29. "Ος φυλάσσει τὸ ἑαυτοῦ στόμα, τηρεῖ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν''-Παροιμίαι Σολ...

Ἱερομόναχος Εὐστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ἐρωτήσεις ἀπὸ ἐνορῖτες τῆς ὑπαίθρου γιὰ διάφορα πνευματικὰ ὠφέλιμα θέματα, μὲ ἀπαντήσεις. 2

302. Γιατί η μέλλουσα ζωή είναι κρυμμένη από εμάς;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Γιατί μας κρύβεται η μέλλουσα ζωή;

Η απάντηση του ιερέα: Αν ήταν χρήσιμο για τους ανθρώπους να κοιτάζουν στα βάθη της αιωνιότητας, τότε ο Θεός σίγουρα θα τους είχε δώσει την ικανότητα. Αλλά η σοφία του Θεού δεν θέλησε να μας δώσει μια τέτοια ικανότητα: αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει ανάγκη να γνωρίζουμε την τύχη των πνευμάτων στα βάθη της αιωνιότητας. Οποιαδήποτε αδρανής περιέργεια σε αυτή την περίπτωση υποδηλώνει έλλειψη εμπιστοσύνης ενός Χριστιανού στη σοφία και την πατρική αγάπη του Θεού. Ας είμαστε βέβαιοι ότι η γνώση αυτών που μας κρύβει ο Κύριος θα ήταν επιβλαβής για εμάς, ότι μας κρύβει πολλά πράγματα για το καλό μας, όπως ακριβώς οι σοφοί γονείς κρύβουν από τα παιδιά τους αυτά που μπορούν να τους αποκαλυφθούν χρήσιμα μόνο στη μετέπειτα ζωή.

Αν η ευδαιμονία του ουρανού ήταν ανοιχτή μπροστά μας, πόσοι θα έσπευδαν σε αυτήν από κάθε είδους ακατάλληλα μονοπάτια! Πόσοι πάσχοντες, για να απολαύσουν πιο γρήγορα τις ευλογίες μιας άλλης ζωής, θα ξεχνούσαν το καθήκον τους και θα εγκατέλειπαν εκούσια αυτόν τον κόσμο! Ο Θεός επιθυμεί να εκπληρώσουμε τον επίγειο σκοπό μας μέχρι τέλους, να μην απομακρυνθούμε από αυτό το μονοπάτι παρά μόνο αφού το ολοκληρώσουμε όλο και το ολοκληρώσουμε με επιτυχία. Γι' αυτό έχει τοποθετήσει, σαν φρουρούς μπροστά στις πύλες της αιωνιότητας, τον φόβο και τη σιωπή του θανάτου και το αδιαπέραστο σκοτάδι του μέλλοντος.

303. Είναι ο Πάπας η ορατή κεφαλή της Εκκλησίας του Χριστού;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Υπάρχουν αρκετοί Ρωμαιοκαθολικοί στην ενορία μας. Ισχυρίζονται ότι ο πάπας τους είναι η ορατή κεφαλή ολόκληρης της Εκκλησίας του Χριστού σε όλο τον κόσμο. Είναι σωστή αυτή η διδασκαλία;

