Κυριακή μετά τήν Ὕψωση:«Ἡ παιδεία τοῦ Τιμίου Σταυροῦ» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ[:Μάρκ. 8,34-9,1]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Στομίου Λαρίσης στις 19-9-1999]

(Β405)

Η Κυριακή, αγαπητοί μου, μετά την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού, είναι ο απόηχος της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Ο Τίμιος Σταυρός υψώθηκε όχι μόνον σαν μία αισθητή υπόθεση -να τον δει, δηλαδή, ο λαός όπως τότε έγινε εις τα Ιεροσόλυμα και να αναφωνήσει το «Κύριε ἐλέησον»· ο Τίμιος Σταυρός είναι παντοτινά υψωμένος και νοητά ορώμενος από τον κάθε Χριστιανό. Και τούτο γιατί ο Τίμιος Σταυρός είναι η μεγάλη παιδεία, η μεγάλη παιδαγωγία του κάθε Χριστιανού, στο κάθε βήμα της ζωής του, για όλους τους Χριστιανούς, όλων των αιώνων και όλων των εποχών. Είναι το σχολείον που πρέπει να φοιτήσει ο πιστός, για να γίνει τέλειος Χριστιανός.

Και η παιδεία του Τιμίου Σταυρού άρχισε πολύ ενωρίς· από αυτόν τον Παράδεισον. Δηλαδή προ Χριστού. Θα το δείτε. Θα ήταν χωρίς αξία βέβαια η αρετή του Αδάμ, αφού ο Θεός τον εδημιούργησε αγαθόν, αν ο Αδάμ δεν μετήρχετο μία παιδαγωγία. Και η παιδαγωγία του Αδάμ ήταν το ξύλον της γνώσεως καλού και κακού. Ήταν η τήρησις της εντολής της υπακοής, με αισθητή αναφορά τον καρπόν ενός δένδρου. Και τότε απεδείχθη η ελευθέρα, του Αδάμ, βούλησις και ενέργεια. Έπρεπε αυτά να τύχουν μίας δοκιμασίας, για να συνειδητοποιήσει ο Αδάμ και έτσι η αρετή γι’ αυτόν να είναι καρπός όχι παθητικός, αλλά ενεργητικός. Ο Αδάμ, όμως, δυστυχώς έδειξε άρνηση στην παιδαγωγία του Θεού.

Ὁμιλίες σέ προσκυνητές:«Τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ καί τό σημεῖον τοῦ Ἀντιχρίστου» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

από την σειρά «Ομιλίες εις προσκυνητάς»

με θέμα:

«ΤΟ ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 14-9-1983]

[Δ15Β΄]

Ο προφήτης Ιεζεκιήλ, αγαπητοί μου, εις το 9ο κεφάλαιό του, μας αναφέρει ένα περιστατικό συγκλονιστικό. Λέγει ότι κάποτε ήτο εις το σπίτι του και συνωμίλει με ηλικιωμένους ανθρώπους, οπότε κάποιο χέρι τον άρπαξε εν οράματι και τον έφερε εις τα Ιεροσόλυμα. Και του λέγει: «Υἱὲ ἀνθρώπου, βλέπεις τι γίνεται μέσα εις την πόλιν αυτήν;». Συγκεκριμένα τον έφερε στον ναόν του Σολομώντος και εκεί του έδειξε τρεις εικόνες, τρεις σκηνές από βδελύγματα. Δηλαδή είδε εκεί ο προφήτης πώς οι ίδιοι οι ιερείς ειδωλολατρούσαν κρυφά και την διαφθορά της πόλεως. Τα είδε αυτά και έφριξε. Δεν αναφέρομαι στις εικόνες, γιατί θα έπρεπε πολύ χρόνο να καταναλώσω. Είναι στο 8ο κεφάλαιο.

Στο 9ο, όμως, κεφάλαιο λέγει τα εξής: «Καὶ ἀνέκραγεν εἰς τὰ ὦτά μου φωνὴ μεγάλη λέγων· ἤγγικεν ἡ ἐκδίκησις τῆς πόλεως (:Άκουσα μια φωνή να μου λέγει: ‘’Επλησίασε η εκδίκηση της πόλεως. Ήρθε η ώρα της να τιμωρηθεί’’)· καὶ ἕκαστος εἶχε τὰ σκεύη τῆς ἐξολοθρεύσεως ἐν χειρὶ αὐτοῦ. Καὶ ἰδοὺ ἓξ ἄνδρες ἤρχοντο ἀπὸ τῆς ὁδοῦ τῆς πύλης τῆς ὑψηλῆς τῆς βλεπούσης πρὸς βορρᾶν, καὶ ἑκάστου πέλυξ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ· καὶ εἷς ἀνὴρ ἐν μέσῳ αὐτῶν ἐνδεδυκὼς ποδήρη καὶ ζώνη σαπφείρου ἐπὶ τῆς ὀσφύος αὐτοῦ· καὶ εἰσήλθοσαν καὶ ἔστησαν ἐχόμενοι τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ χαλκοῦ (: Κι εκεί, λέει, είδα έξι άνδρες να κρατούν τσεκούρια. Ανάμεσά τους έναν άλλον άνδρα που φορούσε ποδήρη χιτώνα και η ζώνη του ήτο σαπφειρένια. Και στάθηκαν μπροστά εις το θυσιαστήριο το χάλκινο - το οποίον, όπως γνωρίζετε από την όλη οργάνωση του ναού του Σολομώντος, ήτο έξω εις την αυλή, όπου και προσεφέροντο εκεί οι θυσίες). Καὶ δόξα Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ ἀνέβη ἀπὸ τῶν Χερουβὶμ ἡ οὖσα ἐπ’ αὐτῶν εἰς τὸ αἴθριον τοῦ οἴκου. Καὶ ἐκάλεσε τὸν ἄνδρα τὸν ἐνδεδυκότα τὸν ποδήρη, ὃς εἶχεν ἐπὶ τῆς ὀσφύος αὐτοῦ τὴν ζώνην, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν (: Δόξα Κυρίου ήρθε και στάθηκε από πάνω τους και η δόξα του Θεού είπε προς τον άνδρα που είχε τον ποδήρη χιτώνα και την σαπφειρένια ζώνη)· δίελθε μέσην τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ δὸς τὸ σημεῖον ἐπὶ τὰ μέτωπα τῶν ἀνδρῶν τῶν καταστεναζόντων καὶ τῶν κατωδυνομένων ἐπὶ πάσαις ταῖς ἀνομίαις ταῖς γινομέναις ἐν μέσῳ αὐτῆς. Καὶ τούτοις εἶπεν ἀκούοντός μου· πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ εἰς τὴν πόλιν καὶ κόπτετε καὶ μὴ φείδεσθε τοῖς ὀφθαλμοῖς ὑμῶν καὶ μὴ ἐλεήσητε· πρεσβύτερον καὶ νεανίσκον καὶ παρθένον καὶ νήπια καὶ γυναῖκας ἀποκτείνατε εἰς ἐξάλειψιν, ἐπὶ δὲ πάντας, ἐφ’ οὓς ἐστὶ τὸ σημεῖον, μὴ ἐγγίσητε· καὶ ἀπὸ τῶν ἁγίων μου ἄρξασθε (: Άκουσα φωνή να λέγει σε εκείνον που είχε τον ποδήρη χιτώνα: ‘’Πήγαινε στη μέση της πόλεως και βρες όλους εκείνους που βλέπουν τα βρώμικα πράγματα μέσα στην πόλη, δεν μπορούν, όμως, να μιλήσουν, γιατί το κακό έχει παραγίνει στην πόλη και αυτοί είναι λίγοι. Αυτοί, όμως, στενάζουν και πονούν)».

