Αἶσχος. Μετέτρεψαν τὴν Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας Πορετσοῦ σὲ ξενῶνα.

Πριν λίγες ημέρες το ιστολόγιο έλαβε ένα μήνυμα θλίψης και αγανάκτησης πιστού σχετικά με την κατάσταση στην ιστορική Ιερά Μονή Πορετσού, η οποία ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Ηλείας. Το μήνυμα αφορούσε την μετατροπή της Ιεράς Μονής, που είναι αφιερωμένη στην Παναγία μας, «σε έναν χώρο εμπορευματοποιημένης φιλοξενίας».

Στην αρχή θεωρήσαμε ότι επρόκειτο για κακόβουλη φάρσα, καθότι μας ήταν αδύνατο να πιστεύσουμε ότι η Ορθόδοξη Ελλάδα ζήλεψε τους αιρετικούς της Δύσης, οι οποίοι μετατρέπουν τα μοναστήρια τους σε μπουτικ ξενοδοχεία [1]. Δεν μπορούσαμε να πιστεύσουμε ότι η Ορθόδοξη Ελλάδα, και μάλιστα πρόσωπα κοντά στην Εκκλησία, ακολουθούν παράλληλα βήματα με αυτά του Ερντογάν, ο οποίος επαίρεται για την μετατροπή της Αγιάς Σοφιάς σε τζαμί. [2]

Οι αιρετικοί όμως δέν βιώνουν την χάρη της αληθινής Εκκλησίας και γι’ αυτό εγκαταλείπουν τους ναούς και τα μοναστήρια τους, πολλά εκ των οποίων γίνονται στο τέλος μπαρ και ξενοδοχεία. Ο αλλόθρησκος Ερντογάν δεν γνωρίζει την άλήθεια της Ορθοδοξίας και βρωμίζει τον Ιερό Τόπο με τα δαιμόνια του ισλάμ. Οι Ορθόδοξοι όμως τί έχουν να πουν για να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους; Αν διαβάζουμε και φρίττουμε με τα καθέκαστα των αιρετικών και των αλλοθρήσκων, τί πρέπει να κάνουμε με τα καθέκαστα των αδελφών Ορθοδόξων; 

Η έμπονη καταγγελία που λάβαμε είναι η εξής: 

«Ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ του Ναζωραίου – (Πράξ. 3,6)». Ἡ Ἰσχὺς τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ.

σ.σ. Απάντηση στους οικουμενιστές που λένε ότι η Θεία Λειτουργία τελείται στο όνομα του επισκόπου!

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Ύψιστη πνευματική σφαίρα είναι η επίκληση του ονόματος του Χριστού· είναι (η επίκληση) περιεκτική και αδιασάλευτη.

Ασύγκριτα υψηλής σημασίας το δώρο του Απ. Πέτρου προς τον χωλό: «αργύριον και χρυσίον ουχ υπάρχει μοι· ό δε έχω τούτο σοι δίδωμι· εν τω ονόματι Ιησού Χριστού του Ναζωραίου έγειρε και περιπάτει» (Πράξ. 3,6).

Στην εξίσωση της πνευματικής ουσίας (θεολογικού νοήματος) με τη γλωσσική εκφορά του ονόματος, φανερώνεται η ισχύς του ονόματος του Χριστού. Βλέπουμε ότι το όνομα Ιησούς Χριστός είναι βαθιά ταυτόσημο με τον δημιουργικό Λόγο και λόγο, ως αποτέλεσμα της ένσαρκης οικονομίας του Χριστού.

Μέγιστη ευεργεσία του Θεού το δώρημα της δημιουργικής Του δύναμης στον άνθρωπο κατά χάρη!

Στο φως της Καινής Διαθήκης η Θεϊκή απειρότητα του Χριστού δηλώνεται ως εξής:

Α) «Το πρυτανεύον εν τη Καινή Διαθήκη όνομα είναι το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, όσα εν τη Καινή Διαθήκη λέγονται ή γίνονται υπέρ ή περί ή ένεκεν του ονόματος του Χριστού» (Ν. Ι. Σωτηρόπουλος).

«Τὸ θέμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι προσωπικόν».

(Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης – 4/10/87)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Το όνομα του Κυρίου «ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ» συμπυκνώνει πολλές ή μάλλον πολλαπλές στοιβάδες νοήματος πρωταρχικού Θείου Φωτός.

Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης και των Ιερών ακολουθιών ξεχειλίζουν από το Θεανθρώπινο περιεχόμενο του ονόματός Του. Όσο μικρό και αν φαίνεται το όνομα, διατηρεί στο ακέραιο τις νοηματικές του Θείες δυνάμεις, που χαρίζουν στον πιστό (όταν το επικαλείται) προνομιακό είδος συνείδησης, ως αποτέλεσμα της ένσαρκης οικονομίας Του.

