Ἐκεῖνο πού μᾶς ἐμποδίζει καί μᾶς χωρίζει ἀπό τόν Θεό εἶναι τό θέλημα

❈ Χαρακτηριστικό τοῦ ὑπερήφανου ἀνθρώπου εἶναι τό θέλημα. Τό ἀκοῦς καί στά λόγια τους, ὅταν ἀκοῦς ἄνθρωπο νά λέει συνέχεια: "Ἐγώ, ἐγώ, ἐγώ..." εἶναι ἐγωιστής, εἶναι ὑπερήφανος, ἔχει θέλημα καί αὐτό τό θέλημα πού τό ἔχει στήσει, τό ἔχει θρέψει καί τό ἔχει βάλει σάν πρῶτο στόχο στή ζωή του, αὐτό εἶναι πού τόν ἐμποδίζει νά βρεῖ τόν Θεό.

Ἄν βάζεις ἐσύ τούς στόχους, στήν οὐσία κάνεις στήν ἄκρη τόν Θεό. Ὁ στόχος εἶναι ἕνας: νά πᾶς στόν Χριστό!

Ἄν δέν πετύχεις αὐτόν τόν στόχο, ὅλους τούς ἄλλους στόχους νά τούς πετύχεις, εἶσαι ἀποτυχημένος.

Λένε κάποιοι παπποῦδες, γιαγιάδες "ἐγώ τά πάντρεψα τά παιδιά μου, ἔχω καί ἐγγόνια καί δισέγγονα, ἔχουν καί καλές δουλειές, τί ἄλλο νά ζητήσω ἀπό τή ζωή;", πλήρης ἀποτυχία! Στήν ἐρώτηση:

Αὐτό εἶναι ταπείνωση...ν’ ἀδειάζεις ἀπό τό δικό σου θέλημα

❈ Εάν ἔχει μάθει ὁ ἄνδρας νά προσεύχεται, τά τακτοποιεῖ ὅλα στήν οἰκογένεια μέ τήν προσευχή, χωρίς νά γίνεται φορτικός στή σύζυγό του. Πρίν τῆς πεῖς κάτι, δηλαδή, κάνε μία προσευχή. Νά τό ποῦμε ἔτσι, πολύ ἁπλά καί πρακτικά, νά πεῖς:

- Θεέ μου ἄν αὐτό πού θά τῆς πῶ, τό θέλεις καί Εσύ; Κάνε νά γίνει, ἄν δέν εἶναι δικό Σου θέλημα, ἄς μή γίνει, ἄς μοῦ φέρει ἀντίρρηση.

Γιατί καί ἐμεῖς οἱ ἄνδρες τά βλέπουμε μέ τήν λογική, ἀλλά ξέρουμε, ἄν εἶναι πάντα ἡ λογική μας φωτισμένη καί σύμφωνη μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ; Μπορεῖ νά φαίνεται ἔτσι, ἀλλά εἶναι; Ἤ μήπως ὑπάρχει καί κάποια ἄλλη λύση, ἀκόμα καλύτερη, πού δέν τήν βλέπω; Πόσες φορές συμβαίνει αὐτό; Συνεπῶς καί γιά τόν ἄνδρα ἰσχύει ἡ ὑπακοή, ὄχι μόνο γιά τή γυναίκα.

Σκέφτεται ὁ ἄνδρας κάτι καί λέει:

- Πῶς θά τῆς τό περάσω τώρα;

Δέν εἶναι τό πρόβλημα πῶς θά τῆς τό περάσεις, ἀλλά νά βροῦμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, πού θά περάσει καί ἀπό τούς δύο. Ὁπότε, δέ λέω νά μήν τῆς τό πεῖς, ἀλλά νά τῆς τό πεῖς, ἀφοῦ κάνεις προσευχή καί πεῖς:

Ἐκεῖνο πού μᾶς ἐμποδίζει καί μᾶς χωρίζει ἀπό τόν Θεό εἶναι τό θέλημα

Χαρακτηριστικό τοῦ ὑπερήφανου ἀνθρώπου εἶναι τό θέλημα. Τό ἀκοῦς καί στά λόγια τους, ὅταν ἀκοῦς ἄνθρωπο νά λέει συνέχεια: «Ἐγώ, ἐγώ, ἐγώ...» εἶναι ἐγωιστής, εἶναι ὑπερήφανος, ἔχει θέλημα καί αὐτό τό θέλημα πού τό ἔχει στήσει, τό ἔχει θρέψει καί τό ἔχει βάλει σάν πρῶτο στόχο στή ζωή του, αὐτό εἶναι πού τόν ἐμποδίζει νά βρεῖ τόν Θεό.

