206. Ὅτι οὐ δεῖ τόν Μοναχόν ἄνευ ἀνάγκης λούεσθαι ἤ ὅλως γυμνοῦσθαι, Εὐεργετινός Γ΄ τόμος- Ὑπόθεσις ΙΣτ΄, 14-8-2021, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

https://youtu.be/CkAcFfDW4_g

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 14-8-2021 

Μοναχός καί Μοναχισμός (Γέρων Σεραφείμ Σαββαϊτης)

Ὁ Μοναχισμός εἶναι ἡ τέλεια ἐφαρμογή τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ Μοναχός εἶναι ἕνας καλός χριστιανός· συνεχιστής τῆς ἀποστολικῆς ζωῆς τῶν πρώτων χριστιανῶν.

Πνευματικές Συμβουλές του Γέροντος Σεραφείμ του Σαβαΐτου

       Οι παλαιοί άγιοι μοναχοί ονόμαζαν τη μοναχική ζωή, ζωή «ευαγγελική», δηλαδή ζωή σύμφωνη με τις εντολές του Ευαγγελίου.        «Μοναχός εστί ο μόνον των του Θεού εχόμενος όρων και λόγων, εν παντί καιρώ και τόπω και πράγματι». Η ζωή του μοναχού είναι αφιερωμένη στον Θεό, στην υπηρεσία του Θεού μόνο από υπερβολικό ουράνιο έρωτα.        Βιώνει τις θρησκευτικές αξίες εκούσια περιορισμένος, απομακρυσμένος από τον κόσμο, αλλά ζει για τον κόσμο και την Εκκλησία. «Πάντων κεχωρισμένος και τοις πάσι συνηρμομένος.».

       Δεν εμίσησε τον κόσμον, αλλά την κακία αυτού. Το ευλογημένο ήθος, που προσέφερε ο θεόσδοτος ορθόδοξος μοναχισμός, ο αμαθής πνευματικά κόσμος δεν το κατανοεί. Το χλευάζει και το απορρίπτει. Οι μοναχοί αποτελούν την προφυλακή του Σταυρού της Ορθοδόξου Εκκλησίας και τα απόρθητα οχυρά είναι τα μοναστήρια αυτής. Η αγιώτερη και ευκολώτερη οδός προς σωτηρία των ψυχών μας είναι, σύμφωνα με τη γνώμη των περισσοτέρων Πατέρων, η ζωή του κοινοβίου θεμελιωμένη από τον ίδιο τον Σωτήρα μας Χριστό, και τους αγίους Μαθητάς και Αποστόλους Του. Ο ίδιος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός με την ίδια Του τη ζωή, ευλόγησε την παρθενία. Αυτήν ετίμησαν κορυφαίοι άγιοι Πατέρες, «ων ουκ έστιν αριθμός»¹.        Οι μοναχοί είναι «οι Άγγελοι του Θεού», κατά τον ιερό Χρυσόστομο, «οι μάρτυρες τη προαιρέσει», κατά τον Μέγα Αθανάσιο, «οι συνεχισταί της μαρτυρικής Εκκλησίας», κατά τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, «η κόμη που κοσμεί την κεφαλήν της Εκκλησίας», κατά τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης, επειδή δοξάζουν την κεφαλή της Εκκλησίας.

Τό μεγαλεῖο τῆς προσφορᾶς τοῦ Μοναχοῦ

Μοναχός και Ιεραποστολή

ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ Ι. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ

 Καλόν λυπήσαι γονείς, και μη Κύριον.
ο μεν γαρ Κύριος και έπλασεν, και έσωσεν.
οι δε πολλάκις ους ηγάπησαν απώλεσαν
και τη κολάσει παρέδωκαν.
(αγ. Ιωάν. Κλίμακος)

Αντί προλόγου

Όντως είναι μεγάλο θαύμα να βλέπει κανείς νέους και νέες, κάθε ηλικίας και μόρφωσης, να μην τους κάνουν καμία εντύπωση τα όσα (δήθεν ωραία και ευχάριστα) διαθέτει η εποχή μας, αλλά να τα' απαρνούνται όλα, και με βιαστικό και χαρούμενο βήμα, όπως τα ελάφια που διψούν, να πηγαίνουν στις Ιερές Μονές για να βρουν εκείνο που δεν μπορεί σήμερα να τους προσφέρει (η δήθεν πλούσια, αλλά μάλλον ταλαιπωρημένη) εποχή μας. Για να αναφέρουμε στον συντομότατο αυτόν πρόλογο, τι είναι, ή τι σημαίνει Ορθόδοξος Ανατολικός Μοναχισμός είναι εντελώς αδύνατο. Για αυτόν έγραψαν συγγραφείς μεγάλου αναστήματος και Θεοφόροι Πατέρες καθοδηγούμενοι από το Άγιο Πνεύμα.