Ενσωματώνει (το όνομά Του) κατά φυσικό τρόπο και ενθουσιωδώς το Μυστικό όραμα (=πραγματικότητα) της Βασιλείας Του.

Εμφανής η σημασία του Ονόματός Του στη Γραφή, όπως: «ού εισί δύο ή τρείς συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί εν μέσω αυτών» (Ματθ. ιη΄, 20).

Σε προσωπική συζήτηση η χρήση του σε απλή καθομιλούμενη γλώσσα είναι (ως γνωστό): «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με».

Αυτή η επίκληση, πολύπλοκα υφασμένη με το έργο του, ελκύει τη θεία χάρη και σε αποστασιοποιεί από τους δαίμονες, τους χειρώνακτες αυτούς εργάτες της αμαρτίας. Σ’ όλο το Σύμπαν, σ’ όλους τους κόσμους, δεν υπάρχει κενό ισχύος του Χριστού.

Τυχικὸς καὶ ἡ Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Πῶς τιμῶνται οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Χαλκηδόνας ὅταν ὑποβαθμίζονται οἱ δογματικὲς διαφορὲς ποὺ ἐκεῖνοι ὑπερασπίστηκαν;

Τυχικός και η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος

Πώς τιμώνται οι Άγιοι Πατέρες της Χαλκηδόνας όταν υποβαθμίζονται οι δογματικές διαφορές που εκείνοι υπερασπίστηκαν;

Κάθε χρόνο, η Εκκλησία αφιερώνει την Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου στη μνήμη των 630 θεοφόρων Πατέρων που συγκεντρώθηκαν στη Χαλκηδόνα το 451 μ.Χ. Δεν τιμά απλώς ένα ιστορικό γεγονός. Τιμά ανθρώπους που αγωνίστηκαν, διώχθηκαν και υπέστησαν τα πάντα για να διαφυλάξουν ανόθευτη την αποστολική πίστη.

Την επόμενη ημέρα, η Εκκλησία πανηγυρίζει τον ένδοξο Προφήτη Ηλία, τον προφήτη του θείου ζήλου, ο οποίος δεν συμβιβάστηκε με την πλάνη ούτε αναζήτησε μια τεχνητή συνύπαρξη μεταξύ της αληθείας και της ειδωλολατρίας. Η κραυγή του παραμένει διαχρονική:

«Ἕως πότε ὑμεῖς χωλανεῖτε ἐπ’ ἀμφοτέραις ταῖς ἰγνύαις; Εἰ Κύριος ὁ Θεός, πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ· εἰ δὲ ὁ Βάαλ, πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ.» (Γ΄ Βασ. 18:21)

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ιστορικό αλλά βαθιά εκκλησιολογικό: τι σημαίνει πραγματικά να τιμά κανείς τους Αγίους Πατέρες της Χαλκηδόνας;

Είναι αρκετό να ψάλλονται ύμνοι προς τιμήν τους ή απαιτείται και πίστη στην ομολογία τους;

Ἀναρριχήσεις μέσῳ χειροφιλημάτων

Ὁ Ἐπίσκοπος Χαλκηδόνος Ἐμμανουὴλ ἔχει χειροφιλήσει ὅλους τοὺς τελευταίους Πάπας. Προσκυνοῦντες τὸν αἱρεσιάρχην Πάπαν θέτονται τὰ θεμέλια διὰ τὴν ἀναρρίχησιν εἰς τὸν πατριαρχικὸν θῶκον, διὰ δὲ τοὺς ρασοφόρους τοῦ Φαναρίου, ὅπως τὸν Ἐκκλησιάρχην Ἀέτιον, τὸν Διευθυντὴν τοῦ Ἰδιαιτέρου Πατριαρχικοῦ Γραφείου, διὰ τὴν ἐπισκοποίησίν του.

Συμφώνως πρὸς δημοσίευμα τῆς ἱστοσελίδος “Ὀρθοδοξία News Agency” τῆς 1ης Ἰουλίου:

Κλῆρος, λαός συμπαρίστανται εἰς Τυχικόν

Κλῆρος, λαός συμπαρίστανται εἰς Τυχικόν

Τοῦ κ. Ἀνδρέου Κεφαλληνιάδη, διδασκάλου

Τοὺς τελευταίους μῆνες ἔχει ξεσπάσει σάλος στὴν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου σχετικὰ μὲ τὴν καθαίρεση τοῦ Μητροπολίτη Πάφου Τυχικοῦ. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς κυπριακῆς Ἐκκλησίας μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες ἀποφάσισε κατὰ πλειοψηφία νὰ καθαιρέσει τὸν Μητροπολίτη Πάφου Τυχικὸ ἐξαιτίας διαφόρων παραπτωμάτων, στὰ ὁποῖα (ὑποτίθεται) ὅτι ὑπέπεσε. Ἐπιπλέον ἐξέλεξε νέο Μητροπολίτη, καὶ μάλιστα χωρὶς τὴν συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ αὐτὴ τὴ φορά!