Ἄν βάζεις ἐσύ τούς στόχους, στήν οὐσία κάνεις στήν ἄκρη τόν Θεό. Ὁ στόχος εἶναι ἕνας: νά πᾶς στόν Χριστό!

Ἄν δέν πετύχεις αὐτόν τόν στόχο, ὅλους τούς ἄλλους στόχους νά τούς πετύχεις, εἶσαι ἀποτυχημένος.

Περί ἐκκοπῆς θελήματος

Γι’ αὐτό, ἀδελφοί μου, νά κόβουμε τό θέλημά μας καί νά λέμε, ὅπως στό Πάτερ ἡμῶν: «Γεννηθήτω τό θέλημά Σου». Τό λέμε κάθε μέρα, ἀλλά στήν πράξη θέλουμε νά γίνει τό θέλημά μας, γι’ αὐτό καί βασανιζόμαστε καί ὑποφέρουμε. Ἐνῶ, ἄν λέγαμε «Θέε μου, Σοῦ δίνω μιά κόλλα χαρτί ἄδεια καί ἀπό ἐμένα ὐπογεγραμμένη καί γράψε ὅ,τι θέλεις», τά πράγματα θά ἦταν διαφορετικά. Ἡ κόλλα τό χαρτί εἶναι ἡ ζωή μας. Ἀντίθετα ἐμεῖς παίρνουμε τήν κόλλα γράφουμε, τήν γεμίζουμε μέ τά θελήματά μας καί τήν πετᾶμε στόν Θεό μέ τήν ἀπαίτηση νά τήν ὑπογράψει.

Ἄν δέν κόψουμε τό θέλημά μας στό θέλημα τοῦ Θεοῦ,δέν θά μπορέσουμε νά προχωρήσουμε

Ἄν δέν κόψουμε τό θέλημά μας στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τοῦ πνευματικοῦ μας, πού εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ πάλι, δέν θά μπορέσουμε νά προχωρήσουμε. Πολλοί προσπάθησαν ἀλλά μάταια, γιατί ἐγωιστικά προσπάθησαν.

Καί λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ὅταν δεῖς κάποιον νά προσπαθεῖ ν’ ἀνέβει στόν οὐρανό ἐγωιστικά, νά τόν πιάσεις καί νά τόν κατεβάσεις κάτω, γιατί δέν πάει καλά.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 3 – 2 – 2013)

Ἄν δέν κόψουμε τό θέλημά μας στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τοῦ πνευματικοῦ μας,δέν θά μπορέσουμε νά προχωρήσουμε.

❈ Ἄν δέν κόψουμε τό θέλημά μας στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τοῦ πνευματικοῦ μας, πού εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ πάλι, δέν θά μπορέσουμε νά προχωρήσουμε. Πολλοί προσπάθησαν ἀλλά μάταια, γιατί ἐγωιστικά προσπάθησαν.

«Οὐχ ὡς ἐγώ θέλω -Κύριε- ἀλλ᾿ ὡς σύ»

❈ Στο τέλος στήν προσευχή σας νά λέτε, ὅπως ἔλεγε ὁ Κύριος, «οὐχ ὡς ἐγώ θέλω -Κύριε- ἀλλ᾿ ὡς σύ» (Ματθ. 26,39). Αὐτό νά λέτε καί τότε θά γίνεται τό τέλειο. Καί νά μήν ἐκβιάζουμε τόν Θεό καί ζητᾶμε πεισματικά κάτι.