Ὁ Γέροντας Παΐσιος καί ὁ δόκιμος μέ...τήν γραβάτα

...Τον Νοέμβριο του 1965 ήρθε στην Σκήτη, για να γίνει μοναχός, ένας νέος θεολόγος. Ο Πατήρ Παΐσιος, βλέποντάς τον να φοράει γραβάτα, του την έβγαλε και την έδεσε σε ένα γαϊδουράκι. Και στην συνέχεια προσπάθησε με διάφορους τρόπους να τον βοηθήσει να αποβάλει το κοσμικό πνεύμα και την τάση για εξωτερική προβολή, ώστε να μπορέσει να γίνει μοναχός.

  Μια φορά, για παράδειγμα, έκανε το εξής: Επειδή τον έβλεπε να χαίρεται, όταν άκουγε ότι υπήρχε η σκέψη να ανατεθεί η επάνδρωση κάποιων Μονών σε νέους θεολόγους, μεταξύ των οποίων έβαζε και τον εαυτό του, ο Πατήρ Παΐσιος πήρε και έγραψε μαζί και με άλλους μοναχούς -για να μη διακρίνεται ο γραφικός χαρακτήρας- ένα σημείωμα σε καθαρεύουσα γλώσσα σαν «επίσημη πρόσκληση». Το περιεχόμενό της ήταν περίπου το εξής:

Ὁ ὑπερήφανος δέν μετανοεῖ εἶναι...νοῦς ἀμεταμέλητος!

Στα ησυχαστήρια των Κατουνακίων, στην Καλύβα «Γέννησις του Χριστού» με εγκράτεια και άσκηση ζούσε ο Μοναχός Ιλαρίων, σαν υποτακτικός στην Συνοδεία του Γέροντος Αρτεμίου και Παντελεήμονος Μοναχού.

Ο Μοναχός Ιλαρίων είχε ευστροφία και ετοιμότητα στο μυαλό, ήταν εγκρατής και άκρως ασκητικός, είχε πολύ μελέτη στα Πατερικά βιβλία, έκανε τον Κανόνα του ανελλιπώς και απέφευγε τις συναντήσεις και συναναστροφές με τους άλλους ερημίτες Μοναχούς.

Σιγά, σιγά και χωρίς ο ίδιος να το καταλάβει πίστεψε στην ιδέα και στο λογισμό του, ότι αυτός σαν έξυπνος και μελετηρός που ήταν, δεν είχε ανάγκη από τις συμβουλές των Πατέρων και γι' αυτό τους απέφευγε.

Ὁ Μεγαλόσχημος Ἱερομόναχος Δανιήλ. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ὁ Μεγαλόσχημος Ἱερομόναχος Δανιήλ

  Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ὅταν ἐφόρεσε τά μοναχικά ἐνδύματα ἦταν μεσήλικας, ἀλλά στήν ψυχή καί στά ἔργα ἦταν μοναχός πρίν ἀπό πολύ καιρό. Τόν εἶχε προικίσει ὁ Θεός μέ τό τάλαντο τῆς διακρίσεως τό ὁποῖον καί ἐπολλαπλασίασε ὡς πιστός καί φρόνιμος ὑπηρέτης. Ἦταν συγγραφεύς, ποιητής καί ἐραστής ὅλων τῶν πνευματικῶν ἀγαθῶν.
 Τιμοῦσε μέ πολλή εὐλάβεια τίς παλαιές εἰκόνες καί τά ὡραῖα φιλοκαλικά κείμενα ἦταν γι᾿ αὐτόν καθημερινή τροφή καί ἀναγκαία πηγή πνευματικῆς διδασκαλίας. Πάντοτε τόν ἔβλεπες μέ ἕνα βιβλίο στό χέρι ἤ μέ τό μολύβι νά σκέπτεται καί νά γράφη.
Πάντοτε εἶχε ἕτοιμο ἕνα λόγο πνευματικό στό στόμα του νά μεταδώση στούς ἄλλους. «Ὁ λόγος, ἔλεγε, πρέπει νά εἶναι δημιουργός, ὅπως ὁ Θεῖος Λόγος. Νά εἶναι ἕνας βυθός τῆς σοφίας». Ἔγραψε πολλούς τόμους ποιημάτων μέ πνευματικό περιεχόμενο καί τούς Χαιρετισμούς τοῦ Ὁσίου Δημητρίου τοῦ Μπασαράμπη, τοῦ ὁποίου τό Λείψανο ἔχει θησαυρισθῆ ἄφθαρτο στόν καθεδρικό ναό τοῦ Βουκουρεστίου.

Περί Μοναχισμοῦ

 

Οι απαρχές του.

Ο μοναχισμός αποτελεί έναν από τους πανάρχαιους εκκλησιαστικούς θεσμούς ο οποίος γνώρισε στο διάβα των αιώνων εξελίξεις και σχηματικές αλλαγές στην οργάνωσή του, αλλά εν τη ουσία του παραμένει αμετάτρεπτος και αναλλοίωτος, με σαφή προσανατολισμό και σκοπό.

Κατά τους τρείς πρώτους αιώνες της Εκκλησίας, αρκετά πρίν την κατάπαυση των διωγμών επί Μ. Κων/νου, ενεφανίσθησαν ευσεβείς Χριστιανοί, οι οποίοι έφευγαν από τον κόσμο για να επιδοθούν, απερίσπαστοι από βιοτικές μέριμνες και κοσμικούς θορύβους, στην άσκηση και την προσευχή.

Ὁ μακαριστός μοναχός Εὐδόκιμος ὁ Ἁγιοπαυλίτης

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΕΥΔΟΚΙΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΠΑΥΛΙΤΗΣ.

Την Μεγάλη Πέμπτη πήγαμε στην Ιερά μονή Αγίου Παύλου και παραμείναμε εκεί μέχρι την Κυριακή τού Πάσχα.

Οι εμπειρίες μου απ' αυτή την επίσκεψι στην  Ιερά Μονή Αγίου Παύλου είναι

απερίγραπτες.

Θα περιγράψω και θα μνημονεύσω τα περί τού πατρός Ευδόκιμου, όστις εγεννήθη       στις 6/01/1910 στο Φανάρι Καρδίτσας. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ευάγγελος Τραυλός και ήταν γιος του Γεωργίου και της Αγορίτσας.

Ο πατήρ Ευδόκιμος ήταν ένας κοντόσωμος (ύψους 1,65) και ηλικιωμένος μοναχός. Στην "ιεραρχία" της Μονής ήτο μεταξύ των πρώτων, δηλαδή όταν επορεύετο να κοινωνήσει πήγαινε τρίτος.

Εμείς οι δύο κοινωνήσαμε μόνο μία φορά, το Πάσχα, ενώ ο πατήρ Ευδόκιμος κοινώνησε όλες τις ήμερες. Από τον πατέρα Ευδόκιμο θυμάμαι δύο τινά. Το πρώτο είναι το εξής:

Ὁ παπα-Μηνᾶς καί ἡ ἁρπαγή τοῦ νοός στά οὐράνια

 Ο ΠΑΠΑ ΜΗΝΑΣ ΚΑΙ Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΟΥ ΝΟΟΣ ΣΤΑ ΟΥΡΑΝΙΑ

Όταν έμαθε ο παπά Μηνάς την ελληνική διάλεκτο, εις άλλο τι δεν κατεγίνετο, παρά εις το να διαβάζει λόγους θεολογικούς και νηπτικούς των αγίων Πατέρων. Καθώς δε διάβαζε βίους Αγιορειτών Πατέρων, ηρπάζετο τελείως ο νους του μακράν απο κάθε γήινο φρόνημα και εισέδυεν εις τον έβδομο ουρανό. Ο δε Γέρο Ονούφριος τον έβλεπε και του πρότεινε ερωτήσεις. Η απάντησής του όμως ήτο: «Δεν δύναμαι να σου απαντήσω».

Μίαν ημέρα ενώ έτρωγαν, ο παπά Μηνάς άφησε το χουλιάρι (κουτάλι) σιωπών, διότι αρπάγη ο νους του εις ύψη ουράνια. Μόλις επανήλθε, με δάκρυα εις τους οφθαλμούς και με άκραν ευλάβεια τον ρώτησε ο Γέρο Ονούφριος λέγων: «-Γέροντά μου, γνωρίζεις πολύ καλά, ότι η Πορταΐτισσα με έφερε εις τας χείρας σου. Σε παρακαλώ λοιπόν πολύ, δίδαξέν με και είπε μοι λόγο Θεού, διά να έχων τους λόγους σου παρακαταθήκη εις τον βίον τούτον, όπου είναι θλίψις και στενοχώρια».

Πότε σιωπᾶ καί πότε μιλᾶ ὁ μοναχός; Γέρων Ἰωσήφ Βατοπαιδινός

ΠΟΤΕ ΣΙΩΠΑ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΜΙΛΑ Ο ΜΟΝΑΧΟΣ

Πρόλογος

Η  σιωπή για τους μοναχούς είναι κανόνας ζωής. Τους προφυλάσσει από την ακατάσχετη και αχαλίνωτη ομιλία, από την κατάκριση του πλησίον και την καταλαλιά, που είναι ο θάνατος της ψυχής.
Τους απαλλάσσει από τις συγκρούσεις και φιλονικίες και τους διατηρεί την απαραίτητη εσωτερική γαλήνη για την άσκηση της εσωστρέφειας. Η σιωπή είναι καρπός της ησυχίας, μια εσωτερική κατάσταση από την οποία γεννιέται ο πνευματικός λόγος.

Πότε σιωπά και πότε μιλά ο μοναχός;

 Ο αββάς Ποιμήν με διάκριση λύνει το Θέμα.«Ηρώτησεν αδελφός τον αββά Ποιμένα λέγων βέλτιόν έστι το λαλήσαι ή το σιωπήσαι; Λέγει αυτώ ο γέρων ότι ο λαλών διά τον Θεόν καλώς ποι­εί και ο σιωπών διά τον Θεόν ομοίως».Η σιωπή δεν είναι σκοπός, αλλά μέσο. Χρησιμοποιείται είτε για να πλησιάσει κανείς το Θεό είτε για να μιλήσει γι’ Αυτόν.

Οι Γέροντες, οι παλαίμαχοι και πολύπειροι αγωνιστές του πνεύματος, αναγκάζονται να γίνουν πνευματικοί διδάσκαλοι και χειραγωγοί των χριστιανών, που τους πλησιάζουν είτε από περιέργεια, είτε από ενδιαφέρον, είτε κινούμενοι από βαθύτερη πνευματική ανάγκη.

Χατζηγιώργης μοναχός, ὁ περιβόητος ἀσκητής τοῦ Ἄθω (†1886)

Χατζηγιώργης μοναχός, ο περιβόητος ασκητής του Άθω (†1886)

http://athosprosopography.blogspot.com/2012/04/blog-post.html

…Ο ρηθείς Χατζή Γιώργης ην Μικρασιάτης την πατρίδα, απλούς το ήθος και ασκητικώτατος, διαμένων εν Κερασιά της Λαύρας και εν τω κελλίω του Αγίου Δημητρίου. Είτα δε αποβληθείς ένεκα του Ρώσσου Παρθενίου υποτακτικού αυτού, όστις ην ο κύριος μοχλός των πράξεων και ψευδών θαυματουργικών αγγελμάτων εις Ρωσσίαν, ηγόρασε το παρά τον υδροπρίονα της Μονής Γρηγορίου κελλίον «ο Άγιος Θεολόγος», έχων μεθ’ εαυτού μεγάλην ακολουθίαν εκ Ρώσσων και Ελλήνων Μοναχών. Αποβληθέντα όμως και εντεύθεν υπό των φιλοπατρίδων Γρηγοριατών ένεκα των ρωσσικών σχεδίων του Παρθενίου, ενεκολπώθησαν αυτόν στενώτερον οι του Ρωσσικού, εγκαθιδρύσαντες εν τω μνησθέντι κελλίω του Πρωτομάρτυρος Αγίου Στεφάνου, απέχοντι μίαν ώραν εκ Καρυών. 

Ἐμπειρίες ἀπό τόν Γέροντα Φανούριο, τόν Καψαλινό, τόν Ρουμάνο..

Τον Γέροντα Φανούριο τον είχαμε γνωρίσει μετά από παραίνεση του Γέροντα Παισίου…

Πρώτη φορά τον επισκέφτηκα το Μάρτη του 1985 μαζί με τον υποτακτικό ενός γνωστού Γέροντα της Καψάλας…

Το κελί απέριττο φτωχικό αλλά πολύ φιλόξενο ….

Καθίσαμε στο κελί του μέσα…η ομιλία του ήταν πολύ χαριτωμένη…η χροιά της φωνής του ήταν τέτοια που μίλαγε κατευθείαν στη καρδιά…..είχε μεγάλη χαρά που πήγαμε και όλο έψαχνε το χώρο του για να βρει κάτι να μας φιλέψει….

μας είπε ότι είχε πληροφορία ότι θα φύγει πριν την Ανάσταση που τότε ήταν τέλη Απριλίου αν θυμάμαι καλά….έκλαιγε από χαρά όπως ένας χρόνια ξενιτεμένος περιμένει πως και πως να επιστρέψει στη Πατρίδα του…έτσι και αυτός μέτραγε τις ώρες, τις μέρες που θα έφευγε για τον Ποθούμενον!!!!

…μας είπε ότι πήγε σε όλους τους γνωστούς και τους έβαλε μετάνοια και ό,τι χρωστούσε το έδωσε, ώστε να μην έχει τίποτα που να βαραίνει τη ψυχή του…υλικό και πνευματικό ..όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν!!!

…μας είπε ότι είχε επίσκεψη από 3 Αγίους ..τον Άγιο Μέγα Βασίλειο τον Όσιο Θεόφιλο τον Καψαλινό και τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο…γέμισε λέει το δωμάτιο φως και άρρητη ευωδία…

''Μοναχός, σημαίνει νά θέλεις νά κοιμηθεῖς καί νά μήν κοιμᾶσαι''Προηγούμενος Κοδράτος Καρακαλληνός (1859 – 13/02/1940)

Προηγούμενος Κοδράτος Καρακαλληνός (1859 – 13/02/1940)

Ο σπουδαίος για την αρετή του αυτός ηγούμενος, κατά κόσμον ονομαζόταν Κυριάκος Βαμβάκος. Εικοσάχρονος έρχεται από τα Βουρλά της Μικράς Ασίας, την πατρίδα του, στη δεύτερη πολυαγαπημένη πατρίδα του, το αγιοτρόφο Άγιον Όρος, το 1879 και μετά τριετία κείρεται μοναχός. Μετά υπερεικοσάχρονη θητεία στην υπακοή και στη διακονία του παραδίδεται η ηγουμενική ράβδος της μάνδρας των Αγίων Αποστόλων, της ιεράς κοινοβιακής μονής Καρακάλλου. Συνεχίζει και από την πρώτη αυτή θέση τα φιλόπονα όσο και φιλόθεα έργα του.

Στην κοινή, καθημερινή, πολύωρη θεία λατρεία ήταν ένας στύλος, που με το παράδειγμά του φώτιζε τους μοναχούς του. Τίποτε δεν τον ευχαριστούσε περισσότερο από την προσευχή.

Ο Τίμιος Πρόδρομος, ο πρώτος μοναχός

Η Εκκλησία μας τιμά τη σύναξη του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου. Ο Τίμιος Πρόδρομος είναι το πρόσωπο εκείνο, το οποίο εγκωμίασε ο Χριστός περισσότερο από κάθε άλλο άνθρωπο. “Μείζων εν γεννητοίς γυναικών προφήτης Ιωάννου του Βαπτιστού ουδείς εστί” (Λουκ. ζ’ 28). Είναι ο μεγαλύτερος των Προφητών, όχι ως προς την ηλικία, αφού έζησε μόνο τριάντα χρόνια, αλλά ως προς τη χάρη και τη δόξα, γιατί αξιώθηκε όχι μόνο να δει, αλλά και να βαπτίσει “τον κηρυττόμενον” Μεσσία.

Ἐπίγειοι ἄγγελοι-οὐράνιοι ἄνθρωποι (video)

ΕΙΣ ΟΡΟΣ ΜΙΚΡΟΝ

ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤῼ ΖΩΗΣ

 Αμερικανοί μοναχοί εις όρος μικρόν.
Το οδοιπορικό αυτό, γυρισμένο και επιμελημένο από τους ίδιους τους μοναχούς, σε ταξιδεύει μέσα στο χρόνο στην Ιερά Μονή του Τιμίου Σταυρού στη Δυτική Βιρτζίνια της Αμερικής. Η ταινία απεικονίζει την ομορφιά και τους αγώνες του μοναστηριακού βίου, χρησιμοποιώντας αποσπάσματα από τις Γραφές και τους Αγίους Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Τα στιγμιότυπα της μοναστικής ζωής με την παρουσία ενός από τους μοναχούς, μας ταξιδεύουν σε μια ολόκληρη εκκλησιαστική χρονιά, καθώς εναλλάσσονται οι εποχές στα βουνά αυτά. Είναι ένα μοναδικό οδοιπορικό σ' ένα Ορθόδοξο μοναστήρι του 21ου αιώνα, με εικόνες και ρίζες αρχαιότερες, σαν και αυτές που γράφτηκαν τον 6ο αιώνα από τον καθοδηγητή των μοναχών, Αββά Δωρόθεο.


Πηγή : 888IXTHIS
 http://www.agiazoni.gr/videos.php?id=00479059980193936530
Δεῖτε ἐπίσης γιά τό Μοναχισμό:

1. Ο μακαριστός Γέροντας Παΐσιος μιλά για τον Μοναχισμό

2. Τί εἶναι ἕνας ὀρθόδοξος μοναχός;

3. Ἡ μοναχική ζωή εἶναι ἡ ζωή τῶν Ἀποστόλων καί τῶν πρώτων Χριστιανῶν

4. Αφιέρωμα στο Γέροντα Παΐσιο από την ΕΤ3

5. Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ μοναχισμός

6. Τό μεγαλεῖο τῆς προσφορᾶς τοῦ Μοναχοῦ

7. Ὁ μοναχός μέ τό ἰαματικό χάρισμα

8.  Ὁ Κύριος καί οἱ Ἅγιοι Ἁπόστολοι: Τό πρῶτο ὀρθόδοξο Μοναστῆρι στή γῆ

9. Γάμος ἤ Μοναχισμός;

10. Ἡ σωτηρία τῶν λαϊκῶν καί τό ἀντιμοναχικό πνεῦμα

11. Η συμπεριφορά των ανθρώπων στα μοναστήρια.

12. Ἀγάπη καί πόθος γιά τό Θεό (Σύγχρονοι ἀσκητές- video)

13. Τα πρώτα γυμνάσια (Ιωσήφ Μ.Δ.- Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης)

14. Το άβατο του Αγίου Όρους

15. Λόγος στούς Ἁγιορεῖτες Πατέρες (mp3)

16. Ἡ φιλοσοφία τῆς ἐρήμου στίς πόλεις

17. Ἡ σωτηρία τῶν «κοσμικῶν»

Τί εἶναι ἕνας ὀρθόδοξος μοναχός;

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ, ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΦΗΤΗΣ
Ὁ ἱερός Χρυσόστομος, κάνοντας σύγκριση τῆς βασιλικῆς δυναστείας πρός τόν μοναχό[1],  συμπεραίνει ὅτι «πραγματικός βασιλεύς εἶναι ὁ δεύτερος (δηλ. ὁ μοναχός). 
Ὁ βασιλεύς κυριαρχεῖ σέ πόλεις, ὁ μοναχός κυριαρχεῖ στίς ψυχές. Ὁ πρῶτος πολεμεῖ βαρβάρους, ὁ δεύτερος δαίμονας. Ὁ πρῶτος δωρίζει στούς ὑπηκόους του χρυσόν, ὁ δεύτερος πνευματικήν Χάριν. Ὁ πρῶτος τρέμει τόν θάνατον, ὁ δεύτερος τόν δέχεται ἀπαθῶς. Καί ἡ κατάστασις τῶν δύο στόν μέλλοντα κόσμον θά εἶναι ἀναλόγως ρυθμισμένη, ἔστω καί ἄν, ἀμφότεροι δίκαια ἐπετέλεσαν τά ἔργα των»[2]. Οἱ Μοναχοί εὑρίσκονται στό ὕψος τῆς πνευματικῆς φιλοσοφίας καί «οὐδενός ἐπαισθάνονται τῶν παρ’ ἡμῖν»[3] δηλαδή «τίποτε δέν αἰσθάνονται(μέ τήν ἔννοια ὅτι ἀπό τίποτε δέν ἐπηρεάζονται,δέν βλάπτονται) ἀπό αὐτά πού συμβαίνουν σ’ ἐμᾶς( πού ζοῦμε στόν κόσμο)». 

Ὁ ὀρθόδοξος Μοναχός εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού ὑπακούει στήν κλήση τοῦ Χριστοῦ: «εἴ τις θέλει ὀπίσω Μου ἐλθεῖν ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν»[4].

Προχωρεῖ, ἔτσι, στίς τρεῖς ἀποταγές: τήν ἀποταγή τῆς φιλοδοξίας, τῆς φιληδονίας καί τῆς φιλαργυρίας. Ὡς ἀντίδοτο σ’ αὐτά τά πάθη ἀσκεῖ τήν ἀρετή τῆς ὑπακοῆς, τῆς παρθενίας καί τῆς ἀκτημοσύνης ἀντίστοιχα. Γεμίζει, ἔτσι, μέ ἀνέκφραστο πνευματικό πλοῦτο, δοξάζεται μέ τό φῶς τοῦ Χριστοῦ καί γίνεται ἀφορμή νά δοξαστεῖ ὁ Θεός καί ἡ Ἁγία Του Ἐκκλησία.

Tα ενδύματα των μοναχών- το αγγελικό σχήμα

Φως μοναχοίς άγγελοι. Φως δε πάντων ανθρώπων μοναδική Πολιτεία, είναι η ζωή κατά μίμηση των Αγγέλων, αυτή στήριξε και στηρίζει την Οικουμένη και ο άνθρωπος, ο χριστιανός που ενδύεται το Μέγα και Αγγελικό Σχήμα είναι άξιος πολλών επαίνων και μακαρισμών.

Όταν κάποιος, λοιπόν, προσέρχεται για να αφιερώσει τη ζωή του εξ όλης της ψυχής και της διανοίας του στο Νυμφίο Χριστό τότε χαίρεται και αγάλλεται ο ουρανός και πανηγυρίζει ο κόσμος των Αγγέλων γιατί ένας ακόμα άνθρωπος τάχθηκε να μιμηθεί τη ζωή τους. Ο μοναχός και η μοναχή κινούνται μέσα στην ιερή προσμονή του Ουράνιου Νυμφίου τους. Ζουν και κινούνται σε μια πνευματική όαση με το νοσταλγικό λόγο "ελθέτω χάρις και παρελθέτω ο κόσμος ούτος". Και μαζί με τον κόσμο παρέρχεται το όνομα το παλαιό και λαμβάνει νέο όνομα, διότι αφού εγκαταλείπει τον παλαιό άνθρωπο και ενδύεται το νέο άνθρωπο.
      Την ώρα της μοναχικής κουράς προσέρχεται ο δόκιμος μοναχός ή μοναχή ανυπόδητος, ασκεπής, φορώντας μόνο έναν απλό λευκό χιτώνα και δηλώνοντας έτσι ότι όλα τα περιττά και κοσμικά τα απέρριψε και είναι έτοιμος να ενδυθεί το τιμημένο ράσο και τα άγια ρούχα του μοναχού.
Κατά τη μοναχική κουρά ο δόκιμος μοναχός ή μοναχή, ενδύεται το λέντιον (ή ζωστικό ή αντερί) το οποίο είναι μαύρου χρώματος, που συμβολίζει το χιτώνα της ευφροσύνης και της αγαλλιάσεως αντί της γυμνώσεως και της καταισχύνης, την οποία φορέσαμε με την παρακοή μας και αντί της φθοράς και του θανάτου που μας προξένησε αυτή η παρακοή και την οποία φθορά αναιρεί το μοναχικό σχήμα με την υπακοή και τον ενάρετο βίο.

Γέρων Παΐσιος: «Όλη ή ζωή του μοναχού είναι μιά θυσία».

Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου. Λόγοι Β΄ Μέρος Τρίτο Κεφάλαιο 2ον.1)«Όλη ή ζωή του μοναχού είναι μιά θυσία »

Λόγοι Β΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Ή θυσία φέρνει την χαρά

«Όλη ή ζωή του μοναχού είναι μιά θυσία » 

Τόν μοναχό τόν βοηθάει φυσιολογικά όλη ή ζωή του νά έχη τήν αγάπη, τήν θυσία. Ξεκίνησε νά πεθάνη γιά τόν Χριστό. Ξεκίνησε δηλαδή γιά τήν θυσία. Δέν έχει καί ύποχρεώσεις, γι' αυτό επιβάλλεται ό μοναχός να καλλιεργή το πνεύμα της Θυσίας.
Ό λαϊκός δεν ξεκίνησε να πεθάνη για τόν Χριστό. Υστερα έχει και υποχρεώσεις. Σκέφτεται την οικογένεια του, τα παιδιά του, γι' αυτό έχει ελαφρυντικά και δικαιολογείται. Π.χ. σε έναν πόλεμο, ένας πού έχει οικογένεια πάει να αποφυγή τόν κίνδυνο, γιά νά μη μείνουν τά παιδιά του στον δρόμο.
Δεν υπολογίζει ότι, αν αποφυγή εκείνος, ϊσως σκοτωθή κάποιος άλλος πού έχει και εκείνος παιδιά. Τέλος πάντων, εκεί υπάρχει τουλάχιστον ένα ενδιαφέρον γιά την οικογένεια του. Σου λέει: «Τά παιδιά μου νά μη μείνουν στον δρόμο». Μπορεί νά μην πιστεύη κιόλας στην άλλη ζωή και πάει νά γλυτώση αυτήν τήν ζωή.
- Δηλαδή, Γέροντα, ό μοναχός πρέπει νά θυσιάζη συνέχεια τόν εαυτό του.
- Κοίταξε, δεν είπαμε ότι όλη ή ζωή τοϋ μοναχού είναι μιά θυσία; Ε, τί κάνουμε αλλιώς; Αν χωλαίνη σ' αυτό το θέμα ό μοναχός, τότε δεν είναι μοναχός. Μετά τί πνευματικά νά πής; Δεν χωράνε τά πνευματικά, όταν δεν ύπάρχη θυσία.
Όσα πνευματικά και αν κάνη από εκεί και πέρα ό μοναχός, τίποτε δεν είναι. Στο Αγιον Όρος αυτά τά πνευματικά τά λένε «κουκουσκιάχτικα». Δηλαδή δεν μπορεί νά διώξη δαιμόνια ό καλόγερος πού κάνει τέτοια πνευματικά· ϊσα-ϊσα τά κοράκια διώχνει.

Τί εἶναι ὁ μοναχισμός; (Γέροντας Σωφρόνιος Ἁγιορείτης).

Ω, η θαυμαστή αυτή και μυστηριώδης διαδικασία! (Γέροντας Σωφρόνιος Αγιορείτης)

Ύμνος
Ποιός είναι ο μοναχός και ποιά η εργασία του και σε ποιό ύψος θεωρίας αυτός έφθασε
Ο μοναχός που είναι καθαρός από τον κόσμο και μιλά συνεχώς μόνο με τον Θεό,
βλέποντας βλέπεται, αγαπώντας αγαπάται
και φως γίνεται λαμπόμενος αρρήτως δοξαζόμενος νομίζει ότι περισσότερο φτωχαίνει και όσο οικειούται τόσο ξένος νομίζει ότι είναι.
Ω ξένο και άφραστο θαύμα σε όλους!
Είμαι φτωχός για τον άπειρο πλούτο
και κατέχω πολλά μην έχοντας τίποτε
και λέγω· Διψώ για πολύ νερό
και ποιός θα μου δώσει, ό,τι έχω πλουσίως,
και πού θα βρω αυτόν που βλέπω κάθε μέρα;
Και πώς θα κρατήσω, αυτό που υπάρχει μέσα μου;
και στον έξω κόσμο καθόλου δεν φαίνεται;
όποιος έχει αυτιά να ακούσει, ας ακούσει
εννοώντας αληθινά τα λόγια ενός αγραμμάτου!