Δὲν εἶναι δυνατὸν στὸ πλαίσιο ἑνὸς συνοπτικοῦ ἄρθρου νὰ ἀναφερθοῦμε διεξοδικὰ στὶς κατηγορίες ποὺ διατυπώθηκαν ἐναντίον του καὶ νὰ τὶς ἀναιρέσουμε. Αὐτὸ ἄλλωστε εἶναι δουλειὰ τῶν δικηγόρων του, οἱ ὁποῖοι σὺν Θεῷ τὸ ἔχουν ἤδη κάνει καὶ μάλιστα πολὺ ἱκανοποιητικά. Αὐτὸ ποὺ θέλουμε ἐμεῖς νὰ ἐπισημάνουμε εἶναι ὅτι στὴν πραγματικότητα, ὁ Μητροπολίτης Τυχικὸς διώκεται γιὰ τὸ ὀρθόδοξο φρόνημά του καὶ τὶς ἀντιοικουμενιστικὲς θέσεις του. Δυσ­τυχῶς, τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο στὸ ὁποῖο προσέφυγε ἀτυχῶς ὁ Μητροπολίτης Τυχικὸς δικαίωσε τοὺς διῶκτες του καὶ ὄχι τὸν ἴδιο. Ὅλα αὐτὰ βέβαια ἔρχονται νὰ μᾶς θυμίσουν τὸ διωγμὸ ποὺ ὑπέστη ὁ ἀγωνιστὴς θεολόγος Νικόλαος Σωτηρόπουλος, τόσο ἀπὸ τὴν ἀρχιεπισκοπὴ Αὐστραλίας, ὅσο κι ἀπὸ τὸ Φανάρι. Ἀντὶ νὰ καλοῦνται σὲ ἀπολογία οἱ οἰκουμενιστὲς γιὰ τὶς ἀντορθόδοξες θέσεις τους, καθίστανται ὑπόλογοι οἱ Ὀρθόδοξοι, διότι τηροῦν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας!

Ὁ ἡγούμενος τῆς νέας Ἐσφιγμένου λειτούργησε στὴν Λάβρα του Κιέβου μὲ τοὺς ἀχειροτόνητους σχισματικοὺς καταληψίες

Archimandrite Bartholomew and Serhiy Dumenko at the Lavra's Dormition Cathedral. Photo: OCU

Ο ηγούμενος της νέας Εσφιγμένου λειτούργησε στην Λάβρα του Κιέβου με τους αχειροτόνητους σχισματικούς καταληψίες

Ο Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος, παρευρισκόμενος σε εορτασμό στη Λαύρα, διαβεβαίωσε τους παρευρισκόμενους ότι η δημιουργία της OCU δεν ήταν πολιτική πράξη.

Στις 10 Ιουλίου 2026, πραγματοποιήθηκε «λειτουργία» της σχισματικής OCU στον Καθεδρικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Λαύρας Κιέβου-Πετσέρσκ , στην οποία παρευρέθηκε ο ηγούμενος της νέας Μονής Εσφιγμένου, Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος, μαζί με αρκετούς άλλους μοναχούς.

Στην ομιλία του, ο Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος δήλωσε ότι η δημιουργία της «ανεξάρτητης Εκκλησίας της Ουκρανίας» «δεν είναι πολιτική πράξη» και «όχι απλώς διοικητική αλλαγή», αλλά μάλλον «βαθύ πνευματικό κίνημα» και «επιστροφή στην αλήθεια». Ο Αγιορείτης προσκεκλημένος συνέδεσε την ιστορία της OCU με το όνομα του Αγίου Αντωνίου και κάλεσε τους πιστούς να «ενωθούν γύρω από τη Λαύρα» και να υποστηρίξουν τη δομή του Ντουμένκο.

Ἡ φρικτὴ αἵρεση τοῦ «ἀλαθήτου» καὶ ἡ συγκρητιστικὴ ἐπιτροπὴ Διαλόγου Λατίνων-Ὀρθοδόξων στὴν παπικὴ Μονὴ Pannonhalma

«Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία· τὸ δόγμα αὐτὸ εἶναι ἡ αἵρεση τῶν αἱρέσων, μία ἄνευ προηγουμένου ἀνταρσία κατὰ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Τὸ δόγμα αὐτὸ εἶναι, φεῦ, ἡ πλέον φρικτή ἐξορία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν γῆ» (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς)

………………………………….

Eργασίες της συγκρητιστικής Επιτροπής Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και των αιρετικών Λατίνων στην παπική Μονή του Pannonhalma

Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της συγκρητιστικής Συντονιστικής Επιτροπής Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και των αιρετικών Λατίνων, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στην παπική Μονή του Pannonhalma στην Ουγγαρία [1].

