Σελίδες

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ
ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

Πρεσβυτέρου Βασιλείου Σπηλιόπουλου, ΝΕΟΕΠΟΧΗΤΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΜΑΡΚΙΔΗ . γ' μέρος

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ:

ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ, ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ, ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΟΝ ΛΕΟΝΤΑ

Δεῖτε ἐδῶ:β' μέρος

 

Στή σελ. 19 θεωρε τι κατά Θεία Πρόνοια πελευθερώθηκε πό τόν γνωστικισμό καί τόν λισμό μέσα πό τόν νδουισμό καί τόν ποκρυφισμό καί ναφέρεται  σέ μεγάλους ποκρυφιστές πως λαν Βάτς, Μπλαβάτσκι, Στάινερ, Γκουρτζιέφ, Κρισναμούρτι, Μαχαρίσι Μάχες Γιόγκι.  Διαφημίζονται λοιπόν μεγάλοι ποκρυφιστές, ψευδόχριστοι καί ψευδοπροφτες ς φέλιμοι καί χρήσιμοι.  Μάλιστα στήν μέσως πόμενη σελίδα μολογε τι μέσα πό τήν καθημερινή μελέτη τν σατανικν βιβλίων τν προαναφερομένων κατέληξε στό συμπέρασμα, στό ποο προφανς θέλει νά δηγηθε καί φελής ναγνώστης, τι “.. ο νθρωποι διαθέτουν λανθάνουσες κανότητες πού κτείνονται πέρα πό τίς πέντε ασθήσεις...” καί τι πάρχουν “μετά - ρθολογικά στάδια συνειδητότητας...”[13] Προτρέπεται ναγνώστης λοιπόν μέσα πό τίς πρακτικές τν νατολικν θρησκειν νά βρε καί νά ξιοποιήσει ατές τίς λανθάνουσες δυνατότητες.
Στή σελ. 21 πιτίθεται στό ερατεο καί, κατ’ πέκταση, στόν Χριστιανισμό λέγοντας τι μέχρι νά γνωρίσει μερικούς, προφανς λίγους, κληρικούς κανένας λλος κληρικός μοναχός δέν τόν εχε μπνεύσει.
Στη σελ. 22 μιλ γιά τήν αρα τν γίων νθρωπος κενος ποος ποτίθεται τι γινε φορμή γιά νά πλησιάσει συγγραφέας τήν ρθόδοξη πνευματικότητα καί καταλαβαίνει κανείς πώς δέν βρκε τό Φς συγγραφέας φο δηγήθηκε πό τυφλούς.
Στή σελίδα 24 πιτίθεται στούς κάθε λογς μολογητές τς πίστεως ποκαλώντας τους “περφανατικές μορφές τς ργανωμένης θρησκείας”, κθειάζει τό καταστροφικό φεμινιστικό κίνημα καί τόν οκουμενισμό μιλντας γιά “ποδοχή λων τν νθρώπων χωρίς αθαίρετους ποκλεισμούς κάποιων μάδων”.  λοι στό διο καζάνι, λοι μέ λους!  Πουθενά λήθεια  λλά παντο!
Στήν 25 ποκαλε τούς ψαλμούς “λλη μορφή διαλογισμο” πού τόν κτοξεύουν σέ πίπεδα βαθις ρεμίας καί γαλήνης.  λοι ο ροι καί τό περιεχόμενο τους καθαρς νδουιστικά.