Κυριακή πρό τῆς Ὑψώσεως:«Ἡ δύναμις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ[:Ιω. 3, 13-17]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Στομίου Λαρίσης στις 11-9-1994]

[Β305]

Η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, κατά προοδευτικόν τρόπον, μας εισάγει εις την εορτήν της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, έτσι που δημιουργείται ένας εορταστικός κύκλος, ώστε την κυρία εορτή, 14 Σεπτεμβρίου, να πλαισιώνουν δύο Κυριακές. Η μία προ της Υψώσεως -η σημερινή- και η άλλη μετά την Ύψωσιν. Σε αυτές τις δύο Κυριακές, υπάρχουν ανάλογα ευαγγελικά αναγνώσματα, σταυρώσιμα, ώστε η μεν πρώτη Κυριακή είναι προφωνήσιμος της εορτής ( προ- φωνή), η δε δευτέρα Κυριακή είναι ο απόηχος της εορτής.

Ακόμη, μεταξύ της εορτής της Μεταμορφώσεως, 6 Αυγούστου και της Υψώσεως, 14 Σεπτεμβρίου μεσολαβούν 40 ημέρες. Συμπεριλαμβανομένων των δύο ημερών της 6ης και της 14ης. Επειδή η Μεταμόρφωσις συνέβη ολίγον προ του Πάθους, όπως μας λέγουν οι Ιεροί Ευαγγελισταί, όμως κάπου τον Φεβρουάριο· διότι τον Μάρτιον έγινε η Σταύρωσις του Χριστού. Συνεπώς ολίγον προ του Πάθους πρέπει να ήταν ίσως κάπου τέλη Φεβρουαρίου. Κάπου εκεί. Η Εκκλησία μας όμως, για να προβάλει άλλη μία φορά τον Τίμιον Σταυρόν, εκτός από την Μεγάλη Παρασκευή, αφού μάλιστα, την ημέρα της Υψώσεως, στις 14 του μηνός, είναι μεγαλοπαρασκευάτικη. Αναφέρεται ακριβώς σε ευαγγελική περικοπή που διαβάζομε και την Μεγάλη Παρασκευή. Με σκοπό η Εκκλησία μας πάντοτε να δημιουργήσει μία νέα Μεγάλη Παρασκευή. Γι'αυτό είναι και η ημέρα εκείνη ημέρα νηστείας. 14 Σεπτεμβρίου έχομε νηστεία. Εκτός αν συμπέσει Σάββατο ή Κυριακή, που έχομε κατάλυση μόνον ελαίου.

Κυριακή ΙΔ Ματθαίου:«Ἡ ἀμέλεια» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 22,1-14]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΑΜΕΛΕΙΑ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 5-9-1999]

[Β404]

Και πάλι, αγαπητοί μου, ο λόγος για την Βασιλεία του Θεού. Με κάθε τρόπο προσπαθεί ο Κύριος να τονίσει την αξία της Βασιλείας του Θεού. Εξάλλου, με τον τονισμόν αυτόν, θέλει να προβάλει το νόημα της υπάρξεως· το νόημα της υπάρξεως της ανθρωπίνης. Δηλαδή το νόημα, ο σκοπός για τον οποίον επλάσθη και υπάρχει ο άνθρωπος. Αυτό είναι το νόημα της υπάρξεως του ανθρώπου.

Προσπαθούν, μάλιστα, οι φιλοσοφούντες, να εντοπίσουν αυτό το νόημα της υπάρξεως του ανθρώπου, αλλά διαρκώς πελαγοδρομούν· επειδή δεν καταδέχονται να πάρουν την απάντηση από τον λόγον του Θεού. Προσπαθούν μόνο με το μυαλό τους να βρουν ποιο είναι το νόημα που υπάρχει ο άνθρωπος. Δεν το βρίσκουν όμως. Δεν είναι δυνατόν να το βρουν. Γιατί το θέμα, είναι θέμα αποκαλύψεως. Φθάνουν μάλιστα στο σημείο να αποδέχονται το νόημα της υπάρξεως του ανθρώπου και εκτός Θεού.

Όμως, η αγάπη του Θεού μάς απεκάλυψε, γιατί, θα επαναλάβω, χρήζει αποκαλύψεως το θέμα, ποιος είναι ο προορισμός του ανθρώπου. Και είναι βέβαια, πολύ απλά, η Βασιλεία του Θεού.

Κυριακή ΙΓ Ματθαίου:«Ὁ κίνδυνος νά διακονεῖς τόν Θεόν» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 21, 33-42]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΝΑ ΔΙΑΚΟΝΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 25-8-1991]

[Β251]

Η παραβολή των κακών γεωργών, σεβασμιώτατε, αγαπητοί μου αδελφοί, που μας περιγράφει ο Κύριος στο ευαγγέλιο του Ματθαίου, είναι μία παραβολή με πλήθος πλευρές και υπαινιγμούς για πολλά θέματα. Ένα από αυτά είναι ότι κινδυνεύεις εις τον κόσμον αυτόν, αν διακονείς τον Κύριον.

Αλλά ας δούμε την παραβολή, όπως μας την καταγράφει ο ιερός ευαγγελιστής, σε μία απόδοση μεταφραστική: «Ένας νοικοκύρης φύτεψε αμπέλι. Το περιέφραξε, έσκαψε πατητήρι, έκτισε πύργο και το ενεπιστεύθη σε γεωργούς. Και ανεχώρησε σε άλλο τόπο. Όταν κόντευε η εποχή της καρποφορίας, έστειλε τους δούλους του στους γεωργούς, να πάρουν τη συγκομιδή. Οι γεωργοί, όμως, έπιασαν τους δούλους του και άλλον μεν έδειραν άλλον σκότωσαν κι άλλον ελιθοβόλησαν. Ξανάστειλε άλλους δούλους, περισσοτέρους από τους πρώτους. Και εις αυτούς έκαναν τα ίδια. Κατόπιν έστειλε τον υιό του, λέγοντας: «Θα ντραπούν τον υιό μου’’. Οι γεωργοί όμως, όταν είδαν τον υιόν, είπαν μεταξύ των: ‘’Αυτός είναι ο κληρονόμος. Ελάτε να τον σκοτώσομε και να αρπάξομε την κληρονομιά του’’. Και αφού τον έπιασαν, τον έβγαλαν έξω από το αμπέλι και τον σκότωσαν».

