Μιὰ ἠχηρὴ ἀπάντηση σὲ ὅσους συκοφαντοῦν την ἀποτείχιση.

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου – συγγραφέως

Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Εν Κυθήροις τη 20η Ιανουαρίου 2026

Όπως είναι γνωστό για μια ακόμη φορά, (στις 8.1.2026), η Ιερά Συνόδος της Εκκλησίας της Κύπρου ασχολήθηκε με το θέμα του εκπτώτου πρώην Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού. Στην έκτακτη αυτή Συνεδρία της, έχοντας υπ’ όψη της τώρα νέα δεδομένα, απεφάσισε να επιβάλει στον κ. Τυχικό την ποινή της επ’ αόριστον αργίας, η άρση της οποίας θα πραγματοποιηθεί, (σύμφωνα με το συνοδικό ανακοινωθέν), μόνον υπό ορισμένους όρους, μόνον δηλαδή εφ’ όσον ο κ. Τυχικός συμμορφωθεί με τις συγκεκριμένες απαιτίσεις τις οποίες θέτει η Σύνοδος σ’ αυτόν. Μία από αυτές είναι η απαίτισή της να «καταδικάσει τον αποτειχισμό από την Εκκλησία».

Η αποτείχιση, ως γνωστόν, έχει θεσπισθεί στην Πρωτοδευτέρα Ιερά Σύνοδο που συγκλήθηκε το 861 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη επί των ημερών του οικ. Πατριάρχη Μεγάλου Φωτίου με τον 15ο Ιερό Κανόνα της. Είναι γνωστόν επίσης ότι οι αποφάσεις της εν λόγω Ιεράς Συνόδου και οι Ιεροί Κανόνες της έγιναν αποδεκτοί από την καθολική συνείδηση της Εκκλησίας ως Κανόνες οικουμενικού κύρους και ως θεοφώτιστοι.

Ωστόσο, ενώ έτσι έχουν τα πράγματα, με έκπληξη διαπιστώνουμε σήμερα να παρατηρείται για πρώτη φορά στην ιστορία της Εκκλησίας μας, (μετα από παρέλευση 11 αιώνων και πλέον), το θλιβερό φαινόμενο να απαξιώνεται η αποτείχιση και κατ’ επέκταση και η Πρωτοδευτέρα Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας από μια ολόκληρη τοπική Εκκλησία, την Εκκλησία της Κύπρου και να προσδίδεται στον ως άνω Ιερό Κανόνα της η επονομασία «Αποτειχισμός», ωσάν δηλαδή να επρόκειτο για κάποια αίρεση. Διότι ο όρος «Αποτειχισμός», παραπέμπει συνειρμικά σε αιρέσεις του παρελθόντος όπως «Αρειανίσμος», «Νεστοριανισμός», «Μονοφυσιτισμός» κ.λ.π. Επειδή δε οι συνοδικοί αρχιερείς θεώρησαν την αποτείχιση περίπου ως αίρεση, γι’ αυτό και απαίτησαν την καταδίκη της, όπως ήταν φυσικό και επόμενο, από τον κ. Τυχικό.

Μνήμη Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: α) Ἡ ἀπόδοση τιμῆς πρός τόν Χρυσορρήμονα Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας β)Ἑρμηνεία τῆς προτάσεως τῆς Θείας Λειτουργίας τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου: «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε»

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ:

α) Η απόδοση τιμής προς τον Χρυσορρήμονα Πατέρα της Εκκλησίας μας

β)Ερμηνεία της προτάσεως της Θείας Λειτουργίας του Ιερού Χρυσοστόμου: «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε»

[εκφωνήθηκε στις 13-11-2000]

Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας τιμά και γιορτάζει τη μνήμη του μεγάλου διδασκάλου της, του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Ό,τι να πει κανείς ή να εγκωμιάσει, πάντα θα έμενε φτωχό μπροστά σε μία τόσο μεγάλη μορφή του λόγου της εκκλησιαστικής διακονίας και της αγιότητος που ήτο ο Ιερός Χρυσόστομος. Αλλ΄έστω και ελλιπώς, κάτι θα μπορούσαμε να πούμε.