Στην δια καί στήν πόμενη σελίδα μιλ γιά τό “μάτι τς νατένισης”τό ποο  εναι “συστηματική καί πειθαρχημένη πνευματική πρακτική, πού χει σκοπό νά νοίξει τίς διαισθητικές καί πνευματικές κανότητες το προσώπου”καί τό ποο παρέμεινε ζωντανό πού λλο;  Στό Θιβέτ φυσικά.  Καί ποιός τό νακάλυψε; Ο παδοί τς “Νέας ποχς” φυσικά.  Καλό λοιπόν τό Θιβέτ, πηγή το φωτισμο μας, καλή καί Νέα ποχή.  Μπορε κανείς λοιπόν νά μή χαρακτηρίσει τό βιβλίο πολύτως Νεοεποχήτικο καί ντιχριστιανικό, ταν τό κάνει διος συγγραφέας;  Τό χειρότερο μως εναι συγκρητισμός, ποος βέβαια εναι και σκοπός συγγραφς το βιβλίου, φο συγγραφέας πιστεύει τι ατό πού γινε στο Θιβέτ καί νακάλυψαν ο Νεοεποχτες, ατό κριβς γίνεται στό γιο ρος.  Το γιο ρος, κατά τόν Μαρκίδη, εναι θά πρέπει νά γίνει πλς τό Θιβέτ τς Δύσης.  Ατό φυσικά φαίνεται καί στην 44.
Στά πόμενα κεφάλαια συγγραφέας γνωρίζει τόν πατέρα Μάξιμο, τόν ποο μως δέν βλέπει ς ρθόδοξο μοναχό.  Γιά τόν Μαρκίδη π. Μάξιμος εναι νας κόμα δάσκαλος πό τούς πολλούς πού εχε γνωρίσει (σελ.36) κοντά στόν ποο, πως κανε καί μέ λους τούς λλους μύστες,  ταν τοιμος νά μάθει νέους, παράλληλους, πως διος τούς ντιλαμβανόταν, δρόμους γιά πνευματική ξύψωση (σελ.32).  π.Μάξιμος ταν νας πραγματικός δάσκαλος, ποος  “συμβαίνει νά εναι χριστιανός”(σελ. 36).  Παντο πάρχουν δάσκαλοι, πό πολλούς δρόμους μπορε νά δηγηθε κανείς, σμφωνα πάντα μέ τόν συγγραφέα, σέ νώτερα πνευματικά στάδια.
Στή σελίδα 38 λλά καί σέ πάρα πολλές λλες μιλ γιά νέργεια, ποία μετατοπίζεται μέ τήν σκέψη.  Μιλ γιά τήν συμπαντική λοιπόν νέργεια.
Στή σελίδα 50 μς ναπτύσσει τό πόσο προφητικός ποδείχθηκε νας σραηλινός γκουρού ποος προφήτευσε τι ν ο μοναχοί το ρους δέν μοιραστον μέ λο τόν κόσμο τή σοφία τους, θά τούς ναγκάσει Θεός νά τό κάνουν.  Ατός λοιπόν ταν καί λόγος πού π. Μαξιμος ποχρεώθηκε νά φήσει τό ρος γιά νά γίνει πίσκοπος στήν Κύπρο.  Θαυμαστό τό σημεο!  σουάμι ναγνωρίζει, ατό πρέπει ρα νά κάνουμε καί μες, τή σοφία τν γιορειτν καί τήν ξία της γιά τόν κόσμο.  ναγνωρίζει στούς γιορετες τούς συναγωνιστές στόν γνα γιά καλλιέργεια το ματιο τς νατένισης.  Καί λα ατά σέ σραμ, που συγγραφέας  προέβαλε τίς συγκρητιστικές του πόψεις λέγοντας στούς νθρώπους τι νακάλυψε τό δυτικό Θιβέτ.
Στή σελ. 74 ποδεικνύεται τό πόσο σχετος καί μακριά μεινε πό τήν κκλησία ποκαλώντας τήν εκόνα τς Παναγίας ερό ντικείμενο πού πιστεύεται, δέν εναι σίγουρο, τι χει θαυματουργικές διότητες.
Στή σελίδα 82 συναντμε να πό τά πιό νορθόδοξα σημεα.  συγγραφέας εθέως ποδέχεται λων τν εδν τίς σεξουαλικές σχέσεις “πό τίς πιό χυδαες ς τίς πιό ψηλές” θεωρώντας μάλιστα τι βοηθον τόν νθρωπο νά φτάσει στήν γάπη το Θεο καί στό Θεο ρωτα.  Πιστεύει δύσμοιρος τι κόμα καί ο πιο χυδαες σεξουαλικές σχέσεις εναι τύπος καί προτύπωση το Θείου ρωτα.  Καθαρός Νικολαιτισμός.