Ἦταν κάποτε μία μητέρα, πού πῆγε στήν Παναγία καί μέ πολλή ἀπαίτηση καί μέ πολλή ἀναίδεια, ἔλεγε στήν Παναγία:

- Κοίταξε Παναγία, νά κάνεις καλά τό παιδί μου.. δέν ξέρω τί θά κάνεις, ἀλλά θά μοῦ τό κάνεις καλά..

Μιλοῦσε μέ πολλή ἀναίδεια. Τό παιδί της πήγαινε πρός τόν θάνατο. Καί οἱ μοναχές - ἦταν σέ μοναστήρι - τή μάλωσαν:

- Πῶς μιλᾶς ἔτσι στήν Παναγία;..

Τίποτα αὐτή. Δέν καταλάβαινε. Μέ θράσος. Ἀπαιτοῦσε:

Ἀπ' ὅλα τὰ πάθη, τὸ φοβερότερο εἶναι νὰ ἀκολουθεῖ κανεὶς τὴν καρδιά του!

"Απ' όλα τα πάθη, το φοβερότερο είναι να ακολουθεί κανείς την καρδιά του, να υπακούει δηλαδή στο θέλημά του και όχι στον Νόμο του Θεού. Αυτό το πάθος στην αρχή μεν δείχνει ότι αναπαύει κάπως ψυχικά τον άνθρωπο, ύστερα όμως την οδηγεί στην κατάθλιψη, επειδή αγνόησε το μυστήριο της Θείας Οικονομίας και δεν βρήκε το δρόμο του Θεού, για να την ακολουθήσει."

Αββάς Ισίδωρος

https://proskynitis.blogspot.com/2024/10/blog-post_401.html

Ποιά εἶναι ἡ πιό μεγάλη ταπείνωση γιά τόν ἄνθρωπο;

❈ Ποιά εἶναι ἡ πιό μεγάλη ταπείνωση γιά τόν ἄνθρωπο; Νά μήν κάνει αὐτό πού θέλει, ἀλλά νά ρωτήσει. Ὁ σύζυγος τή σύζυγο, «τώρα τί λές νά κάνουμε;»… Ἐνῶ ὁ νοῦς του τοῦ λέει, αὐτό νά κάνεις. Ὄχι, τό κόβει τό θέλημά του καί λέει νά ρωτήσω, νά δῶ τί θά μοῦ πεῖ ἡ σύζυγος. Αὐτό εἶναι ἡ μέγιστη ταπείνωση καί αὐτό ἑλκύει τή Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Θεός μετά σοῦ δίνει πάρα πολλή Χάρη καί σοῦ δίνει καί ὅλες τίς ἄλλες ἀρετές. Ἐπειδή ἀκριβῶς δέν ἐμπιστεύεσαι τή φρόνησή σου, δέν θεωρεῖς τόν ἑαυτόν σου σοφό, σπουδαῖο, ἀλλά ρωτᾶς. Τό ἴδιο καί ἡ σύζυγος τόν σύζυγο κ.λπ. Ἤ στήν πνευματική ζωή πάλι, σοῦ λέει ὁ λογισμός νά κάνεις αὐτό.

Τό θέλημα εἶναι τό χάλκινο τεῖχος πού μᾶς χωρίζει ἀπό τόν Θεό

❈ Πῶς μεταφράζεται ἡ ὑπερηφάνεια στήν πράξη; Ὡς θέλημα. Μοῦ ἔλεγε ἕνα παιδί προηγουμένως:

- Πάτερ, τό θέλω αὐτό!

- Παιδί μου, κάτσε νά τό συζητήσουμε…

- Ὄχι, πάτερ, τό θέλω!

Καταλαβαίνετε; Ἀφοῦ τό θέλει, δέν μπορεῖς νά μήν τοῦ τό κάνεις... τό θέλει! Θά τό πληγώσεις τό παιδί, ἄν δέν τοῦ κάνεις τό θέλημα, καταλάβατε; Καί δέν τό λένε μόνο παιδιά. Καί μεγάλοι τό λένε αὐτό. Ἀφοῦ τό θέλει, θά τοῦ πεῖ ὁ πνευματικός «μήν τό κάνεις»; Γιατί τότε θά πεῖ:

- Δέν εἶσαι καλός πνευματικός. Τελείωσε, θά πάω σέ κάποιον ἄλλον πού θά μοῦ πεῖ, «κάντο».

Σταχυολογήματα «Περί Ὑπακοῆς» Μέρος 2ο

ι΄. Τότε ἔχει ἀξίαν ἡ ὑπακοή, ὅταν κόβεται τό θέλημα μέ πόνον καί κόπον· διότι αἱ συνήθειαι εἰς τά πάθη παρομοιάζονται ὡσάν τάς ρίζας, ὅπου ἔχουν ἀγκάθια καί ὅποιος θελήσῃ νά ξερριζώσῃ τάς τοιαύτας ρίζας, φυσικά θά πονέσῃ, θά ἀγκιλωθῇ καί θά τρέξουν τά χέρια του αἷμα· τοιουτοτρόπως καί εἰς τήν ἐκρίζωσιν τῶν κακῶν συνηθειῶν χάριν ὑπακοῆς πρός τόν πνευματικόν πατέρα.

ια΄. Μή λυπήσῃς τόν Γέροντά σου ἤ ἀδελφόν σου Μοναχόν, διότι ἀμέσως σταματᾷ ἡ εἰρήνη τῆς ψυχῆς σου, παύει ἡ εὐχή τοῦ Ἰησοῦ, γεμίζεις λογισμούς. Ἡ ἴασις εἶναι: ἐξομολόγησις, δάκρυα καυτά καί εἰλικρινής συγχώρησις μαζί του.

Προσοχή. Ἄν ἔχῃς κάτι τι (κακόν) μέ τόν Γέροντά σου, πρόσεξε, διότι ὁ διάβολος θά σέ συντρίψῃ, θά σε πλανέσῃ εὔκολα. Τακτοποίησε τούς λογισμούς σου, ὥστε νά μή σέ ἐνοχλῇ τίποτε μαζί του.

ιβ΄. Ὅ,τι κάνει ὁ ὑποτακτικός χωρίς εὐλογίαν τοῦ Γέροντος εἶναι – φεῦ – κατηραμένον· τό παίρνει ὁ διάβολος. Μόνον λοιπόν ἡ Ὑπακοή μᾶς σώζει ἐμᾶς τούς Μοναχούς.

ιγ΄. Ὁ ὑπακούων καρποφορεῖ τήν πραότητα, διότι ὁ Γέροντας θά τοῦ κόψῃ τό θέλημα, θά τόν ἐπιπλήξῃ, θά τοῦ κάνῃ παρατήρησιν καί ὅταν ὁ ὑποτακτικός κάμνῃ ὑπακοήν, τότε ἀποκτᾷ τήν πολύτιμον πραότητα. Μέ ἕνα λόγον, ὁ καλός ὑποτακτικός ἀποκτᾷ ὅλας τάς ἀρετάς, ὅταν κάμνῃ ἀδιάκριτον ὑπακοήν. Ἐάν ὅμως ἀντιλέγῃ, φιλονεικῇ, παρακούῃ, ὑπερηφανεύεται, τότε ζημιώνει τήν ψυχήν του πάρα πολύ, διότι λυπεῖ τόν Θεόν, ὅπου Ἐκεῖνος ἐταπεινώθη, καί αὐτός, ἄνθρωπος γήινος καί ἐλεεινός, ὑπερηφανεύεται.

Τὸ μαρτύριο τῆς προαιρέσεως -τὸ ἀναίμακτο μαρτύριο τῆς ἐκκοπῆς τοῦ θελήματος, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Πρέπει νὰ ἀρνηθεῖς τὸ θέλημα σοῦ ἂν θέλεις νὰ ἀκολουθήσεις τὸν Χριστό , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Τό μαρτύριο τῆς συνειδήσεως-ἄρνησης θελήματος , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

«Ἀλίμονο ἄν ὁ γέροντας σοῦ σταματήσει νά σοῦ μιλάει» (Ἁγίου Ἰωαννου Κλίμακος) , Ἀρχιμ. Σάββα ἁγιορείτου

 

Περί ἀποταγῆς καί ἐκκοπῆς του ιδίου θελήματος, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Ἡ ὑπακοή εἶναι ἀνώτερη ἀπ' ὅλα, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