Η Εκκλησία μας τον χαρακτηρίζει με πολλά επίθετα, τα οποία και σας απαριθμώ: «χρυσήλατον σάλπιγγα» -δηλαδή μία σάλπιγγα χρυσή-, «θεόπνευστον ὄργανον», «δογμάτων πέλαγος ἀνεξάντλητον», «Ἐκκλησίας στήριγμα», «νοῦν οὐράνιον», «σοφίας βυθόν», «κρατῆρα πάγχρυσον», «ἀστέρα ἄδυτον», «μετανοίας κήρυκα», «πιστῶν ὑπογραμμόν», «μαρτύρων ἐφάμιλλον», «ἀγγέλων ἰσοστάσιον», «ἐνδιαίτημα Γραφῶν», και, τέλος, «Χρυσόστομον». Έτσι βλέπομε ότι ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αγαπητοί μου, στάθηκε μια πάρα πολύ μεγάλη μορφή.

Ο άγιος Ιωάννης εγεννήθη στη Μεγάλη Αντιόχεια της Συρίας το 354 από γονείς επισήμους. Ο πατέρας του ήταν ανώτερος αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού, που όμως ενωρίτατα απέθανεν και άφησε τον μικρόν Ιωάννην, ορφανόν, στη φροντίδα της μητέρας του, Ανθούσης, που ήταν τότε μόλις είκοσι ετών, η μητέρα του, είκοσι ετών…Και οι δύο οι γονείς του ήσαν Χριστιανοί. Μεγάλη όμως φροντίδα μορφώσεως ανέλαβε η μητέρα του. Σε ηλικία 18 ετών ο Ιερός Χρυσόστομος, ο οποίος Ιωάννης ελέγετο, το «Χρυσόστομος» είναι επίθετο όπως ήδη σας είπα, εγκατέλειψε τις ρητορικές του σπουδές - δηλαδή θα λέγαμε ό,τι ακριβώς θα σπούδαζε κανείς για δικηγόρος- και άρχισε την παρακολούθηση θεολογικών μαθημάτων, όπου και εβαπτίσθη. Τότε εβαπτίζοντο σε μεγάλην ηλικίαν.

Ἡ ἀδικία στὸν Μητροπολίτη Πάφου Τυχικὸ καὶ ἡ ἀνάγκη ἀποκατάστασης: Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ διορθώσει τὸ λάθος

Η αδικία στον Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό και η ανάγκη αποκατάστασης: Η Εκκλησία πρέπει να διορθώσει το λάθος

Υπότιτλος:

Η πρόθεση αλλαγής του Καταστατικού Χάρτη αποκαλύπτει έμμεση παραδοχή αδικίας. Η Εκκλησία δεν κερδίζει εμπιστοσύνη με σιωπή, αλλά με την αναγνώριση και διόρθωση των λαθών της.

……………………..

Η πρόταση αλλαγής του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου δεν είναι μια απλή διαδικαστική βελτίωση. Αντιθέτως, φέρνει στο προσκήνιο ένα ζήτημα που δεν μπορεί να παρακαμφθεί: την αδικία που έγινε στον Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό. Όταν η ίδια η Σύνοδος επιδιώκει αλλαγές για να αποτρέψει επανάληψη προβλημάτων, αυτό αποτελεί έμμεση παραδοχή ότι η προηγούμενη διαδικασία απέτυχε να αποδώσει δικαιοσύνη.

Η Εκκλησία δεν χάνει αξιοπιστία επειδή οι ιεράρχες κάνουν λάθη· την χάνει όταν δεν τα αναγνωρίζει ή δεν τα διορθώνει. Η εμπιστοσύνη του λαού δεν κερδίζεται με σιωπή ή συγκάλυψη, αλλά με την ικανότητα αναγνώρισης και αποκατάστασης των σφαλμάτων. Αυτό αποτελεί θεμελιώδη αρχή τόσο των Ιερών Κανόνων όσο και της εκκλησιαστικής ηθικής.

……………………………..

Η αλλαγή του Καταστατικού ως έμμεση παραδοχή αδικίας

Η πρόθεση τροποποίησης του Καταστατικού Χάρτη δεν αφορά μόνο την αποφυγή μελλοντικών προβλημάτων. Είναι μια έμμεση παραδοχή ότι η προηγούμενη διαδικασία που αφορούσε τον Τυχικό ήταν ατελής και αδικαιολόγητη. Αν η Εκκλησία επιθυμούσε πραγματική δικαιοσύνη και αποκατάσταση της εμπιστοσύνης, θα ξεκινούσε από την πλήρη αποκατάσταση του Μητροπολίτη στον θρόνο του, αποδεικνύοντας ότι η κανονική δικαιοσύνη υπερισχύει οποιασδήποτε αριθμητικής πλειοψηφίας.