Στή σελίδα 88 προβάλλεται γερόντισσα Γαβριηλία καί τό βιβλίο “ σκητική τς γάπης”, τό ποο βοήθησε φυσικά τό συγγραφέα νά παραμείνει στήν πλάνη καί στή σύγχυση  κκλησίας καί  νδουισμο.  Τό διο καί στή σελίδα 90.
Στη σελίδα 107 συγγραφέας μέ περισσή ελικρίνεια μολογε τι σκοπός του εναι η συγκριτική μελέτη καί χι πραγματική ναζήτηση τς λήθειας.  Εθέως παραδέχεται τι κούει τήν ρθόδοξη διδασκαλία καί ατομάτως τή μετασχηματίζει σέ νδουιστική.  Συγκρίνει τή διδασκαλία τς κκλησίας γιά τήν κάθαρση μέ κοσμικές θεωρίες παραφρόνων στοχαστν καί μέ τίς δαιμονικές πλάνες το Βουδισμο.  Στό διο δέ σημεο εθαρσς μολογε καί τήν ντίθεσή του μέ τήν Πίστη τς κκλησίας τι μόνη Ατή κατέχει τήν λήθεια.  Στήν δια δέ σελίδα κάνει λόγο καί γιά τόν περίφημο ξαφνικό φωτισμό δηλ.  τήν ατόματη διαδικασία που ατοστιγμς καί χωρίς προσωπική συμμετοχή ο γιοι, ποτίθεται, φθαναν πό τήν θλίψη στήν χαρά.  Γιά τό διο φαινόμενο γίνεται λόγος καί στήν 111 που ποστηρίζεται τι ο νθρωποι θεραπεύονται ατομάτως ταν ρθουν σέ παφή μέ τήν θεϊκή πραγματικότητα πού βρίσκεται στόν σώτερο αυτό τους.  νθρωπος λοιπόν, γιά τό συγγραφέα, εναι Θεός καί μπορε μέσα πό την παφή μέ τόν σωτερικό του κόσμο, προφανς διά το διαλογισμο, νά ατοπραγματωθε, νά ατοθεωθε, νά ατοσωθε.
Στήν 123 συγκρίνει τίς ερές εκόνες μέ τά διάφορα εδωλοποιημένα βοηθήματα τν νατολικν θρησκειν καί “ποχρεώνει” τόν ναγνώστη μέ μαεστρία ετε νά δεχθε τι ντως ο εκόνες ξυπηρετον τόν διο σκοπό  πού ξυπηρετον καί τά εδωλα τν θνν καί ρα καί ατά δέν εναι εδωλα λλά εκόνες, ετε νά παραδεχτε τι ο εκόνες εναι εδωλα.  πίθεση βέβαια ατή συνεχίζεται σέ λο τό κεφάλαιο, που πολλάκις πογραμμίζεται τι ο εκόνες εναι περιττές καί πικίνδυνες νά δηγήσουν σέ εδωλολατρεία καί τι καί ο εκόνες καί ο ψαλμοί καί ο Λειτουργίες κόμη, εναι γιά τούς τελες.  Βομβαρδισμός καί κατεδάφιση λοκλήρου τς Παραδόσεως τς κκλησίας μας.  Καί ναρωτιέται κανείς ποιός εναι τέλειος, ποος δέν χρειάζεται πλέον λα ατά;  ρώτηση μπορε νά φαντάζει φελής λλά γιά τόν συγγραφέα δέν εναι μόνον Θεός τέλειος λλά λοι μπορομε νά φτάσουμε στήν τελειότητα φο λοι εμαστε Θεοί.  Τελικς δέ γιά νά εναι βέβαιος συγγραφέας τι ο εκόνες ετε θά ποβιβασθον ετε θά λλάξουν περιεχόμενο καταλήγει μέ τήν στορία μις ξαδέλφης του ποία μαθαίνοντας τι πασχε πό λύκο “διοχέτευσε λη της τήν νέργεια στή θεραπεία της”(σελ.129) καί παιρνε νέργεια πό τήν εκόνα πού ζωγράφιζε.