«Μὲ τὸ νὰ κόβει κανεὶς τὸ θέλημά του, ἀποκτᾶ τὴν ἀπροσπάθεια» Ἀββᾶ Δωροθέου Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

«Μὲ τὸ νὰ κόβει κανεὶς τὸ θέλημά του, ἀποκτᾶ τὴν ἀπροσπάθεια»

Ἀββᾶ Δωροθέου

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀπόσπασμα 11/5/22

«Μὲ τὸ νὰ κόβει κανεὶς τὸ θέλημά του» λέει ὁ Ἀββᾶς Δωρόθεος, «ἀποκτᾶ τὴν ἀπροσπάθεια. Καὶ ἀπ’αὐτὴν ἔρχεται μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ σὲ τέλεια ἀπάθεια. Μπορεῖ σὲ μικρὸ χρονικὸ διάστημα νὰ κόψει κανεὶς δέκα θελήματα, καὶ σᾶς λέω πῶς: κάνει ἕνα μικρὸ περίπατο, καὶ βλέπει κάτι καὶ τοῦ λέει ὁ λογισμός, ‘κοίταξε ἐκεῖ’. Καὶ λέει στὸν λογισμό, ‘ ὄχι, δὲν κοιτάζω καθόλου’ καὶ κόβει τὸ θέλημά του καὶ δὲν προσέχει. Πάλι, συναντάει μερικοὺς ποὺ κουβεντιάζουν, καὶ τοῦ λέει ὁ λογισμός: ‘ πὲς κι ἐσὺ αὐτὸ’ καὶ κόβει τὸ θέλημά του καὶ δὲν τὸ λέει. Πάλι, τοῦ λέει ὁ λογισμός: ‘πήγαινε καὶ ρώτησε τὸν μάγειρα τὶ μαγειρεύει’ καὶ δὲν πάει, ἀλλὰ κόβει τὸ θἐλημά του. Βλέπει κάτι καὶ τοῦ λέει ὁ λογισμός: ‘ ρώτησε ποιὸς τὸ ἔφερε’ καὶ κόβει τὸ θέλημά του καὶ δὲν ρωτάει».

Πρέπει, νά μήν ἔχετε θέλημα... Ἔχεις θέλημα; Ἔχεις συνήγορο τόν Διάβολο καί σέ συμβουλεύει.

Έχεις θέλημα; Έχεις συνήγορο τον Διάβολο και σε συμβουλεύει. Έκοψες το θέλημά σου; Όλα τα δύσκολα, εύκολα θα σου γίνουν. Έκανες υπακοή; Άνοιξες τον δρόμο και τρέχεις με ευκολία. Μπορεί να θλίφτηκες και να στενοχωρήθηκες, όμως αμέσως θα κατέβει μια δρόσος, για να σε δροσίσει και να σε ανακουφίσει.

Nὰ εἶσαι παράδειγμα στὰ καλὰ ἔργα, χάρη τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης!

Τοῦ ἁγίου Ἐφραὶμ

Ἂν κατοικεῖς μαζὶ μὲ (ἄλλους) ἀδελφούς, μὴ θέλεις νὰ τοὺς διατάζεις, ἀλλὰ μᾶλλον νὰ εἶσαι παράδειγμα γι᾿ αὐτοὺς στὰ καλὰ ἔργα (πρβλ. Τίτ. 2:7), κάνοντάς τους ὑπακοὴ σ᾿ αὐτὰ ποὺ σοῦ λένε. Ἂν ὅμως παρουσιαστεῖ ἀνάγκη νὰ μιλήσεις, πὲς (τὴν ἄποψή σου) σὰν νὰ δίνεις μία ταπεινὴ συμβουλή. Ἂν πάλι ἕνας ἄλλος ἀδελφὸς φέρει ἀντίρρηση σ᾿ αὐτὰ ποὺ ἐσὺ λές, νὰ μὴν ταραχθεῖς, ἀλλὰ νὰ ἐγκαταλείψεις τὸ θέλημά σου γιὰ χάρη τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης καὶ ν᾿ ἀπαντήσεις μὲ πραότητα σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ σοῦ ἔφερε ἀντίρρηση: