Ἐμεῖς τήν ἔχουμε στο θρόνο τῆς καρδιᾶς μας;

«Ένα βράδυ καθώς ἔμπαινε ἡ Ἡγουμένη Θεοφανώ Βιδάλη στή σάλα γιά νά θυμιάση τά Ἅγ. Λείψανα, εἶδε να κάθεται στον καναπέ μιά λευκοντυμένη γυναίκα. Χωρίς καν νά ὑποψιαστῇ, ὅτι ἐπρόκειτο περί θεϊκοῦ ὁράματος, μέ ἁπλότητα τήν πλησίασε καί τῆς εἶπε:

—Ποῦ βρέθηκες τέτοια ὥρα, κυρά μου, στό ἡγουμενεῖο; Ποιά εἶσαι;

Τὸ θαῦμα τοῦ Ἐσταυρωμένου στὴν Ἁγία Σοφία ἐν ἔτει 1200.

Ο Εσταυρωμένος αποτελεί παράδοση της Εκκλησίας μας

Η παρουσία του Εσταυρωμένου Κυρίου ημών Ιησού Χριστού όπισθεν της Αγίας Τραπέζης αποτελεί παράδοση της Εκκλησίας μας, γεγονός που επικυρώθηκε από την Εκκλησία της Ελλάδος με σχετική απόφαση το 2025, ενώ αδιαμφισβήτητα ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, την παράδοση αυτή έχουμε παραλάβει από τους σεβαστούς αγίους πατέρες της Εκκλησίας μας, καθώς μεγαλώσαμε με την όψη του Εσταυρωμένου εντός του Ιερού Βήματος.

Προς δόξα Θεού, αυτή η επί αιώνας παράδοση επισφραγίζεται και από την ίδια την ιστορία της Εκκλησίας μας, με δύο ιστορικά τεκμήρια που μαρτυρούν την παρουσία του Εσταυρωμένου Χριστού μας όπισθεν της Αγίας Τραπέζης.

Η παρουσία του Εσταυρωμένου στην Αγία Σοφία από τον 6ο αιώνα

Στο Ιερό Βήμα της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, διεσώζετο μεγάλη διάχρυσος Αγία Σταύρωσις από τον 6ο αιώνα μέχρι την Άλωση της Πόλης υπό των Λατίνων το 1204. Η Αγία Σταύρωσις (δηλ. ο Εσταυρωμένος Χριστός) βρίσκονταν όπισθεν της Αγίας Τραπέζης και πιο πίσω ήταν το Σύνθρονο. Η ιστορική αυτή απόδειξη περιγράφεται στο σύγγραμμα του Ευγενίου Μιχαήλ Αντωνιάδη (1908) “Έκφρασις της Αγίας Σοφίας” (σελ. 125-126).

Σύγχρονα θαύματα Ἁγίας Μαρίνης καὶ Ἁγίου Μάρκου Εὐγενικοῦ

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Σύγχρονα θαύματα Ἁγίας Μαρίνης καὶ Ἁγίου Μάρκου Εὐγενικοῦ

«Ἐκεῖνοι δὲ ἐξελθόντες ἐκήρυξαν πανταχοῦ, τοῦ Κυρίου συν­εργοῦντος καὶ τὸν λόγον βεβαιοῦντος διὰ τῶν ἐπακολουθούντων σημείων. Ἀμήν» (Μᾶρκ. ιστ΄, 20). (: Ἐκεῖνοι δέ, ἀφοῦ ἐβγῆκαν εἰς περιοδείαν, ἐκήρυξαν εἰς κάθε μέρος, καὶ ὁ Κύριος ἦτο συνεργός των καὶ ἐπεβεβαίωνε τὸν λόγον τοῦ κηρύγματός των μὲ τὰ θαύματα, ποὺ ἐπηκολούθουν εἰς τὸ κήρυγμά των. Ἀμήν).

Μεγάλα τὰ χάρισμα τῶν θαυμάτων, ποὺ ἔκαναν οἱ Ἀπόστολοι, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας.Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἀναφέρει:

«Ἡ πράξη εἶναι κατόρθωμα ἀτομικῆς προσπάθειας, ἐνῶ τὸ θαῦμα χάρισμα Θείας δωρεᾶς».

«Ἡ ἐπιτέλεση θαυμάτων δὲν εἶναι γνώρισμα ἁμαρτωλοῦ καθ’ ὅσον δὲν μπορεῖ ὁ ἁμαρτωλὸς νὰ κάνη θαύματα».Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς τὸν γλύτωσε ἀπὸ βέβαιο θάνατο:

«Ὅταν ὁ Ναὸς τοῦ Ἁγίου Μάρκου στὰ Κάτω Πατήσια εὑρίσκετο ἀκόμη σὲ φάση ἀνεγέρσεως, καὶ συνεχίζονταν οἱ ἐργασίες στὸν ἐσωτερικὸ χῶρο, καὶ πρὶν ἀκόμη ὁλοκληρωθῆ ὁ ἐπάνω κυρίως Ναός, κάπου γύρω στὸ 1995, συνέβη τὸ ἑξῆς θαυμαστὸ γεγονός.

Στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ Ναοῦ ὑπῆρχαν σκαλωσιὲς καὶ ἐκτελοῦντο ἐργασίες. Ὁ Κώστας, ἀρχιμάστορας τοῦ συνεργείου τῶν ἐργατῶν, ἦταν ἀνεβασμένος στὴν σκαλωσιά, στὸ ὕψος τῆς στεφάνης τοῦ τρούλλου καὶ ἐργαζόταν στὰ ἐσωτερικὰ ἐπιχρίσματα τῶν ἡμισφαιρικῶν τριγώνων, ὅταν ξαφνικὰ πάτησε στὴν ἄκρη τῆς σκαλωσιᾶς καὶ ἄρχισε νὰ πέφτη σὲ κατακόρυφη πτώση ἀπὸ ὕψος 23 μέτρων.