Στήν 134 ποδέχεται νευ ποιασδήποτε μφισβητήσεως θεραπεες διαφόρων μυστν καί μιλάει γιά τή “μεσολαβητική προσευχή” το π. Παϊσίου σοπεδώνωντας, στήν πραγματικότητα, τήν προσευχή τν μοναχν μέ τίς πικλήσεις καί τόν διαλογισμό τν γκουρούδων.  δια γραμμή βέβαια  κολουθεται σέ λο τό σχετικό μέ τά θαύματα καί τίς θεραπεες κεφάλαιο.  Στή σελ. 143 μάλιστα ποκαλε σημαντικές τίς παρακάτω θέσεις το Τζον Ρόσνερ:
·         Α) ο νεκροί (δική μας πογράμμιση)  γιοι μφανίζονται σέ ζωντανούς καί διδάσκουν μέσω ατν.  τσι μάλιστα διαδόθηκε χριστιανισμός.
·         Β) Ο παρχές το χριστιανισμο εναι σαμανιστικές καί πνευματιστικές, δηλαδή σατανιστικές.
·         Γ) πάρχουν νθρωποι “κανάλια” ο ποοι γίνονται ο νδιάμεσοι, τά μέντιουμ, μεταξύ τν νεκρν γίων, το πνευματικο δηλαδή κόσμου καί το λικο κόσμου.  Καί ντως ο πισημάνσεις ατές εναι σημαντικές στε καί φελέστερος ναγνώστης το Μαρκίδη νά ντιληφθε τι νθρωπος εναι νδουιστής, βουδιστής, πνευματιστής καί καμιά πολύτως σχέση δέν χει μέ τήν κκλησία.
Στήν 146 δέχεται τήν προύπαρξη τν ψυχν καί τόν πόλυτο προορισμό, διδασκαλίες καταδικασμένες, πως καί διος μολογε, πό τήν κκλησία.  Βάζει μως ταυτόχρονα τόν ναγνώστη μπροστά στό δίλημμα: προύπαρξη ψυχν προσωποληψία το Θεο.  Πάντως κκλησία γιά τόν Μαρκίδη κανε λάθος στήν καταδίκη το ριγένη καί ξακολουθε νά πλανται.
Στήν 150 μιλ γιά τό φαινόμενο τς “διθεσίας”, τή δυνατότητα δηλαδή κάποιου νά μφανίζεται σέ δύο σημεα ταυτοχρόνως, θεωρώντας  το ς ντελς ρθόδοξο.
Στήν 162 μιλ γιά θετική καί ρνητική νέργεια πορρίπτοντας τήν παρξη το διαβόλου καί βοηθώντας τον τσι στό μισάνθρωπο ργο του.
Στήν 195 δέχεται τήν ρχική κρηξη ς ατία δημιουργίας το σύμπαντος.
Στήν 196 δέν ποδέχεται τή διδασκαλία τς κκλησίας γιά τήν δημιουργία το κόσμου ς νταποκρινόμενη στήν στορική πραγματικότητα παρά μόνο ς συμβολισμό.
Στήν 201 μιλ γενικς γιά πνευματική ναζήτηση και γιά τήν νάγκη παρξης διδασκάλου συγχέοντας τήν σχέση μέ τή σχεση πνευματικο - πνευματικο τέκνου.
Στή 217 χρησιμοποιώντας τήν “σκητική τς γάπης”καί τή Γαβριηλία πού, δυστυχς, ο μοναχές το συνέστησαν νά διαβάσει, μιλ γιά θεραπευτική πίδραση τν δέντρων μέσω τς “νέργειας,.
Σέ λο δέ τό 11 κεφάλαιο ναπτύσσει καί προσπαθε νά στηρίξει τήν ποψη τι μεγάλοι Πατέρες τς κκλησίας τάχθηκαν πέρ τν θέσεων το ριγένους γιά τήν ποκατάσταση τν πάντων.  κόλαση γιά τόν Μαρκίδη καί τούς θεολόγητους “θεολόγους” τούς ποίους πικαλεται δέν εναι αώνια.  λοι τελικς θά γευθον τόν Παράδεισο, φο περάσουν να στάδιο ξαγνισμο καί καθάρσεως, φο πληρώσουν δηλαδή στό καθαρτήριο πρ γιά τά μαρτήματα πού σ’ ατή τή ζωή διέπραξαν.  