Από τις 15 έως τις 19 Ιουνίου 2026, η επιτροπή συνεδρίασε υπό την συμπροεδρία του καρδιναλίου Kurt Koch, προέδρου του Δικαστηρίου για την προώθηση της Χριστιανικής Ενότητας, και του Μητροπολίτη Πισιδίας Ιώβ, εκπροσώπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Τα μέλη της οικουμενιστικής Επιτροπής θεώρησαν ιδιαίτερο «προνόμιο» το ότι μπόρεσαν να διεξαγάγουν τις εργασίες τους στο εμπνευσμένο περιβάλλον της παπικής Μονής, η οποία ιδρύθηκε το 996, «μέσα σε ατμόσφαιρα προσευχής».

Αναβολή έκδοσης αναθεωρημένου κειμένου περί της βλάσφημης και φρικτής αίρεσης του «αλαθήτου»

Οι «εργασίες» της συντονιστικής επιτροπής επικεντρώθηκαν σε αναθεωρημένο σχέδιο κειμένου που πραγματεύεται το «ζήτημα» (σ.σ. τη φρικτή και βλάσφημη αίρεση των Λατίνων) του «αλαθήτου» (του Πάπα), εξεταζόμενο «τόσο από θεολογική όσο και από ιστορική σκοπιά».

Αποφασίστηκε ότι αρκετά σημεία του απαιτούν περαιτέρω αναθεώρηση και διευκρινίσεις προτού μπορέσει να υποβληθεί προς εξέταση σε Ολομέλεια της συγκρητιστικής Επιτροπής.

Για τον λόγο αυτό προβλέπεται νέα συνεδρίαση της επιτροπής, η οποία προγραμματίζεται να πραγματοποιηθεί τον Ιούνιο του 2027.

Ιστορική διαδρομή – Η βλάσφημη αίρεση των Λατίνων περί του αλαθήτου του Πάπα

Σχετικά με την επιβολή της φρικτής αίρεσης των Λατίνων περί του «αλαθήτου» του Πάπα ως απαράβατου δόγματος πίστεως της Παπικής «Εκκλησίας» διαβάζουμε στο άρθρο «Ο Παπισμός χθες και σήμερα» (Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής) [2]:

«ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

[…]

Ζ’. Τους δύο τελευταίους αιώνες η Ρώμη, αντί να διδα­χθεί από τα λάθη του παρελθόντος, σκληραίνει περισσότερο τη στάση της.

Η Α’ Βατικανή Σύνοδος (1870) επιβάλλει ως απαράβατο δόγμα πίστεως το πρωτείο εξουσίας και το αλάθητο του πάπα. Πρόκειται για την τελειωτική πτώση της Δυτικής «Εκκλησίας». Ο Χριστός, η μόνη αλάθητη Κεφαλή της Εκκλησίας, εξορίζεται από τη γη, και τη θέση Του καταλαμβάνει ο ειδωλοποιημένος ποντίφηκας της Ρώμης! Στη διαμαρτυρία καρδιναλίου για την αντιπαραδοσιακότητα του νέου δόγματος, ο πάπας Πίος Θ’ αντιτάσσει τον παροιμιώδη του λόγο: «Η παράδοση είμαι εγώ»! Από τους Λατίνους που διαφωνούν με τη δογματοποίηση του παπικού απολυταρχισμού, μια σημαντική μερίδα αποσχίζεται και δημιουργεί την «Παλαιοκαθολική Εκκλησία».

Η Β’ Βατικανή Σύνοδος (1962-1965), παρόλο που επαγγέλλεται την ανακαίνιση, διατηρεί το αλάθητο του πάπα και το επεκτείνει σε όλες τις αποφάσεις του. Ταυτόχρονα, η ίδια Σύνοδος καλεί τους Χριστιανούς όλων των δογμάτων σε παγχριστιανική ενότητα με κέντρο, όμως, τη Ρώμη και αρχηγό τον πάπα (ρωμαιοκεντρικός/παποκεντρικός οικουμενισμός)».

Παπικές κακοδοξίες

Ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀνθεῖ, διότι ἀρνοῦνται οἱ πιστοὶ νὰ ἐργασθοῦν

«Ὁ Ἐπίσκοπος Χριστουπόλεως Ἐμμανουὴλ (κατὰ κόσμον Ἰωάννης Σφιατκὸς) τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως εὑρέθη προσφάτως εἰς τὴν Γερμανίαν εἰς οἰκουμενικὴν λατρευτικὴν σύναξιν, ὅπου προσ­ηύχετο καὶ ἐμοίραζε σταυροὺς μαζὶ μὲ Προτεστάντισσα «ἐπίσκοπον»!!!

Ἡ σύναξις αὐτὴ ἀποτυπώνει τὴν ρηχὴν «θρησκευτικὴν» προσέγγισιν τῶν αἱρετικῶν καὶ ὁλόκληρον τὸ ἐγχείρημα τοῦ λεγομένου οἰκουμενικοῦ κινήματος, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν πραγματικότητα ἀποτελεῖ μία κοινωνικὴν ἐνασχόλησιν, ἡ ὁποία δὲν ἔχει ἀπολύτως καμίαν σχέσιν μὲ τὴν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς.