Ἡ ἀποστολική περικοπή τῆς ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου.Παναγιώτης Τρεμπέλας

Η ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ

ΤΗΣ ΑΝΑΚΟΜΙΔΗΣ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ Ζ΄,26-28 και Η΄1-2

ΚΕΦ. Ζ΄ 26 Τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος, 27 ὃς οὐκ ἔχει καθ' ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας. 28 ὁ νόμος γὰρ ἀνθρώπους καθίστησιν ἀρχιερεῖς ἔχοντας ἀσθένειαν, ὁ λόγος δὲ τῆς ὁρκωμοσίας τῆς μετὰ τὸν νόμον υἱὸν εἰς τὸν αἰῶνα τετελειωμένον.

KEΦ. Η΄ 1Κεφάλαιον δὲ ἐπὶ τοῖς λεγομένοις, τοιοῦτον ἔχομεν ἀρχιερέα, ὃς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς, 2 τῶν ῾Αγίων λειτουργὸς καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς, ἣν ἔπηξεν ὁ Κύριος, καὶ οὐκ ἄνθρωπος.

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα

ΚΕΦ. Ζ΄ 26Αντικαταστάθηκε λοιπόν η λευϊτική ιεροσύνη· διότι τέτοιος και με τέτοια προσόντα Αρχιερεύς μάς χρειαζόταν: ευσεβής και άγιος, απαλλαγμένος από κακία και πονηρία, αμόλυντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς και ανέγγιχτος από την αμαρτία.

Δέν μπορεῖς νά πιστεύεις, ἄν δέν ἐφαρμόζεις αὐτά πού λέει ὁ Χριστός

❈ Ὑπάρχουν πάρα πολλοί ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι καυχῶνται ὅτι πιστεύουν καί πολλές φορές σοῦ λένε, «ξέρεις, ἐγώ δέν πάω ἐκκλησία, ἀλλά πιστεύω πιό πολύ ἀπό σένα…».

27 Ἰανουαρίου. † Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως (ἀνακομιδὴ λειψάνου ἐν ἔτει 438). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Τοῦ ἱεράρχου, 13ης Νοεμβρίου (Ἑβρ. ζ´ 26 - η´ 2).

Εβρ. 7,26           Τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος,

Εβρ. 7,26                  Διότι τέτοιος τέλειος και αιώνιος Αρχιερεύς μας εχρειάζετο, όσιος, χωρίς κανένα ίχνος κακίας και πονηρίας, αμόλυντος από κάθε σπίλον αμαρτίας, χωρισμένος και εντελώς διάφορος με την αγιότητά του από τους αμαρτωλούς και ο οποίος έχει ανυψωθή πάρα πάνω από τους ουρανούς, εις τα δεξιά του Πατρός και Θεού,

Εβρ. 7,27           ὃς οὐκ ἔχει καθ᾿ ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας.

Εβρ. 7,27                  και δεν έχει ανάγκην, όπως οι Αρχιερείς του Νομου, να προσφέρη πρώτον θυσίας δια τας ιδικάς του αμαρτίας και έπειτα δια τας αμαρτίας του λαού. Αφ' ενός μεν διότι είναι απολύτως αναμάρτητος, αφ' ετέρου δε διότι προσέφερε μίαν φοράν υπέρ του λαού την υψίστην λυτρωτικήν θυσίαν, θυσιάσας τον εαυτόν του επάνω στον σταυρόν.