Η απάντηση του ιερέα: Πρώτον, αυτή είναι μια ασεβής διδασκαλία. Αμαρτάνει ενάντια στον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι ο μόνος Αρχιποιμένας, η μόνη Κεφαλή της Εκκλησίας ( Α΄ Πέτρου 5:4 , Εφεσίους 5:24 ). Αμαρτάνει ενάντια σε όλους τους αποστόλους του Χριστού, ιδιαίτερα ενάντια στον Άγιο Πέτρο, ο οποίος δεν είχε παπική υπερηφάνεια, δεν ονομαζόταν ούτε άρχοντας των αποστόλων ούτε κεφαλή της εκκλησίας και δεν παραχώρησε παγκόσμια εξουσία στους Ρωμαίους επισκόπους. Επιπλέον, ήταν και άφησε επισκόπους όχι μόνο στη Ρώμη αλλά και σε άλλες πόλεις, όπως έκαναν και οι άλλοι απόστολοι, διότι έλαβαν την εντολή από τον Κύριο να πάνε σε όλο τον κόσμο για να κηρύξουν το Ευαγγέλιο και να μην υπηρετούν ως επίσκοποι σε αυτή ή εκείνη την πόλη. Τέλος, η διδασκαλία περί πρωτείου αμαρτάνει ενάντια σε ολόκληρη την Παγκόσμια Εκκλησία, τους αγίους πατέρες της και τις Οικουμενικές Συνόδους, οι οποίες όχι μόνο δεν ήταν κατώτερες από τους πάπες, αλλά, αντίθετα, οι ίδιες, με την εξουσία της παγκόσμιας εκκλησίας, έκριναν τους πάντες, συμπεριλαμβανομένων των πάπων. Δεύτερον, η διδασκαλία περί παπικού πρωτείου είναι παράλογη. Αν ο πάπας είναι ο δάσκαλος και ο κριτής ολόκληρης της Χριστιανικής Εκκλησίας, αν η Εκκλησία του Θεού δεν μπορεί να σταθεί χωρίς αυτόν, όπως ένα σπίτι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς θεμέλιο, όπως ένα σώμα δεν μπορεί να ζήσει χωρίς κεφάλι - όπως επιμένουν οι παπικοί υπηρέτες - τότε πρέπει απαραίτητα να είναι αλάθητος, αγνός και άγιος, όπως ένας απόστολος και ο ίδιος ο Χριστός. Αλλά όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι μεταξύ των παπών υπήρξαν πολλοί τέτοιοι ασεβείς, μεγάλοι αμαρτωλοί. Υπήρξαν απροκάλυπτοι αιρετικοί. Υπήρξαν ακόμη και αρκετοί πάπες που αποκαλούσαν ο ένας τον άλλον ασεβείς και καταράστηκαν ο ένας τον άλλον. Η σοφή Ανατολική Εκκλησία έχει επανειλημμένα πει στους παπικούς υπηρέτες όλα αυτά, απαλλάσσοντάς τους από την αμαρτωλή και παράλογη ιδέα του πρωτείου. Αλλά αυτοί μόνο θύμωσαν και αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν την ιδέα του πρωτείου ή την πνευματική τους εξουσία σε ολόκληρο τον κόσμο.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2025/11/1200-2.html

Ἡ ὑπόθεσις Καζαντζάκη – π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου.

Είναι άξιον πολλών δακρύων, διότι αποδεικνύει πόσον άρρωστον ηθικώς είνε το Έθνος ημών, το γεγονός της υπερασπίσεως παρά τόσων και τόσων του μιαρού και ανοσίου υβριστού του Κυρίου, Ν. Καζαντζάκη.

Πολιτικοί άνδρες, εφημερίδες καθημεριναί και εβδομαδιαίαι, Δημοτικά Συμβούλια, Σωματεία διάφορα, πλέκουσιν εγκώμια του ερυθρού τέρατος και ουρανομήκεις υπέρ αυτού εκπέμπουσι ζητωκραυγάς. Συγχρόνως βάλλουσι μύδρους πυρίνους κατά της Εκκλησίας δια την στάσιν αυτής έναντι αυτού.

Τί εξωφρενικόν, αληθώς, πράγμα! Αυτοί, άτομα απλά όντες, νομίζουσι ότι έχουσι το δικαίωμα να κρίνωσι και επικρίνωσι τας πράξεις ενός πελωρίου Οργανισμού, θείου άμα και ανθρωπίνου, της Εκκλησίας. Εις αυτόν όμως τον μέγαν και τεράστιον Οργανισμόν δεν αναγνωρίζουσι το δικαίωμα να κρίνη και επικρίνη τας πράξεις ενός απλού ατόμου, ενός συγγραφέρως οσονδήποτε μεγάλου;

Αυτοί χαράσσουσι «πύρινους κύκλους» εντός των οποίων αξιούσι να κινήται η Εκκλησία· αλλ’ η Εκκλησία δεν έχει δικαίωμα (μάλλον δε καθήκον) να χαράσση πύρινους κύκλους εντός των οποίων θα αξιοί να κινήται έκαστος συγγραφεύς, αν θέλη να η μέλος αυτής; Ούτε δύναται να αποκόπτη παν μέλος αυτής ασεβήσαν προς αυτήν και παραβάν τους εαυτής Κανονισμούς; Όχι! Δεν δύναται κατά τους κυρίους αυτούς. Άν πράξη τούτο, θα αντιμετωπίση θύελλαν διαμαρτυριών και ύβρεων και προπηλακισμών. Τι και αν όλα τα Σωματεία, μηδέ του των εκδορέων εξαιρουμένου, δύνανται να διαγράφωσι τα ανεπιθύμητα μέλη αυτών; Αυτό είνε δημοκρατικόν· η υπό της Εκκλησίας όμως διαγραφή είνε… μεσαιωνισμός!… Φαίνεται ότι εξέστησαν αι φρένες των ανθρώπων!… Και ταύτα μεν δια τους υμνητάς του Καζαντζάκη.