Εἰς μίαν ἐντυπωσιακὴν ἐπίδειξιν ἑνότητος καὶ ἐνθαρρύνσεως, χριστιανοὶ ἀπὸ διαφόρους ὁμολογίας ἑώρτασαν τὴν κεντρικὴν Οἰκουμενικὴν Λειτουργικὴν Σύναξιν εἰς τὸ Καθολικὸν Συνέδριον τοῦ 2026 εἰς τὸ Βύρσμπουργκ.

Διατὶ παραθεωρεῖται ἡ στάσις 4 Κυπρίων Ἐπισκόπων εἰς τὴν Σύνοδον τῆς Κρήτης;

Διατί παραθεωρείται η στάσις 4 Κυπρίων Επισκόπων εις την Σύνοδον της Κρήτης;

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Έχει τεθεί ως βασικότατη προϋπόθεση, για να αρθεί η αργία του τελούντος εν αργία Επισκόπου Τυχικού, η αποδοχή των αποφάσεων της Συνόδου της Κρήτης. Ως γνωστό τα 4 Πατριαρχεία (Αντιοχείας, Ρωσίας, Γεωργίας και Βουλγαρίας) δεν συμμετείχαν σε αυτή και επακόλουθα δεν έχουν αποδεχθεί τη Σύνοδο της Κρήτης.

Από την Εκκλησία της Κύπρου τέσσερεις Επίσκοποι δεν υπέγραψαν τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης και ο μ. Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β΄, έχει υπογράψει ‘’αντ’ αυτών’’. Οι αναφορές περί δήθεν συναίνεσης των τεσσάρων αυτών Επισκόπων για τις ‘’αντ’ αυτού υπογραφές’’ δεν ευσταθεί, καθότι έχουν τοποθετηθεί περί τούτου μετά τη Σύνοδο της Κρήτης, τόσον ο Μητροπολίτης Μόρφου, όσο και ο Μητροπολίτης Λεμεσού περί τούτου, αλλά και ο μ. Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β΄.

Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ Κατουνακιώτης καὶ ἡ «σύνοδος» στὴν Κρήτη. ΜΕΡΟΣ Δ’ (Τελευταῖο)

(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Στους αναθεωρητικούς μετασχηματισμούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου (1920) υπήρχαν και σκέψεις κλιμακωτής αναθεωρήσεως του Μοναχικού Πολιτεύματος. Αυτή τη δυνάμει νεωτερική σχηματοποίηση του Μοναχισμού, ο Όσιος Δανιήλ την αντιλήφθηκε (κατανόησε) ως διψαλέα ανάγκη του οικουμενισμού, ως χαμηλόφωνη στην αρχή εισήγηση του δολομήτου (πανούργου) Σατανά, γι’ αυτό και έγραψε ο Όσιος:

«Και ήδη βλέπομεν να γίνεται λόγος και περί της τούτου αναθεωρήσεως. Το Μοναχικόν όμως πολίτευμα έχει υψίστην αποστολήν και είναι έν εκ των κυρίως συστατικών, το οποίον εστερέωσε την του Χριστού Εκκλησίαν και διεφύλαξε το Χριστεπώνυμον πλήρωμα αλώβητον από πάσης αιρέσεως και ηθικής καταστροφής, και είναι ανεπίδεκτον και της ελαχίστης αναθεωρήσεως» (σελ. 31-32).

Ἡ Ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης, οἱ παρόντες καὶ οἱ ἀπόντες !

Ωσάν να είναι ο «πρώτος» αυτοκράτορας του σύμπαντος ομίλησε πρόσφατα[1] ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, καλώντας τις τέσσερις Τοπικές Εκκλησίες που δεν συμμετείχαν στην ψευδοσύνοδο της Κρήτης «να υιοθετήσουν συνοδικώς τις αποφάσεις της»! Αυτή η κίνηση, συμπλήρωσε, «θα αποτελούσε έκφραση σεβασμού προς τις προσπάθειες και τις θυσίες που καταβλήθηκαν επί δεκαετίες για την προετοιμασία της συνόδου.»

Οι δηλώσεις αυτές του πατριάρχη Βαρθολομαίου ΔΙΚΑΙΩΣΑΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΩΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΝΤΕΣ.

Πρώτον, διότι ζητώντας ο Βαρθολομαίος από τους απόντες να υιοθετήσουν τις αποφάσεις των παρόντων, παραδέχεται ότι είτε κανείς ήταν παρών στην Ψευδοσύνοδο είτε απών, ήταν το ίδιο και το αυτό! Οι παρόντες δέχθηκαν αυτοβούλως το ρόλο της γλάστρας!