Δέ διστάζει μάλιστα νά πιτεθε μέ σφοδρότητα στήν πίστη τς κκλησίας γιά αώνια κόλαση, χοντας καθαρς ερωνική διάθεση καί προτρέποντας πλαγίως ούς πιστούς ετε νά δεχθον τήν καταδικασμένη θέση το ριγένους, ετε νά στραφον στίς εσπαγχνικώτερες καί βολικώτερες νατολικές θρησκεες λέγοντας τι πίστη ατή τς κκλησίας δηγε τούς νθρώπους στίς νατολικές θρησκεες (256).  παινίσσεται δέ τι κκλησία δέν δογμάτισε ν γίω Πνεύματι λλά σύμφωνα μέ τά συμφεροντά της και γι ατό δέν δέχθηκε, ποτίθεται, τίς θέσεις το γίου Γρηγορίου Νύσσης πού συμφωνον, καί πάλι κατά τόν συγγραφέα καί μόνο, μέ ατές το ριγένους.  Δέν χει τήν παραμικρή δέα τι τό δόγμα δέν εναι καταστατικό νομικό κείμενο λλά διατυπωμένη λήθεια και γι ατό καί μιλ γιά “διαμόρφωση το δόγματος”  (σελ. 115) στήν ποία παιξαν σημαντικό ρόλο ο γιοι Σπυρίδων καί πιφάνιος.  Μάλιστα δέν παραλείπει καί πάλι νά γκουρουοποιήσει τά πράγματα λέγοντας τι τό πραγματικό νόημα τν πιμνημόσυνων δεήσεων εναι πιστροφή μέ τή χάρη το γίου Πνεύματος τς πρ μνημονεύτων τν πομακρυνθείσης ψυχς στήν ρχική της κατάσταση πού εναι σχέση μέ τό Θεό (σελ.237).  Ποιά ψυχή πομακρυνθηκε πρό μνημονεύτων τν παρά κείνη πού προϋπάρχει;  Στήν πόμενη μάλιστα σελίδα κφράζει τήν ποψη τι ο κολουθίες τς κκλησίας πλς κανοποιον τίς νάγκες τς κοινωνίας περιορίζοντας τό γχος καί δίνοντας λπίδες.
Στή σελίδα 262 κθειάζεται τό οκουμενιστικό πνεμα τς μονς Βατοπεδίου πού μαζί μέ τήν νασχόληση τν μοναχν μέ τούς λεκτρονικούς πολογιστές (σελ. 92) καί τή φιλοξενία το συγγραφέα, ς v.i.p, σέ “ερύχωρο δωμάτιο με κεντρική θέρμανση, τουαλέτα καί ντούς”(σελ.51) ποτελον στοιχεα πού ρχονται νά προστεθον στήν κκοσμικευμένη εκόνα πού σχάτως δωσε Μονή κατασκανδαλίζοντας τούς πιστούς.  Βέβαια, πρός ποφυγή παρεξηγήσεων, τονίζουμε τι ατήν τήν εκόνα δίνει συγγραφέας καί ποία μπορε, καί τό εχόμαστε, νά μήν εναι πραγματική.  Μόνον ο πατέρες τς μονς μπορον νά πιβεβαιώσουν τά γραφόμενα πό το Κυριάκου Μαρκίδη.  Συγκεκριμένα ποστηρίζει συγγραφέας τι π. Μάξιμος το κμυστηρεύθηκε τι φιλοξενήθηκε στή μονή παπικός μοναχός χωρίς νά τό γνωρίζουν ο πόλοιποι πατέρες παρά μόνο διος καί γούμενος.    μοναχός ατός ταν νδεδυμένος ς ρθόδοξος καί συμμετεχε κανονικά στή Θεία Λατρεία.  Μάλιστα, ποτίθεται, τι π. Πορφύριος ελόγησε τόν συγκεκριμένο παπικό μοναχό χωρίς νά τόν πασχολήσει καθόλου τό συγκρητιστικό καί οκουμενιστικό πνεμα τς Μονς δίνοντας καί δηγίες γιά τό πς θά σωθε τό παπικό του μοναστήρι.  στάση δέ ατη το π. Πορφυρίου δείχνει κατά τό Μαρκίδη τι “ γέροντας Πορφύριος ταν τελείως νοιχτός στό γιο Πνεμα”. 
Στό κεφάλαιο 14 ναπτύσσοντας τό θέμα τς διάλειπτης προσευχς τήν ποκαλε πνευματική τέχνη πλούσια σέ νέργεια καί κφράζει τήν ποψη τι κάθε ναζητητής πρέπει νά τήν παγγέλλει.  Λέξεις καί φράσεις πού ποδεικνύουν τήν γκουρουιστική ντίληψη τς προσευχς.
