Σελίδες

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ
ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2018

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ὅ,τι δέν πέτυχαν μέχρι σήμερα οἱ διῶκτες καί πολέμιοι τῆς Ὀρθοδοξίας τό πραγματοποιεῖ ἕνα μέρος τῆς Διοικοῦσας Ἐκκλησίας

 Έχουν κορυφωθεί τελευταία οι συζητήσεις για τον «χωρισμό» Εκκλησίας – Πολιτείας σε συνδυασμό με την αναθεώρηση του Συντάγματός μας. Είναι δε πέρα για πέρα φανερό πώς νοείται, από την πλευρά τουλάχιστον, της Πολιτείας. 

Το σκοπούμενο είναι η πλήρης αποσύνδεση της Ορθοδοξίας από το Έθνος, η ιδιωτικοποίηση της παραδοσιακής μας Πίστης για τη μεταβολή του Έθνους –και όχι μόνο του Κράτους- σε ά-θρησκο και, τελικά, άθεο. 


Οι σχέσεις όμως Εκκλησίας και Έθνους (συνεπώς και της Πολιτείας) στην ελληνορθόδοξη παράδοση είναι ιστορικά διαμορφωμένες και αποτελούν ουσιώδες συστατικό της ταυτότητάς μας. Το σημαντικότερο δε, διακρατούν την ενότητα του Έθνους, κάτι που λειτουργεί σωτήρια σε δυσχείμερες περιόδους της ιστορίας του. Στην ουσία του Έθνους μας, που χαρακτηρίζεται στην παράδοσή μας ως Λαός του Θεού και Σώμα Χριστού, ήδη από την εποχή Αποστόλων (Πραξ. Κειμ. 2,4 και 6) καθιερώθηκαν δύο διακονίες (δεν λέμε εξουσίες) σύμφωνα με το δυσυπόστατο του ανθρώπου: διακονία του σώματος και διακονία της ψυχής, με όλα τα συναφή με τα δύο αυτά μεγέθη προβλήματα.
Παραθέτουμε χαρακτηριστικές στιγμές αυτής της πορείας και της αδιατάρακτης ως σήμερα συνέχειάς της. Αποφασιστική ήταν η πρόταση του Μ. Κωνσταντίνου (4ος αι.) να θεωρείται «επίσκοπος των εκτός». Δηλαδή, σε όσα αφορούν στον Λαό του Θεού –το εθνικό Σώμα- και βρίσκονται έξω από τα εσωτερικά της Εκκλησίας. Έτσι διαμορφώνονται οι σχέσεις Ιερωσύνης και Βασιλείας, και όχι κατά την δυτική και μη ορθόδοξη ορολογία: Εκκλησίας και Πολιτείας. Μη λησμονείται ότι ο Ρωμαιοκαθολικισμός ή Παπισμός και ο Προτεσταντισμός είναι χριστιανισμός άλλου είδους, σαφώς διακρινόμενος από την αρχαία εκκλησιαστική παράδοση, που συνεχίζεται στην Ορθοδοξία.

Υπήρξαν βέβαια και ταλαντεύσεις σ’ αυτήν τη σχέση, προκαλούμενες από την ανθρώπινη αδυναμία και την αμαρτία. Γι’ αυτό ο μεγάλος αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων Αμβρόσιος αναγκάζεται να διακηρύξει: IMPERATOR EST INTRA ECCLESIAM, NON SUPRA ECCLESIAM (Ο αυτοκράτορας, και το κράτος προφανώς, είναι μέσα στην Εκκλησία – μέλος της δηλαδή και αυτός– και όχι πάνω από την Εκκλησία, δηλ. το Γένος). Ο δε Γρηγόριος ο Θεολόγος θα αναγκαστεί να πει στον (αρειανό) αυτοκράτορα Ουάλεντα: «Οίδα ότι πρόβατον ει της εμής ποίμνης». Η Πολιτεία ποιμαίνει το Γένος στα κοινά και η Ιερωσύνη (Εκκλησία) στα πνευματικά.

