τήν καρδιά…". Ὁ σύζυγος ἀπαιτοῦσε νά μεταβληθεῖ ἡ σύζυγός του σέ
χοιρώδη καί λασπώδη κρεάτινη μάζα καί διαρκῶς τήν πίεζε νά ἐνδώσει, μέ εὐλογία
τοῦ Πνευματικοῦ του, στήν παρά φύσιν θεομίσητη καί βδελυρή ἁμαρτία!!! Ἐκείνη ἀκολουθοῦσε
τήν ὑπόδειξη τῆς φωνῆς τοῦ Θεοῦ μέσω τοῦ καλοῦ της Πνευματικοῦ καί οὐδέποτε
διανοήθηκε νά προβεῖ σέ ἕνα τέτοιο παθογενές ἀνοσιούργημα..


Κάποτε ἀπελπισμένη
κατέφυγε στήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Σουρωτῆς καί συνάντησε τόν ἐκεῖ
παρεπιδημοῦντα Γέροντα τῆς ἀδελφότητος Ὅσιο καί Θεοφόρο πατέρα Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη.
Τοῦ ἐκμυστηρεύθηκε τό πρόβλημά της καί ζήτησε τήν βοήθειά του. Ὁ Ὅσιος, κατά
μαρτυρία τῆς γυναίκας, ἔγινε κατά τό κοινῶς λεγόμενο «ἡφαίστειο» ἀπό ἱερά ἀγανάκτηση.
Ὑπέδειξε στή γυναίκα νά μήν ἐνδώσει οὔτε καί μέ ἀπειλή θανάτου στίς
σιχαμερότερες καί θανασιμότερες ἁμαρτίες πού ἔχει νά παρουσιάσει ὀ ἐκπεσών ἄνθρωπος.
Ἐξήγησε ὅτι μέσω αὐτῶν τῶν ἁμαρτιῶν ἐπεισέρχεται ὁ διάβολος στό γάμο καί
φυγαδεύεται ὁ Παράκλητος.


Γίνονται οἱ ἄνθρωποι ὑποκτηνώδη ὄντα, πού ἔπρεπε νἀ ἐντρέπονται
τά φυσιολογικά κτήνη καί νά διδάσκονται ἀπ’ αὐτά. Ἐξήγησε ἀκόμη ὅτι εἶναι ἀναίρεση
τοῦ σκοποῦ τοῦ γάμου πού διασώζει τό κατά φύσιν καί ἀναγάγει στό ὑπερ φύσιν,
καί ὅτι οἱ βδελυρές καί πυρίκαυστες οὐρανόθεν στά Σόδομα αὐτές πράξεις εἶναι οἱ
προσφιλέστερες στόν διάβολο, γιατί ὁδηγοῦν τόν κατ’ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν Θεοῦ πλασθέντα
ἄνθρωπο στήν κατακόρυφη πτωτική κατεύθυνση τοῦ διεστραμμένου δαίμονα καί ὄχι
στήν ὑπερυψωθεῖσα θριαμβευτική θέση, πού ὑπέδειξε ἡ τεθεωμένη ἀνθρώπινη φύση
πού προσέλαβε ὁ Χριστός, ἤτοι στά δεξιά τοῦ Πατρός… Ὀνόμασε τίς πράξεις αὐτές
μάστιγα τῆς ἐποχῆς καί παθογένεια γιά τά διαζύγια, τήν ψυχική διάσπαση τῶν
συζύγων, καί ἰδίως γιά τήν διαστροφή καί κατρακύλα τῶν σημερινῶν παιδιῶν, πού εἰσροφοῦν
δαιμονική ἐνέργεια ἀπό τά κυριαρχικά δικαιώματα πού ἔχει ὁ διάβολος ἐπί τοῦ
γενετικοῦ ὑλικοῦ ἀπό τό ὁποῖο προέρχονται καί ἀπό τίς χαίνουσες πνευματικές
πληγές, πού ὐπάρχουν ἀθεράπευτες στίς ψυχές τῶν γονέων τους..


Ἐκεῖνο πού ἔκανε ἰδιαίτερη ἐντύπωση
στήν κυρία ἐκείνη, ἦταν ἡ ἐπιμονή τοῦ Ὁσίου Παϊσίου νά καταγγείλει τόν
«Πνευματικό» τοῦ συζύγου της στόν Ἐπίσκοπο του γιά νά τόν καθαιρέσει. Τῆς εἶπε ἐπί
λέξει: «Νά πᾶς νά τό πεῖς στό Δεσπότη γιά νά τόν ξυρίσει!!!».


Διαπιστώνουμε τήν
ξεκάθαρη, σύμφωνη μέ ὅλους τούς Ἁγίους Πατέρες, θέση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, ἐνάντια
στίς ὅποιες σαρκικές διαστροφές εἴτε ἐκτός, εἴτε ἐντός τοῦ γάμου. Αὐτές καθιστοῦν
τό γάμο ἕναν «νομιμοφανή» σοδομισμό μέ καταστροφικές συνέπειες τόσο στούς
συζύγους, πού ἄν δέν μετανοήσουν κολάζονται, ὄσο καί στά τέκνα τους. Διαπιστώνουμε ἐπίσης τήν ἁγιοπατερική στάση του ἀπέναντι ἐκείνων τῶν «Πνευματικῶν», τῶν χωρίς Ἅγιο Πνεῦμα, πού συμβουλεύουν ὀλέθρια τά πνευματικά τους τέκνα «χαϊδεύοντας» τά πάθη τους. Ὅπως μᾶς διδάσκει ἡ Ἁγιοπατερική Γραμματεία ὁ Πνευματικός ἔχει ἐξουσία νά συγχωρεῖ ἐκεῖνα πού συγχωροῦνται σύμφωνα μέ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ καί ὄχι τά πάντα. Ἡ ἐθελοτυφλία καί ἡ ἄνομη κακή συγχώρηση αὐτῶν πού ἁμαρτάνουν ἀμετανόητα κολάζει τόσο τόν ἐξομολογούμενο ὅσο καί τόν Πνευματικό του.


Ὁ Κύριος νά μᾶς δίνει σύνεση καί νά μᾶς εὐλογεῖ ὅλους δι’ εὐχῶν τοῦ Ἁγίου
Του, Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου».




























ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ

1.Μπορεῖτε νά δεῖτε τίς προηγούμενες δημοσιεύσεις τοῦ ἱστολογίου μας πατώντας τό: Παλαιότερες ἀναρτήσεις (δεῖτε δεξιά)

2.Καλλίτερη θέαση τοῦ ἱστολογίου μέ τό Mozilla.

3.Ἐπιτρέπεται ἡ ἀναδημοσίευση τῶν ἀναρτήσεων μέ τήν προϋπόθεση ἀναγραφῆς τῆς πηγῆς

4.Ἐπικοινωνία: hristospanagia@yahoo.gr
.
Γιά ἐνημέρωση μέσῳ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου στεῖλτε μας τό e- mail σας στό hristospanagia@yahoo.gr

ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΤΩΣΤΕ ΟΜΙΛΙΕΣ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ- ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...