«Ὁ οἰκουμενισμὸς προβάλλει τὴν ἀγάπη ὡς δόλωμα.» Ὅσιος π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος.

 

–https://youtu.be/3b1d3iWoVig – Ιερά Αποτείχιση σ.σ. Ευχαριστούμε τον Άγιο Τριαδικό Θεό που έφερε στην σκοτεινή εποχή μας αυτόν τον φωτισμένο άνθρωπο, τον πατέρα μας π. Αθανάσιο Μυτιληναίο. Στύλος αληθείας. Λιμάνι παρηγορίας. Θεμέλιο πίστεως.

https://tasthyras.wordpress.com/2026/07/08/ο-οικουμενισμός-προβάλλει-σαν-δόλωμα/

Οἱ αἱρετικοί. Ὑπονόμευσαν καί κατήργησαν τό ἕνα δόγμα μετά τό ἄλλο… ~ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

Στ’ ἀλήθεια δὲν ξέρει κανεὶς ποῦ βρίσκεται ἡ μεγαλύτερη παραφροσύνη τοῦ σύγχρονου κόσμου ποὺ ἔχει ἐκπέσει ἀπὸ τὸ Χριστό: στὴν προσωπικὴ ζωὴ τοῦ καθενὸς ἢ στὸ γάμο; στὸ σχολεῖο ἢ στὴν πολιτική; στὶς οἰκονομικὲς δομὲς ἢ στὶς νομικὲς διατάξεις; στὸν πόλεμο ἢ στὴν εἰρήνη; Παντοῦ βλέπει κανεὶς αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε χυδαῖο καὶ βάρβαρο. Ἐκεῖ ποὺ ὁ Χριστὸς εἶναι περισσότερο ἀπών, ἐκεῖ περισσεύει τὸ χυδαῖο καὶ τὸ βάρβαρο. Τὸ ψεῦδος καὶ ἡ βία θριαμβεύουν.

Ἂς αἰσχύνονται οἱ αἱρετικοὶ θεολόγοι καὶ οἱ προϊστάμενοι τῶν αἱρετικῶν »ἐκκλησιῶν» ποὺ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Χριστοῦ ἀναδείχθηκαν κυρίαρχοι καὶ ἡγεμόνες ὅλων τῶν λαῶν τῆς γῆς.

Ἡ Χάλκη δὲν μπορεῖ νὰ γίνει γεωπολιτικὸ ἀντάλλαγμα

Η Χάλκη δεν μπορεί να γίνει γεωπολιτικό αντάλλαγμα

Γεώργιος Αποστολάκης

Αν η επαναλειτουργία της σημαίνει αλλοίωση της Ορθόδοξης ταυτότητάς της, τότε το τίμημα είναι βαρύτερο από το όφελος.

Το σημερινό πρωτοσέλιδο της ΕΣΤΙΑΣ προκαλεί εύλογο προβληματισμό.

Εάν οι πληροφορίες που δημοσιεύονται ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, τότε η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης δεν αποτελεί απλώς ένα εκκλησιαστικό γεγονός. Εντάσσεται σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό παζάρι, στο οποίο εμπλέκονται οι σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών, Τουρκίας και Ελλάδας, ακόμη και ζητήματα όπως η προμήθεια των F-35 και οι ισορροπίες στο ΝΑΤΟ.

Αν αυτό αληθεύει, γεννάται ένα ερώτημα πολύ σοβαρότερο από κάθε διπλωματική σκοπιμότητα: Μπορεί η Εκκλησία να γίνεται αντικείμενο γεωπολιτικής διαπραγμάτευσης;

Η αποστολή της Χάλκης

Η Θεολογική Σχολή της Χάλκης ιδρύθηκε για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Να μορφώνει Ορθόδοξους κληρικούς. Να υπηρετεί την Ορθόδοξη θεολογία. Να διαφυλάσσει την αποστολική πίστη.

Δεν ιδρύθηκε ως διεθνές διαθρησκειακό εκπαιδευτικό ίδρυμα ούτε ως πανεπιστήμιο θρησκειολογικών σπουδών. Η ύπαρξή της συνδεόταν άμεσα με τη ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτικό

π. Γαβριὴλ Διονυσιάτης (1886-1983) – Ὡς Ὁμολογιακή – Ἀσκητικὴ ἔκφραση τοῦ Μοναχισμοῦ.

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Αναμφίβολα ο αρχαίος Ορθόδοξος Μοναχισμός είχε και αντι-αιρετική κατεύθυνση∙ ποτέ το φρόνημά του δεν είχε εξανεμισθεί μέσα σε παθολογίες Γεροντισμού στο όνομα μιας «αγάπης» ή «υπακοής» αρνητικής ως προς το ορθό Δόγμα, όπως συμβαίνει σήμερα σε πολλές περιπτώσεις.