Η νομική καταξίωση ήλθε με τους αυτοκράτορες Ιουστινιανό (518-565) και συνεχίσθηκε με τους διαδόχους του. Ο Ιω. Τζιμισκής (969-976) ορίζει καθαρά ότι έργο της Ιερωσύνης είναι η «επιμέλεια ψυχών» και της Βασιλείας (Κράτους) η «επιμέλεια σωμάτων», ώστε να διακονείται ολόκληρος ο άνθρωπος, ως ψυχοσωματική ενότητα και ολότητα. Από δύο «διακονικές εξουσίες» με ρόλους διακριτούς, αλλά συνδεόμενους μεταξύ τους, βάσει της αρχής της «συναλληλίας», ομόνοιας δηλαδή και συνεργασίας. Σημαντικό δε ότι οι διακριτοί ρόλοι και η συναλληλία των δύο διακονιών συνεχίσθηκαν και στη δουλεία, μέσα στην Εθναρχία. Με κέντρο τον Ναό ως τόπο σύναξης των «Προυχόντων – διακόνων» του σώματος, Κληρικοί και Προεστοί/Δημογέροντες διακρατούν τους διακριτούς ρόλους τους, με ενοποιητικό μεταξύ τους στοιχείο τη διακονία του Λαού.

Το ίδιο πνεύμα διαπνέει το Έθνος και μετά την Ελληνική Επανάσταση (1821). Κατά το Προσωρινό Πολίτευμα της Επιδαύρου (1.1.1822) εξακολουθούν να ισχύουν οι Νόμοι των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων, κάτι που πολέμησε με πάθος ο ευρωπαϊστής Κοραής. Με τους Βαυαρούς θα κλονισθεί και εν πολλοίς θα καταργηθεί ο σεβασμός της εθνικής μας ταυτότητας, με βάση τα νέα πρότυπα, την παπική απολυταρχία και την προτεσταντική πολιτειοκρατία. Η βούληση του έθνους όμως, για τη συνέχιση της ταυτότητάς του, φαίνεται στην Ευχή της Ακολουθίας για την εγκατάσταση «δημοτικής ή κοινοτικής Αρχής» που είναι κείμενο του 19ου αιώνα. Εκεί γίνεται λόγος για «άρχοντες», που μας έδωσε ο Θεός «κατά την καρδίαν ημών» (πρβλ. Ιερ. 3,15), διότι εμείς τους εκλέγουμε. Τονίζεται όμως για το έργο τους: «Διακονησάτωσαν και ου διακονηθήτωσαν». Συνεχίζεται, δηλαδή, η συνείδηση ότι το έργο και της Πολιτείας είναι διακονικό και όχι εξουσιαστικό. Άλλωστε μέχρι σήμερα χρησιμοποιείται ο όρος υπουργός, που αυτό ακριβώς σημαίνει: διάκονος, υπηρέτης. Η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος μάλιστα (679) εισήγαγε και τον όρο: υπουργία, που είναι έννοια παράλληλη προς εκείνη της διακονίας. Διακονία στα πνευματικά, υπουργία στα κοινωνικά.
Ήδη δε, στο Προσωρινό Πολίτευμα της Επιδαύρου, που θα επαναλαμβάνεται και στα επόμενα Συντάγματα της Χώρας μας μέχρι σήμερα, γίνεται λόγος για «επικρατούσα θρησκεία». Πολλοί όμως αγνοούν, ακόμη και πολιτικοί, ότι ο όρος εμφανίζεται το 1803 στο Σύνταγμα της Επτανήσου Πολιτείας, του πρώτου δηλαδή Ελληνικού Κράτους στη Νεώτερή μας Ιστορία. Σημαίνει δε έκτοτε τη «θρησκεία» της πλειοψηφίας. Έχει δε σημασία ότι δεν θίγονται τα δικαιώματα των μειονοτήτων, που αναγνωρίζονται συνταγματικά (άρθρο 13). Ο όρος συνεπώς «επικρατούσα» δεν δείχνει κάποια εύνοια προς τη θρησκεία της πλειοψηφίας.