Ἡ Στυλιανή Μαραμπότου, Τηνιακιά, στεκόταν στήν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ της τήν παραμονή τοῦ δεκαπενταυγούστου του 1971.

«Ἡ Στυλιανή Μαραμπότου, Τηνιακιά, στεκόταν στήν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ της τήν παραμονή τοῦ δεκαπενταυγούστου του 1971. Τό νησί ἦταν πλημμυρισμένο ἀπό κόσμο καί κατάλυμα γιά τούς προσκυνητές δέν ὑπῆρχε πιά. Δυό γυναῖκες μέ ἕνα μικρό παιδί στάθηκαν καί τῆς ζήτησαν δωμάτιο, ἁπλῶς γιά νά κοιμηθῆ λίγο τό παιδί. Τούς ἀπάντησε ὅτι δωμάτιο δέν εἶχε, ἀλλά “ἐλᾶτε νά ξεκουραστῆτε ἐκεῖ ὅπου θά εἴμαστε καί ἐμεῖς”. Οἱ γυναῖκες κατευθύνθηκαν στό Ναό καί ἔμειναν ἐκεῖ μέχρι τῆς 3 τή νύχτα.

Ἐπειδή, ὅμως, τό παιδί ἄρχισε νά κλαίη τό πῆραν γιά νά πᾶνε στήν κυρία πού θά τούς φιλοξενούσε.

Ὅταν βγῆκαν ἀπ' τό Ναό καί κατηφόρισαν την λεωφόρο Μεγαλόχαρης δέν θυμοῦνταν πρός τά ποῦ εἶναι τό σπίτι. Δὲν εἶχαν ρωτήσει ὄνομα καί στέκονταν ἀμήχανες στη μέση του δρόμου. Ἐκείνη τή στιγμή τίς πλησίασε μιά γυναῖκα καί τούς εἶπε ὅτι αὐτή θά τίς ὁδηγήση. Δέν σκέφτηκαν οὔτε ποῦ τίς ξέρει, οὔτε ποιά εἶναι. Ὅταν ἔφτασαν καί κτύπησαν τήν πόρτα, ἡ νοικοκυρά βλέποντας τρεῖς ἀντί δύο εἶπε:

Θαυμαστὰ σημεῖα τῶν Ἁγίων - Ἁγία Μελανγκέλα ἡ θαυματουργός

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Θαυμαστὰ σημεῖα τῶν Ἁγίων

Ἁγία Μελανγκέλα ἡ θαυματουργός

«Ἡ γὰρ καύχησις ἡμῶν αὕτη ἐστί, τὸ μαρτύριον τῆς συνειδήσεως ἡμῶν, ὅτι ἐν ἁπλότητι καὶ εἰλικρινείᾳ Θεοῦ, οὐκ ἐν σοφίᾳ σαρκικῇ ἀλλ’ ἐν χάριτι Θεοῦ ἀνεστράφημεν ἐν τῷ κόσμῳ, περισσοτέρως δὲ πρὸς ὑμᾶς» (Β΄ Κορ. 1, 12). (: Ἔχομεν δὲ κάποιο δικαίωμα νὰ ζητῶμεν τὰς προσευχὰς ὅλων σας. Διότι ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον καυχώμεθα, εἶναι ἡ μαρτυρία τῆς συνειδήσεώς μας, ὅτι συμπεριεφέρθημεν μέσα εἰς τὸν κόσμον καὶ πρὸ παντὸς ἀπέναντί σας μὲ εὐθύτητα καὶ εἰλικρίνειαν, ὅπως ζητεῖ ὁ Θεός. Ὄχι μὲ σοφιστείαν καὶ μὲ χρησιμοποίησιν ἀπατηλῶν συλλογισμῶν, ποὺ μεταχειρίζονται οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, ἀλλὰ μὲ τὸν φωτισμὸν καὶ τὰ σημεῖα, ποὺ μᾶς χαρίζει ὡς δωρεάν του ὁ Θεός).

Ἔτσι ἐνεργοῦν οἱ Ἅγιοι, μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Θεοῦ.Λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος:

«Τέτοιοι εἶναι ὅλοι οἱ Ἅγιοι. Ὅταν ἀπολαύσουν μεγαλύτερη τιμή, τότε δείχνουν μεγαλύτερη ταπείνωση. Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ ὁ Ἀβραάμ, συνομιλώντας μὲ τὸν Θεό, ἀποκαλοῦσε τὸν ἑαυτό του χῶμα καὶ στάκτη ἔτσι καὶ ὁ Παῦλος, ὅταν καταξιώθηκε νὰ δεῖ ἐκεῖνο τὸ θέαμα, τότε ὀνόμασε τὸν ἑαυτό του ἔκτρωμα».Ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ μᾶς συμβουλεύει:

«Ὁ Θεός, παιδί μου, δὲν κρύβεται πίσω ἀπὸ τοὺς θάμνους! Οὔτε χρειάζεται νὰ σκαρφαλώσης στὰ βουνά, γιὰ νὰ τὸν συναντήσης!