Η σημερινή φροντίδα πολλών Ι. Μονών για καλυτέρευση των βιοτικών όρων της Μοναχικής Πολιτείας, για αυτοσυντήρηση, τις έχει αποσυνδέσει από την ομολογία της Πίστεως έναντι των αιρέσεων και κυρίως του οικουμενισμού.

Την ανωτερότητα του αρχαίου μοναχισμού τη βλέπουμε στους αγώνες του για το αίτημα της ορθής πίστεως και όχι μόνο στην συζευγμένη με την Ομολογία (πρακτική) άσκηση.

Σήμερα (γενικά) δεν βλέπουμε μια απάντηση των Ι. Μονών στην πίεση του οικουμενισμού∙ μια απάντηση που να είναι κυριολεκτικά συνώνυμη της ενεργητικής δράσης των αρχαίων, των παλαιών και σύγχρονων πατέρων.

Ο Ασκητικός και ομολογιακός τρόπος ζωής έχει χαρακτηρίσει στην πορεία του τον π. Γαβριήλ, ως ηρωική αντίληψη του Μοναχισμού. Την δεκαετία του 1960 (και μετά), ο αγώνας των Ελλήνων ορθοδόξων μοναχών έναντι του οικουμενισμού εκφράσθηκε ως επανάληψη μιας λαμπρής εποχής στην Ιστορία της Εκκλησίας. Το κήρυγμα – παράδειγμα των αρχαίων Μοναχών δικαιολογούσε τις πρωτοβουλίες τους, στην πρώτη γραμμή των οποίων ήτο και ο π. Γαβριήλ Διονυσιάτης, ως καθοριστικός παράγων στην καθολική σχεδίαση της αντίδρασης των Ελλήνων Ορθοδόξων μοναχών.

Ἡ ἀποστασία τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων.

Προδοσία κατὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Χριστοῦ.

Στυλιανός Μπούρης

Testimonianza Ortodossa

Ἡ Ἱερουσαλήμ, ἡ Ἁγία Πόλις, ὅπου τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἐλύτρωσε τὸν κόσμο καὶ ὅπου ὁ Πανάγιος Τάφος φυλάσσει τὸ Μυστήριον τῆς Ἀναστάσεως καὶ τὸν Γολγοθᾶ. Καὶ ὅμως, εἰς τὸν ἅγιον τοῦτον τόπον ἐπραγματοποιήθη μία πράξις ποὺ προδίδει τὸν ἴδιον τὸν Χριστόν: ἡ ἀναγνώρισις ἑνὸς ἀνυποστάτου ἱερωσύνης, ἐκείνης μιᾶς γυναικὸς καὶ μάλιστα αἱρετικῆς, ἡ ὁποία ἐγένετο δεκτὴ ὡς «ἀρχιεπίσκοπος».

Τοῦτο ἀποτελεῖ τραῦμα διὰ τὴν Ἐκκλησίαν, παραβίασιν τῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων, οἵτινες ἀπὸ τοὺς πρώτους αἰῶνας διεφύλαξαν τὴν καθαρότητα τῆς Πίστεως. Ἐὰν ἕνας Ποιμήν –κληθεὶς νὰ εἶναι «στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α΄ Τιμ. 3,15)– ἀναγνωρίζῃ ὡς ἔγκυρον μίαν ἱερωσύνην τὴν ὁποίαν ἡ Ἐκκλησία οὐδέποτε ἐχορήγησε, τότε δὲν περιπίπτει μόνον εἰς αἵρεσιν, ἀλλὰ προδίδει καὶ τὸν ἴδιον τὸν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ Ἐνσάρκωτος Ἀλήθεια (Ἰω. 14,6).

Ἡ Ἱερωσύνη εἶναι θεῖον δῶρον, καὶ ἡ Ἐκκλησία οὔτε ἀναγνωρίζει ἱερωσύνην εἰς τοὺς αἱρετικούς, οὔτε δέχεται γυναικείαν ἱερωσύνην.

Μαρτυρίες Ἁγιασμένων Μορφῶν τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν Ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης.

Ομιλεί* ο Αρχιμανδρίτης π. Παύλος Δημητρακόπουλος.

Να δούμε, εν ολίγοις πάλι και επί τροχάδην, τί είπαν για αυτήν την μέλλουσα να συγκληθεί Σύνοδο μεγάλες οσιακές μορφές της εποχής μας, που και η γνώμη τους φυσικά έχει μεγάλη βαρύτητα διότι πρόκειται περί Αγίων ανθρώπων.

Σύγχρονες οσιακές μορφές της εποχής μας, παρακολουθώντας από κοντά την όλη πορεία των αλλεπαλλήλων πανορθοδόξων διασκέψεων και διαβουλεύσεων και την προετοιμασία της ‘Συνόδου της Κρήτης’, διέκριναν με τον θείο φωτισμό που είχαν μέσα τους την ολέθρια οικουμενιστική γραμμή πάνω στην οποία βάδιζε η όλη προετοιμασία. Αλλά και τα σαθρά οικουμενιστικά θεμέλια πάνω στα οποία στηρίχθηκε η όλη προσπάθεια και προείδαν ότι η μέλλουσα να συγκληθεί ‘Αγία και Μεγάλη Σύνοδος’ δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά μια οικουμενιστική αιρετική ψευδεσύνοδος.

Ας δούμε τί είπε ο Άγιος Ιουστίνος ο Πόποβιτς. Μέγας Άγιος και Ομολογητής της εποχής μας. Αυτός υπέβαλε το 1971 υπόμνημα προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Σερβικής με τίτλο: «Περί την μελετομένην μεγάλην Σύνοδον της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Υπόμνημα προς την Σύνοδο της Ιεραρχίας της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας.». Πρόκειται για ένα ιστορικής σημασίας κείμενο, λαμπράς Ορθοδόξου ομολογίας, στο οποίο ο θεοφόρος Πατήρ, επσημαίνει μεταξύ άλλων τα εξής:

Ἀπίστευτον θράσος: Ἡ οὐνία παρουσιάζεται διωκομένη εἰς τὴν Ἑλλάδα!

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ νὰ ἦταν «φάρσα», ἀλλὰ δὲν εἶναι! Οἱ ἐν Ἑλλάδι παπικοὶ προσπαθοῦν νὰ παρουσιάσουν τὴν Οὐνία …διωκόμενη! Στὴν ἐφημερίδα τους «Καθολικὴ» (ἀρ. φύλ. 373, 2-2-2026), ὁ φραγκόπαπας Μᾶρκος Φώσκολος δημοσίευσε ἄρθρο του μὲ τίτλο: «Ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία στὴν Ἑλλάδα κατὰ τὴν δεκαετία τοῦ ’50», στὸ ὁποῖο ἐπισήμανε:

«…ἡ Ἐξαρχία (σ.σ. ἡ Οὐνία) ζοῦσε στὴν Ἑλλάδα σὲ κατάσταση διωγμοῦ. Σὲ κατάσταση διωγμοῦ, ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τὴν ἔνθερμη συμπαράσταση κράτους καὶ χωροφύλακα, βρισκόταν ἡ ἴδια καὶ ὅλα τὰ “καθολικὰ σχολεῖα” τῆς πρωτεύουσας καὶ τῆς ἐπαρχίας. […] Δὲν ἦταν εὔκολη ἡ ζωὴ καὶ ἡ δράση τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἑλλάδα, Νὰ εἴμαστε ξεκάθαροι…

Ἀπὸ τὸ Ἑνωτικὸ τοῦ Ζήνωνος στὴ σύγχρονη ἐκκλησιαστικὴ κρίση: Ὁ Ἅγιος Καλανδίων καὶ ἡ περίπτωση τοῦ Μητροπολίτου Πάφου Τυχικοῦ.

Η ιστορία της Εκκλησίας αποδεικνύει ότι σε περιόδους δογματικών κρίσεων οι συγκρούσεις δεν περιορίζονται σε θεολογικές διατυπώσεις, αλλά επεκτείνονται και στη διοίκηση της Εκκλησίας. Όταν η πίστη θεωρείται ότι κινδυνεύει από συμβιβασμούς, οι επίσκοποι που αρνούνται να συναινέσουν συχνά υφίστανται διώξεις, καθαιρέσεις, εξορίες ή απομακρύνσεις από τους θρόνους τους. Η περίπτωση του Αγίου Καλανδίωνος Αντιοχείας κατά τον 5ο αιώνα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Κατά την παραδοσιακή αντιοικουμενιστική θεολογική προσέγγιση, ανάλογα χαρακτηριστικά διακρίνονται και στη σύγχρονη υπόθεση του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού.

Το 482 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Ζήνων εξέδωσε το περίφημο Ενωτικό (Henotikon), με σκοπό να αποκαταστήσει την ειρήνη μεταξύ των Χαλκηδονίων και των αντιχαλκηδονίων. Αντί όμως να επιλύσει τη δογματική διαφορά, το Ενωτικό επέλεξε τη μέθοδο της σιωπής. Απέφυγε να επαναλάβει με σαφήνεια τη δογματική διατύπωση της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου περί των δύο φύσεων του Χριστού και επιδίωξε να δημιουργήσει μία κοινή βάση αποδοχής μέσω ασαφών διατυπώσεων.

Η μέθοδος αυτή δεν ήταν ουδέτερη. Για τους υπερασπιστές της Χαλκηδόνας, η αποσιώπηση της δογματικής αλήθειας ισοδυναμούσε με έμμεση υπονόμευσή της. Η Εκκλησία δεν διαφυλάσσει την ενότητά της με διπλωματικές ισορροπίες αλλά με την ακριβή ομολογία της αλήθειας.