Αλλά και οι σχέσεις «Εκκλησίας-Πολιτείας» είναι συνταγματικά κατοχυρωμένες, με βάση τον Νόμο 590/1977 ως απόρροια του Συντάγματος του 1975. Ο Νόμος αυτός είναι ο Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας της Ελλάδος. Σύμφωνα δε με το άρθρο 2: «Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος συνεργάζεται μετὰ τῆς Πολιτείας, προκειμένου περὶ θεμάτων κοινοῦ ἐνδιαφέροντος, ὡς τὰ τῆς χριστιανικῆς ἀγωγῆς τῆς νεότητος, τῆς ἐν τῷ στρατεύματι θρησκευτικῆς ὑπηρεσίας, τῆς ἐξυψώσεως τοῦ θεσμοῦ τοῦ γάμου καὶ τῆς οἰκογενείας, τῆς φροντίδος διὰ τὴν περίθαλψιν τῶν δεομένων ἐν γένει προστασίας, τῆς διαφυλάξεως τῶν ἱερῶν κειμηλίων καὶ ἐκκλησιαστικῶν καὶ χριστιανικῶν μνημείων, τῆς καθιερώσεως νέων Θρησκευτικῶν ἑορτῶν, ζητεῖ δὲ τὴν προστασίαν τῆς Πολιτείας ὁσάκις προσβάλλεται ἡ θρησκεία». Θα προσθέταμε όμως, εκτός και αν τη θρησκεία μας «προσβάλλει» η ίδια η Πολιτεία. Όλα αυτά μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη και όχι στην πάλαι ποτέ Σοβιετία ή την Αλβανία του Χότζα.

Δεν πρέπει όμως να παραθεωρηθεί το γεγονός ότι ο «χωρισμός» δεν είναι ανάγκη να εκφρασθεί ως τέλεια διακοπή των σχέσεων και φανερή σύγκρουση Εκκλησίας-Πολιτείας. Κάτι τέτοιο δεν θα συνέφερε πρώτα την ίδια τη Πολιτεία. Ο χωρισμός με την έννοια της «ουδετερότητας» μπορεί κάλλιστα να λειτουργήσει ως αυξημένη πολιτειοκρατική πίεση πάνω στην Εκκλησία για την πλήρη εξουθένωσή της. Μία εκκλησιαστική διοίκηση, συνεπώς, που παραδίδει τον εκκλησιαστικό χώρο στην οποιαδήποτε Πολιτεία, εγκληματεί κατά της Εκκλησίας, αλλά και κατά του Έθνους, κακά τα ψέματα.

Η Ορθοδοξία είναι το «κινδυνευόμενον και προκείμενον», και αυτή ενοχλεί τους «προστάτες» μας. Διότι η Ορθοδοξία μάς διαφοροποιεί πλήρως από την άλλη Ευρώπη. Η εξουθένωση της Ορθοδοξίας με τη διάλυση της Εκκλησίας εξυπηρετεί αυτόν τον στόχο. Και λυπούμαι, διότι η Διοίκηση της Εκκλησίας μας δεν μπορεί ή δεν θέλει να το κατανοήσει, λόγω των εξαρτήσεών της και της εθελοδουλείας της. Στην περίπτωση όμως αυτή πρόκειται για έγκλημα εσχάτης προδοσίας κατά της Πίστεως και της αποστολικοπατερικής παράδοσής μας. Ό,τι δεν πέτυχαν μέχρι σήμερα οι διώκτες και πολέμιοι της Ορθοδοξίας το πραγματοποιεί ένα μέρος της Διοικούσας Εκκλησίας μέσα σε χαμόγελα και φιλοφρονήσεις. Ας μη λησμονείται όμως ότι «Θεός ου μυκτηρίζεται» (Γαλ.6,7), αλλά ούτε και ο λαός Του, όταν φυσικά κατανοήσει τί τεκταίνεται εις βάρος, όχι μόνον του κλήρου, αλλά και του έθνους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Γιά τίς σαρκικές διαστροφές ἐντός τοῦ γάμου, Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου





ΓΙΑ ΤΑ ΣΑΡΚΙΚΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΑΜΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ» ΠΟΥ ΤΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ










Διήγησις τοῦ π. Σάββα Ἁγιορείτη
περί τοῦ Ἁγίου Παϊσίου: «Μοῦ διηγήθηκε κάποια κυρία ἀπό τήν Θεσσαλονίκη, ὅτι
κάποτε ὁ Ὅσιος Παΐσιος ἔδωσε δυναμικό τέλος σ’ ἕνα φορτικό καί ἄκρως ἐφάμαρτο
συζυγικό της βάσανο. Εἶχαν διαφορετικό Πνευματικό ἐκείνη καί ὁ σύζυγός της. Ὁ
δικός της Πνευματικός ἦταν πατερικός καί εὐσυνείδητος καί ὑπεδείκνυε τίς
θεοχάρακτες γραμμές καί προϋποθέσεις τοῦ τίμιου γάμου. Ὁ Πνευματικός τοῦ
συζύγου της ἦταν νεωτεριστής καί μεταπατερικός καί ἔλεγε στό σύζυγό της τό
γνωστό καί βλάσφημο καί ἀμοραλιστικό λόγιο ὅτι "ὁ Θεός ἀφήνει ἐλεύθερες
τίς κρεβατοκάμαρες καί δέν ἀσχολεῖται μέ τό τί κάνουν οἱ σύζυγοι κατά τήν σχέση,
ἀλλά μέ τήν καρδιά…". Ὁ σύζυγος ἀπαιτοῦσε νά μεταβληθεῖ ἡ σύζυγός του σέ
χοιρώδη καί λασπώδη κρεάτινη μάζα καί διαρκῶς τήν πίεζε νά ἐνδώσει, μέ εὐλογία
τοῦ Πνευματικοῦ του, στήν παρά φύσιν θεομίσητη καί βδελυρή ἁμαρτία!!! Ἐκείνη ἀκολουθοῦσε
τήν ὑπόδειξη τῆς φωνῆς τοῦ Θεοῦ μέσω τοῦ καλοῦ της Πνευματικοῦ καί οὐδέποτε
διανοήθηκε νά προβεῖ σέ ἕνα τέτοιο παθογενές ἀνοσιούργημα..


Κάποτε ἀπελπισμένη
κατέφυγε στήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Σουρωτῆς καί συνάντησε τόν ἐκεῖ
παρεπιδημοῦντα Γέροντα τῆς ἀδελφότητος Ὅσιο καί Θεοφόρο πατέρα Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη.
Τοῦ ἐκμυστηρεύθηκε τό πρόβλημά της καί ζήτησε τήν βοήθειά του. Ὁ Ὅσιος, κατά
μαρτυρία τῆς γυναίκας, ἔγινε κατά τό κοινῶς λεγόμενο «ἡφαίστειο» ἀπό ἱερά ἀγανάκτηση.
Ὑπέδειξε στή γυναίκα νά μήν ἐνδώσει οὔτε καί μέ ἀπειλή θανάτου στίς
σιχαμερότερες καί θανασιμότερες ἁμαρτίες πού ἔχει νά παρουσιάσει ὀ ἐκπεσών ἄνθρωπος.
Ἐξήγησε ὅτι μέσω αὐτῶν τῶν ἁμαρτιῶν ἐπεισέρχεται ὁ διάβολος στό γάμο καί
φυγαδεύεται ὁ Παράκλητος.


Γίνονται οἱ ἄνθρωποι ὑποκτηνώδη ὄντα, πού ἔπρεπε νἀ ἐντρέπονται
τά φυσιολογικά κτήνη καί νά διδάσκονται ἀπ’ αὐτά. Ἐξήγησε ἀκόμη ὅτι εἶναι ἀναίρεση
τοῦ σκοποῦ τοῦ γάμου πού διασώζει τό κατά φύσιν καί ἀναγάγει στό ὑπερ φύσιν,
καί ὅτι οἱ βδελυρές καί πυρίκαυστες οὐρανόθεν στά Σόδομα αὐτές πράξεις εἶναι οἱ
προσφιλέστερες στόν διάβολο, γιατί ὁδηγοῦν τόν κατ’ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν Θεοῦ πλασθέντα
ἄνθρωπο στήν κατακόρυφη πτωτική κατεύθυνση τοῦ διεστραμμένου δαίμονα καί ὄχι
στήν ὑπερυψωθεῖσα θριαμβευτική θέση, πού ὑπέδειξε ἡ τεθεωμένη ἀνθρώπινη φύση
πού προσέλαβε ὁ Χριστός, ἤτοι στά δεξιά τοῦ Πατρός… Ὀνόμασε τίς πράξεις αὐτές
μάστιγα τῆς ἐποχῆς καί παθογένεια γιά τά διαζύγια, τήν ψυχική διάσπαση τῶν
συζύγων, καί ἰδίως γιά τήν διαστροφή καί κατρακύλα τῶν σημερινῶν παιδιῶν, πού εἰσροφοῦν
δαιμονική ἐνέργεια ἀπό τά κυριαρχικά δικαιώματα πού ἔχει ὁ διάβολος ἐπί τοῦ
γενετικοῦ ὑλικοῦ ἀπό τό ὁποῖο προέρχονται καί ἀπό τίς χαίνουσες πνευματικές
πληγές, πού ὐπάρχουν ἀθεράπευτες στίς ψυχές τῶν γονέων τους..