«Ἀνάγκασον εἰσελθεῖν» (Λουκ. 14,23). +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

Ἦρθα, ἀγαπητοί μου, σήμερα κ᾿ ἐγὼ στὴν ἐκκλησία. Γιατί ἦρθα; Γιατὶ ἄκουσα, ὅτι ἡ Ἐκκλησία κάνει δεξίωσι. –Μὰ τί ἔπαθες; ἐπιτρέπεται νὰ λές, ὅτι ἡ Ἐκκλησία κάνει δεξιώσεις;… Σᾶς ὁμιλῶ μὲ τὴ γλῶσσα τοῦ κόσμου, γιὰ νὰ μὲ καταλάβετε. Ναί, δεξίωσι κάνει ἡ Ἐκκλησία καὶ στὸ τέλος μοιράζει δῶρα ἀνεκτίμητα· δῶρο ἄλφα, δῶρο βῆτα – δὲν ξέρω ποιό θὰ διαλέξετε. –Παράξενα μᾶς τὰ λές… Λοιπὸν σᾶς ἐρωτῶ· Πιστεύετε; Ἂν πιστεύετε, μέσα στὴν ἐκκλησία γίνεται κάτι πολὺ πιὸ μεγάλο ἀπὸ τὶς δεξιώσεις ποὺ κάνουν οἱ ἐπίσημοι στὰ μέγαρα καὶ στὰ κοσμικὰ σαλόνια. Ἡ ἐκκλησία, ὅπως ἔλεγε ἕνας ἅγιος δεσπότης, ὁ Καλαβρύτων Τιμόθεος, εἶνε τὸ σαλόνι τοῦ Θεοῦ. Τί γίνεται ἐκεῖ; Ἂν εἴχαμε αὐτιὰ καὶ μάτια πνευματικά, θὰ νιώθαμε αὐτὸ ποὺ λέει τὸ ἀπολυτίκιο τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος· «…Καὶ ἐν τῷ μέλπειν τὰς ἁγίας σου εὐχὰς ἀγγέλους ἔσχες συλλειτουργοῦντάς σοι, ἱερώτατε»· τὴν ὥρα, λέει, ποὺ λειτουργοῦσε, γέμιζε ὁ ναὸς ἀπὸ ἀγγέλους. Ἀλλ᾿ ἐμεῖς μὲ τέτοια μάτια, ποὺ ὅλη νύχτα μολύνονται ἀπὸ τὴν τηλεόρασι, τί νὰ δοῦμε;

Συζητήσεις τῶν Μεγάλων Ρώσων Πρεσβυτέρων 35

• Ο πατέρας μίλησε επίσης για τη Θεία Κοινωνία ως εξής: «Οι καρποί της Θείας Κοινωνίας είναι: η υγεία της ψυχής και του σώματος, η ηρεμία του νου, κάποιο είδος πνευματικής χαράς, η ελαφρότητα απέναντι στις εξωτερικές λύπες και ασθένειες. Συμβαίνει, για παράδειγμα, ως εξής: ένας άρρωστος, έχοντας λάβει τη Θεία Κοινωνία, λέει: «Αν δεν είχα κοινωνήσει για πολύ καιρό, θα είχα πεθάνει προ πολλού».

• Αυτοί οι καρποί είναι αποτελεσματικοί αν δεν προσβάλλουμε το ιερό αντικείμενο. Αν το προσβάλουμε, τότε την ίδια την ημέρα της Θείας Κοινωνίας παύει να είναι αποτελεσματικό. Και πώς προσβάλλουμε το ιερό αντικείμενο; Με την όραση (η όραση, σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες, είναι επικίνδυνος αγωγός του πάθους της πορνείας)· με την ακοή και τις άλλες αισθήσεις· με τη φλυαρία και την καταδίκη. Επομένως, την ημέρα της Θείας Κοινωνίας πρέπει πρωτίστως να διατηρούμε την όραση και να παραμένουμε ως επί το πλείστον σιωπηλοί, «να κρατάμε το στόμα μας κλειστό».

• Αν δεν έχουμε λάβει τους καρπούς της Θείας Κοινωνίας, πρέπει να μετανοήσουμε, να ταπεινωθούμε και να θεωρήσουμε τους εαυτούς μας ανάξιους αυτών των καρπών: ίσως κοινωνήσαμε ανάξια; Μήπως μας απέσπασαν την προσοχή κατά τη διάρκεια της λειτουργίας — άλλωστε, μπορεί κανείς να αποσπαστεί όχι μόνο από λάγνες σκέψεις, αλλά και από άλλες ξένες σκέψεις. Δεν χρειάζεται να απελπιζόμαστε και να θρηνούμε που δεν λαμβάνουμε τους καρπούς της Θείας Κοινωνίας. Διαφορετικά, η Θεία Κοινωνία θα γίνει ένα είδος φυλαχτού για εμάς. Μια τέτοια στάση απέναντι στην Κοινωνία είναι ιδιοτέλεια.

Κοινωνία δίχως ἠθικάς ἀρχάς

Κοινωνία δίχως ἠθικάς ἀρχάς

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Στὴν ἐποχή μας οἱ ἄνθρωποι στὴν πλειονότητά τους ἐνεργοῦν χωρὶς συναίσθηση τῶν καθηκόντων τους. Αὐτὸ συμβαίνει, γιατί ἀπαξιώθηκαν οἱ ἠθικὲς ἀρχὲς καὶ στὴ θέση τους μπῆκαν οἱ συν­εχῶς μεταβαλλόμενοι νόμοι, οἱ ὁποῖοι δὲν διαμορφώνουν στοὺς ἄνθρωπους συνείδηση εὐθύνης, ἀλλὰ καὶ οὔτε εἶναι εὔκολο νὰ τὴν ἀναζητήσουν οἱ διάφορες δημόσιες ὑπηρεσίες. Ἐνῶ μὲ τὶς ἠθικὲς ἀρχὲς οἱ ἄνθρωποι ἔχουν εὐαισθησία στὴν τήρηση τῶν καθηκόντων τους. Δὲν ἀφήνουν κενὰ καὶ δὲν παρανομοῦν. Αὐτὸ συμβαίνει καὶ στὴν προσωπική τους ζωὴ καὶ στὸ ἐπάγγελμά τους.

Καθημερινὰ φαινόμενα στὴν κοινωνία μας εἶναι οἱ παρανομίες, οἱ ἀδικίες καὶ οἱ ἐγκληματικὲς πράξεις. Τὰ μέσα ἐνημέρωσης τὰ προβάλλουν μὲ ὑπερβολικὲς περιγραφὲς καὶ ποικίλα σχόλια. Οἱ δημοσιογράφοι ἀρέσκονται στὸν ἐντυπωσιασμὸ τῶν ἀναγνωστῶν καὶ ἀκροατῶν τους. Ἐπίσης καλοῦν καὶ τοὺς εἰδικοὺς νὰ τὰ ἐρευνήσουν, γιὰ νὰ βροῦν τοὺς ἔνοχους. Ποτὲ ὅμως δὲν ἀναφέρονται στὶς αἰτίες ποὺ τὰ δημιουργοῦν. Ντρέπονται νὰ μιλήσουν γιὰ τὴν ἔλλειψη ἠθικῶν ἀρχῶν στοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὰ διαπράττουν καὶ στὰ καθήκοντα ποὺ περιφρονοῦνται, ἐνῶ μιλοῦν πληθωρικὰ γιὰ τὴν ἐλευθερία ποὺ ἔχουν καὶ τὰ δικαιώματά τους.

Ἐπικίνδυνος ὁ Πατριάρχης.