Στὶς 5 Μαΐου 2018 ἐκοιμήθη ὁ π. Σταῦρος Τζαγκαράκης ἀπὸ τὸ Ρέθυμνο, φύλακας Τιμίου καὶ ἐξαιρετικὰ θαυματουργοῦ Σταυροῦ, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ Κύριος εἶχε ἐπιτελέσει συγκλονιστικὰ θαύματα.

Στις 5 Μαΐου 2018 εκοιμήθη ο π. Σταύρος Τζαγκαράκης από το Ρέθυμνο, φύλακας Τιμίου και εξαιρετικά θαυματουργού Σταυρού, δια του οποίου ο Κύριος είχε επιτελέσει συγκλονιστικά θαύματα.

Το πρώτο γνωστό θαύμα του Τίμιου Σταυρού ήταν η ανάσταση του ίδιου του π. Σταύρου, όταν ήταν μωρό, ηλικίας λίγων μηνών, και σκοτώθηκε πέφτοντας απ’ την ταράτσα.

Ο θάνατός του πιστοποιήθηκε από γιατρό και ορίστηκε η κηδεία του.

Το όνομα Σταύρος το έλαβε λόγω του θαύματος που τον επανέφερε στη ζωή και η υπόσχεση της μητέρας του ήταν να γίνει ιερέας.

Κατείχε λοιπόν μια μεγάλη ευλογία, οικογενειακή κληρονομιά από την πλευρά της μητέρας του Στυλιανής, μιας αγίας γερόντισσας που είχε πάρει τον Τίμιο Σταυρό από τη θεία της Αθηνά και επιτελούσε πολλά θαύματα για χρόνια με πολλές δυσκολίες και εμπόδια.

Μοῦ ἔστειλε τὸν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ.

Αναφέρει η μοναχή Συγκλητική:

«Κάπου κάπου τήν ἔστελναν κι αὐτή τά πρῶτα χρόνια γιά ἐξωτερική διακονία. Μιά φορά, θυμᾶμαι, ὅταν ἤμασταν στήν Πορταριά, τήν ἔστειλε ἡ Γερόντισσα στη Λάρισα να πουλήσει ποδιές. Καί πῆρε ὀκτώ χιλιάδες δραχμές. Ἐπιστρέφοντας, διασχίζοντας τίς γραμμές τοῦ τρένου, τῆς ἔπεσαν κάτω τά χρήματα καί τά ἔχασε. Μόλις τό κατάλαβε, ἄρχισε νά κλαίει καί νά παρακαλεῖ τήν Παναγία: “Παναγία μου, βοήθα με! Ἐπούλησα ὅλες τίς ποδιές· τώρα, πῶς νά πάω μέ ἄδεια χέρια καί τί νά πῶ τῆς Γερόντισσας;” Ἀλλά καί ἡ Παναγία μας δέν τήν ἄφησε.

Δυστυχῶς, δὲν μοῦ δόθηκε ποτὲ ἡ τιμὴ νὰ γνωρίσω τὸν πατέρα Γαβριήλ, ἀλλὰ ζεῖ στὴν καρδιά μου...

Δυστυχώς, δεν μου δόθηκε ποτέ η τιμή να γνωρίσω τον πατέρα Γαβριήλ, αλλά ζει στην καρδιά μου...

Το μικρότερο παιδί μου είχε σοβαρά προβλήματα λόγω τραυματισμού κατά τη γέννηση. Επιπλέον, εμφάνισε επιληψία. Τυχαία, συνάντησα την κυρία Νέσταν από τη Σαμτρέντια στην εκκλησία. Μου είπε πολλά για τον πατέρα Γαβριήλ και με συμβούλεψε να πάω επειγόντως στη Μτσχέτα.

Πρέπει επίσης να σημειώσω εδώ ότι υπέφερα από μια γυναικολογική πάθηση εδώ και δέκα χρόνια. Η μακροχρόνια θεραπεία δεν μου έφερε ανακούφιση. Ονειρευόμασταν ένα τρίτο παιδί, αλλά υπήρχαν λίγες ελπίδες. Στο νοσοκομείο, ο γιατρός μου είπε ότι όλα ήταν πολύ περίπλοκα.

Γέρων Συμεών Ξενοφωντινός (1893-1984+)

ΓΕΡΩΝ ΣΥΜΕΩΝ ΞΕΝΟΦΩΝΤΙΝΟΣ (1893 – 1984+)

-Θυμᾶμαι, ὅταν ἤμουν 55-60 ἐτῶν, εἶχα μία μεγάλη ἀπορία.

῎Ηθελα νά μάθω πῶς εἶναι ὁ Χριστός. Προσεύχομαι συνεχῶς, ἀλλά ποτέ δέν τόν εἶδα μέ τά μάτια μου πῶς εἶναι.

Εἶναι ἄραγε, ἄνθρωπος ὅμοιος μέ ἐμένα;

῎Ετσι συχνά ἐρωτοῦσα τόν Χριστό μέ τόν λογισμό μου:

-«Πῶς εἶσαι Χριστέ μου; ῎Εχεις στόμα, χέρια μάτια, πόδια;

Περπατᾶς ὅπως ἐμεῖς;

Τώρα ποῦ εὑρίσκεσαι καί ἀπό ποῦ ἔρχεσαι ὅταν σέ καλῶ στήν προσευχή μου;

Πῶς εἶσαι ἐδῶ καί συγχρόνως βρίσκεσαι καί στούς Οὐρανούς;

Οπότε, μία νύκτα, πρίν κτυπήσῃ ἡ καμπάνα γιά τήν ἀκολουθία τοῦ Μεσονυκτικοῦ, τοῦ ῎Ορθρου καί τῆς θείας Λειτουργίας, ἄκουσα στήν πόρτα τοῦ Κελλιοῦ μου δύο-τρεῖς κτύπους.