Τέλος στή σελίδα 367 παρουσιάζεται θεωρία τν δύο πνευμόνων τς κκλησίας, το νατολικο καί το δυτικο χριστιανισμο, θέση πού πολύτως ποδέχεται συγγραφέας, ν στή 376 νας ζωντανός γιος χαίρεται χαράν μεγάλη γιά τή συγγνώμη το Πάπα καί πιπλήττει νεαρό , φανατικό προφανς καί νώριμο, μοναχό, ποος κφράζει πιφυλάξεις.  “ταν κάποιος μς ζητ συγχώρηση δέν μπορομε παρά νά τόν συγχωρήσουμε, χωρίς νδοιασμούς καί δισταγμούς” λέει γιος γέροντας.
Μπορε νά κούγεται παράξενο καί στεο μως εναι πραγματικότητα πέρα γιά πέρα ληθινή καί παλλαγμένη πό κάθε περβολή τι λα τά παραπάνω σημεα εναι μερικά καί χι λα πό ατά πού θά μπορούσαμε νά ναφέρουμε.  Τό βιβλίο, τό ποο συνιστον ερες, πωλεται σέ κκλησιαστικά βιβλιοπωλεα καί  προβάλλεται πό κκλησιαστικούς σταθμούς εναι γεμάτο πό τέτοιες θέσεις καί πόψεις ετε εθείς ετε συγκεκαλυμμένες.  Νομίζουμε μως τι τά παραπάνω εναι περαρκετά γιά νά φανε πλάνη το συγγραφέα καί πικινδυνότητα το βιβλίου.  Συνοψίζοντας ρωτομε ρητορικά πόσο ρθόδοξο καί μάλιστα φέλιμο εναι να βιβλίο στό ποο προβάλλεται οκουμενισμός, συγχέονται ρθόδοξες θέσεις μέ νατολικές θρησκεες, πολεμονται ο ερές εκόνες καί ποτιμται πραγματικός σκοπός τν μυστηρίων καί τς λειτουργικς ζως, κατεδαφίζονται δόγματα τς κκλησίας πως ατά τς αωνίου κολάσεως καί τς δημιουργίας το κόσμου πό τόν Θεό καί προβάλλονται καταδικασμένες θέσεις πως τς ποκατάστασης τν πάντων, τς προύπαρξης τν ψυχν καί τς ρχικς κρηξης ς ατία το κόσμου, ελογονται ο πιο χυδαες σεξουαλικές σχέσεις ς προτύπωση το Θείου ρωτα;  Θά ταν πολύ πιό φέλιμο, ν συγγραφέας δέν γραφε τό “ρος τς Σιωπς” λλά σιωποσε στε νά μή σκορπ και νά μή μεταδίδει τήν πλάνη του. 
 
συνεχίζεται...
 
Δεῖτε ὁλόκληρο τό κείμενο: ἐδῶ

 

[13] σελ. 20
http://www.alopsis.gr/alopsis/Markidhs.htm

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ

1.Μπορεῖτε νά δεῖτε τίς προηγούμενες δημοσιεύσεις τοῦ ἱστολογίου μας πατώντας τό: Παλαιότερες ἀναρτήσεις (δεῖτε δεξιά)

2.Καλλίτερη θέαση τοῦ ἱστολογίου μέ τό Mozilla.

3.Ἐπιτρέπεται ἡ ἀναδημοσίευση τῶν ἀναρτήσεων μέ τήν προϋπόθεση ἀναγραφῆς τῆς πηγῆς

4.Ἐπικοινωνία: hristospanagia@yahoo.gr
.
Γιά ἐνημέρωση μέσῳ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου στεῖλτε μας τό e- mail σας στό hristospanagia@yahoo.gr

ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΤΩΣΤΕ ΟΜΙΛΙΕΣ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ- ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...