Τοῦ πρωτοπρεσβύτερου π. Ἰωάννου Κ. Διώτη, Θεολόγου- Δημοσιογράφου, Συγγραφέως – Ἐκδότου, ὅπως ἐτίμησεν αὐτὸν ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν

Θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας π. Βαρθολομαῖος, κατ’ οὐσίαν, προσεχώρησεν εἰς τὸν παναιρετικὸν Παπισμόν. Μὲ ὅσα ἀντορθόδοξα ἐξακολουθεῖ νὰ πράττη καὶ κυρίως μὲ ὅσα ἀποτροπιαστικὰ συνέβησαν, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας, εἰς τὴν Νίκαιαν καὶ εἰς τὴν λεγομένην θρονικὴν ἑορτὴν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὁ Πατριάρχης προβάλλει τὸν Πάπαν ὡς ἀνώτερόν του. Συνεχῶς εἶχε τὸν Πάπαν εἰς τὰ δεξιά του καὶ εἰς τὰς προσφωνήσεις του ἔβλεπε τὸν Πάπαν ὡς κανονικὸν Ἐπίσκοπον τῆς Ρώμης. Εἰς δὲ τὴν Πατριαρχικήν λειτουργίαν ὁ Πάπας ἐμνημονεύθη ὡς «ἁγιώτατος Ἐπίσκοπος Ρώμης».

Ἐπίσης, κατὰ τὸ παρελθόν, ὅταν ὁ τότε Πάπας μετέβη εἰς Λέσβον, διὰ νὰ φανῆ ὡς παγκόσμιος φιλάνθρωπος μὲ τὰς φιλοφρονήσεις του πρὸς τοὺς ξένους πρόσφυγας καὶ μετανάστας, ὁ Πατριάρχης π. Βαρθολομαῖος καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν π. Ἱερώνυμος εἶχον συνοδεύσει τιμητικῶς τὸν Πάπαν ὡς κομπάρσοι του μὲ διεθνῆ προβολήν.

Σήμερα ὅλοι μιλᾶνε γιά Χριστούγεννα... Ἀκοῦτε ὅμως πουθενά νά μιλᾶνε γιά Χριστό;

❈ Σήμερα ὅλοι μιλᾶνε γιά Χριστούγεννα... Ἀκοῦτε ὅμως πουθενά νά μιλᾶνε γιά Χριστό; Ὅλοι σκέφτονται αὐτόν τόν "χοντρο-βασίλη" μέ τά κόκκινα... "καί τί δῶρα θά μᾶς φέρει...". Αὐτός ὁ χοντρο-βασίλης ἔχει σχέση μέ τόν Ἅγιο Βασίλειο; Δέν ἔχει καμιά σχέση, ἔ;

Ποιός τόν ἔχει φτιάξει αὐτόν τόν "χοντρο-βασίλη"; Αὐτή τήν καρικατούρα; Ἡ κόκα - κόλα. Ἕνας σχεδιαστής τῆς κόκα - κόλα ἔφτιαξε αὐτό τό ὄν, πού δέν εἶναι ὁ Ἅγιος Βασίλης.

Ἔχετε δεῖ πῶς εἶναι ὁ Ἅγιος Βασίλης;

16 Δεκεμβρίου. Ἀγγαίου προφήτου (500 π.Χ.). Θεοφανοῦς βασιλίσσης (†894), Μοδέστου ἀρχιεπισκόπου Ἰεροσολύμων (†634). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Τρίτης κη´ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Β´ Τιμ. γ´ 16 - δ´ 4).

Β Τιμ. 3,16         πᾶσα γραφὴ θεόπνευστος καὶ ὠφέλιμος πρὸς διδασκαλίαν, πρὸς ἔλεγχον, πρὸς ἐπανόρθωσιν, πρὸς παιδείαν τὴν ἐν δικαιοσύνῃ,

Β Τιμ. 3,16                Ολη η Αγία Γραφή είναι θεόπνευστος, έχει γραφή με την έμπνευσιν του Αγίου Πνεύματος. Και επομένως είναι ωφέλιμη, δια να αποκαλύπτη και διδάσκη την αλήθειαν του Θεού, δια να φανερώνη και ελέγχη την πλάνην και την κακίαν, δια να διορθώνη και ανορθώνη τους παρεκτρεπομένους, δια να μορφώνη τους καλοπροαιρέτους εις κάθε αρετήν,

Β Τιμ. 3,17         ἵνα ἄρτιος ᾖ ὁ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος, πρὸς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν ἐξηρτισμένος.

Β Τιμ. 3,17                ώστε να είναι έτσι ο άνθρωπος του Θεού τέλειος και ακέραιος, συγκροτημένος και ικανός δια κάθε καλόν έργον.