Ἡ ψυχή πρέπει νά εἰρηνεύει καί νά προοδεύει χωρίς νά χάνει καιρό , Ἀόρατος πόλεμος, κέφ. κζ΄, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἡ ψυχή πρέπει νά εἰρηνεύει καί νά προοδεύει χωρίς νά χάνει καιρό , Ἀόρατος πόλεμος, κέφ. κζ΄, 25-1-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ποιά ἰατρεῖα νά μεταχειριζόμαστε γιά νά μήν ἐνοχλούμαστε στά σφάλματα καί τίς ἀδυναμίες μας, Ἀόρατος πόλεμος, κέφ. κς΄, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ποιά ἰατρεῖα νά μεταχειριζόμαστε γιά νά μήν ἐνοχλούμαστε στά σφάλματα καί τίς ἀδυναμίες μας, Ἀόρατος πόλεμος, κέφ. κς΄, 25-1-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Δίκαιος ἑαυτοῦ κατήγορος ἐν πρωτολογίᾳ, ὡς δ᾿ ἂν ἐπιβάλῃ ὁ ἀντίδικος ἐλέγχεται (Παρ. 18,17) Ὁ δίκαιος, ὅταν παρασυρθῇ εἰς κάποιαν ἀδικίαν, πρῶτος θά κατηγορήση τόν ἑαυτόν του ἐνώπιον τοῦ δικαστηρίου, διότι ἐάν τόν προλάβη ὁ κατήγορός του καί τόν ἐλέγξη, ἡ θέσις του θά ἐπιβαρυνθῇ. Παροιμίες Σολομῶντος, Κεφ.18, , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Δίκαιος ἑαυτοῦ κατήγορος ἐν πρωτολογίᾳ, ὡς δ᾿ ἂν ἐπιβάλῃ ὁ ἀντίδικος ἐλέγχεται (Παρ. 18,17) Ὁ δίκαιος, ὅταν παρασυρθῇ εἰς κάποιαν ἀδικίαν, πρῶτος θά κατηγορήση τόν ἑαυτόν του ἐνώπιον τοῦ δικαστηρίου, διότι ἐάν τόν προλάβη ὁ κατήγορός του καί τόν ἐλέγξη, ἡ θέσις του θά ἐπιβαρυνθῇ. Παροιμίες Σολομῶντος, Κεφ.18, 24-1-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Περὶ τοῦ ποιὸς εἶναι ὁ ἡσυχαστὴς μοναχός, ποιὰ εἶναι ἡ μελέτη καὶ ἡ ἐνασχόλησίς του, καὶ ποιὲς εἶναι οἱ ἐργασίες καὶ οἱ ἀρετές του, Ἀββᾶ Ἰσαάκ- Ἀσκητικά, Ε-3, , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Περὶ τοῦ ποιὸς εἶναι ὁ ἡσυχαστὴς μοναχός, ποιὰ εἶναι ἡ μελέτη καὶ ἡ ἐνασχόλησίς του, καὶ ποιὲς εἶναι οἱ ἐργασίες καὶ οἱ ἀρετές του, Ἀββᾶ Ἰσαάκ- Ἀσκητικά,  Ε-3, Αναδιατεταγμένο κείμενο καί μετάφραση ὑπο Μον. Δαμασκηνοῦ Ἁγιορείτου, 24-1-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Προσοχή εἰς τήν ὑποκρισίαν τῶν ἀσεβῶν

Προσοχή εἰς τήν ὑποκρισίαν τῶν ἀσεβῶν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Συχνὴ εἶναι ἡ ἀπογοήτευση ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ μέχρι χθὲς τοὺς γνωρίζαμε καὶ εἴχαμε καλὴ γνώμη γι’ αὐτοὺς καὶ τελικὰ ἀποδεικνύεται ὅτι εἴχαμε πέσει ἔξω στὶς ἐκτιμήσεις μας. Δὲν εἴχαμε γνωρίσει τοὺς ἀληθινοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ τοὺς ὑποκριτές. «Πέφτουμε ἀπὸ τὰ σύννεφα», ὅπως λέει ὁ λαός. Κι ἂν εἴχαμε ἐμπιστοσύνη σ’ αὐτοὺς καὶ τηρούσαμε τὶς συμβουλές τους γιὰ τὴ λύση διαφόρων προβλημάτων μας, τότε ἡ πικρία μας εἶναι μεγάλη κι ἔχει τραγικὰ ἀποτελέσματα. Οἱ πληγὲς ποὺ μᾶς γεμίζει ἡ διαπίστωση τῆς θλιβερῆς πραγματικότητας, δύσκολα θεραπεύονται.

Τὸ φαινόμενο αὐτὸ εἶναι σύνηθες στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, γιατί εἶναι προσφιλὴς ἡ τακτικὴ τῶν χριστιανῶν νὰ ἐπαινοῦν πρόσωπα ποὺ δὲν τοὺς εἶναι γνωστά, ἀλλὰ ἁπλῶς εἶχαν ἀκούσει θετικὲς κρίσεις καὶ διηγήσεις ἀπὸ τρίτους ἀνθρώπους, ποὺ εἶχαν ἐντυπωσιαστεῖ ἀπὸ κάποια ἔργα τους, ποὺ εἶχαν κάνει πρὸς τὸ θεαθῆναι. Οἱ πληροφορίες ὅμως αὐτὲς εἶναι ἐπισφαλεῖς καὶ παραπλανητικές. Ἐὰν δὲν ὑπάρχει προσωπικὴ ἐπικοινωνία μὲ κάποιο πρόσωπο καὶ στηριζόμαστε μόνο στὶς κρίσεις ἄλλων, ἡ γνώση μας εἶναι ἐλλιπής.

Τί ἰδιαίτερο ἔκαναν κάποιοι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὀνομάστηκαν Μεγάλοι;

Τί εἶναι αἵρεση;

Ἡ αἵρεση σημαίνει ὅτι δέν ἀκολουθῶ τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά αἱροῦμαι. Αἱροῦμαι στά ἀρχαῖα ἑλληνικά σημαίνει ἐκλέγω. Αἴρεση σημαίνει ἐκλογή. Διαλέγω μιά δική μου διδασκαλία, μιά δική μου γνώμη, καί αὐτή τήν γνώμη ἀκολουθῶ ἐγώ, καί δέν μέ ἐνδιαφέρει τί λέει ἡ Ἐκκλησία, τί λέει ἡ Ἁγία Γραφή καί τί λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ἑπομένως ἡ αἵρεση εἶναι μιά προσωπική διδασκαλία κάποιου πατριάρχη, ἐπισκόπου, ἱερέως, μοναχοῦ, λαϊκοῦ.

Σήμερα ἔχουμε αἱρέσεις;

Ναί, σήμερα ἔχουμε πάρα πολλές αἱρέσεις, γύρω στίς 350-400. Οἱ περισσὀτερες εἶναι ἀπό τόν χῶρο τοῦ προτεσταντισμοῦ· καί πολλές βέβαια ἀπό τίς αἱρέσεις εἶναι καί αἱρέσεις τοῦ παπισμοῦ. Δηλαδή, ὁ παπισμός καί ὁ προτεσταντισμός εἶναι αἱρέσεις.

Τί εἶναι ὁ οἰκουμενισμός;

Ἡ ἐκκλησιαστικὴ προσωπικότητα, τὸ ποιμαντικὸ ἔργο καὶ ἡ δοκιμασία τοῦ Μητροπολίτη Πάφου Τυχικοῦ

Η εκκλησιαστική προσωπικότητα, το ποιμαντικό έργο και η δοκιμασία του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού

Νικόλαος Γεωργίου

Εισαγωγή

Η Εκκλησία δεν είναι απλώς κοινωνικός θεσμός, αλλά Σώμα Χριστού που βιώνει την ιστορική πραγματικότητα με πνευματική διάκριση και εσχατολογική προοπτική. Η ζωή των ποιμένων, ιδίως των επισκόπων, χαρακτηρίζεται συχνά από την ένταση μεταξύ αλήθειας και ανθρώπινης αδυναμίας, μεταξύ παρρησίας και συμβιβασμού. Οι ιστορικές μαρτυρίες και η πατερική παράδοση δείχνουν ότι η πίστη στην αλήθεια δεν απονέμει πάντοτε άμεση θεσμική δικαίωση, αλλά εισάγει τον ποιμένα σε δοκιμασία, συχνά επώδυνη, η οποία όμως αποτελεί στοιχείο πνευματικής ωριμότητας και μαρτυρίας.

 περίπτωση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού εξετάζεται υπό το πρίσμα αυτό, ως σύγχρονη εκκλησιαστική εμπειρία που εντάσσεται σε ένα διαχρονικό πατερικό και αγιολογικό μοτίβο. Σκοπός είναι η θεολογική ερμηνεία της δοκιμασίας, χωρίς δικανικές ή ιστορικές κρίσεις, μέσα από τη σύγκριση με παραδείγματα Αγίων Πατέρων και νεότερων Αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

………………………………..

Κεφάλαιο Α: Η θεολογία της επισκοπής στην πατερική παράδοση

Ο επίσκοπος στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ταυτίζεται με έναν απλό διοικητικό ρόλο. Είναι «τύπος Χριστού» και εγγυητής της ενότητας της Εκκλησίας. Ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος γράφει:

Ἡ ἀποτέφρωση τῶν σωμάτων. «Γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ» (Γεν. 3, 19)

Γράφει ο Ἀρχιμ. Παῦλος Ντανᾶς,

Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας

14 Ιανουαρίου 2026

Με θλίψη παρατηροῦμε τὴ «δαιμονικὴ ἐπιδημία», ὅπου πολλοὶ ἄνθρωποι, εἴτε «δημοφιλεῖς» εἴτε ἀπλοί, καταφεύγουν στὴν ἀποτέφρωση τῶν σωμάτων, χωρὶς νὰ γνωρίζουν τὰ ψυχοφθόρα ἀποτελέσματα ποὺ αὐτὴ ἔχει. Ἡ ἀντιχριστιανικὴ Πολιτεία φέρει μεγάλη εὐθύνη, διότι μὲ Νόμο (4277/2014, ἄρθρ. 48 καὶ 49) δίδει τὸ δικαίωμα σ’ ὅσους θέλουν νὰ προχωρήσουν στὴν πράξη αὐτή.

Ἡ Ἐκκλησία, ἀπέναντι σ’ αὐτὸ τὸ θέμα, ἐξέδωσε τὴν ἐγκύκλιο 2959/29 Ὀκτωβρίου 2014, ὡς ἀντίδραση «περὶ τῶν κανονικῶν συνεπειῶν τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν», ἀντιτάσσοντας τὴ δική της θέση.

Ἀξίζει, λοιπόν, μὲ προσοχὴ καὶ σοβαρότητα νὰ τὴν προσεγγίσουμε.

Πανανθρώπινο φαινόμενο

· Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες, μὲ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ἔθαβαν τοὺς νεκρούς, διότι πίστευαν ὅτι ἡ ψυχὴ τοῦ ἄταφου νεκροῦ δὲν μπορεῖ νὰ εἰσέλθει στὰ «Ἠλύσια Πεδία», ἀλλὰ θὰ περιπλανᾶται μέχρι νὰ ἐνταφιασθεῖ. Ἂς σκεφθοῦμε, ἐπίσης, τὰ πάμπολλα ἀρχαιοελληνικὰ νεκροταφεῖα ὅλων τῶν ἐποχῶν καὶ τοὺς πολυαρίθμους τάφους σὲ ὅλες τὶς περιοχὲς τῆς χώρας, ποὺ μᾶς ἀποδεικνύουν ἀπερίφραστα τὴ διαδεδομένη πρακτικὴ τῆς ταφῆς τῶν νεκρῶν ἀπὸ τοὺς προγόνους μας.

· Οἱ Ἑβραῖοι ἔθαβαν τοὺς νεκρούς τους. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ μὴ ἐνταφιασμὸς στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἀντιμετωπίζεται ὡς τιμωρία.

· Στοὺς Αἰγυπτίους ἐφαρμοζόταν ἀποκλειστικῶς ἡ ταφή, καὶ μάλιστα ἡ ἐπιμελημένη, μὲ τὴν ταρίχευση τῶν σωμάτων.

· Ἡ ταφὴ τῶν νεκρῶν, καὶ ὄχι ἡ καύση, εἶναι φαινόμενο πανανθρώπινο. Εἶναι ὁ κανόνας γιὰ τὴ σημερινὴ πλειοψηφία τῶν λαῶν καὶ τῶν θρησκειῶν, σὲ τόση ἔκταση, ὥστε οἱ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ποὺ ἔχουν ἐπισημανθεῖ ἀπὸ ἄλλους, δὲν ἀνατρέπουν αὐτὸν τὸν κανόνα, ἀλλὰ ἀντιθέτως τὸν ἐπιβεβαιώνουν. Χετταῖοι, Πέρσες καὶ λοιποὶ ἀρχαῖοι λαοί, ἀλλὰ καὶ ἀπολίτιστες καὶ πρωτόγονες φυλές, στὴ συντριπτικὴ τους πλειοψηφία, συνήθιζαν νὰ θάβουν τοὺς νεκρούς τους.

· Ἀνάλογη πρακτικὴ γινόταν καὶ στοὺς Ρωμαίους, στοὺς ὁποίους κυριαρχοῦσε τὸ «ἔθιμον τῆς ταφῆς».