«Όταν έλθει, λοιπόν, ο κύριος του αμπελώνος, τι θα κάνει σε εκείνους τους γεωργούς;», ερώτησε ο Κύριος. Του λένε: «Επειδή είναι κακοί, θα τους εξολοθρεύσει με τον χειρότερο τρόπο. Και θα δώσει το αμπέλι σε άλλους γεωργούς που θα του δίνουν τους καρπούς στην εποχή τους».

Για να δώσομε ένα πολύ σύντομο ερμηνευτικό διάγραμμα αυτής της παραβολής, θα λέγαμε ότι νοικοκύρης είναι ο Θεός. Αμπέλι είναι ο λαός του. Γεωργοί είναι οι άρχοντες και οι ποιμένες του λαού. Φραγμός είναι η μη κοινωνία του λαού Του με τα έθνη -για να προφυλαχθεί, δηλαδή, θρησκευτικά- αλλά και η προστασία του λαού από εχθρικές επιβουλές. Πατητήρι είναι το θυσιαστήριον. Πύργος είναι ο ναός. Δούλοι είναι οι προφήται. Και ο Υιός είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός Λόγος.

Παρατηρούμε, αγαπητοί, ότι : Στην άρνηση των γεωργών να αποδώσουν τους καρπούς του αμπελώνος στον νοικοκύρη, στον Θεό δηλαδή, κακοποιούν τους απεσταλμένους του, που είναι διάκονοί Του. Τίθεται το ερώτημα: Γιατί κακοποιούνται οι διάκονοι του Θεού; Σε τι φταίνε; Θα μπορούσαμε να πούμε λίγους λόγους, για να δώσομε ένα διάγραμμα της ψυχολογίας των διωκτών.

Ἡ Κοίμησις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου:«Προφητικές προτυπώσεις τῆς Ἀναστάσεως τῆς Θεοτόκου», π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΠΡΟΦΗΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 15-8-1985]

[Α19]

Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας εορτάζει τον θάνατον, την ταφήν, την μετάστασιν και ανάστασιν της Υπεραγίας Θεοτόκου. Τα γεγονότα που την χαρακτηρίζουν αποτελούν μίαν ηχώ του Κυριακού Πάσχα, της Αναστάσεως δηλαδή του Χριστού και ένα δεύτερον Πάσχα δια τους πιστούς, όπου άνθρωπος, μετά την διάνοιξιν της οδού που πραγμάτωσε ο Υιός του Θεού με την δική Του Ανάσταση και Ανάληψη εις τους Ουρανούς ανέρχεται εις τον ουρανόν. Και αυτός ο άνθρωπος είναι η Υπεραγία Θεοτόκος. Δηλαδή είναι 100% άνθρωπος, διότι ο Ιησούς είναι ο Ενανθρωπήσας Θεός. Εκείνος άνοιξε τον δρόμο· και η Υπεραγία Θεοτόκος, ο άνθρωπός μας, από το φύραμά μας, από την ζύμη μας, ανήλθε εις τον ουρανόν. Και εκάθισε εις τα δεξιά του Υιού της, Ιησού Χριστού.

Αλλά όταν ανήλθε η Υπεραγία Θεοτόκος, αφού απέθανε, ετάφη, μετέστη, δηλαδή η ψυχή της επήγε στον Παράδεισον και την τρίτη ημέρα η ψυχή της επανήλθε εις το σώμα, ηνώθη με αυτό και ανεστήθη, ποιο είναι το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου; Βεβαίως, είναι το σώμα του Αδάμ· είναι εκείνο που πήρε από τον Αδάμ και την Εύα, είναι το δικό μας το σώμα, αυτό που έχομε εμείς, το ίδιο, γιατί η Υπεραγία Θεοτόκος είναι από το δικό μας το φύραμα, την ανθρωπίνη ουσία. Αλλά αφότου, αγαπητοί, το Πνεύμα το Άγιον την επισκίασε, τότε που ο αρχάγγελος Γαβριήλ την επεσκέφθη κι εκείνη απήντησε «Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου», «ας μου γίνει όπως λέγεις κι εγώ δεν είμαι παρά η δούλη του Κυρίου», τότε το Πνεύμα το Άγιον ήλθε και εδημιούργησε μέσα στα σπλάχνα της αφού την επεσκίασε, την σύλληψιν, δηλαδή την σωμάτωσιν του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Θεού Λόγου, ευδοκήσαντος του Ουρανίου Πατρός. Δηλαδή και τα τρία πρόσωπα, του Θεού Πατρός ευδοκούντος, του Υιού συλλαμβανομένου και σωματουμένου και του Πνεύματος του Αγίου ενεργούντος. Από τότε το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου έγινε θεοδόχον και ζωοδόχον. Δεν ήτο, λοιπόν, δυνατόν παρά να ακολουθήσει την πορεία του Υιού της, προ της κοινής αναστάσεως των νεκρών.

Ἀπόδοση τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεότόκου: «Τό θεομητορικό θαῦμα καί τά θαύματα τῆς Θεοτόκου» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΤΟ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 23-8-1992]

[A33]

Καθώς, αγαπητοί μου, μελετούμε το θεολογικότατον προοίμιον της προς Εβραίους επιστολής, αναγκαζόμαστε να σταματήσομε σε μία μυστηριώδη φράση: «Ὃταν δὲ πάλιν εἰσαγάγῃ τὸν πρωτότοκον εἰς τὴν οἰκουμένην, λέγει». Ποιος εισαγάγει; Εισαγάγει ο Πατήρ. Ποιον εισαγάγει; Εισαγάγει τον Υιόν. Πού τον εισαγάγει; Εις την οικουμένην, εις τον κόσμον. Αλλά ο Υιός, ως πρωτότοκος του Πατρός, είναι και Θεός βεβαίως, είναι πανταχού παρών. Τι έννοια έχει αυτό το «εισαγάγει»; Ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης απαντά: «Τήν διά σαρκός Αὐτοῦ γένεσιν, εἴσοδον εἰς τήν οἰκουμένην ὀνομάζει ὁ Λόγος». Ότι δηλαδή «όταν ο Πατήρ», λέγει, «εισαγάγει τον Υιόν, Τον εισαγάγει με την έννοια της σαρκός, με την έννοια της Ενανθρωπήσεως». Ώστε λοιπόν η είσοδος του Θεού, του Θεού Λόγου, γίνεται εις τον κόσμον με την Ενανθρώπηση. Και το όργανον που υπηρέτησε αυτήν την είσοδον του πρωτοτόκου εις την Οικουμένην, είναι η Παρθένος Μαρία. Έτσι η Παρθένος Μαρία γίνεται η πύλη δια της οποίας ο Θεός Λόγος κοινωνεί κατά τρόπον αισθητόν και ρεαλιστικόν με τους ανθρώπους.

Κυριακή ΙΑ Ματθαίου:«Θυσία δικαιωμάτων» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:Α΄Κορ.9,2-12]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΘΥΣΙΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 4-9-1994]

[Β305]

Ο Παύλος, αγαπητοί μου, αγαπούσε πολύ τους Κορινθίους. Εντούτοις, ήταν η Εκκλησία εκείνη, που της χάρισε βέβαια δύο μεγάλες επιστολές, με θέματα τέτοια όμως που έδειχναν ότι πολύ οι Κορίνθιοι τον είχαν λυπήσει. Και αιτία ήταν άλλοτε οι διχοστασίες τους , άλλοτε η στάση τους απέναντι εις τον αιμομίκτη συμπατριώτη τους, για την οποία υπόθεση είπε ο Παύλος: «Και δεν επενθήσατε; Και μένετε ψυχροί και αδιάφοροι;». Άλλοτε η υποτίμηση που του έκαναν, έναντι άλλων εργατών του Ευαγγελίου: «Ο Απολλώς; Α, είναι καλύτερος από τον Παύλο!». Άλλοτε ότι δεν ήταν ο Παύλος ἐκ τῶν ὑπέρ λίαν Ἀποστόλων. Επειδή –ακούσατε- ηργάζετο χειρονακτικά! Που είναι η σημερινή αποστολική περικοπή κ.ο.κ. Ένα σωρό θέματα, που τα καταγράφει στις επιστολές του και δείχνει πόσο εκείνος μεν τους αγαπούσε, εκείνοι δε διαρκώς τον ελύπιζαν. Γι'αυτό κάπου λέει: «Πλατύνθητε, ὦ Κορίνθιοι». «Πλατύνατε την καρδιά σας, ω Κορίνθιοι. Εγώ ένας, δεν χωρώ μες στην καρδιά σας, σεις όλοι χωράτε μες στην καρδιά μου». Με πικρία τα έγραφε αυτά και με παράπονο ο Παύλος.

Έτσι, γράφει, από τη σημερινή αποστολική περικοπή: «Εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι (:Μπορεί σε άλλους να μην είμαι απόστολος, αλλά για σας είμαι). Ἡ γὰρ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ(:Γιατί η σφραγίδα της δικής μου αποστολής εσείς είσαστε εν Κυρίω). Ἡ ἐμὴ ἀπολογία τοῖς ἐμὲ ἀνακρίνουσιν αὕτη ἐστί». Και συνεχίζει παρακάτω. «Η δική μου απολογία…» ομιλεί περί απολογίας... Διότι συχνά πυκνά τον κάθιζαν στο σκαμνί του κατηγορουμένου. Τον Παύλο. Ναι! Οι Κορίνθιοι! Γι'αυτό λέγει «η δική μου απολογία, για κείνους που με ανακρίνουν και μου λέγουν τούτο ή εκείνο, αυτή είναι». Και συνεχίζει και λέει κι άλλα πολλά. Και όλα αυτά γιατί; Γιατί οι Κορίνθιοι ήσαν πεφυσιωμένοι, ήσαν υπερήφανοι. Έτσι ο Παύλος …ίσως επειδή ήταν κάτοικοι μιας πολύ μεγάλης πόλεως της Μεσογείου, ήταν κοσμοπολίτικη η Κόρινθος και είχε πάρει το μυαλό τους αέρα. Ήσαν πραγματικά φαντασμένοι άνθρωποι.

Κυριακή ΙΑ Ματθαίου:«Ἡ ἐγκοπή» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:Α΄Κορ.9,2-12]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΕΓΚΟΠΗ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 18-8-1996]

[Β342]

Κάθε φορά, αγαπητοί μου, που θα μελετήσουμε τις επιστολές του Παύλου, θα νιώσομε το πελώριο πνευματικό του ανάστημα να μας σκιάζει. Τα διάφορα περιστατικά που συνέβαιναν κατά την διάρκεια του ποιμαντικού του έργου, στάθηκαν οι αφορμές να αποκαλύπτεται το μεγαλείον της ψυχής του.

Έτσι, κάποια αφορμή δόθηκε κάποτε με τους Κορινθίους, για να τους γράψει τον μεγάλο του λόγο, εκείνον που ακούσαμε προηγουμένως εις την αποστολική του περικοπή. «Ἀλλ᾽ οὐκ ἐχρησάμεθα τῇ ἐξουσίᾳ ταύτῃ, ἀλλὰ πάντα στέγομεν, ἵνα μὴ ἐγκοπήν τινα δῶμεν τῷ εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ». Δηλαδή, «δεν κάνομε άσκηση δικαιωμάτων -δικαιωμάτων μας, υλικής φύσεως δικαιωμάτων μας- αλλά στενοχωρούμενοι, τα πάντα υπομένομε, για να μην δώσουμε κάποια ‘’ἐγκοπή’’ στο ευαγγέλιο του Χριστού».

Και τι σημαίνει «ἐγκοπή»; Σημαίνει κώλυμα, πρόσκομμα, εμπόδιο. Αυτό θα πει «ἐγκοπή». Φοβείται ο Παύλος, φοβείται. Μήπως κάποια του ενδεχομένως ιδιοτελής ενέργεια σταματήσει τον δρόμο του Ευαγγελίου στις ψυχές των ανθρώπων και, σας είπα, φοβείται. Θα γράψει, επί παραδείγματι, στους Θεσσαλονικείς: «Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί, προσεύχεσθε περὶ ἡμῶν (:για μας), ἵνα ὁ λόγος τοῦ Κυρίου τρέχῃ καὶ δοξάζηται (:Προσεύχεσθε για μας, ώστε ο λόγος του Θεού να τρέχει και να δοξάζεται), καθὼς καὶ πρὸς ὑμᾶς». Με τον χαρακτηρισμό ότι ο λόγος του Θεού τρέχει, προσιδιάζει, ταιριάζει η λέξη που τώρα γράφει εδώ στους Κορινθίους, «ἐγκοπή». Δηλαδή το σταμάτημα, το πρόσκομμα. Και μπροστά σ’ αυτό τρέμει ο Παύλος, σας είπα. Διότι ο Παύλος ήθελε τον λόγο του Θεού να τρέχει. Να μην σταθεί κάτι μπροστά που να τον σταματήσει. Πολύ δε παραπάνω, αν υποτεθεί ότι αυτός θα μπορούσε να ήταν ο ίδιος ο Παύλος. Έτσι θυσιάζει όλα του τα δικαιώματα, για να μην σταθεί ο ίδιος εμπόδιο σ’ αυτήν την ροή, σ’ αυτό το τρέξιμο του λόγου του Θεού.

Το ευαγγέλιον ήρθε εις τον κόσμον με τον Ιησούν Χριστόν. Ο σκοπός ήταν να σώζει διαρκώς τους ανθρώπους. Κι έπρεπε να τρέχει διαρκώς, για να φθάνει κάθε γωνιά της γης. Κάθε εμπόδιο θα ήταν αμάρτημα κατά του ιδίου του Ευαγγελίου.

Εἰς τήν σεπτήν Κοίμησιν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου:«Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε» Π. Ἀθανάσιος Μυτηληναῖος

ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΕΠΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας,

ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 15-8-1994]

[Α38]

Και πάλι, αγαπητοί μου, η σεπτή Κοίμησις της Υπεραγίας Θεοτόκου μας συνεκέντρωσε όλους εδώ, όπως τότε οι Απόστολοι εκ περάτων συνεκεντρώθησαν για την ταφή της. Και αυτή η συγκέντρωσις του λαού του Θεού περί το πρόσωπον της Υπεραγίας Θεοτόκου, είναι ταυτόχρονα και μία δογματική έκφρασις, που θαυμάσια εκφράζει το απολυτίκιον της εορτής: «Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε· μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, Μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς Ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν».

Εδώ βλέπομε ότι ο ιερός συντάκτης χρησιμοποιεί ένα λογοτεχνικό ζεύγος, που αναφέρεται το ένα εις την Γέννηση που είχε η Θεοτόκος, την Γέννηση του Χριστού και το άλλο εις την Κοίμηση· που, σαν μια τεχνητή αντίθεσις, ενώ δεν είναι αντίθεσις, εκφράζει ποιητικά δύο μεγάλες αλήθειες: η μια αναφέρεται στη Γέννηση του Σωτήρος και η άλλη αναφέρεται εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου.

Ας δούμε την πρώτη περίπτωση, που λέγει : «Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας». Είναι γνωστότατο ότι η Μαρία ήτο Παρθένος όταν εδέχθη το μήνυμα του Ουρανού, ότι θα γεννούσε Υιόν, που ταυτόχρονα ήτο και Υιός του Θεού, ομοούσιος με τον Πατέρα, ο δεύτερος της Τριάδος! Ασύλληπτα πράγματα! Που όλο αυτό το γεγονός, ότι θα γεννούσε τον Υιό του Θεού, και θα εγίνετο υιός ανθρώπου, δηλαδή άνθρωπος, εκφράζεται προφητικά με το όνομα που μας λέγει ο προφήτης Ησαΐας: «Ἐμμανουήλ». Και «Ἐμμανουήλ» σημαίνει «μαζί μας ο Θεός».

Πώς, όμως, μπορούσε να εννοηθεί αυτό το «μαζί μας ο Θεός»; Πάντως από όλους τους Ραβίνους και όλους τους ερμηνευτάς της Παλαιάς Διαθήκης, από κανέναν δεν είχε κατανοηθεί ότι αυτό –«μαζί μας ο Θεός»- θα ήτο οντολογικά. Τι σημαίνει οντολογικά; Όλοι εξελάμβαναν ότι θα έχομε την Χάρη του Θεού, θα έχομε την ευλογία του Θεού. Αλλά να είναι ο Θεός δίπλα μας, με την έννοια την πραγματική, την αισθητή, ήταν ακατανόητο. «Ο Κύριος; Ο Γιαχβέ; Ο Κύριος του Ισραήλ; Ο ένδοξος, ο Παντοκράτωρ, ο Κύριος των δυνάμεων θα ήτο μαζί μας, δίπλα μας;». Αυτό δεν είχε κατανοηθεί. Εντούτοις ο προφητικός λόγος το εννοούσε οντολογικά. Δηλαδή το εννοούσε όπως ακριβώς ήτο. Γι'αυτό και στη Γέννηση του Χριστού λέμε εκείνη την προφητεία ή το αναφέρει και ο Ματθαίος ότι «όπως είναι γραμμένο, το όνομά Του θα είναι Εμμανουήλ -όνομα προφητικό εννοείται, που θα εξέφραζε μία κατάσταση. Ποια;- ότι ο Θεός πραγματικά θα είναι μαζί μας», κατά έναν ρεαλιστικότατο τρόπο.

Ἀποκάλυψις 12, 1-3. Ἡ γυναίκα καί ὁ δράκων, Ἁγίων Πατέρων, Ν. Βασιλειάδη, -π. Εὐσεβίου Βίττη, π. Ἀθ. Μυτιληναίου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἀποκάλυψις 12, 1-3. Ἡ γυναίκα καί ὁ δράκων, Ἁγίων Πατέρων, Ν. Βασιλειάδη, -π. Εὐσεβίου Βίττη, π. Ἀθ. Μυτιληναίου, 12-8-2026 Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

Ἀποκάλυψις 11, 5-13. Προφήτης Ἠλίας καί Ἐνώχ - ἡ θανάτωση, ἡ ἀνάσταση καί ἡ ἀνάληψλη τους, π. Ἀθ. Μυτιληναίου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἀποκάλυψις 11, 5-13. Προφήτης Ἠλίας καί Ἐνώχ - ἡ θανάτωση, ἡ ἀνάσταση καί ἡ ἀνάληψλη τους, π. Ἀθ. Μυτιληναίου, 9-8-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἀποκάλυψις 11, 7-13. Ὁ διωγμός τῆς Ἐκκλησίας- Προφήτης Ἠλίας καί Ἐνώχ - ἡ θανάτωση, ἡ ἀνάσταση καί ἡ ἀνάληψη τους, π. Ἀθ. Μυτιληναίου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀποκάλυψις 11, 7-13. Ὁ διωγμός τῆς Ἐκκλησίας- Προφήτης Ἠλίας καί Ἐνώχ - ἡ θανάτωση, ἡ ἀνάσταση καί ἡ ἀνάληψη τους, π. Ἀθ. Μυτιληναίου, 9-8-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἀποκάλυψις 11, 5-13. Προφήτης Ἠλίας καί Ἐνώχ - ἡ θανάτωση, ἡ ἀνάσταση καί ἡ ἀνάληψλη τους, π. Ἀθ. Μυτιληναίου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἀποκάλυψις 11, 5-13. Προφήτης Ἠλίας καί Ἐνώχ - ἡ θανάτωση, ἡ ἀνάσταση καί ἡ ἀνάληψή τους, π. Ἀθ. Μυτιληναίου, 9-8-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Κυριακή Ι Ματθαίου:«Τό φαινόμενον τῆς ἀπιστίας» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 17, 14-23]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 27-8-2000]

(Β420), έκδ. β΄

Σήμερα, αγαπητοί μου, ο ευαγγελιστής Ματθαίος μάς διηγείται το περιστατικό ενός σεληνιαζομένου νέου που οδηγήθηκε εις τον Κύριον να τον θεραπεύσει, αφού προηγουμένως εδοκίμασαν, αλλά ανεπιτυχώς οι μαθηταί Του.

Αλλά ας δούμε πρώτα, με απλή μετάφραση, τι αναφέρει ο ιερός Ευαγγελιστής: «Όταν μετά την κάθοδόν τους από το όρος Θαβώρ, ο Κύριος και οι τρεις μαθηταί έφθασαν στο πλήθος, τον πλησίασε ένας άνθρωπος και αφού γονάτισε μπροστά του Του είπε: ‘’Κύριε, ελέησε το παιδί μου, γιατί σεληνιάζεται και υποφέρει. Πολλές φορές πέφτει στο νερό και πολλές φορές πέφτει στη φωτιά. Τον έφερα στους μαθητάς σου, αλλά δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν’’. Και τότε ο Ιησούς απήντησε: ‘’Ὦ γενεὰ ἄπιστη καὶ διεστραμμένη · έως πότε θα είμαι μαζί σας; Έως πότε θα σας ανέχομαι; Φέρτε τον εδώ’’. Και επέπληξεν το δαιμόνιον ο Ιησούς και εβγήκε από τον νέον. Και τότε οι μαθηταί πλησίασαν ιδιαιτέρως τον Κύριον και Του είπαν: ‘’Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να βγάλομε το δαιμόνιον;». Και ο Κύριος τους απήντησε: ‘’Για την ολιγοπιστία σας. Σας βεβαιώνω, αν έχετε πίστη σαν ένα σποράκι σιναπιού σε μέγεθος και δύναμη, θα λέτε σε αυτό το βουνό, πήγαινε από εδώ εκεί και θα πηγαίνει. Και κανένα πράγμα δεν θα είναι αδύνατο για σας. Αυτό το γένος των δαιμόνων δεν βγαίνει παρά με προσευχή και νηστεία’’».

Το κεντρικό σημείο, αγαπητοί μου, που σας διάβασα την απόδοση, μετάφραση της ευαγγελικής περικοπής, είναι η μη δυνατότητα των μαθητών να θεραπεύσουν το δαιμονισμένο αυτό παιδί. Η μη δυνατότητα· που δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν. Κι αυτή η μη δυνατότητα χαρακτηρίζεται από αυτόν τον ίδιον τον Κύριον ως απιστία. Λέγει ο Ζιγαβηνός: «Πίστιν λέγει νῦν οὐ περὶ τοῦ εἶναι Αὐτὸν Θεόν, ἀλλὰ τὴν περὶ τοῦ ποιεῖν σημεῖα». «Εδώ», λέει, «δεν έχετε πίστη». «Δεν εννοεί, λέει, την πίστιν στην ύπαρξη του Θεού, αλλά ότι δεν μπορείτε να κάνετε ένα θαύμα».

Πράγματι, ο Κύριος είχε ήδη δώσει εις τους μαθητάς Του την εξουσία κατά πνευμάτων ακαθάρτων. Γιατί, λοιπόν, εδίστασαν, αφού ο Κύριος τούς έδωσε αυτήν την εξουσίαν; Τι τους είπε; «Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, νεκροὺς ἐγείρετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε». Όταν είπε αυτά ο Κύριος, τους έδωσε εξουσία. Τώρα γιατί αμφισβητούν αν έχουν την εξουσία αυτή; Κι όταν επέστρεψαν από μία αποστολή, είπαν με χαρά στον Κύριο –έστειλε και τους δώδεκα και τους εβδομήκοντα: «Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια», λέει, «ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί Σου», μας λέει το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο. «Ακόμα και τα δαιμόνια υποτάσσονται μόνο γιατί θα κάνομε χρήση του ονόματός Σου». Τώρα, λοιπόν, γιατί; Τι έπαθαν τώρα οι μαθηταί; Δεν μπορούν να φυγαδεύσουν το δαιμόνιο εις αυτόν τον νέον;

Πράγματι έδειξαν απιστία, αγαπητοί μου. Όπως τους παρατήρησε και τους χαρακτήρισε ο Κύριος. Αλλά γιατί; Ο ευαγγελιστής Μάρκος μας διηγείται: «Καὶ ἐλθὼν πρὸς τοὺς μαθητὰς εἶδε ὄχλον πολὺν περὶ αὐτοὺς καὶ γραμματεῖς συζητοῦντας αὐτοῖς - δηλαδή «τοῖς μαθηταῖς»-, καὶ ἐπηρώτησε τοὺς γραμματεῖς· Τί συζητεῖτε πρὸς ἑαυτούς;». «Όταν», λέει, «επέστρεψε ο Κύριος από το όρος της Μεταμορφώσεως, βρήκε πολύν όχλον». Κρατήσατέ το αυτό. Οι μαθηταί –επιτρέψατέ μου την λέξη- μπλοκαρίστηκαν. Επειδή ήταν πολύς όχλος. Και ακόμη τι λέγει εδώ; Οι Γραμματείς να συζητούν με τους μαθητάς. Και ακόμη οι Γραμματείς και μεταξύ τους συζητούσαν. Και τους λέει ο Κύριος: «Τι κουβεντιάζετε μεταξύ σας;». Εδώ υπάρχει η απάντησις. Σ’ αυτό το σημείον. Κρατήσατέ το. Θα μας χρειαστεί. Θα το δούμε στο υπόλοιπο θέμα μας.

Κυριακή Ι Ματθαίου:«Ἡ πνευματική πατρότης» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Α΄Κορ. 4, 9-16]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΤΡΟΤΗΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-8-1997]

(Β360)

Οι Κορίνθιοι, αγαπητοί μου, στάθηκαν αγαπημένα παιδιά του Παύλου, που, όμως, παρά ταύτα, πολύ τον ελύπησαν. Στάθηκαν οι Χριστιανοί που πόνεσε στον πνευματικό του τοκετό. Αναφέρεται στις προσωπικές του περιπέτειες η σημερινή αποστολική περικοπή, αγαπητοί μου, όπως είδαμε, από την Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του, σε ό,τι τους γράφει, για να τους δείξει ότι χάριν αυτών υπέστη και υφίσταται ό,τι υφίσταται.