Σηκώθηκα, ἄνοιξα, καί τί βλέπω μπροστά μου;

῏Ηταν ἕνας Ἀρχιερέας, νέος στήν ἡλικία, μαυρογένειος, ντυμένος τά χρυσοποίκιλτα ἀρχιερατικά του ἄμφια.

Τό πρόσωπό του ἦταν λουσμένο μέσα σ᾿ ἕνα ὑπερκόσμιο καί ὑπερφυσικό φῶς.

῞Οταν Τόν εἶδα, (τότε δέν εἶχα χάσει τό φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου), θαμπώθηκα ἀπό τήν λάμψη του.

῎Εκανα δύο τρία βήματα πρός τά πίσω φοβούμενος, καί ψιθύρισα τό «Κύριε ἐλέησον».

Ἀναφέρει ὁ πατήρ Εὐσέβιος Ματθόπουλος

ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΠΑΤΗΡ ΕΥΣΕΒΙΟΣ ΜΑΤΘΟΠΟΥΛΟΣ.

«Ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ π. Εὐσεβίου ἦταν στήν Πάτρα ἕνας εὐσεβής Χριστιανός, πού δέν σωνόταν τό λάδι στόν τενεκέ του (ἤ στό πιθάρι του). Ἡ γυναῖκα του πού δέν εἶχε πίστι σάν κι αὐτόν, τόν ρωτοῦσε συχνά:

-Τί συμβαίνει μέ τό λάδι; Γιατί δέν σώνεται;

«ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΩ...» Σχετικὰ μὲ ἕνα ἀπὸ τὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου Γαβριὴλ (Οὐργκεμπάτζε).

«ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΩ...»

Σχετικά με ένα από τα θαύματα του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε)

Σήμερα, την ημέρα της ανακομιδής των ιερών λειψάνων του Αγίου Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε), δημοσιεύουμε μια ιστορία για ένα άλλο θαύμα του σεβάσμιου γέροντα από τη Λευκορωσία.

Για δέκα χρόνια ήμουν μέλος των λεγόμενων Μαρτύρων του Ιεχωβά. Η μητέρα μου, η πλέον εκλιπούσα Αιδεσιμότατε Ιωάννα, με παρακάλεσε να συνέλθω, ζητώντας μου να εγκαταλείψω την άτακτη ζωή μου και να στραφώ στο δρόμο της αλήθειας. Αυτά τα λόγια με ενοχλούσαν τότε. Επιπλέον, προκάλεσαν μεγάλη δυσαρέσκεια μέσα μου, οδηγώντας με σε πολλούς καβγάδες με τη μητέρα μου και τους οικείους μου.

Όταν η μητέρα μου εκοιμήθη στον Κύριο (όπως είπα τότε, «πέθανε»), η οικογένειά μου την έθαψε σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση: κάλεσαν έναν ιερέα, τέλεσαν την νεκρώσιμη ακολουθία και ουσιαστικά, όλα έγιναν όπως συνηθίζεται. Όταν ξεκίνησε η νεκρώσιμη ακολουθία της μητέρας μου, βγήκα έξω και δεν άκουσα καμία προσευχή ή κήρυγμα, καθώς τα θεωρούσα όλα αυτά περιττά και λανθασμένα.

Μετά την κηδεία της μητέρας μου, δεν ένιωθα καλά: είχα έντονους πονοκεφάλους, υψηλή αρτηριακή πίεση και ανισορροπία. Με πήγαν στο νοσοκομείο, όπου έκανα εξετάσεις και αξονική τομογραφία. Με βάση όλα τα αποτελέσματα, παραπέμφθηκα στο ογκολογικό τμήμα. Διαγνώστηκα με καρκίνο του μυοκαρδίου. Αυτή η διάγνωση απαιτεί πολλαπλές εξετάσεις και εξετάσεις για να διαπιστωθεί ποια όργανα επηρεάζονται και τι είδους θεραπεία χρειάζεται.

Καλησπέρα θέλω νὰ μοιραστῶ μαζί σας τὸ δικό μου θαῦμα τῆς Γερόντισσας μας,Θα σᾶς πῶ καὶ τὴν δική μου ἱστορία...

Καλησπέρα θέλω να μοιραστώ μαζί σας το δικό μου θαύμα της Γερόντισσας μας,Θα σας πω και την δική μου ιστορία… Οταν Διαγνώστηκα με κακοήθες μελάνωμα και δεν ήξερα πού έχει πάει, αν έχει κάνει μετάσταση είχα τρελαθεί, στο άκουσμα καρκίνου έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου ,το μόνο που ήθελα ήταν να μιλήσω απεγνωσμένα με τον πάτερ Ιωσήφ (ξάδερφο της μητέρας μου , πολλά χρόνια μοναχός στο Άγιο Όρος,Ηγούμενος στην Μονή Φιλοθεου , τώρα βρίσκεται στην Αριζόνα , αντικατέστησε τη θέση του Γέροντα Εφραίμ) .

Ήθελα λοιπόν να μιλήσω μαζί του γιατί με ηρεμεί η φωνή του κ τα λόγια του … μίλησα λοιπόν μαζί του και η πρώτη του κουβέντα ήταν :Σήκω κ πήγαινε στην Μονή Καλυβιανης στη Κρήτη , του λέω πάτερ μου δεν μπορώ γιατί πρέπει να χειρουργηθώ άμεσα ( να τονίσω ότι μένω στην Καβάλα ) αρκετά μακρυά από την Κρήτη ! Μου λέει πάρε τηλέφωνο κ παρακάλεσε τις μοναχές να σου στείλουν λαδακι ! Είπα εντάξει κ το έκανα ! Το επόμενο βράδυ βλέπω στον ύπνο μου ένα γυναικείο πρόσωπο με μια μαύρη μαντίλα και μου είπε τρεις φορές : Κοίτα με ! Ολα καλά θα πάνε ! Σηκώθηκα αναστατωμένη έψαχνα στο ίντερνετ να βρω αν είναι η Παναγία αλλά δεν έβρισκα κάποια εικόνα που να μοιάζει με το πρόσωπο που είδα ! Την Οσία γερόντισσα Γαλακτια δεν την ήξερα (ντρέπομαι για αυτό αλλά δεν την ήξερα ) .

Θαῦμα τοῦ ἁγίου Γεωργίου.

Όμως καί ὁ μικρός Γεώργιος κινδύνεψε να χάσει την ζωή του, ἀλλά σώθηκε μέ τή βοήθεια καί ἐπέμβαση τοῦ ἁγίου Γεωργίου, τοῦ προστράτου του. Μᾶς διηγεῖται ἡ ἀδελφή Εφραιμία:

«Ἡ μάνα μου, ὅταν ὁ Γιῶργος ἦταν μωρό, εἶδε στόν ὕπνο της τον Αη-Γιώργη καί τῆς εἶπε: “Νομίζεις ὅτι ἐσύ φυλᾶς τό μωρό; Ὄχι, ὄχι! ἐγώ τό φυλάω καί δέν πρόκειται να πάθει τίποτε. Πράγματι, σέ ἡλικία πέντε ἐτῶν συνέβη

τό ἑξῆς θαυμαστό γεγονός ὅταν ὁ Γιῶργος διασώθηκε ἀπό βέβαιο πνιγμό:

Ἔχουμε ἕναν ποταμό στο χωριό τον Ενιπέα .Όταν βρέξει, κατεβάζει καί ξύλα. Τότε πολλοί φτωχοί τρέχανε στο ποτάμι μέ μιά πυρωστιά καί μόλις ἔβλεπαν ξύλο,

τό τραβοῦσαν ἔξω. Δέν ξέρω πῶς ἔγινε, μιά φορά βρέθηκε ἐκεῖ καί ὁ ἀδελφός μου ὁ Γιῶργος. Ἐκεῖ, ὅπως στεκόταν στο χείλος τοῦ ποταμοῦ, γλίστρησε μέσα καί τόν πῆρε τό ποτάμι.

Ἐμφάνιση τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς.

Εμφάνιση τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς

Τήν ἐποχή ἐκείνη ἐμφανίστηκε στα χωριά τῶν Φαρσάλων ἡ ἁγία Παρασκευή σε σχῆμα μοναχῆς καί ζητοῦσε λίγο λάδι γιά τό μοναστήρι της. (Ἔλεγαν πώς κοντά στην Αθήνα ἦταν ἕνα μοναστήρι τῆς Ἁγίας,πού στα χρόνια τῆς Κατοχῆς δέν τοῦ ἔλειψε τό λάδι). Οἱ κάτοικοι, νομίζοντας ὅτι εἶναι καλογριά, ἄλλοι τῆς ἔδιναν καί ἄλλοι τήν ἔδιωχναν.

«Πέρασε καί ἀπό τό σπίτι μας», διηγεῖται ἡ ἀδελφή Εφραιμία. «Ανυποψίαστη ἡ μητέρα μου τήν φιλοξένησε με χαρά καί τῆς ἔδωσε καί ἀρκετό λάδι. Κατόπιν τῆς λέγει ἡ Ἁγία: “Φέρε μου τα κοριτσάκια σου νά τά σταυρώσω.

Μα τί εὐλογία ἦταν αὐτή! Την πλησιάσαμε καί μᾶς σταύρωσε στο κεφαλάκι. Το τί χάρη αἰσθανθήκαμε δέν λέγεται!»

Ένας ἄλλος ἔμπορος, ὅπως ξεγελοῦσε τούς ἄλλους, πῆγε να ξεγελάσει στο ζύγι καί τήν Ἁγία. Τήν ἴδια στιγμή ἔγινε τοπικός σεισμός καί τό πάτωμα ἔφυγε ἀπό τή θέση του. Έκτοτε το κατάστημα αὐτό ἔκλεισε καί δέν μπόρεσε να ξανανοίξει.

Μία γυναίκα πῆγε να δώσει λάδι στήν Ἁγία, ἀλλά ἐκείνη δέν τό δέχτηκε: «Δέν παίρνω ἀπό σένα, εἶπε, γιατί εἶσαι φόνισσα». Πράγματι, ἡ γυναίκα αὐτή, χωρίς νά τό γνωρίζει κανείς, είχε δηλητηριάσει το μικρό παιδάκι της, ἐπειδή νόμιζε πώς δέν θά μποροῦσε νά τό θρέψει.