Ἐκεῖνο πού ἔκανε ἰδιαίτερη ἐντύπωση
στήν κυρία ἐκείνη, ἦταν ἡ ἐπιμονή τοῦ Ὁσίου Παϊσίου νά καταγγείλει τόν
«Πνευματικό» τοῦ συζύγου της στόν Ἐπίσκοπο του γιά νά τόν καθαιρέσει. Τῆς εἶπε ἐπί
λέξει: «Νά πᾶς νά τό πεῖς στό Δεσπότη γιά νά τόν ξυρίσει!!!».


Διαπιστώνουμε τήν
ξεκάθαρη, σύμφωνη μέ ὅλους τούς Ἁγίους Πατέρες, θέση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, ἐνάντια
στίς ὅποιες σαρκικές διαστροφές εἴτε ἐκτός, εἴτε ἐντός τοῦ γάμου. Αὐτές καθιστοῦν
τό γάμο ἕναν «νομιμοφανή» σοδομισμό μέ καταστροφικές συνέπειες τόσο στούς
συζύγους, πού ἄν δέν μετανοήσουν κολάζονται, ὄσο καί στά τέκνα τους. Διαπιστώνουμε ἐπίσης τήν ἁγιοπατερική στάση του ἀπέναντι ἐκείνων τῶν «Πνευματικῶν», τῶν χωρίς Ἅγιο Πνεῦμα, πού συμβουλεύουν ὀλέθρια τά πνευματικά τους τέκνα «χαϊδεύοντας» τά πάθη τους. Ὅπως μᾶς διδάσκει ἡ Ἁγιοπατερική Γραμματεία ὁ Πνευματικός ἔχει ἐξουσία νά συγχωρεῖ ἐκεῖνα πού συγχωροῦνται σύμφωνα μέ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ καί ὄχι τά πάντα. Ἡ ἐθελοτυφλία καί ἡ ἄνομη κακή συγχώρηση αὐτῶν πού ἁμαρτάνουν ἀμετανόητα κολάζει τόσο τόν ἐξομολογούμενο ὅσο καί τόν Πνευματικό του.


Ὁ Κύριος νά μᾶς δίνει σύνεση καί νά μᾶς εὐλογεῖ ὅλους δι’ εὐχῶν τοῦ Ἁγίου
Του, Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου».




























ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ

1.Μπορεῖτε νά δεῖτε τίς προηγούμενες δημοσιεύσεις τοῦ ἱστολογίου μας πατώντας τό: Παλαιότερες ἀναρτήσεις (δεῖτε δεξιά)

2.Καλλίτερη θέαση τοῦ ἱστολογίου μέ τό Mozilla.

3.Ἐπιτρέπεται ἡ ἀναδημοσίευση τῶν ἀναρτήσεων μέ τήν προϋπόθεση ἀναγραφῆς τῆς πηγῆς

4.Ἐπικοινωνία: hristospanagia@yahoo.gr
.
Γιά ἐνημέρωση μέσῳ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου στεῖλτε μας τό e- mail σας στό hristospanagia@yahoo.gr

ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΤΩΣΤΕ ΟΜΙΛΙΕΣ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ- ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...