Τους γράφει: «Οὐκ ἐντρέπων ὑμᾶς γράφω ταῦτα, ἀλλ᾿ ὡς τέκνα μου ἀγαπητὰ νουθετῶ». Δηλαδή: «Δεν θέλω με αυτά που γράφω να σας ντροπιάσω, αλλά σαν παιδιά μου αγαπητά σας συμβουλεύω». Και αναφέρεται βέβαια εις τις περιπέτειές του και εις τα παθήματά του. Γι'αυτό λέγει; «Δεν θέλω να σας ντροπιάσω». Και ευθύς θα προσθέσει: «Ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ᾿ οὐ πολλοὺς πατέρας· ἐν γὰρ Χριστῷ ᾿Ιησοῦ διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα». Δηλαδή: «Μυρίους παιδαγωγούς και αν έχετε, όμως δεν έχετε πολλούς πατέρες. Ένας είναι ο πατέρας σας. Εγώ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ σας έχω γεννήσει, δια του Ευαγγελίου».

Θαυμάσιοι λόγοι αυτοί· που δείχνουν τη σχέση του Παύλου με την Εκκλησία της Κορίνθου. Και αν θέλετε, και με κάθε Εκκλησία. Μια σχέση, βεβαίως, όχι υπαλληλική ή υπηρετική ή μία σχέση απεσταλμένου από τον Χριστόν για κάποιο καθήκον. Δηλαδή μια καθηκοντολογική περίπτωση, αλλά σχέση πατρική. Με όλες τις διαστάσεις μιας πνευματικής πατρότητος. Γι'αυτό λέγει: «Μπορεί να έχετε μυρίους παιδαγωγούς· αλλά έναν πατέρα έχετε».

Τι είναι αυτή η πνευματική πατρότης; Είναι κάτι ανάλογο με τη σαρκική πατρότητα. Ανάλογο. Και ακόμα κάτι περισσότερο. Στη σαρκική πατρότητα δίδεις κάτι από το είναι σου. Και φυσικά ενδιαφέρεσαι γι'αυτό που γεννάς. Στην πνευματική πατρότητα δίδεις το πνευματικό σου είναι και πονάς με κοιλοπονήματα διαρκώς, διαρκώς, γι'αυτό που γεννάς, χωρίς να σταματούν αυτά τα «κοιλοπονήματα», έως ότου σχηματισθεί ο Χριστός σε αυτό που γεννάς. Οδυνηρότατον!

Ἀποκάλυψις 11, 5-13. Ἡ δράση, ἡ θανάτωση καί ἡ ἀνάσταση τῶν 2 μαρτύρων, π. Ἀθ. Μυτιληναίου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀποκάλυψις 11, 5-13. Ἡ δράση, ἡ θανάτωση καί ἡ ἀνάσταση τῶν 2 μαρτύρων, π. Ἀθ. Μυτιληναίου, 2-8-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Κυριακή Θ Ματθαίου:«Ἓκαστος βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Α΄Κορ.3,9-17]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Ἓκαστος βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-8-1999]

[Β403]

Ο Παύλος, αγαπητοί μου, παρομοιάζει τους πιστούς της Εκκλησίας της Κορίνθου με δύο εικόνες. Τους αποκαλεί -η πρώτη εικόνα- «Θεοῦ γεώργιον». Δηλαδή Θεού χωράφι. Και ακόμη: «Θεοῦ οἰκοδομή». Γεωργοί, λοιπόν, και οικοδόμοι είναι οι εργάτες του Ευαγγελίου, όπως εν προκειμένω ο Παύλος και ο Απολλώς. Αυτοί επιμελούνται τον αγρόν του Θεού ή την οικοδομήν του Θεού. Αυτοί κτίζουν δηλαδή την πνευματική ζωή των πιστών. Στην συνέχεια, και ο κάθε πιστός φροντίζει τον αγρό της ψυχής του και τον καλλιεργεί· αλλά και ακόμη φροντίζει να οικοδομεί την πνευματική του ύπαρξη.

Πριν, όμως, προχωρήσουμε, παρατηρούμε ότι ο Παύλος στην εικόνα της οικοδομής καθορίζει το θεμέλιον της οικοδομής. Αυτό, όπως θα δούμε λίγο πιο κάτω, είναι θεμελιώδους σημασίας. Γράφει ο Παύλος στην αποστολική περικοπή που ακούσαμε σήμερα: «Κατὰ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δοθεῖσάν μοι ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτων θεμέλιον τέθεικα». «Έβαλα», λέγει, «θεμέλιον». Αλλά το θεμέλιον είναι δεδομένο. Δεν το φτιάχνει ο Παύλος το θεμέλιον αυτό. Απλώς το παίρνει και το τοποθετεί. Δηλαδή; Τι σημαίνει αυτό; Λέγει εδώ: «Θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός». «Κανείς άλλος δεν μπορεί να θέσει θεμέλιον παρά από Εκείνον τον οποίον ήδη έχει τεθεί. Κι αυτός ο θεμέλιος είναι ο Ιησούς Χριστός».

Έτσι μπορεί να τεθεί, θα λέγαμε, οιοσδήποτε θεμέλιος, την ύπαρξη του κάθε ανθρώπου; Διότι όταν λέγει «κανείς άλλος θεμέλιος δεν μπορεί να τεθεί» γεννάται το ερώτημα, είναι δυνατόν να τεθεί οιοσδήποτε άλλος θεμέλιος; Και ποιοι μπορεί να είναι αυτοί οι θεμέλιοι; Ασφαλώς ναι, αγαπητοί μου. Υπάρχουν πάρα πολλοί θεμέλιοι λίθοι της οικοδομής του κάθε ανθρώπου. Τα θεμέλια κάθε ανθρώπου τίθενται κατά την αγωγή του. Μέσα στο σπίτι, στο σχολειό και στην κοινωνία ή την εποχή που ζει. Έτσι παίρνει το θεμέλιο της υπάρξεώς του. Δημιουργείται, λοιπόν, κτίζεται, ο κάθε άνθρωπος σύμφωνα με την εποχή του, σας είπα, την αγωγή του, σας είπα κ.λπ. Έτσι έχομε τον ιδεαλιστήν άνθρωπον, έχομε τον υλιστήν άνθρωπον, εκείνος ο οποίος οικοδομείται με υλιστικές αντιλήψεις ή ο άλλος που οικοδομείται με ιδεαλιστικές αντιλήψεις . Ακόμα είναι ο οικονομικός άνθρωπος. Κάθε εποχή διαμορφώνει τον άνθρωπον. Είναι ο τεχνικός άνθρωπος, ή ο τεχνολογικός, αν το θέλετε, είναι ο επιστημονικός άνθρωπος, είναι ακόμη ο ανθρωπιστής, είναι ο ιππότης, σε παλιότερες εποχές. Βλέπετε ότι εδώ έχομε σε κάθε εποχή ένα ιδεώδες αγωγής. Και σύμφωνα με αυτό το ιδεώδες της αγωγής, δημιουργείται ο κάθε άνθρωπος.

Μνήμη τῶν ἁγίων ἑπτά Μακκαβαίων:«Οἱ ἑπτά Μακκαβαίοι καί τό νόημα τοῦ μαρτυρίου των» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΠΤΑ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακ. αρχιμανδρίτου Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΟΙ ΕΠΤΑ ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΤΩΝ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-8-1983]

[Δ13]

[Εκ του προχείρου, προσφώνηση σε νέους της Χριστιανικής Κατασκηνώσεως «Ζωής»]

Θα ήθελα, παιδιά, να εκφράσω την χαρά μου, με την παρουσία σας εδώ εις την Ιεράν μας Μονήν. Βέβαια, κάθε χρόνο έρχεστε ως κατασκηνωταί και τούτο σημαίνει ότι θα θέλατε, ασφαλώς, να δεχθείτε κάποιες επιδράσεις από την Ιεράν Μονήν, που θα μπορούσαν αυτές οι επιδράσεις να σας βοηθήσουν στην πνευματική σας ζωή. Θα ‘θελα, λοιπόν, να σας έλεγα λίγα λόγια και με την ευκαιρία της 1ης Αυγούστου που έχομε σήμερα και που η Εκκλησία μας γιορτάζει τους επτά Μακκαβαίους αδελφούς, την μητέρα τους, την Σολομονή και τον διδάσκαλό τους, τον Ελεάζαρο, να σας έλεγα λίγα λόγια επάνω στην στάση αυτών των μαρτύρων της Εκκλησίας μας.

Εκ πρώτης όψεως μοιάζει περίεργο πώς η Εκκλησία μπορεί να γιορτάζει ως μάρτυρες τους επτά Μακκαβαίους, οι οποίοι εμαρτύρησαν προ Χριστού. Παρά ταύτα όμως, το μαρτύριό τους θεωρείται χριστιανικό, παρότι είναι τον δεύτερον αιώνα προ Χριστού. Έχει όλα τα γνωρίσματα του μαρτυρίου και είναι το μοναδικό μαρτύριο που υπάρχει γραμμένο μέσα εις την Παλαιά Διαθήκη. Αυτό κάνει εντύπωση, διότι δεν υπήρχε λόγος να υπάρχει μαρτύριο στην Παλαιά Διαθήκη και τούτο διότι ακόμη δεν είχε εμφανιστεί ο Σταυρός του Χριστού.

Βέβαια, δεν ακριβολογώ αυτήν την στιγμή. Προσέξτε με, δεν ακριβολογώ αυτήν την στιγμή. Το μαρτύριο υπήρχε και ο σταυρός υπήρχε. Υπήρχε, χωρίς να σας κάνω πιο πολλή ανάλυση, υπήρχε η άκτιστη ενέργεια του Τιμίου Σταυρού και εκείνοι που ακολουθούσαν το νόημα και το πνεύμα της ακτίστου ενεργείας του Τιμίου Σταυρού. Μας το αναφέρει ο Απόστολος Παύλος για τον Μωυσέα, όταν μας λέγει ότι ο Μωυσής προτίμησε τον Σταυρόν του Χριστού από του να καλείται «γιος της θυγατρός του Φαραώ». Πώς επροτίμησε να συγκακουχείται με τον λαό του Θεού και να ζει το μυστήριον του Σταυρού; Αφού ακόμη ο Σταυρός δεν ήταν ένα ιστορικό, μία ιστορική πραγματικότης;

Κυριακή Θ Ματθαίου:«Ἡ γνώριμη φωνή» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ. 14,22-34]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΓΝΩΡΙΜΗ ΦΩΝΗ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 4-8-1996]

(Β341)

Το θαύμα, αγαπητοί μου, του χορτασμού των πεντακισχιλίων, που ανεφέρθη στη σχετική ευαγγελική περικοπή την περασμένη Κυριακή, είχε γεμίσει θάμβος τους μαθητάς. Όπως, εξάλλου, και το πλήθος. Και αυτό είχε σαν συνέπεια να δημιουργεί μια πεποίθηση ότι ο διδάσκαλος είναι ό,τι σήμερα λέμε… «μια ασφαλιστική εταιρεία». Δηλαδή που μπορεί να παρέχει εγγυήσεις σε δύσκολες στιγμές. Τι καλό! Θαυμάσια. «Έχομε τον Κύριον, έχομε ψωμί. Έχομε τον Κύριον, έχομε φαΐ». Ότι βεβαίως ο παρέχων τα πάντα είναι ο Κύριος, δεν υπάρχει αντίρρηση. Αλλά Τον χρειαζόμαστε, όπως σας είπα, όπως ακριβώς χρειαζόμαστε μια ασφαλιστική εταιρεία… Αν το προσέξομε, θα δούμε ότι είναι κάτι πολύ κακό.

Και ο Κύριος θέλει να σπάσει αυτήν την αντίληψιν. Και στο πλήθος είπε εκείνη την θαυμαστή ομιλία, όταν Τον βρήκαν στην Καπερναούμ λίγο αργότερα, που Τον αναζητούσαν, και τους είπε ο Κύριος: «Γιατί με αναζητείτε; Επειδή φάγατε; Περί της βρώσεως λοιπόν ο λόγος, ε; Επειδή φάγατε; Μη ζητάτε αυτό το οποίο ζητάτε, αλλά τον αληθινόν Άρτον της ζωής». «Και ποιος είναι αυτός;», είπαν εκείνοι. Κι ο Κύριος είπε: «Εγώ είμαι. Η Σάρκα μου και το Αίμα μου». Θα λέγαμε: το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας.

Όμως το πλήθος που Τον αναζητούσε, με τα λόγια αυτά του Κυρίου, δεν κατάλαβαν τίποτα. Όχι μόνο δεν κατάλαβαν, αλλά και εσκανδαλίσθησαν! Εδώ είναι τώρα το καταπληκτικόν. Όσον αφορά, όμως, τους μαθητάς, αυτοί βέβαια Του είχαν πει, όταν τους είπε: «Μήτε καὶ ὑμεῖς θέλετε ὑπάγειν;». Όταν έφυγαν αυτοί, είπε στους μαθητάς Του: «Μήπως κι εσείς θέλετε να φύγετε;». Δηλαδή Του γύρισαν την πλάτη του Κυρίου. Ποιοι; Αυτοί που χόρτασαν στην έρημο! Κι εκείνοι είπαν, ο Απόστολος Πέτρος: «Κύριε, έχεις λόγια ζωής. Πίσω από ποιον να πάμε;». Σ’ αυτούς, λοιπόν, που αναγνωρίζουν ότι ο Χριστός έχει λόγια ζωής, αυτούς ο Κύριος τούς παιδαγωγεί. Γιατί ο πατέρας δεν παιδαγωγεί του γείτονα το παιδί. Παιδαγωγεί το δικό του το παιδί . Κι επειδή λοιπόν αυτοί είναι δικοί του, αυτούς τώρα θα τους παιδαγωγήσει.