Τά ὑποτιθέμενα ἐπιστημονικά θαύματα τοῦ Κορανίου

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΤΑ «ΘΑΥΜΑΤΑ» ΣΤΟ ΚΟΡΑΝΙ

ΤΑ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΡΑΝΙΟΥ

 

εἰσαγωγικὸ ἀπὸ entaksis: Ἡ ἀπολογητικὴ κατὰ τοῦ Ἰσλὰμ στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπῆρξε ποτὲ περισσότερο ἀναγκαία καὶ ἐπίκαιρη ἀπὸ ὅσο εἶναι σήμερα, σὲ μιὰ ἐποχὴ ὅπου χιλιάδες μουσουλμάνοι ἔχουν πλέον ἐγκατασταθεῖ μόνιμα στὴ χώρα μας. Ἡ πνευματικὴ πρόκληση ἐντείνεται ἀπὸ τὴν ἀκάθεκτη δραστηριότητα στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, ὅπου ἐπιτελεῖται ἕνας συστηματικὸς καὶ ὀργανωμένος προσηλυτισμός. Μέσα ἀπὸ βίντεο καὶ ἀναρτήσεις, ὁ προπαγανδιστικὸς λόγος τοῦ Ἰσλὰμ ἐπιδιώκει νὰ διεισδύσει στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία, ἐπιστρατεύοντας μάλιστα ἀκόμη καὶ Ἑλληνίδες μεταστραφεῖσες, οἱ ὁποῖες χρησιμοποιοῦνται ὡς τὸ «οἰκεῖο πρόσωπο» γιὰ νὰ καταστήσουν τὶς ἰσλαμικὲς διδασκαλίες πιὸ προσιτὲς καὶ θελκτικὲς στὸ εὐρὺ χριστιανικό κοινό. Κεντρικὸς πυλώνας αὐτῆς τῆς προσπάθειας ἐντυπωσιασμοῦ εἶναι τὰ λεγόμενα «ἐπιστημονικὰ θαύματα» τοῦ Κορανίου. Αὐτὰ προβάλλονται ὡς τὸ κατεξοχὴν «ὅπλο» τῶν μουσουλμάνων ἱεροκηρύκων, οἱ ὁποῖοι ὑπόσχονται μιὰ δῆθεν ἁρμονία μεταξὺ τῆς ἀποκάλυψής τους καὶ τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης, μὲ μοναδικὸ σκοπὸ νὰ θολώσουν τὴν κρίση τῶν ἀνυποψίαστων πιστῶν καὶ νὰ προσελκύσουν νέους ὀπαδούς. Ἡ παρούσα μελέτη ἔρχεται νὰ ἀποκαλύψει τὴ γυμνὴ ἀλήθεια πίσω ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἰσχυρισμούς, προσφέροντας τὰ ἀπαραίτητα ἐφόδια γιὰ τὴν προάσπιση τῆς Ὀρθόδοξης ἀλήθειας.

Πρωθιερέας Δημήτριος Πολόχοφ

Ἐπιστημονικὰ «θαύματα» στὸ Κοράνι, τὰ ὁποῖα ἦταν γνωστὰ πολὺ πρὶν ἀπὸ τὸ κήρυγμα τοῦ Μωάμεθ

Δὲν ὑπάρχουν πολλὰ τέτοια «θαύματα», ὡστόσο, μπορεῖτε νὰ διαβάσετε γιὰ αὐτὰ σὲ ἰσλαμικοὺς ἱστοτόπους στὸ Διαδίκτυο καὶ σὲ ἔντυπο ὑλικό. Ἂς ἐξετάσουμε τὰ πιὸ συχνά ἀναφερόμενα «θαύματα» αὐτοῦ τοῦ εἴδους.

Διόγκωση τῆς γῆς ἀπὸ τὸ νερὸ τῆς βροχῆς καὶ ἀνάπτυξη φυτῶν ἀπὸ αὐτὸ

Αὐτὸ ἀναφέρεται στὴ Σούρα Ἀλ-Χατζ (Χατζ): «… Θὰ δείτε τὴ γῆ ξερὴ καὶ ἄψυχη, ἀλλὰ ὅταν ρίξουμε βροχὴ πάνω της, θὰ τρέμει καὶ θὰ φουσκώσει καὶ θὰ καταστρέψει κάθε εἴδους ὄμορφη ἀνάπτυξη σὲ ἀτμούς» (Ἐρ. 22:5)61. Γιὰ κάποιο λόγο, ὁ Harun Yahya τὸ θεωρεῖ θαῦμα, γιὰ τὸ ὁποῖο προσπαθεῖ ἀκόμη καὶ νὰ διορθώσει τὴ μετάφραση τῆς λέξης khhazzat ἀπὸ τὸ ἀπόσπασμα, μεταφράζοντάς την ὡς «τρέμει», ἂν καὶ ὅλες οἱ κύριες ρωσικὲς μεταφράσεις δίνουν τὴν παραλλαγὴ «θέτει σὲ κίνηση». Περαιτέρω, προσπαθεῖ νὰ δώσει σὲ αὐτὸ ἕνα ἐντελῶς περίεργο νόημα, ὑποστηρίζοντας ὅτι ὡς ἀποτέλεσμα τῆς βροχῆς, δημιουργεῖται μιὰ ἠλεκτροστατικὴ τάση στὰ σωματίδια τῆς γῆς. Ὡστόσο, ὅλα αὐτὰ εἶναι ἐντελῶς λάθος. Πρῶτον, ἡ λέξη khhazzat εἶναι ρήμα τῆς φυλῆς VIII ἀπὸ τὸ hazzun – «κινοῦμαι, θέτω σὲ κίνηση, ταλαντεύομαι, ταλαντεύομαι»62. Δεύτερον, δεδομένου ὅτι τόσο τὸ νερὸ ὅσο καὶ ἡ γῆ ἄγουν ἠλεκτρικὸ ρεῦμα, δὲν μπορεῖ νὰ προκύψει ἠλεκτροστατικὴ τάση στὰ σωματίδια τῆς γῆς. Τρίτον, ἡ κίνηση τῶν σωματιδίων τῆς γῆς ποὺ ἀναφέρονται σὲ σχέση μὲ τὴ βροχὴ δὲν εἶναι μιὰ κίνηση Brown ἀπὸ τὴν ἄποψη τῆς φυσικῆς. Ἡ κίνηση Brown εἶναι συνέπεια τῆς θερμικῆς κίνησης μορίων ἢ ἀτόμων ποὺ αἰωροῦνται σὲ ἕνα ὑγρὸ ἢ σὲ ἕνα ἀέριο63, καὶ ὁ Robert Brown, ἀπὸ τὸν ὁποῖο πῆρε τὸ ὄνομά του αὐτὸ τὸ φαινόμενο, τὸ ἀνακάλυψε παρατηρώντας ὄχι σωματίδια βροχῆς καὶ γῆς, ὅπως γράφει ὁ H. Yahya, ἀλλὰ τὴν κίνηση τῶν κόκκων γύρης στὸ χυμὸ τῶν φυτῶν64. Προφανῶς, ὑπάρχει μιὰ λανθασμένη ἐπιστημονικὴ ἑρμηνεία ἑνὸς φαινομένου ποὺ εἶναι ἀπὸ καιρὸ γνωστὸ στὴν ἀνθρωπότητα μὲ προφανῆ λάθη στὸν τομέα τῶν νόμων τῆς φυσικῆς.

 

Δυσκολία στὴν ἀναπνοὴ σὲ ὑψόμετρο

Ὁ H. Yahya παραθέτει ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴ Σούρα τοῦ Κορανίου «Al-An’am» («Βοοειδή»), δηλώνοντας ὅτι περιέχει μιὰ ἔνδειξη τοῦ φαινομένου τῆς πείνας μὲ ὀξυγόνο καθὼς κάποιος ἀνεβαίνει σὲ ἕνα ὕψος:

Ἅγιος Γαβριήλ ὁ διά Χριστόν σαλός καί τό παιδί

Μια μέρα, παιδιά έπαιζαν στον δρόμο κοντά στο σπίτι του πατέρα Γαβριήλ. Είδαν τον γέροντα και άρχισαν να τον γελούν και να τον πειράζουν. Συχνά τους έδινε αφορμή γι' αυτό και μάλιστα χαιρόταν με αυτή τη στάση. Η μικρή μου κόρη, η Έκα, στεκόταν δίπλα στον φράχτη, κοιτάζοντας τον γέροντα με οίκτο. Την πρόσεξε, την κάλεσε και, βάζοντας το χέρι του στο κεφάλι της, την ευλόγησε. Από τότε και στο εξής, η κόρη μου άρχισε να πηγαίνει στην εκκλησία και τώρα είναι ένα βαθιά θρησκευόμενο άτομο.

Το θαυματουργό λάδι από το αναμμένο καντήλι πάνω από τον τάφο του γέροντα με ανακούφισε από τον έντονο πόνο και τον άντρα μου από την παράλυση μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο.

Τό θαῦμα τῆς Ἁγίας Μακρίνας

«Πρό ἐτῶν λειτούργησε τήν Αγ. Μακρίνα ὁ Καλύμνιος ἱερέας Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος μένει στη Λαμία.

Στή συνοδεία του βρισκόταν καί ἕνας θεῖος του. Μετά τή Θεία Λειτουργία ὅλοι κατέβηκαν στη θάλασσα καί ἡ Γερόντισσα τῆς Μονῆς Παναγία ἡ Ἐλεοῦσα, ὅπου ὑπάρχει λείψανο τῆς Ἁγίας Μακρίνας, πρότεινε στόν ἡλικιωμένο γέροντα νά ξαπλώση λίγο να ξεκουρασθῆ. Μετά από μία ώρα βγῆκε στήν αύλή ὁ παππούς καί ρώτησε τή Γερόντισσα ἐπί παρουσία τῆς Ἀδελφῆς Ἐλεούσης:

Ποῦ εἶναι αὐτή ἡ ὄμορφη καλογριά πού ἦρθε μέσα στο δωμάτιό μου καί κάθισε στην πολυθρόνα δίπλα μου;

Η Γερόντισσα κατάλαβε ὅτι ἐπρόκειτο περί ἐμφανίσεως τῆς Ἁγίας καί τόν ρώτησε:

Καὶ προσευχήθηκα στὸν Πατέρα Γαβριὴλ νὰ μὲ βοηθήσει νὰ γιατρέψω τὸν λαιμό μου...

Θέλω να μοιραστώ την ιστορία μου για το πώς με βοήθησε ο Πατέρας Γαβριήλ!

Ήταν τον περασμένο χειμώνα, αρρώστησα από ένα σοβαρό κρυολόγημα στον λαιμό, τόσο πολύ που ακόμα και το να τον γυρίσω πονούσε για αρκετές μέρες...

Και προσευχήθηκα στον Πατέρα Γαβριήλ να με βοηθήσει να γιατρέψω τον λαιμό μου...

Κοιμόμουν το βράδυ και είδα ένα όνειρο:

Βρέθηκα ξαπλωμένος στο κρεβάτι, και μπροστά μου ήταν ο Πατέρας Γαβριήλ, φορώντας μια ρόμπα. Νομίζω ότι στεκόταν στον μαυροπίνακα με έναν δείκτη, διδάσκοντας κάτι σε μερικά μικρά παιδιά (ήταν μικρά), τα οποία φορούσαν επίσης μικρές ρόμπες (ήταν περίπου 10). Νόμιζα ότι ήταν αρχάριοι...

Και τότε ο Πατέρας Γαβριήλ τους είπε: "Αυτό ήταν, το μάθημα τελείωσε." Τα παιδιά άρχισαν να ετοιμάζονται να φύγουν, και ο Πατέρας Γαβριήλ είπε: "Ποιος θα με βοηθήσει;"

Πέθανε Ἀπρίλη μῆνα, 60 χρόνια μετά, χάρη στὸν θαυμαστὸ γέροντα Σεραφείμ.

Πέθανε Απρίλη μήνα, 60 χρόνια μετά, χάρη στον θαυμαστό γέροντα Σεραφείμ

Αικατερίνη Σατσκόβα

Ο γλυκός απριλιάτικος αέρας περιτύλιγε τρυφερά τα πάντα γύρω και μας ζάλιζε το κεφάλι, προαναγγέλλοντας το πανηγύρι της ζωής. Σμήνη μελωδικών πουλιών έπαιζαν πάνω στις μηλιές στα ευωδιαστά κλαδιά, ρίχνοντας κατά γης τα λευκά βελούδινα πέταλα των ανθισμένων λουλουδιών. Και ο ήλιος, ο ήλιος έκαιγε τόσο τρυφερά, που ήθελες να τυλιχτείς στις ακτίνες του και να ζεις, να ζεις, να ζεις! Όμως, εκείνος πέθαινε, ξαπλωμένος στα δυνατά και ροζιασμένα από τη σκληρή δουλειά χέρια της μητέρας του. Πέθαινε ήσυχα, όπως αρμόζει στους αγγέλους...

Ο μικρός ήταν μόλις τριών μηνών. Είχε γεννηθεί πολύ αδύναμος. Δεν ζούσε, απλώς επιβίωνε. Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, η φέρουσα γυναίκα δούλευε σε φορτηγό πλοίο, σε μια βαριά εργασία ακατάλληλη για γυναίκα, πόσο μάλλον σε περίοδο εγκυμοσύνης. Η δουλειά της ήταν να μεταφέρει με κουβάδες κάρβουνο που έπρεπε να το αδειάζει στο λέβητα του πλοίου. Τα μεταπολεμικά χρόνια ήταν βαριά για όλους τους ανθρώπους, χωρίς εξαιρέσεις. Μέσα σε αυτή τη φορτηγίδα, στα μέσα του χειμώνα, γέννησε το πρώτο της παιδί. Ήταν σαφές ευθύς εξαρχής ότι το παιδί δεν θα ζούσε, αλλά η μητρική καρδιά πίστευε ότι η ζωή δεν θα εγκατέλειπε αυτό το εύθραυστο, ζεστό κορμάκι. Όμως, ήρθε η στιγμή που το παιδί σταμάτησε να τρώει, εξασθένησε πλήρως και μόλις που στέναζε με εκείνη τη απαλή μωρουδίστικη φωνούλα του. Ο τρόμος έσφιγγε σαν μέγγενη την καρδιά της νεαρής μητέρας. Καταλάβαινε ότι το τέλος πλησίαζε. Και τότε, μέσα στη θλίψη της, η γυναίκα βγαίνει έξω σε αυτή την όμορφη, γεμάτη ζωή ανοιξιάτικη μέρα κρατώντας αγκαλιά τον γιο της.

Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2019, ἡ δεκαοκτάχρονη κόρη μου, ἡ Λάρισα, χτυπήθηκε ἀπὸ αὐτοκίνητο.

Τον Απρίλιο του 2019, η δεκαοκτάχρονη κόρη μου, η Λάρισα, χτυπήθηκε από αυτοκίνητο. Ήμουν στην εκκλησία όταν με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν τι είχε συμβεί. Όταν είμαι στην εκκλησία, συνήθως κλείνω το κινητό μου ή το βάζω σε αθόρυβη λειτουργία. Ίσως το μητρικό μου ένστικτο μού έλεγε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Σήκωσα το τηλέφωνο και ούρλιαξα έντρομη: «Θεέ μου, γιατί συνέβη αυτό;» και έφυγα τρέχοντας από την εκκλησία.

Όταν έφτασα στο νοσοκομείο, οι γιατροί έκαναν ήδη χειρουργείο και πάλευαν με νύχια και δόντια για να σώσουν την κόρη μου. Εκτός από τα σοβαρά κατάγματα, η Λάρισα είχε τραυματική εγκεφαλική βλάβη και κλειστό τραύμα στο στήθος. Οι γιατροί έκαναν ό,τι μπορούσαν και πραγματοποίησαν την επέμβαση με επιτυχία, αλλά η κόρη μου έπεσε σε κώμα λόγω της τραυματικής εγκεφαλικής βλάβης και άλλων επιπλοκών. Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου, προσευχόμουν βαθιά στον Άγιο Γαβριήλ για τη σωτηρία της κόρης μου. Η κατάστασή της παρέμεινε σταθερή και σοβαρή, και οι γιατροί δεν έδωσαν κανένα καθησυχαστικό λόγο.

Σήκωσα το τηλέφωνο και ούρλιαξα έντρομη: «Θεέ μου, γιατί!!!» Και έφυγα τρέχοντας από τον ναό.

Την εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, πήγα στην εκκλησία και έλαβα τη Θεία Κοινωνία. Αργότερα, ένας μοναχός με πλησίασε, μου έδωσε ένα μεγάλο πρόσφορο και είπε: